I OW 228/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Głowna o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Głowna a Wójtem Gminy Skierniewice w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku C. W. o wydanie decyzji kierującej do domu pomocy społecznej postanawia: wskazać Wójta Gminy Skierniewice jako organ właściwy w sprawie.

Wnioskiem z 1 sierpnia 2017 r. Burmistrz Głowna wystąpił o rozstrzygniecie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Wójtem Gminy Skierniewice w sprawie rozpoznania wniosku C. W. kierującej go do domu pomocy społecznej. Uzasadniając wniosek Burmistrza wskazał, że organem właściwym do skierowania wnioskodawcę do domu pomocy społecznej jest Wójt, ponieważ tam znajduje się miejsce zamieszkana C. W. Wójt Gminy Skierniewice, odpowiadając na wniosek, podniósł, iż dla ustalenia miejsca zamieszkania strony istotny jest także zamiar stałego pobytu. C. W. mieszkał i był zameldowany w Głownie, zaś u syna M. W. przebywa jedynie tymczasowo, co potwierdza wywiad środowiskowy. Ponieważ wnioskodawca nie ma adresu zameldowania i nie mieszka na stałe u syna, to powinien być potraktowany jak osoba bezdomna w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, a co za tym idzie właściwy do rozpoznania wniosku jest Burmistrz Głowna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość miejscową organu, bowiem zarówno Burmistrz Głowna, jak i Wójt Gminy Skierniewice uznają się za niewłaściwych do rozpoznania wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej. Przyznając kompetencję w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej wójtowi gminy ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 930 ze zm.), "ustawa", w art. 59 ust. 1 wskazuje ich właściwość miejscową. Przepis ten stanowi, że decyzja o skierowaniu do domu pomocy społecznej wskazuje organ gminy właściwej dla osoby mającej być skierowaną w dniu jej kierowania. Właściwość miejscową gminy określa art. 101 ustawy i zgodnie z jego ust. 1 ustala się ją wg miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają definicji miejsca zamieszkania, zatem można pomocniczo odwołać się do przepisów, które pojęcie to definiują. Takimi są przepisy Kodeksu cywilnego. Artykuł 25 k.c. stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W sprawie C. W., jak wynika z wywiadu środowiskowego, obecnie stale mieszka w domu swojego syna M. W., w którym zajmuje jedno pomieszczenie dostosowane do jego potrzeb, w miejscowości S. Z akt sprawy nic nie wskazuje na to, żeby C. W. planował powrót do G., ani też, że pobyt u jego syna ma charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że ma on możliwość zamieszkania w innym miejscu. Wbrew stanowisku Wójta Gminy Skierniewice C. W. nie można uznać za osobę bezdomną w myśl art. 6 ust. 8 ustawy, bowiem zamieszkuje on u swojego syna w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Nadto wypada zauważyć, iż obecnie to właśnie w miejscowości S. koncentruje się jego życie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego miejscem zamieszkania C. W., o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jest miejscowość S. znajdujące się w gminie S. Wobec powyższego należało wskazać Wójta Gminy Skierniewice jako organ właściwy do rozpoznania wniosku C. W. i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369).