I OW 165/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Prezydenta Miasta Ś. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Ś. a Prezydentem P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.M. w sprawie przyznania zasiłku okresowego postanawia: sprostować z urzędu uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2025 r. sygn. akt I OW 165/25 w ten sposób, że w szóstym akapicie, wersie czwartym, w miejsce sformułowania "ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej" wpisać "ustawa o pomocy społecznej".

Postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął spór o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Ś. a Prezydentem P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.M. w sprawie przyznania zasiłku okresowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "ppsa"), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W uzasadnieniu powyższego postanowienia omyłkowo zawarto sformułowanie, że "ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie definiuje pojęcia miejsce zamieszkania" – i z tego względu ustalając znaczenie tego pojęcia należy odwołać się do przepisów kodeksu cywilnego. Tymczasem w sprawie dotyczącej zasiłku okresowego zastosowanie miała ustawa z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1214 ze zm.) o pomocy społecznej, a nie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 49). Sądowi z urzędu jest przy tym wiadome, że także ustawa o pomocy społecznej nie zawiera definicji pojęcia "miejsce zamieszkania" – a zatem zasadne było sięgnięcie w tym zakresie do przepisów kodeksu cywilnego. Cały wywód Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje zatem aktualny, zaś użycie nieprawidłowej nazwy ustawy we wskazanym miejscu należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, która jako taka może podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze, należało dostrzeżone omyłki sprostować i dlatego na podstawie art. 156 § 1 i 2 ppsa orzeczono jak w postanowieniu.