I OSK 993/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant starszy asystent sędziego Jakub Rozenfeld po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 803/21 w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 9 lipca 2021 r. nr DLI-II.766.2.2020.PMJ.8 w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. T. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 21 grudnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 803/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę A. T. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 9 lipca 2021 r., znak: DLI-II.766.2.2020.PMJ.8, którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 19 sierpnia 2019 r., znak: WI-III.756.1.44.2019 w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] - położonej w obrębie [...], gmina G., przeznaczonej pod pas drogowy w związku z budową drogi ekspresowej [...], stosownie do decyzji Wojewody Mazowieckiego z 7 stycznia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego 2 września 2019 r. o godz. 9:30. W skardze kasacyjnej od przywołanego wyroku pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa) zarzucił "naruszenie: przepisów prawa przez błędną ich wykładnię i zastosowanie" wskazując, że "Sąd rozpoznając sprawę naruszył następujące przepisy prawa: art. 33 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa. Został również naruszony słuszny interes strony - skarżącego na etapie postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego przez organ administracyjny pierwszej i drugiej instancji jak również przez Sąd. W ocenie skarżącego sąd poprzestał na stwierdzeniu w uzasadnieniu wyroku, że organy działały zgodnie z prawem, co wskazuje na brak analizy prawnej zebranych w sprawie dowodów i tym samym naruszenie przepisów postępowania." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, które okazały się nieskuteczne. Zarzuty kasacyjne, powoływane w ramach podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 ppsa, dla swej skuteczności powinny zostać poprawnie skonstruowane, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do konkretyzowania tych zarzutów, ich uściślania, korygowania, czy uzupełniania. Skarga kasacyjna stanowi bowiem sformalizowany środek zaskarżenia, dlatego rozpoznanie zawartych w niej zarzutów jest możliwe tylko wtedy, gdy zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowym wymogom określonym w art. 174 ppsa. Treść skargi kasacyjnej nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnych, ponieważ wadliwe określenie jej podstaw uniemożliwi sądowi kasacyjnemu zweryfikowanie racji strony skarżącej pod względem merytorycznym. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym podstawami kasacyjnymi nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu tych podstaw, skoro to skarżący jest zobowiązany wskazać te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa. Sąd I instancji nie zastosował – powołanych w petitum skargi kasacyjnej - art. 33 § 1 pkt 2 i 3 czy art. 34 upea. Nie mógł zatem naruszyć tych przepisów, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tych unormowań w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa, którego WSA również nie zastosował. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany na podstawie art. 151 ppsa. Sąd I instancji nie mógł więc naruszyć przepisu prawa, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie wskazano również, aby doszło do naruszenia - zastosowanego przez WSA - art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. Nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa. Autor skargi kasacyjnej zarzucił także naruszenie "słusznego interesu strony - skarżącego na etapie postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego przez organ administracyjny pierwszej i drugiej instancji jak również przez Sąd", nie wskazując jednak jakiegokolwiek aktu prawnego w tym zakresie, jak również jego konkretnych jednostek redakcyjnych, które miałyby zostać naruszone przez WSA. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie sformułowania podstaw kasacyjnych czynią skargę kasacyjną nieskuteczną, uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 zdanie drugie ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.