I OSK 941/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jolanta Rudnicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 1910/24 w sprawie ze skargi I.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 r. nr KOA/3882/Sr/23 w przedmiocie dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1910/24, oddalił skargę I.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 r., nr KOA/3882/Sr/23, w przedmiocie dodatku węglowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wójt Gminy Puszcza Mariańska decyzją z dnia 14 czerwca 2023 r., nr EP.602.4.1.2272.2022, – po ponownym rozpoznaniu sprawy przekazanej mu przez SKO decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r. – odmówił I.Z. przyznania dodatku węglowego dla nieruchomości położonej pod adresem: ul. [...], [...]. Organ I instancji wskazał, że w toku ponownego postępowania ustalał, czy wnioskodawczyni zamieszkuje pod wskazanym we wniosku o dodatek węglowy adresem: ul. [...], [...]. W związku z tym, w dniu 12 grudnia 2022 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego A.T. (matka strony) udostępniła wgląd do wszystkich pomieszczeń w budynku mieszkalnym pod ww. adresem wskazano, że znajdują się w nim dwa osobne wejścia z zewnątrz. Jedno wejście od strony podwórka, które prowadzi do pomieszczeń, w których prowadzone jest gospodarstwo domowe jednoosobowe przez A.T., z odrębnym kotłem na węgiel. Drugie wejście do budynku, od strony ulicy [...], prowadzi do pomieszczeń, w których brak jest śladów wskazujących na prowadzenie gospodarstwa domowego. Podano, że w drugiej części budynku zamontowany jest kocioł na paliwo stale, który na dzień wywiadu nie był w użyciu; w pomieszczeniach panował chłód i zapach dawno nieużywanych pomieszczeń, co – w ocenie Wójta Gminy Puszcza Mariańska – sugerowało, że budynek w tej części nie jest codziennie ogrzewany. Podano, że w pokojach na środku pomieszczeń były składowane pakunki, meble, zwinięte dywany. W kuchni nie widać było śladów prowadzenia gospodarstwa domowego, brak było artykułu spożywczych, a sprzęt AGD był odłączony. Podczas wywiadu wnioskodawczyni była nieobecna. Organ wskazał, że w wyniku wystąpienia przez organ I instancji do wnioskodawczyni o przedłożenie dokumentów (faktur, rachunków, certyfikatów jakości) za okres od 1 września 2021 r. do 26 września 2022 r., potwierdzających zakup drewna kawałkowego, paliwa stałego zużytego w zainstalowanym kotle, rachunków za wywóz nieczystości płynnych i zużycia energii elektrycznej, celem potwierdzenia prowadzenia gospodarstwa domowego, strona przedstawiła faktury wystawione na A.T. Organ I instancji podał, że rachunki za energię elektryczną opłacane przez wnioskodawczynię widnieją na adres: [...], ul. [...], a w rubryce nazwa zleceniodawcy widnieje A.T.. Natomiast decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2021 i 2022 kierowane są na ww. adres [...]. Strona nie przedstawiła rachunków za wywóz nieczystości płynnych. Organ I instancji wskazał, że czterech wezwanych świadków nie potwierdziło prowadzenia przez wnioskodawczynię gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem. Na podstawie ewidencji gruntów ustalono także, że w przedmiotowym budynku nie ma wyodrębnionych lokali mieszkalnych, a z danych uzyskanych z Działu do Spraw Gospodarki Komunalnej wynika, że budynek nie jest podłączony do gminnej sieci kanalizacyjnej; na nieruchomości zlokalizowane jest przyłącze wodociągowe. W okresie od 1 września 2021 r. do 26 września 2022 r. zużycie wody pobranej z wodociągu gminnego wynosiło około 34 m3 czyli zużycie około 2,8 m3 na miesiąc, co świadczy – zdaniem organu I instancji – o zużyciu przez jedną osobę. Dalej Wójt Gminy Puszcza Mariańska wskazał, że z działu gospodarki odpadami uzyskano informacje dotyczące deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Została ona złożona przez A.T. za gospodarstwo jednoosobowe na okres od lipca 2019 r, do października 2019 r.; na okres od 1 stycznia 2020 r. do grudnia 2021 r. złożono nową deklarację dla nieruchomości, na której znajduje się budynek letniskowy. Od stycznia 2022 r. A.T. zmieniła deklarację deklarując jedną osobę na nieruchomości, za którą uiszcza regularnie opłaty. Dnia 23 listopada 2022 r. wnioskodawczyni złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na adres: [...], ul [...] na 2 osoby. Deklaracja ta obowiązywała od sierpnia 2022 r.; w dniu 6 grudnia 2022 r. wnioskodawczyni dokonała korekty deklaracji zmieniając ją na jedną osobę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r., nr KOA/3882/Sr/23, utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania strony są [...]. Na ww. decyzję Kolegium I.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazała, że faktyczne przebywanie w [...] wymuszone jest koniecznością wykonywania obowiązków pracowniczych oraz zarobkowych, a życie osobiste i majątkowe skarżącej toczy się pod adresem ul. [...], [...] w odrębnym lokalu, którym faktycznie dysponuje i prowadzi w nim swoje gospodarstwo domowe. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1910/24, przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi na decyzję SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu brzmienie art. 2 ust. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1630 ze zm. – dalej: "u.d.w.") oznacza, że kryterium przesądzającym o możliwości przyznania dodatku węglowego jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu. Sąd zaznaczył przy tym, że zawarte w art. 2 ust. 2 u.d.w. sformułowanie "zamieszkiwanie" to element opisu pojęcia gospodarstwa domowego. Natomiast w art. 2 ust. 7 u.d.w. jest mowa o uprawnieniu do dodatku węglowego i w tym przepisie ustawodawca używa pojęcia "miejsce zamieszkania". Sąd wskazał, że ustawa nie definiuje tego pojęcia, dlatego celowe jest odwołanie się w tym zakresie do art. 28 K.c. Zgodnie z nim można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Natomiast, według art. 25 K.c., miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stosownie do powyższego, w ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy przesądzają, że w sytuacji skarżącej, która na co dzień mieszka w [...], zaś czasowo przebywa pod adresem ul. [...], [...], nie przysługuje dodatek węglowy. Sąd podkreślił przy tym, że nie można mówić o prowadzeniu kilku gospodarstw domowych. W tym zakresie ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 6 u.d.w. jednoznacznie bowiem określił, że jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego. Oznacza to, że prowadzenie gospodarstwa możliwe jest wyłącznie w jednej lokalizacji. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że skarżąca nie prowadzi gospodarstwa domowego w Bartnikach w domu pod adresem ul. [...]. Sąd podkreślił, że ustalenia organu I instancji są zbieżne z zeznaniami czterech wezwanych świadków, którzy nie potwierdzili prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem. O ile świadkowie widywali skarżącą w okresie letnim stale u swojej matki (wspólny odpoczynek w ogrodzie), to w okresie zimowym skarżąca wyłącznie odwiedza matkę od czasu do czasu (k-78 akt administracyjnych). Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, zobowiązanie tego organu do wydania decyzji przyznającej skarżącej dodatek węglowy; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 2 ust. 2 pkt 1 u.d.w., poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż czynnikiem decydującym przy ustalaniu istnienia uprawnionego do dodatku węglowego gospodarstwa domowego jest miejsce zamieszkania strony określone na podstawie art. 25 K.c., podczas gdy decydujący dla przyznania dodatku jest fakt zamieszkiwania strony pod tym adresem, a nie fakt posiadania tam adresu zamieszkania; 2. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 2 ust. 6 u.d.w., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dana osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego w ogólności, podczas gdy żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego takiej normy nie ustanawia, a z przedmiotowego przepisu wynika, iż przyjmuje się przynależność do tylko jednego gospodarstwa domowego, tak aby jedna osoba nie otrzymała dwóch lub więcej dodatków węglowych; 3. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę dowodów i przyjęcie, że skarżąca nie ma miejsca zamieszkania w [...], a w [...], podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy i oświadczenia strony zawarte w podaniach i pismach procesowych wskazują na to, że skarżąca przebywa w [...] z zamiarem stałego pobytu (ma animus), tak więc jej miejsce zamieszkania znajduje się w [...]; 4. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącej przez Wójta Gminy Puszcza Mariańska ze względu na jej nieobecność i praktyczne pominięcie przeprowadzenia tego dowodu pomimo usprawiedliwienia swojej nieobecności przez skarżącą; 5. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 81a § 1 K.p.a., poprzez błędne rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony w sytuacji, gdy w zgromadzonym materiale dowodowym część dowodów może implikować, iż strona nie ma miejsca zamieszkania w [...], a część implikuje, iż ma ona tam miejsce zamieszkania, tak ta ewentualna niepewność powinna skutkować przyjęciem, że strona ma miejsce zamieszkania w [...] w świetle art. 25 K.c.; 6. art. 151 p.p.s.a., poprzez naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i utrzymanie w mocy decyzji objętej nieważnością ze względu na wydanie decyzji w I instancji przez organ niewłaściwy miejscowo, gdyż przyjmując, iż skarżąca ma miejsce zamieszkania w [...], tak decyzję w I instancji powinien był wydać Prezydent m. st. Warszawy, a nie Wójt Gminy Puszcza Mariańska. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in. błędne przyjęcie, że skarżąca ma miejsce zamieszkania w [...], a nie w [...]. Skarżąca wskazała, że ma miejsce zamieszkania w [...], gdyż przebywa tam z zamiarem stałego pobytu – obecnie przyjeżdża tam w każdy piątek i pozostaje tam do niedzieli wieczór, po czym wraca do [...], gdyż tam znajduje się jej miejsce pracy. Skarżąca podkreśliła, że czuje się bardziej związana z [...], gdyż tam mieszka jej matka, którą się opiekuje, tam toczy się jej życie osobiste i majątkowe oraz tam koncentruje się jej aktywność życiowa. Zaznaczyła, że jest związana z tamtejszym kościołem, a na tamtejszym cmentarzu spoczywają jej najbliżsi. Wskazała, że w trakcie postępowania przed organami administracji pojawiała się w [...] nieregularnie, a meble w jej domu były złożone, gdyż w tamtym okresie w domu był przeprowadzany remont. Odkąd remont został w znacznej mierze zakończony, skarżąca przebywa tam w każdy weekend. Zdaniem skarżącej, zeznania świadków, z których wynika, że jej nie znają niczego nie dowodzą, gdyż nikt nie ma obowiązku utrzymywania kontaktów ze swoimi sąsiadami. Skarżąca wskazała, że w materiale dowodowym istniały dowody zarówno na przyjęcie, iż mieszka ona w [...], jak i dowody, że mieszka ona w [...], tak więc – w jej ocenie – powinno zostać przyjęte stanowisko dla strony korzystniejsze. Końcowo skarżąca – z ostrożności procesowej wskazała na ewentualną nieważność postępowania administracyjnego. Przyjmując, że skarżąca ma miejsce zamieszkania w [...], a nie w [...], w świetle art. 2 ust 12 u.d.w. sprawa – jej zdaniem – powinna była być rozpatrzona przez Prezydenta m. st. Warszawy (w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej wniosek), a nie Wójta Gminy Puszcza Mariańska. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dodatku węglowym. Natomiast spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia, czy dodatek węglowy przysługuje w miejscu, które wnioskodawca deklaruje jako miejsce zamieszkania, podczas gdy – w ocenie organów administracji i Sądu I instancji - nie zamieszkuje pod tym adresem. Organy orzekające w niniejszej sprawie oraz kontrolujący ich postępowanie Sąd I instancji uznali bowiem, że skarżąca nie przebywa pod wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego adresem, nie prowadzi w nim gospodarstwa domowego, co wyklucza przyznanie jej tego dodatku. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w., dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2023 r. poz. 2496 oraz z 2024 r. poz. 1089), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 u.d.w., przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Z powyższego wynika zatem, że dodatek węglowy przyznawany jest na gospodarstwo domowe. Co prawda przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wskazują wprost, jak należy rozumieć to wyrażenie (poza prostym podziałem na gospodarstwa domowe jednoosobowe i wieloosobowe), ale z kolejnych przepisów ustawy można wywieść, że dodatek ten przysługuje na określony, fizyczny adres miejsca zamieszkania (por. m.in. art. 2 ust. 3a-3c u.d.w.). Zatem istotnym prawnie kryterium przyznania dodatku węglowego jest pozostawanie w gospodarstwie domowym. Wyrażenie to należy odróżnić od pojęcia miejsca zamieszkania, którym to pojęciem ustawa o dodatku węglowym posługuje się w celu ustalenia właściwości miejscowej organów. Zatem, zamieszkiwanie, w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 u.d.w. oznacza rodzaj pobytu osoby w danym miejscu, cechujący się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby w lokalu faktycznie zajmowanym, a w szczególności nocowania, stołowania się i wypoczynku po pracy, czy nauce. Istotne jest zatem to, czy we wskazanym miejscu wnioskodawca faktycznie zamieszkuje. Dla przyznania prawa do dodatku węglowego nie ma więc znaczenia tytuł prawny do lokalu/budynku, oraz czy w świetle przepisów prawa budowlanego można wykorzystywać lokal (pomieszczenie) na cele mieszkaniowe, ani też to, czy zgodnie z prawem budowlanym przeprowadzono określone czynności formalne zmierzające do zmiany sposobu użytkowania budynku (lokalu). O prawie do dodatku węglowego decyduje nie legalność zamieszkiwania, a stan faktyczny w postaci rzeczywistego zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa domowego w danym miejscu. Natomiast okoliczność sporadycznego, doraźnego, czy epizodycznego przebywania w danym lokalu, czy budynku, nie oznacza zamieszkiwania i prowadzenia w nim gospodarstwa domowego. Przy czym, ustawa o dodatku węglowym w art. 2 ust. 6 wprost wskazuje, że na potrzeby składania wniosków o wypłatę dodatku węglowego przyjmuje się, że jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego. Skutkiem takiej regulacji jest konieczność sprawdzenia, pod jakim konkretnie adresem wnioskujący o dodatek, "zamieszkuje i gospodaruje" w rozumieniu art. 2 ust. 2 oraz ust. 6 u.d.w. Powyższe wyklucza zatem możliwość występowania przez wnioskodawcę o przyznanie dodatku węglowego w więcej niż jednym miejscu, nawet w przypadku posiadania kilku nieruchomości. Skarżąca wskazała, że budynek w [...] posiada dwa lokale mieszkalne z osobnymi wejściami i osobnymi źródłami ogrzewania, a w jednym z tych lokali, czyli w połowie budynku, zamieszkuje jej 82 letnia matka. Skarżąca zaś w trakcie postępowania administracyjnego remontowała drugą część budynku, a odkąd remont został zakończony przebywa tam w każdy weekend. Skarżąca deklaruje chęć powrotu pod adres w [...], jednocześnie wprost wskazując, że faktycznie pracuje i przebywa w [...]. Pod adres w [...] przyjeżdża w każdy piątek i pozostaje tam do niedzieli wieczór, po czym wraca do [...], do pracy. Skarga kasacyjna stanowi wręcz polemikę z organami i Sądem i ich argumentacją co do nieprzyznania dodatku węglowego w sytuacji, gdy skarżąca wyraża jedynie chęć powrotu do miejscowości [...], w których przebywa weekendowo, zaś zamieszkuje i pracuje w [...]. Podkreślić w tym miejscu należy, że przyznanie dodatku węglowego odbywa się w warunkach tzw. związania administracyjnego, które zakłada, że uprawnienie do tego świadczenia przyznawane jest, ilekroć zostaną spełnione przesłanki przyznania dodatku węglowego. Organ nie dysponuje zatem w tej sytuacji uznaniem administracyjnym pozwalającym mu na odmowę przyznania świadczenia z uwagi na przeważający interes społeczny, bądź z powołaniem się na brak stwierdzenia słusznego interesu strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, nakaz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli występuje wyłącznie w sytuacji, gdy organowi przysługuje uznanie administracyjne. Skoro zatem, jak wskazano powyżej, dodatek węglowy przyznawany jest w ramach związania administracyjnego, brak było podstaw oczekiwania od organów badania, czy w rozpoznawanej sprawie za przyznaniem tego świadczenia przemawia słuszny interes strony. W tej sytuacji przyjąć należy, że wobec stanu faktycznego i okoliczności niniejszej sprawy, organy prowadzące postępowanie prawidłowo stwierdziły, że skoro adres wskazany przez skarżącą we wniosku nie jest adresem, pod którym zamieszkuje i prowadzi ona gospodarstwo domowe, to okoliczność ta – na gruncie ww. przepisów o dodatku węglowym – wykluczała możliwość przyznania dodatku węglowego na gospodarstwo wskazane przez skarżącą we wniosku. W świetle powyższego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 81a § 1 K.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 i art. 2 ust. 6 u.d.w. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 81a § 1 K.p.a. Wskazać należy, że zastosowanie tego przepisu, tj. zasady uwzględnienia wątpliwości na korzyść strony skarżącej, jest dopuszczalne w sytuacji, w której po zebraniu wszelkiego dostępnego materiału dowodowego, stan faktyczny sprawy będzie niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne należy rozstrzygnąć na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 K.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. W sprawie nie zachodzi też nieważność postępowania co do właściwości miejscowej organu, bowiem strona składając wniosek o przyznanie dodatku węglowego wskazała jako swój adres zamieszkania [...]. Formalnie zatem, organ rozpoznał ten wniosek zgodnie ze swoją właściwością. Zaś dopiero po przeanalizowaniu sprawy i ustaleniu, że strona nie prowadzi gospodarstwa pod wskazanym we wniosku adresem, odmówił jej przyznania tego dodatku. Niezgodność właściwości miejscowej miałaby miejsce wówczas, gdyby strona we wniosku wskazała [...] adres zamieszkania, a wniosek ten rozpoznałby Wójt Gminy Puszcza Mariańska. Taka sytuacja jednak nie wystąpiła. To zaś oznacza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.