I OSK 901/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1449/23 w sprawie ze skargi M. W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lipca 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/677/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 17 maja 2023 r. nr 000349/SP/05/2023, znak: DSR-81821/SP/I/3700SR/1/2023.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1449/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I instancji"), oddalił skargę M. W. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "Kolegium") z 21 lipca 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/677/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrza Miasta i Gminy W. (dalej: "organ I instancji") decyzją z 17 maja 2023 r. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, która legitymowała się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji. W uzasadnieniu wskazano, że niepełnosprawna matka mieszka sama w domu jednorodzinnym i jest osobą w znacznym stopniu samodzielną (co wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego). W ocenie organu, zakres opieki sprawowany nad matką nie przekracza zwykłych czynności polegających na prowadzeniu gospodarstwa domowego. Nadto, wskazano na brak spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390, dalej: "u.ś.r."), bowiem niepełnosprawność u ww. powstała w październiku 2019 r., tj. po ukończeniu 83 roku życia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca. Kolegium decyzją z 21 lipca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że zgodnie z orzeczeniem KRUS z 7 stycznia 2020 r. matka Skarżącej ur. 26 września 1936 r. jest osobą trwale niezdolną do samodzielni egzystencji i jest wdową. Nadto, Skarżąca we wniosku o przyznanie świadczenia oświadczyła, że zaprzestała z 1 kwietnia 2023 r. pracy w gospodarstwie rolnym. Z przeprowadzonego w miejscu zamieszkania matki Skarżącej wywiadu środowiskowego wynika, iż niepełnosprawna mieszka sama w domu przepisanym na Skarżącą. Kolegium zaznaczyło, że jak wynika z materiału dowodowego, matka Skarżącej jest w znacznym stopniu samodzielna, sama się ubiera, korzysta z toalety, do przemieszczenia używa dwóch kul lekarskich, co ma związek z przebytym urazem kręgosłupa oraz problemami geriatrycznymi. Ustalono, iż niepełnosprawna codziennie czynności wykonuje samodzielnie, natomiast zajmuje jej to większą ilość czasu. Kolegium odnotowało także, że wskazany w wywiadzie oraz podany przez niepełnosprawną w oświadczeniu z 8 maja 2023 r. zakres czynności jakie Skarżąca wykonuje przy matce pokrywa się z tymi wskazanymi w odwołaniu. Dotyczy on w szczególności pomocy przy codziennych czynnościach, tj. przygotowanie posiłków, umawianie wizyt u lekarza, napalenie w piecu itp. Tym samym Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż opieka świadczona na rzecz matki przez Skarżącą nie przekracza zwykłych czynności polegających na prowadzeniu gospodarstwa domowego. Poniekąd potwierdziła to Skarżąca w odwołaniu wskazując na zakres czynności wykonywanych przy matce. W ocenie Kolegium, nie są to takie czynności, przy których osoba sprawująca opiekę nie może podjąć zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu. Ponadto Kolegium stwierdziło, że pomimo dokonania przez organ I instancji błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. kwestionowana decyzja ostatecznie odpowiada prawu. Skargę na powyższą decyzję do Sądu I instancji wniosła Skarżąca. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1449/23 – Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniesioną skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, obejmujący m.in. wywiad środowiskowy z 8 maja 2023 r., oświadczenie matki Skarżącej z 8 maja 2023 r. o stanie majątkowym należy zgodzić się z zawartą w zaskarżonej decyzji konstatacją Kolegium, że zakres opieki wykonywany przez Skarżącą względem matki nie uniemożliwia jej pracy w gospodarstwie rolnym. Ustalono, że niepełnosprawna matka Skarżącej mieszka sama w domu jednorodzinnym, który został podarowany Skarżącej. Niepełnosprawna wskazała w wywiadzie, że Skarżąca "odwiedza ją i służy pomocą raz dziennie, a czasem dwa razy dziennie. Jej pomoc polega na przywiezieniu codziennie gorącego posiłku, zrobieniu i przyniesieniu zakupów, umawia wizyty lekarskie i zawozi do lekarzy, pomaga przy myciu, załatwianiu spraw urzędowych, realizowaniu recept lekarskich, sprzątaniu mieszkania, pranie i prasowanie odzieży, pościli, opłacanie rachunków, przynoszenie opału". Dalej Sąd I instancji wskazał, że w wywiadzie podano, że matka Skarżącej ma 86 lat i z tym związane choroby geriatryczne. Niepełnosprawna oświadczyła, że od ok. pół roku ma problemy z jelitem grubym, jest pod stałą kontrolą lekarzy. W 2001 r. przeszła cementowanie kręgosłupa, do chodzenia używa 2 kul lub laski. Choruje na reumatyzm, osteoporozę, ma słaby wzrok, problem z utrzymaniem moczu. Wskazano, że do toalety chodzi samodzielnie, ubiera się samodzielnie lecz przez pewne ograniczenie z kręgosłupem bardzo dużo czasu jej to zajmuje. Nie bez znaczenia dla sprawy jest też fakt, że podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego Skarżąca była nieobecna. W ocenie Sądu I instancji, ustalony przez organy administracyjne zakres opieki świadczonej matce przez Skarżącą - koresponduje z ww. wywiadem środowiskowym, oświadczaniem niepełnosprawnej oraz z twierdzeniami samej Skarżącej zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji (Skarżąca do czynności opiekuńczych dodała jeszcze wizyty u fryzjera). Po przedstawieniu orzecznictwa Sąd I instancji podał, że w kontrolowanej sprawie we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z 19 kwietnia 2023 r. Skarżąca oświadczyła, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania w nim pracy z dniem 1 kwietnia 2023. Oświadczenie to zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Natomiast w skardze Skarżąca wskazała, że od 1 lutego 2021 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym w związku z koniecznością sprawowania opieki nad tatą oraz mamą. Decyzją Kolegium z 7 maja 2021 r. znak: SKO.ŚR/4111/422/2021 zostało Skarżącej przyznane wnioskowane świadczenie na ojca. Po śmierci taty, która nastąpiła 15 października 2022 r. sytuacja związana ze sprawowaniem opieki nad mamą nie uległa zmianie. W żaden sposób nie zmieniła się forma opieki nad niepełnosprawną, którą sprawowała do dnia śmierci taty. Nadal nie może podjąć zatrudnienia ponieważ czas, który poświęca na sprawowanie opieki nad mamą nadal na to nie pozwala. W ocenie Sądu I instancji, zestawienie skargi z wnioskiem o przyznanie ww. świadczenia wskazuje na pewną niekonsekwencję twierdzeń Skarżącej, która z jednej strony podała, że od 15 października 2022 r. (od śmierci ojca) "sytuacja związana ze sprawowaniem opieki nad mamą nie uległa zmianie. W żaden sposób nie zmieniła się forma opieki nad niepełnosprawną, którą sprawowała do dnia śmierci taty", a z drugiej, zgodnie z oświadczeniem Skarżącej (z wniosku) – z pracy z gospodarstwie rolnym zrezygnowała z dniem 1 kwietnia 2023 r. Powyższe wskazuje, że Skarżąca była w stanie łączyć pracę w gospodarstwie rolnym z jednoczesną opieką nad niepełnosprawną matką, skoro jak sama stwierdziła, od dnia 15 października 2022 r. sytuacja związana ze sprawowaniem opieki nad mamą nie uległa zmianie. Trwała niezdolność matki Skarżącej do samodzielnej egzystencji występuje od dnia 1 października 2019 r. (orzeczenie KRUS z 7 stycznia 2020 r.). Nadto Sąd I instancji podał, że Skarżąca dopiero w skardze do sądu wskazała, że stan zdrowia niepełnosprawnej się pogorszył. Zdaniem Sądu I instancji, z punktu widzenia legalnościowej oceny zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym liczy się stan faktyczny istniejący w czasie orzekania przez organy administracji, toteż ewentualne późniejsze pogorszenie się stanu zdrowia matki Skarżącej nie może mieć wpływu na tę ocenę. Stąd też w założeniu nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy twierdzenia Skarżącej wskazujące na to, że do takiego następczego pogorszenia się stanu zdrowia matki doszło. Podsumowując, w ocenie Sądu I instancji, zakres opieki dostarczanej matce nie uniemożliwia Skarżącej pracy w gospodarstwie rolnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, w postaci: a) art 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a") poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych oraz pominął dowód w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wyłącznie z osobą wymagającą opieki (matką), bez uwzględnienia stanowiska Skarżącej jako osoby sprawującej opiekę; b) art 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż organ I instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego polegającej na nieuwzględnieniu dokumentacji medycznej matki Skarżącej potwierdzającej jej stan zdrowia wykluczający ograniczenie opieki do takiego, jaki błędnie wywodzi organ I instancji. 2. przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji w ślad za organem I instancji, że zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad matką umożliwia prowadzenie gospodarstwa rolnego lub podjęcie zatrudnienia, mimo iż z dokumentacji medycznej oraz orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji wynika, że matka Skarżącej wymaga całodobowej opieki; b) art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji w ślad za organem I instancji, że do spełnienia przesłanek przepisu wymagana jest całodobowa i nieprzerwana obecność opiekuna. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę wyroku i przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W środku zaskarżenia sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym za sporne w sprawie uznać należy zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy koniecznością rezygnacji przez Skarżącą z zatrudnienia a potrzebą sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Rozstrzygnięcia również wymaga kwestia, czy podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego mogą być ustalenia wywiadu środowiskowego przeprowadzonego wyłącznie z osobą wymagającą opieki (matką), bez uwzględnienia stanowiska Skarżącej jako osoby sprawującej opiekę. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powołany przepis u.ś.r. określa przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, których spełnienie jest konieczne, by danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Opisywana norma formułuje warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia (bądź innej pracy zarobkowej), który należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanek koniecznych do ustalenia prawa do ww. świadczenia. W jej świetle przyjąć należy, że strona ubiegająca się o ustalenie tego prawa powinna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w wymiarze, który obiektywnie zmusza ją do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Istotną jest tu także ocena, czy zakres sprawowanej opieki wypełnia ustawowe przesłanki, warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Podkreślenia wymaga, że okoliczności rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia oraz brak możliwości jego podjęcia powinny być oceniane na moment rozpoznawania wniosku o przyznanie tej formy pomocy. Zdaniem Składu orzekającego w sprawie, bez znaczenia pozostaje przy tym, czy wnioskodawca zrezygnował z pracy zarobkowej wcześniej (z innych przyczyn), jeżeli w dacie wystąpienia z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne zaistniała realna konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, uniemożliwiająca stronie podjęcie zatrudnienia. Stanowisko to wywodzić należy bezpośrednio z brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r., który determinuje konieczność oceny korelacji zachodzącej pomiędzy możliwością kontynuowania/podjęcia aktywności zawodowej przez opiekuna, a zakresem sprawowanych czynności opiekuńczych, związanych z indywidualnymi ograniczeniami dotyczącymi samodzielnej egzystencji osoby legitymującej się stosownym orzeczeniem. Niewątpliwie świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też za pozostawanie w gotowości do świadczenia czynności opiekuńczych. Za zasadne uznać w tym kontekście należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że powinno ono stanowić ekwiwalent za faktyczny brak możliwości podjęcia przez opiekuna zatrudnienia wobec konieczności sprawowania czynności opiekuńczych, bądź za rezygnację z zatrudnienia w celu ich sprawowania. Norma art. 17 ust. 1 u.ś.r. odnosi się więc wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Prawodawca wymaga bowiem, by brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z niego przez osoby wymienione w ww. normie pozostawały w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Spełnienie przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. oznacza, że czynności opiekuńcze muszą w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) a opieką musi być bezpośredni i ścisły. Oceny takiej powinien dokonać organ administracji, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy i ustalając, czy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest z niego zrezygnować. Kluczowym jest, że w przywołanej regulacji brak jest wskazania dotyczącego sprawowania opieki w sposób nieprzerwany, całodobowy, codzienny, samodzielny, jak też przebywania stale w pobliżu osoby, która pomocy tego typu wymaga. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, opieka powinna mieć charakter stały, długotrwały w sensie rozciągłości w czasie i powtarzalny, zaś jej zakres wyznaczony być powinien niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, czyli koniecznością wykonywania czynności w związku z ograniczoną możliwością podopiecznego do samodzielnej egzystencji, w warunkach dnia codziennego. Tak określony zakres opieki, uprawniający do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, zależny jest więc od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim indywidualnej sytuacji osoby wymagającej wsparcia, w tym: rodzaju niepełnosprawności, stanu zdrowia, sprawności ruchowej i intelektualnej, trybu życia, warunków mieszkaniowych, itp. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że organy administracyjne oraz WSA przyjęły, że zakres czynności wykonywanych przez Skarżącą wobec matki (m.in. przygotowywanie posiłków, pomoc przy higienie osobistej, zakupy, pranie, sprzątanie) nie wymaga całodobowej dyspozycyjności i nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia. Powyższe okoliczności zostały ustalone na podstawie wywiadu środowiskowego, który został przeprowadzony jedynie z podopieczną, która w chwili wywiadu, tj. 8 maja 2023 r., miała 86 lat. Nie bez znaczenia dla sprawy jest też fakt, że podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego Skarżąca była nieobecna. Ze względu na cel wywiadu środowiskowego i jego zakres przedmiotowy nie można go przeprowadzić z pominięciem wnioskodawcy. Jest to osoba, w której interesie toczy się postępowanie o przyznanie świadczenia, zatem przeprowadzenie z nią wywiadu wymaga czynnego udziału strony w postępowaniu. Dowód z wywiadu jest konglomeratem dowodowym, polegającym na równoczesnym skonfrontowaniu oświadczeń strony, zeznań świadków, wyników oględzin w miejscu pobytu strony, treści dokumentów urzędowych i prywatnych. Nie zastępuje on innych dowodów, przewidzianych w k.p.a., ani ich nie wyklucza. Dowodem jest wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 700/14, źródło CBOSA). W tym miejscu należy wskazać, że matka Skarżącej cierpi na choroby geriatryczne oraz od ok. pół roku ma problemy z jelitem grubym. W 2001 r. przeszła cementowanie kręgosłupa, do chodzenia używa 2 kul lub laski. Matka Skarżącej choruje na reumatyzm, osteoporozę, ma słaby wzrok, problem z utrzymaniem moczu. Zatem niepełnosprawna, ze względu na wiek oraz na stan zdrowia, nie była w stanie w sposób adekwatny i kompletny przedstawić rzeczywistego stanu faktycznego. Okoliczności te mogły wpłynąć na niepełne i nieprecyzyjne odzwierciedlenie rzeczywistego zakresu opieki świadczonej przez Skarżącą. Jednocześnie należy zauważyć, że w wywiadzie środowiskowym powinna uczestniczyć córka podopiecznej, która była wnioskodawczynią w postępowaniu. Organy winny były poznać stanowisko Skarżącej jako osoby bezpośrednio zaangażowanej w opiekę nad matką. Przez fakt zaniechania dokonania czynności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ze Skarżącą, organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art, 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez co nie ustaliły rzeczywistego zakresu opieki sprawowanej przez Skarżącą. Ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej kasacyjnie organy uwzględnią wskazaną powyżej wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r., ocenę okoliczności niepodejmowania przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a także charakteru opieki i pomocy udzielanej niepełnosprawnej oraz właściwie przeprowadzony zostanie wywiad środowiskowy. Będą również zobowiązane rozważyć zmiany stanu prawnego wprowadzone ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) - 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed sądem I instancji i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia - 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.