I OSK 855/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jolanta Rudnicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 796/24 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2024 r. znak: SKO.41/2930/OS/2024 w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 796/24, oddalił skargę M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 14 sierpnia 2024 r., znak: SKO.41/2930/OS/2024, w przedmiocie zasiłku stałego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta Lublin decyzją z 29 maja 2024 r., nr MOPR.F1-DŚ.4010.07311.11.2024, przyznał M.K. świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej, na okres od dnia 20 kwietnia 2024 r. do dnia 30 kwietnia 2026 r., płatne w następujący sposób: od dnia 20 kwietnia 2024 r. do dnia 30 kwietnia 2024 r. w kwocie 366,67 zł oraz od dnia 1 maja 2024 r. do 30 kwietnia 2026 r. w kwocie 1.000,00 zł miesięcznie. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni zakwestionowała ustaloną przez organ I instancji datę początkową uprawnienia do zasiłku stałego. W ocenie skarżącej, przedmiotowe świadczenie winno zostać jej przyznane od lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr SKO.41/2930/OS/2024, utrzymało w mocy ww. decyzję. Na powyższą decyzję M.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając jej wadliwość wynikającą z przyznania zasiłku stałego od dnia 20 kwietnia 2024 r., zamiast – jak zdaniem skarżącej organy winny uczynić – od lipca 2021 r. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady informowania stron, określonej w art. 9 K.p.a., poprzez brak udzielenia jej przez organ I instancji informacji odnośnie do jej wniosku z dnia 7 lipca 2021 r. i wydanej w dniu 16 lipca 2021 r. decyzji o przyznaniu "zasiłku zawieszonego". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w lipcu 2021 r. złożyła wniosek o zasiłek stały oraz dokument potwierdzający złożenie wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Od lipca 2021 r. do kwietnia 2024 r. pobierała "zasiłek zawieszony na mocy zawieszenia postępowania do dnia dostarczenia orzeczenia". W dniu 20 kwietnia 2024 r. otrzymała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, wydane przez Miejski Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L., i "dołączyła je do wniosku o wypłatę zawieszonego zasiłku od roku 2021". Skarżąca zarzuciła, że "w decyzji MOPR nie uwzględnił wniosku z lipca 2021 r. a wniosek z 23 kwietnia 2024 r. dotyczył wniosku z lipca 2021r." Podkreśliła, że w dniu 23 kwietnia 2024 r. dostarczyła organowi "stosowną decyzję o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym do wniosku z dnia 7 lipca 2021 r., powołując się na art. 106 ust. 3 u.p.s.". Według skarżącej, wniosek z dnia 23 kwietnia 2024 r. nie jest zatem "kolejnym wnioskiem ani nowym wnioskiem, jest wnioskiem informującym o uzyskanym orzeczeniu o stopniu umiarkowanym zgodnie z decyzją z lipca 2021 r. i zawieszonym postępowaniem oraz inicjującym naliczenie zawieszonego od roku 2021 zasiłku stałego". Zdaniem skarżącej, wobec powyższych okoliczności skarga jest oczywiście uzasadniona. Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził że w świetle okoliczności niniejszej sprawy i przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm. – dalej "u.p.s.") nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że data początkowa jej uprawnienia do zasiłku stałego winna zostać ustalona w sposób wskazany w art. 106 ust. 7 u.p.s. czyli, że zasiłek ten powinien zostać jej przyznany od lipca 2021 r. Sąd wskazał, że w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej zasadą jest, że zasiłek stały przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Wyjątek od tej generalnej zasady odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której wnioskodawca, składając wniosek o przyznanie zasiłku stałego, nie posiada jeszcze stosownego orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, lecz wystąpił już wówczas z wnioskiem o uzyskanie takiego orzeczenia. W takiej sytuacji złożenie wniosku o zasiłek stały wszczyna postępowanie, które zawiesza się do czasu dostarczenia przez wnioskodawcę orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jeżeli takie orzeczenie zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, organ po podjęciu postępowania, wydaje decyzję o ustaleniu prawa do zasiłku stałego, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia. W ocenie Sądu, powyższy wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 106 ust. 3 u.p.s. należy interpretować ściśle. Skoro jego zastosowanie wymaga potwierdzenia w dacie złożenia wniosku o zasiłek stały uprzedniego złożenia wniosku o orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie może budzić wątpliwości, że późniejsze przyznanie zasiłku stałego za okres wsteczny (od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie) uzależnione jest od złożenia w okresie zawieszenia postępowania orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, uzyskanego na skutek wniosku, którego złożenie nastąpiło przed wystąpieniem o zasiłek stały i zostało wówczas potwierdzone. Oznacza to, że jeżeli wnioskodawca nie uzyska orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na skutek wniosku złożonego przed złożeniem wniosku o zasiłek stały, przepis art. 106 ust. 3 u.p.s. nie może mieć zastosowania. WSA stwierdził, że choć przekazane mu akta sprawy nie zawierają powołanego przez skarżącą wniosku z dnia 7 lipca 2021 r. (akta rozpoczynają się od dokumentów złożonych przez stronę w siedzibie organu I instancji w dniu 30 kwietnia 2024 r.), to jednak okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku o zasiłek stały już w dniu 7 lipca 2021 r. znajduje potwierdzenie w aktach, tj. w treści pisma organu I instancji z dnia 3 lipca 2024 r., przy którym przekazano organowi odwoławczemu odwołanie strony od decyzji z dnia 29 maja 2024 r. (k. 27 akt adm. I inst.), oraz w treści notatki pracownika socjalnego włączonej do akt przy protokole wywiadu środowiskowego (k. 14 akt adm.) Z pism tych wynika, że skarżąca rzeczywiście złożyła wniosek o przyznanie zasiłku stałego w dniu 7 lipca 2021 r. Postępowanie wszczęte tym wnioskiem zostało zawieszone postanowieniem organu I instancji z dnia 15 lipca 2021 r. W ocenie Sądu przyjąć zatem należy, że w dacie złożenia powyższego wniosku skarżąca nie legitymowała się orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności równoznacznym z całkowitą niezdolnością do pracy, lecz wykazała wówczas, iż złożyła wniosek o wydanie jej takiego orzeczenia. Sąd wskazał, że w dniu 2 września 2021 r. skarżąca uzyskała orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności (a więc orzeczenie niewystarczające dla uzyskania zasiłku stałego), a następnie w dniu 21 września 2021 r. wniosła odwołanie od tego orzeczenia. Następnie, orzeczeniem z 21 października 2021 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. utrzymał w mocy ww. orzeczenie ustalające u skarżącej lekki stopień niepełnosprawności. Skarżąca wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L., które zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt VII U-upr 1014/21. Następnie Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r. sygn. akt VIII Ua 57/23 oddalił apelację skarżącej od ww. wyroku Sądu Rejonowego (k. 20 akt adm.). W ocenie Sądu I instancji z powyższego wynika, że na skutek wniosku skarżącej o ustalenie stopnia niepełnosprawności złożonego przed złożeniem w dniu 7 lipca 2021 r. wniosku o zasiłek stały, zapadło prawomocne orzeczenie zaliczające skarżącą do lekkiego stopnia niepełnosprawności, a zatem niewypełniające przesłanki do przyznania zasiłku stałego (art. 37 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 1 u.p.s.). Orzeczenie uprawniające do uzyskania przedmiotowego świadczenia, które skarżąca przedstawiła organowi, tj. orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 20 kwietnia 2024 r. – jak jednoznacznie wynika z jego treści – skarżąca uzyskała natomiast na skutek innego (późniejszego) wniosku, tj. wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. (k. 3 akt adm.). Zatem Sąd stwierdził, że pomimo, iż orzeczenie z dnia 20 kwietnia 2024 r. zostało przez skarżącą złożone do organu I instancji jeszcze przed podjęciem zawieszonego postępowania z wniosku z dnia 7 lipca 2021 r. o zasiłek stały, nie dawało ono podstawy do zastosowania art. 106 ust. 9 u.p.s. i przyznania skarżącej zasiłku stałego począwszy od lipca 2021 r. Orzeczenie to zapadło bowiem na skutek późniejszego wniosku – innego niż wniosek, którego złożenie skarżąca potwierdziła składając wniosek o zasiłek stały w dniu 7 lipca 2021 r. Skoro zatem wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności złożony przez skarżącą przed tą datą został rozpatrzony prawomocnym orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, to – w ocenie Sądu – postępowanie o zasiłek stały wszczęte w dniu 7 lipca 2021 r. a następnie zawieszone, winno zostać podjęte, a następnie zakończone decyzją adekwatną do treści ww. orzeczenia. Zdaniem Sądu I instancji, w tych okolicznościach zasadnie więc organ I instancji potraktował żądanie przyznania zasiłku stałego zgłoszone przez skarżącą w siedzibie organu w dniu 30 kwietnia 2024 r. (k. 8 akt adm.), jako nowy wniosek w tym przedmiocie, wszczynający odrębne postępowanie względem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 7 lipca 2021 r. W konsekwencji zasadnie też organ – stosując regułę określoną w art. 106 ust. 3 u.p.s. – przyznał skarżącej zasiłek stały począwszy od dnia 20 kwietnia 2024 r., tj. od daty wskazanej w złożonym w dniu 30 kwietnia 2024 r. orzeczeniu, jako data powstania u skarżącej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Dopiero bowiem z tą datą powstało uprawnienie skarżącej do zasiłku stałego. W ocenie WSA, skoro wniosek skarżącej o zasiłek stały złożony w dniu 7 lipca 2021 r. pozostaje przedmiotem odrębnego postępowania względem postępowania wszczętego w dniu 30 kwietnia 2024 r., to organom nie można w niniejszej sprawie postawić zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. z powodu braku poinformowania skarżącej o sposobie rozstrzygnięcia powyższego wniosku Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez adwokata z urzędu, złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, która to nie została uiszczona w całości ani w części. Zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 § 1, 9, 11, 77 § 1 i art. 138 § 2 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy; tj. prawidłowej oceny dowodów i ustalenia prawidłowego zakresu sprawy i jej rozstrzygnięcia, działania obywatela w zaufaniu do władzy publicznej, braku należytego informowania skarżącego o jego prawach i obowiązkach i należytego pouczenia w sprawie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, z uwagi na jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 106 ust. 9 u.p.s., poprzez jego niezastosowanie w sprawie mimo zaistnienia podstaw, skutkujące błędną oceną prawną sprawy i w konsekwencji oddaleniem skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przedmiotowy zasiłek powinien być przyznany skarżącej od lipca 2021 r., zgodnie z decyzją z dnia 15 lipca 2021r., znak sprawy: MOPR.F1-DŚ.4012.07311.5.2021. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że jej wniosek z kwietnia 2024 r. nie był wnioskiem mającym zainicjować odrębne postępowanie, a jedynie wnioskiem o wypłatę zasiłku stałego, co do którego wniosek został złożony w lipcu 2021 r. wraz poinformowaniem organu o uzyskaniu orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W ocenie skarżącej organ nie poinformował jej należycie o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały znaczenie w sprawie, do czego był obowiązany zgodnie z art. 9 K.p.a. W ocenie skarżącej organ nie przeanalizował całościowo materiału dowodowego w sprawie, a ten rozpoznany został błędnie oceniony. Organ zupełnie bowiem błędnie i dowolnie potraktował jej wniosek z dnia 20 kwietnia 2024 r., interpretując to jako nowe postępowanie, mimo, iż skarżąca wyraźnie wskazywała na zasadność wypłaty zasiłku stałego zainicjowanego wnioskiem z lipca 2021 r., wobec uzyskania przedkładanego organowi orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a następnie orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy. Organ natomiast nie wezwał skarżącej w trybie art. 61 i nast. K.p.a. do wyjaśnienia, jakiego postępowania wniosek dotyczy, jeżeli miał wątpliwości w tej kwestii mimo jednoznacznej treści pisma skarżącej. Skarżąca kasacyjnie wskazując na brzmienie art. 106 ust. u.p.s., podkreśliła, że dostarczyła organowi uzyskane orzeczenie w terminie 60 dni od dnia jego uzyskania. Podkreśliła raz jeszcze, że doręczenie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 20 kwietnia 2024 r. oraz wniosek o wypłatę zasiłku stałego, co do którego wniosek został złożony w lipcu 2021 r, nie stanowiło nowego wniosku i nie inicjowało nowego postępowania. Tym samym – w ocenie skarżącej – błędnie nie został zastosowany wskazany przepis, na podstawie którego zasadnym było przyznanie prawa do zasiłku stałego począwszy od lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że decyzje w przedmiocie zasiłku stałego mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia nie został w tym przypadku pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, ale wynika z przepisów prawa. Ustawodawca uregulował bowiem zarówno warunki przyznania zasiłku stałego, termin jego przyznania, jak i termin jego wypłaty. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.s., zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zgodnie zaś z art. 106 ust. 3 u.p.s., świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Stosownie do art. 106 ust. 7, w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego: 1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4 u.p.s., z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia; 2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – odmawia się przyznania zasiłku stałego. Natomiast w myśl art. 106 ust. 9 p.p.s.a., jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 106 ust. 9 u.p.s., poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia – w jej ocenie – ku temu podstaw. Zauważyć należy, że analiza art. 106 ust. 3 w zw. z art. 106 ust. 7 pkt 1 i ust. 9 u.p.s. wskazuje, że przepis ten łączy datę, od której przysługuje zasiłek stały, z miesiącem, w którym złożono wniosek o przyznanie świadczenia, wprowadzając jednocześnie uregulowania, które zapewniają ochronę strony w sytuacji toczącego się równolegle postępowania w przedmiocie orzeczenia o niepełnosprawności. Osoba bowiem, która spełnia niektóre warunki z art. 37 (ust. 1 i 4 u.p.s.) a nie posiada orzeczenia o całkowitej niepełnosprawności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie świadczenia – zasiłku stałego, który może zostać przyznany od daty złożenia wniosku, o ile dostarczy orzeczenie o niepełnosprawności w terminie 60 dni od daty jego wydania. Złożenie wniosku po upływie 60 dni powoduje, że zasiłek zostaje przyznany od daty wydania orzeczenia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się do żądania skarżącej przyznania przedmiotowego świadczenia od lipca 2021 r. przypomnieć należy, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 7 lipca 2021 r. o przyznanie zasiłku stałego zostało zawieszone postanowieniem organu I instancji z dnia 15 lipca 2021 r., co oznacza, że w dacie złożenia tego wniosku skarżąca nie legitymowała się orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy lub orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności równoznacznym z całkowitą niezdolnością do pracy, lecz wykazała wówczas, iż złożyła wniosek o wydanie jej takiego orzeczenia. Jak wynika z akt, w dniu 2 września 2021 r. skarżąca uzyskała orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Jednak, jako, że orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności w myśl przepisów ustawy o pomocy społecznej nie uprawnia do uzyskania zasiłku stałego, skarżąca nie zgadzając się z nim, w dniu 21 września 2021 r. wniosła odwołanie od ww. orzeczenia z dnia 2 września 2021 r. Orzeczeniem z dnia 21 października 2021 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. utrzymał w mocy orzeczenie ustalające u skarżącej lekki stopień niepełnosprawności. Skarżąca wniosła odwołanie i od tego orzeczenia, które zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt VII U-upr 1014/21. Następnie Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r. sygn. akt VIII Ua 57/23 oddalił apelację skarżącej od ww. wyroku Sądu Rejonowego (k. 20 akt adm.). Oddalenie apelacji skarżącej oznacza zaś, że sprawa o ustalenie stopnia niepełnosprawności – ustalonej na potrzeby postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia 7 lipca 2021 r. (zawieszonej w dniu 15 lipca 2021 r.) – została prawomocnie rozstrzygnięta. W mocy pozostaje zatem orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia 21 października 2021 r. zaliczające skarżącą do lekkiego stopnia niepełnosprawności – a więc nie dające uprawnień do uzyskania zasiłku stałego w sprawie z wniosku skarżącej z dnia 7 lipca 2021 r. Natomiast w dniu 30 kwietnia 2024 r. wpłynął do organu kolejny wniosek skarżącej o przyznanie zasiłku stałego, do którego dołączono orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 20 kwietnia 2024 r. Orzeczenie to zapadło na skutek późniejszego wniosku skarżącej – z dnia 19 kwietnia 2023 r. (k-3 akt adm.) – a więc innego niż wniosek, którego złożenie skarżąca potwierdziła składając wniosek o zasiłek stały w dniu 7 lipca 2021 r. W ww. orzeczeniu z dnia 20 kwietnia 2024 r. zaliczono skarżącą do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, który to stopień niepełnosprawności datuje się na tą samą datę, czyli na dzień 20 kwietnia 2024 r. Orzeczenie o zaliczeniu skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z dnia 20 kwietnia 2024 r., zapadło zatem nie na skutek jej wniosku z dnia 7 lipca 2021r., lecz na skutek wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. i zostało dołączone do kolejnego jej wniosku o ustalenie zasiłku stałego z dnia 30 kwietnia 2024 r. Wobec tego stwierdzić należy, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 7 lipca 2021 r. oraz wszczęte wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2024 r. to dwa różne postępowania. To zaś oznacza, że w niniejszej sprawie skarżąca nie mogła skorzystać z możliwości określonych w art. 107 ust. 7 pkt 1 i ust. 9 u.p.s., bowiem aby organ pomocy społecznej mógł zastosować ww. przepisy, to sprawa z wniosku skarżącej z dnia 7 lipca 2011 r. musiałaby pozostać nierozstrzygnięta. Tak jednak nie jest. W sprawie tej zapadło bowiem prawomocne orzeczenie Sądu wskazane powyżej. Wobec tego, organ – mając na uwadze prawomocny wyrok Sądu – powinien podjąć dalsze czynności w sprawie z wniosku skarżącej z dnia 7 lipca 2021r. o przyznanie zasiłku stałego, w tym wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie z tego wniosku. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie uznano, że wniosek o przyznanie skarżącej zasiłku stałego z dnia 30 kwietnia 2024 r. jest całkowicie odrębnym, nowym wnioskiem i nie ma nic wspólnego ze sprawą z wniosku skarżącej z dnia 7 lipca 2021r. – co do którego na skutek wydanych w sprawie orzeczeń organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Wobec powyższego należy uznać, że skoro wniosek o zasiłek stały z dnia 7 lipca 2021 r. jest przedmiotem odrębnego postępowania, to w niniejszej sprawie prawidłowo orzeczono o przyznaniu skarżącej zasiłku stałego od dnia 20 kwietnia 2024 r., czyli od dnia, na który datuje się ustalony stopień niepełnosprawności – zgodnie z art. 106 ust. 3 u.p.s. Stwierdzić zatem należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a., przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 p.p.s.a.) przy zastosowaniu przepisów art. 258-261 p.p.s.a.