I OSK 847/21

Dnia 23 lutego 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 950/20 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Gl 950/20), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a" – oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...], orzekającą o: 1. ustaleniu wysokości rocznej opłaty z tytułu przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego: a) udziału wynoszącego 7690/10000 części w nieruchomości obejmującej działkę nr [...] zapisanej na karcie mapy 1 w obrębie [...] oraz w księdze wieczystej [...] na kwotę [...] zł, b) udziału wynoszącego 1/1 części w nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] zapisanej na karcie mapy 1 w obrębie [...] oraz w księdze wieczystej [...] na kwotę [...] zł, 2. stwierdzeniu, iż opłaty ustalone w pkt 1 należy uiszczać przez okres 99 lat począwszy od roku 2020 oraz w latach następnych w terminie do 31 marca każdego roku, 3. stwierdzeniu, iż oplata za udział w pkt 1a w przypadku jego zmiany na dzień 1 stycznia każdego roku winna być przeliczona proporcjonalnie, 4. stwierdzeniu, że w razie zwłoki w uiszczeniu opłat rocznych z tytułu przekształcenia gruntu pobiera się odsetki na zasadach określonych w kodeksie cywilnym, 5. stwierdzeniu, że opłaty ustalone w pkt 1 mogą podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie: I. prawa materialnego, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 6a ustawy z dnia 20 lipca .2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (dalej: ustawa przekształceniowa) - poprzez niewłaściwą jego wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną ustalenia opłaty przekształceniowej wobec skarżącej, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy przekształceniowej - poprzez niewłaściwą jego wykładnię i błędne niezastosowanie, jako podstawy prawnej ustalenia opłaty przekształceniowej wobec skarżącej; II. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, 2. art. 145 §1 lit. c) .p.p.s.a w zw. z art. 8 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca, oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy, wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów. Ponadto skarżąca wnosiła również o (cyt.): "dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów zawartych w aktach sprawy". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił: oddalić w/w dowodowy [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019, poz. 2325), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na: obrazie prawa materialnego, w postaci: z art. 7 ust. 6 i ust. 6a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (bez wskazania miejsca publikacji ustawy) i istotnym naruszeniu przepisów postępowania takich jak: art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a. – i zarzuty te okazały się nieuzasadnione. W analizowanej sprawie rozstrzygające znaczenie odgrywały kwestie materialnoprawne a zatem w pierwszej kolejności należało wyjaśnić tego rodzaju zagadnienia. W niniejszej sprawie na podstawie przedstawionych na wstępie decyzji doszło do ustalenia wysokości opłat obowiązujących skarżącą Spółdzielnię z tytułu przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego udziału wynoszącego 7690/10000 części w nieruchomości obejmującej działkę nr [...], z obrębu [...] ujawnionej w księdze wieczystej [...] (w wysokości [...] zł) i udziału wynoszącego 1/1 części w nieruchomości obejmującej działki nr [...] również z obrębu [...], ujawnionej w księdze wieczystej [...] (w wysokości [...] zł) a także przyjęcia, iż w/w opłaty skarżąca Spółdzielnia winna uiszczać przez okres 99 lat począwszy od roku 2020 oraz w latach następnych w terminie do 31 marca każdego roku, Zdaniem bowiem zarówno Prezydenta Miasta [...] jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], spółdzielnia mieszkaniowa winna być zaliczona do kategorii przedsiębiorców, zgodnie z treścią art. 7 ust. 6a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów ( Dz. U. z 2020 poz. 139 , dalej jako: "ustawa przekształceniowa"). Pogląd ten podzielił również Sąd Wojewódzki wskazując, że z treści art. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1465), wynika, iż celem spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu, przy czym spółdzielnia mieszkaniowa nie może odnosić korzyści majątkowych kosztem swoich członków, w szczególności z tytułu przekształceń praw do lokali. Po myśli natomiast ust. 2 tego artykułu, przedmiotem działalności spółdzielni może być: budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków spółdzielczych lokatorskich praw do znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych; budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków odrębnej własności znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu, a także ułamkowego udziału we współwłasności w garażach wielostanowiskowych; budowanie lub nabywanie domów jednorodzinnych w celu przeniesienia na rzecz członków własności tych domów; udzielanie pomocy członkom w budowie przez nich budynków mieszkalnych lub domów jednorodzinnych; budowanie lub nabywanie budynków w celu wynajmowania lub sprzedaży znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu. Na zasadzie zaś ust. 6 tego w/w artykułu, spółdzielnia może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta związana jest bezpośrednio z realizacją celu, o którym mowa w ust. 1 powyższej ustawy. Zdaniem więc Sądu Wojewódzkiego, (cyt.) " Treść przywołanych regulacji prawnych jak się wydaje jest czytelna i wynika z nich, że spółdzielnie mieszkaniowe w zakresie objętym regulacjami wynikającymi z tej ustawy prowadzą działalność gospodarczą, a zakres tej działalności może być przez spółdzielnię rozszerzony, jeżeli wynikać to będzie z postanowień odrębnych przepisów lub z postanowień statutu takiej spółdzielni. Powyższe ustalenia pozwalają uznać, że organy administracji publicznej w rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy uznały, że skarżąca Spółdzielnia musi być traktowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą i w tym zakresie nie dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa". Z tym stanowiskiem nie zgadzała się skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa podnosząc, że pogląd Sądu Wojewódzkiego oparty był w zasadzie na literalnej wykładni art. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Ocenie tego Sądu umknęło natomiast, iż ustawa przekszałceniowa w art. 7 ust. 6a wskazywała dwie przesłanki ustawowe, warunkujące określenie dłuższego okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej – tj. po pierwsze: przypisanie statusu przedsiębiorcy zobowiązanemu do wnoszenia opłaty oraz po drugie: wykorzystywanie przekształconej nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 prawa przedsiębiorców. Zdaniem skarżącej, okoliczność ta wskazywała, że ustawodawca przewidział możliwość wykorzystywania przez przedsiębiorcę nieruchomości do innych celów niż prowadzenie działalności gospodarczej a odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, skarżąca twierdziła, że (cyt.): "przekształcane grunty w całości wykorzystywane są na cele zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców, wskazane w art. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a nie na cele komercyjnej działalności gospodarczej spółdzielni". W ocenie zatem skarżącej, (cyt.): "działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą trzeba oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych, wypełniejących znamiona tej działalności lub ich niewypełniających". W związku z tym, ustawa przekształceniowa – jak kontynuowała Spółdzielnia – przewidywała, iż dłuższy okres ponoszenia opłaty przekształceniowej dotyczył wprawdzie właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą, ale w odniesieniu tylko do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Biorąc powyższe pod uwagę, skład orzekający pragnie zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy przekształceniowej, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę, której wysokość jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W art. 7 ust. 6 i ust. 6a w/w ustawy, ustawodawca wprowadził zaś dwa mechanizmy ustalania tej opłaty. Generalnie opłata ta jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia (ust.6). Natomiast w przypadku, gdy właściciel gruntu jest przedsiębiorcą, to w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), z uwzględnieniem art. 14, może on w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okres: 99 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 wynosi 1%, albo 50 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 2%, albo 33 lat, licząc od dnia przekształcenia - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, wynosi 3%, albo w którym suma opłat nie przekroczy wartości rynkowej nieruchomości stanowiącej podstawę ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2 - jeżeli stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż 3%. W związku z tym niewątpliwie zgodzić się trzeba ze skarżącą Spółdzielnią, że z treści art. 7 ust. 6a ustawy przekształceniowej wynika, iż nie zawsze opłata należna od ogólnie rozumianego przedsiębiorcy z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności będzie podlegała regulacji prawnej, wynikającej z w/w przepisu. Unormowanie to istotnie bowiem zakłada występowanie dwóch przesłanek. Należą do nich, aby właściciel gruntu był przedsiębiorcą oraz by przekształcenie prawa dotyczyło nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Powyższe nie oznacza jednak, że w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna mogła odnieść skutek. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykorzystywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. W związku z tym - jak przyjmuje doktryna - elementami działalności gospodarczej są: zorganizowanie, zarobkowość, wykonywanie działalności we własnym imieniu oraz ciągłość. Jednocześnie wskazuje się przy tym, że regulacja, zawarta w w/w przepisie, w znacznej części powiela (w zakresie ogólnych przesłanek) obowiązującą do dnia 30 kwietnia 2018 r. regulację, zawartą w art. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarcze (Dz. U. z 2017 r. poz.2168, dalej: "u.s.d.g."). Z tej przyczyny więc, zarówno orzecznictwo, jak i wszelkie interpretacje urzędowe, wydane na gruncie w/w art. 2 u.s.d.g., podobnie jak i bogate piśmiennictwo, zachowują swoją aktualność w stosunku do regulacji zawartej w art. 3 Prawa przedsiębiorców (vide: Prawo przedsiębiorców. Komentarz pod redakcją Aldony Pietrzak. WKP 2019). Nadmienić także w tym miejscu trzeba, iż z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca nie tyle kwestionowała w niej fakt, iż generalnie spółdzielnia mieszkaniowa może być traktowana jako przedsiębiorca, a że w tym konkretnym przypadku (cyt.): " Skarżąca spółdzielnia mieszkaniowa potraktowana została (...) jako przedsiębiorca, który wykorzystuje przekształconą nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustaw z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców." W związku z powyższym, skład orzekający pragnie podkreślić, że jak przyjmuje zgodnie zarówno doktryna, jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego, spółdzielnia mieszkaniowa ma status przedsiębiorcy i to w różnorakich aspektach jej działalności, w tym także w stosunkach wewnętrznych. Piśmiennictwo i judykatura zwraca bowiem w tym przypadku uwagę na specyfikę owego podmiotu gospodarczego, którego funkcja rozdzielania praw do lokali i domów jednorodzinnych jest pochodną pozyskiwania i odbywa się z reguły przez budowę domów wielomieszkaniowych oraz jednorodzinnych, a zatem w toku skomplikowanych technicznie, organizacyjnie i finansowo procesów inwestycyjnych, polegających na: pozyskiwaniu terenów, gromadzeniu środków, organizacji wykonawstwa, nadzorze i odbiorze oraz kierowania spłacaniem kredytów. Wszystkie te fazy wymagają natomiast działania profesjonalnego, ukierunkowanego na racjonalizację i opłacalność (bez strat), gwarantujących bezpieczeństwo ekonomiczne członków i samej spółdzielni, nawet jej istnienia. Ponadto spółdzielnia mieszkaniowa w toku procesu inwestycyjnego obowiązana jest podporządkować się zasadom prowadzenia rachunkowości, przechowywania dokumentów, jak każdy przedsiębiorca działający w sferze majątkowej na własny rachunek. Zatem mimo, że spółdzielnia mieszkaniowa nie działa wobec swoich członków w taki sposób by uzyskać zysk, orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że również wobec swoich członków prowadzi ona działalność gospodarczą ( vide wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt II CK 53/03, LEX nr 172796, z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 199/12, OSP 2013/10, poz. 97, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt III CZP 119/10, OSNC 2011/9, poz. 95, oraz uchwała Sądu Najwyższego (7) z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt III CZP 69/16, OSNC 2017/11, poz. 16, a także Roman Dziczek - "Spółdzielnie mieszkaniowe. Komentarz. Wzory pozwów i wniosków sadowych". Wyd. VIII, WKP 2018). W szczególności podkreślić więc wypada, iż - jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. (sygn. akt I CSK 199/12) - działalność spółdzielni mieszkaniowej, dostosowana do jej specyficznych zadań, choć nieprowadzona w celu zarobkowym, lecz podporządkowana nadrzędnej zasadzie gospodarności, mieści się w pojęciu działalności gospodarczej a co odpowiada dyspozycji art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), w myśl którego działalnością gospodarczą jest zarówno zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, ale także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem Sądu Najwyższego, kwestia bowiem, czy podmioty prowadzące działalność gospodarczą zakładają osiągnięcie zysku, czy tylko pokrywanie kosztów swojej działalności własnymi dochodami, łączy się z rodzajem realizowanych przez nie zadań i statutowo określonym celem prowadzonej działalności (vide: uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991 r. sygn. akt III CZP 40/91, OSNCP 1992, nr 2, poz. 17; z 6 grudnia 1991 r. sygn. akt III CZP 117/91, OSNCP 1992, nr 5, poz. 65 ze sprost. w OSNCP 1993, nr 7–8, s. 169; z dnia 14 maja 1998 r. sygn. akt III CZP 12/98, OSNC 1998, nr 10, poz. 151). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela wyżej przytoczone poglądy prawne, dotyczące statusu spółdzielni mieszkaniowej a co w oczywisty sposób przekłada się na wykładnię prawa materialnego, mającego w tym przypadku zastosowanie. Na stanowisko Sądu wpływa przy tym nie tylko ów fakt, że spółdzielnia mieszkaniowa, będąca generalnie przedsiębiorcą, istotnie działa w sposób bardzo specyficzny, ale i przedmiot rozpoznawanej sprawy. Dotyczyła ona bowiem instytucji prawa użytkowania wieczystego, prawa własności i odpłatności, spełniającej funkcję kompensacyjną, należnej z tytułu przekształcenia w/w praw a zatem instytucji prawa cywilnego. W takiej zaś sytuacji nie sposób przy wykładni przepisów, regulujących zasady odnoszące się do tego rodzaju instytucji, pomijać - w odniesieniu do spółdzielni mieszkaniowej - utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego. Nie ma także również żadnego, prawnego uzasadnienia by w pewnych sytuacjach spółdzielnia mieszkaniowa (niezależnie od tego czy dana kwestia dotyczy jej stosunków wewnętrznych, czy zewnętrznych) była zawsze traktowana jak przedsiębiorca np. przy przedawnieniu roszczeń a w innych sytuacjach, takich jak np. przy określaniu wysokości opłaty należnej z tytułu przekształcenia prawa – podmiot ten był traktowany w sposób odmienny (zróżnicowany). Jednolitość orzecznictwa jest bowiem również wartością samą w sobie. W rezultacie – zdaniem składu orzekającego – zarzuty kasacyjne, oparte na art. 7 ust. 6 i ust. 6a ustawy przekształceniowej nie mogły być uwzględnione, gdyż Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanym przypadku organy zasadnie zastosowały w zaskarżonej (i poprzedzającej ją) decyzji art. 7 ust. 6a ustawy przekształceniowej a nie – jak twierdziła skarżąca - art. 7 ust. 6 w/w ustawy. Tym samym niezasadne okazały się także zarzuty procesowe. Wskazując na istotne naruszenie przez Kolegium art. 6 k.p.a., Spółdzielnia Mieszkaniowa twierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. W świetle zaś tego co zostało wyżej powiedziane, zarzut ten oczywiście nie mógł być uznany za trafny. Twierdzenie zaś, że w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 8 k.p.a. nie zostało natomiast w żaden sposób przez autora skargi kasacyjnej wyjaśnione. Wskazać zatem jedynie w tym miejscu trzeba, że decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie ma charakteru uznaniowego a zasady regulujące tę kwestię wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Zawarty natomiast w skardze kasacyjnej wniosek dowodowy podlegał oddaleniu, gdyż skarżąca ani nie określiła dokumentu, z którego treści dowód miałby być przez Sąd przeprowadzony, ani też nie wskazała okoliczności, które miały by być w ten sposób udowodnione. Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.