I OSK 815/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1336/22 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 marca 2021 r. nr 934/2021 w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1336/22 oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 18 marca 2021 r. nr 934/2021 w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Miasto Stołeczne Warszawa zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", "naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.": 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez zaniechanie uchylenia decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest opartej o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w którym nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, a przede wszystkim nie dokonano właściwej oceny operatu szacunkowego, nie uzasadniając przy tym należycie okoliczności, na podstawie których Sąd I instancji uznał wiarygodność, logiczność, jasność, zupełność i zgodność z prawem operatu szacunkowego przyjętego do ustalenia odszkodowania, z uwagi na fakt, że nie została dokonana w sposób wyczerpujący analiza transakcji drogowych na rynku lokalnym, mimo że istnieje wystarczająca liczba transakcji do dokonania powyższej analizy (o czym skarżący kasacyjnie posiada wiedzę z urzędu), rynek lokalny został zaś ograniczony do dzielnicy [...], co rzutuje na prawidłowość przyjętych przez rzeczoznawcę założeń porównawczych dla nieruchomości wycenianej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przez oddalenie skargi bez rozpoznania podniesionej w niej kwestii przyjęcia do porównania nieruchomości, które nie spełniały kryterium podobieństwa ponieważ nie posiadały kategorii drogowej, podczas gdy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [A], zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy Warszawa-[...] z dnia [...] 2000 r. w sprawie zmiany uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [A] w Gminie Warszawa - [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy Warszawa - [...] w dniu [...] 1994r. oraz ogłoszenia jednolitego tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [A] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...], poz. [...]), powoływanym dalej jako "mpzp z 2000 r.", działki o nr [1] i nr [2] oznaczone byty na rysunku planu symbolem K - komunikacja, drogi dojazdowe, co rzutowało na ocenę prawidłowości operatu szacunkowego przyjętego do ustalenia odszkodowania, a więc i prawidłowość zaskarżonej decyzji; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", i § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że operat szacunkowy z 16 kwietnia 2020 r. wraz z uzupełnieniami z 21 września 2020 r. i z 1 lutego 2021 r. został sporządzony prawidłowo, pomimo przyjęcia do porównania nieruchomości, które nie spełniały kryterium podobieństwa ponieważ nie posiadały kategorii drogowej, tymczasem, zgodnie z zapisami mpzp z 2000 r., działki o nr [1] i nr [2] oznaczone były na rysunku planu symbolem K - komunikacja, drogi dojazdowe. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zasadności. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń i oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy odnieść się do złożonego przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie Miasta Stołecznego Warszawy na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. pisma Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 24 lipca 2023 r. znak: DN-VII.7651.103.2020.MM.5.KOZ-R/1442 dotyczącego postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego B.B. oraz wniosku dowodowego zgłoszonego ustnie o zwrócenie się przez NSA do Ministra Rozwoju i Technologii o dołączenie akt sprawy toczącej się pod znakiem: DN-VII.7651.103.2020.MM.5.KOZ-R/1442 i dopuszczenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach tej sprawy, którego to wniosku Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił. Okoliczność przeprowadzenia postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej wobec rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat szacunkowy w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją, nie może stanowić samodzielnej podstawy do kwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu. Treść tego pisma nie pozwala na ustalenie, czy postępowaniem, o którym w nim mowa, objęta była również działalność rzeczoznawcy majątkowego polegająca na sporządzeniu operatu szacunkowego wykorzystanego w niniejszej sprawie. Ponadto z pisma tego wynika, że decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 14 lipca 2023 r. o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego B.B. kary dyscyplinarnej w postaci nagany nie podlega wykonaniu ponieważ mogą być od niej wniesione środki zaskarżenia. A zatem okoliczność ta nie może mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Natomiast wniosek o zwrócenie się do organu administracyjnego o przekazanie akt sprawy dotyczącej odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, jako niedopuszczalny, został oddalony. Zgodnie z art.106 § 3 P.p.s.a: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem kasacyjnym, którego rolą jest kontrola zgodności z prawem orzeczeń sądów administracyjnych I instancji. Postępowanie kasacyjne nie jest co do zasady postępowaniem dowodowym, a jego celem nie jest ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 P.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z 18 grudnia 2001 r. sygn. akt III ZP 25/01, publ. OSNP 2002/13/301). "(W]ykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. (...) Pogląd taki został już wyrażony w uzasadnieniach do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in w sprawach o sygn. akt II GSK 372/10, II GSK 373/10, I GSK 253/10, II OSK 1051/06 (...)" - zob. wyrok NSA z 23 maja 2013 r., I GSK 385/12, LEX nr 1329324. Podobny pogląd został jeszcze powtórzony w uzasadnieniach wyroków w sprawach o sygn. akt I OSK 3113/14, I GSK 1048/18 i III OSK 1039/25. Należy przy tym zauważyć, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowym jest, że sąd administracyjny rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest zatem wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu administracji budzą istotne wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy objęte wnioskiem dowody należy ocenić jako nadmiernie przedłużające postępowanie i zbędne z punktu widzenia wyjaśnienia istotnych wątpliwości, których Sąd w tym składzie nie powziął. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych, konieczne jest poczynienie ogólnej uwagi odnośnie do sposobu sformułowania zarzutów kasacyjnych. Wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Należy też zauważyć, że w skardze kasacyjnej wskazano, że została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych, przy czym nie dokonano stosownego wyodrębnienia zarzutów prawa materialnego i procesowego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. nie jest trafny. W zarzucie tym skarżące kasacyjnie Miasto Stołeczne Warszawa kwestionując stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, podniosło niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie wystarczającego materiału dowodowego, a przede wszystkim nieprzeprowadzenie właściwej oceny operatu szacunkowego przez brak należytego uzasadnienia w zakresie jego wiarygodności, logiczności, jasności, zupełności i zgodności z prawem, "z uwagi na fakt, że nie została dokonana w sposób wyczerpujący analiza transakcji drogowych na rynku lokalnym, mimo że istnieje wystarczająca liczba transakcji do dokonania powyższej analizy (o czym skarżący kasacyjnie posiada wiedzę z urzędu), rynek lokalny został zaś ograniczony do dzielnicy [...], co rzutuje na prawidłowość przyjętych przez rzeczoznawcę założeń porównawczych dla nieruchomości wycenianej". Pomijając już to, że tak sformułowany zarzut kasacyjny, a konkretnie jego uzasadnienie, odnosi się w istocie do sposobu rozumienia określenia "lokalny rynek nieruchomości", a z zatem do wykładni prawa, to podkreślenia wymaga, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wywieść, że rzeczoznawca majątkowy w procesie określania wartości nieruchomości ograniczył się do analizy transakcji nieruchomościami drogowymi do dzielnicy [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego z 16 kwietnia 2020 r. wynika, że rzeczoznawca majątkowy zastosował metodę wyceny stosownie do § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W rozdziale 7 operatu zatytułowanym "Analiza i charakterystyka rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny" biegły stwierdził, że na terenie m. st. Warszawy występują transakcje nieruchomościami stanowiącymi teren dróg publicznych, jednak ich liczba oraz zróżnicowanie pod względem cech podobnych nie pozwoliła stworzyć bazy nieruchomości porównawczych względem wycenianej. Ponadto rzeczoznawca uznał, że nie jest zasadne rozszerzenie rynku lokalnego w związku z faktem, że brak jest w otoczeniu m. st. Warszawy obszaru o podobnym stopniu zurbanizowania oraz rynku nieruchomości charakteryzującego się podobnym poziomem cen. Dlatego też do określenia wartości rynkowej wycenianej nieruchomości gruntowej przejętej pod drogę publiczną rzeczoznawca dokonał analizy rynku nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną tj. rodzaju nieruchomości przeważających wśród gruntów przyległych. Wartość przedmiotowej nieruchomości dokonano w oparciu o zamieszczone dane o 29 transakcjach nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 10) wynika zaś, że ustalenia te zostały przedstawione tożsamo, gdyż Sąd I instancji wskazał, że "na dzień określenia stanu działek według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [A] zatwierdzonego w 2000 r. - działki nr [1] i [2] oznaczone symbolem K – zostały przeznaczone pod komunikację, drogi dojazdowe. Analizą objęto rynek nieruchomości w okresie od 16 kwietnia 2018 r. do 16 kwietnia 2020 r. W pierwszej kolejności były to nieruchomości gruntowe niezabudowane przeznaczone pod inwestycje drogowe. Po przeprowadzonej analizie rynku rzeczoznawca stwierdził, że na ww. terenie występują transakcje nieruchomościami stanowiącymi teren dróg publicznych, niemniej ich ilość i zróżnicowanie pod względem cech podobnych nie pozwoliła na stworzenie bazy nieruchomości porównawczych względem wycenianej nieruchomości. W okresie dwóch lat poprzedzających sporządzenie wyceny transakcje tego rodzaju na terenie całego miasta zostały odnotowane w pojedynczych ilościach, a ich liczba oraz zróżnicowane pod względem cech podobnych nie pozwoliły stworzyć bazy nieruchomości porównawczych względem wycenianej nieruchomości. Dalej rzeczoznawca też wskazał, że nie jest zasadne rozszerzanie rynku lokalnego w związku z faktem, że brak jest w otoczeniu m. st. Warszawy obszaru o podobnym stopniu zurbanizowania oraz rynku nieruchomości charakteryzującego się podobnym poziomem cen. W efekcie powyższego do określenia wartości rynkowej wycenianej nieruchomości gruntowej przejętej pod poszerzenie drogi publicznej dokonano analizy rynku nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na terenie dzielnicy [...] m. st. Warszawy, tj. rodzaju nieruchomości przeważających wśród gruntów przyległych. Stworzono bazę nieruchomości podobnych. Na zakreślonym terenie analizie poddano 29 nieruchomości (załącznik nr 1 operatu).". Z powyżej przytoczonych fragmentów operatu szacunkowego i uzasadnienia wyroku wynika, że dla transakcji nieruchomościami drogowymi rynek lokalny został zdefiniowany jako miasto stołeczne Warszawa a nie dzielnica [...]. Rzeczoznawca majątkowy wyraźnie zaznaczył, że na terenie miasta stołecznego Warszawy występują transakcje nieruchomościami stanowiącymi teren dróg publicznych, jednak z powodu ich liczby i zróżnicowania pod względem cech podobnych nie mógł stworzyć bazy nieruchomości porównawczych względem wycenianej nieruchomości. Ograniczenie do terenu dzielnicy [...] w procesie analizy transakcji podobnych do nieruchomości szacowanej nastąpiło zatem dopiero w związku ze zrezygnowaniem przez rzeczoznawcę majątkowego z wyłącznego zastosowania § 36 ust. 4 rozporządzenia i zastosowania przepisów § 36 ust. 1 pkt 2 w związku z § 36 ust. 4 rozporządzenia. Ponadto z akt sprawy wynika, że rzeczoznawca majątkowy w pismach z 21 września 2020 r. i 1 lutego 2021 r. szczegółowo odniósł się do zastrzeżeń strony skarżącej zgłoszonych w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji w pismach z 24 lipca 2020 r., 16 października 2020 r. i 8 grudnia 2020 r. względem operatu szacunkowego. W szczególności wykazał dlaczego dokonał wyceny opierając się na analizie cen transakcyjnych nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, a nie przyjął za podstawę analizy – do porównania – transakcje drogowe, wyjaśnił zakres analizy i dlaczego nie rozszerzył rynku lokalnego, dokładnie opisał nieruchomości o cenie maksymalnej i cenie minimalnej, a nadto dokonał zmiany w zakresie oszacowania wartości nieruchomości po uwzględnieniu uwag skarżącej w zakresie dwóch transakcji nieruchomości przyjętych do porównania wymienionych w pozycjach 9 i 14 załącznika nr 1 do operatu, co zasadnie zauważył Sąd I instancji. Niezasadność powyżej opisanego zarzutu procesowego rzutuje na zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 154 ust. 1 u.g.n. i § 36 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r., Strona skarżąca kasacyjnie w zarzucie tym kwestionuje bowiem przyjęcie do porównania nieruchomości, które nie posiadały kategorii drogowej, a zatem – jej zdaniem - nie spełniały kryterium podobieństwa i w tym zakresie odwołuje się do mpzp z 2000 r. Oznacza to niezasadność zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego. Nieskuteczny był również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że przepisy art. 145 § 1 i art. 151 P.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawierają on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie art. 151 P.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowania te są przepisami kompetencyjnymi - dającymi sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowymi" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony w analizowanym zarzucie przepis nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z 11 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2674/16, z 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 104/18, z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 970/15; z 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12; z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2054/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy te można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. Ocena, czy uwzględnienie skargi albo jej oddalenie jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 albo art. 151 P.p.s.a. - przez zastosowanie jest możliwa zatem wtedy, gdy zostanie wykazane naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wobec powyższego trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że analiza akt administracyjnych sprawy, w tym wydanych w sprawie decyzji i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, którego miarodajnym dowodem był operat szacunkowy wraz z uzupełnieniami, pozwala na przyjęcie, skarżący w sformułowanych zarzutach i ich uzasadnieniu nie wykazał stopnia naruszenia przepisów wymaganego treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. Ustalenie wartości działek nr [1] i nr [2] zostało dokonane prawidłowo, w efekcie doszło do ustalenia wartości odszkodowania w prawidłowej wysokości. Nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawidłowo sporządzonym operacie szacunkowym. Tym samym prawidłowo została oddalona skarga Miasta Stołecznego Warszawy od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 18 marca 2021 r. nr 934/2021 utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 28 października 2020 r., sprostowaną postanowieniem z 16 marca 2021 r. o: 1) ustaleniu odszkodowanie w wysokości 96 905 zł za grunt o łącznej powierzchni 0,0154 ha, położony w Warszawie, w dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [1] i nr [2], wydzielony na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 4 listopada 2016 r. pod drogę publiczną powiatową – ul. [...] i ul. [...], przejęty przez m.st. Warszawę, w dniu kiedy wskazana wyżej decyzja stała się ostateczna; 2) przyznaniu ustalonego odszkodowanie na rzecz C.C.; 3) zobowiązaniu Miasta Stołecznego Warszawy do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 in fine P.p.s.a.