I OSK 8/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 299/22 w sprawie ze skargi Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WIW. HŻ.1410.1.8.2021 w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu ryb i produktów rybołówstwa 1. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 299/22 w ten sposób, że numer zaskarżonej decyzji "WIW.HŻ.1410.1.8.2021" zastępuje numerem "WIW. HŻ.1410.1.8.2021"; 2. uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 3. zasądza od Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie kwotę 1406 (tysiąc czterysta sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 299/22 (dalej wyrok II SA/Sz 299/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WIW. HŻ.1410.1.8.2021 w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu ryb i produktów rybołówstwa: I. uchylił decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WIW. HŻ.1410.1.8.2021 i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia 30 września 2021 r. nr ZPLW.5203.25.2021.121; II. zasądził od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie na rzecz Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 lipca 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. (dalej Powiatowy Lekarz lub organ I instancji) otrzymał informację o masowych upadkach ryb hodowlanych i dzikich w rzece L. Dnia 3 sierpnia 2021 r. pobrano próbki z ryb w kierunku pestycydów fosforoorganicznych. Dnia 9 sierpnia 2021 r. Powiatowy Lekarz uzyskał z laboratorium sprawozdanie z badań próbek, w którym stwierdzono obecność chloropiryfosu w mięśniach ryb na poziomie 1,4 mg/kg. Tym samym, organ ten uzyskał wiedzę o zatruciu rzeki L. chloropiryfosem - substancją wykreśloną z listy pestycydów dopuszczonych do stosowania na terenie Unii Europejskiej. Mając na uwadze dokonane ustalenia, w tym dodatnie wyniki z badań przeprowadzonych przez Państwowy Instytut Weterynaryjny Państwowy Instytut Badawczy w Puławach (sprawozdania z badań nr P/21/31228) i opinię laboratorium referencyjnego PIWet-PIB w Puławach z 17 sierpnia 2021 r. znak ZFT-064/11/21(2), w dniu 23 sierpnia 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., powołując art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b ustawy [z dnia 25 sierpnia 2006 r.] o bezpieczeństwie żywności i żywienia [Dz.U. z 2020 r. poz. 2021, zm. poz. 1493, dalej ubżż] i na regulacje zawarte w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2020/18 z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloropiryfos oraz na sprostowanie do rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1085 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniającego załączniki II i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego w określonych produktach lub na ich powierzchni, postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. [znak ZPLW.5203.25. 2021, sprostowanym postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. znak PIW.HŻ.5203. 25.2021] zakazał na czas trwania wszczętego z urzędu postępowania wprowadzania na rynek ryb i produktów z ryb hodowanych w Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w B. do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym [dalej postanowienie z 23 sierpnia 2021 r.; k. 165-166, 143, 144 akt administracyjnych]. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r. [znak BŻ.1410.1.7.2021] (dalej postanowienie z 2 listopada 2021 r.) Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie (dalej Wojewódzki Lekarz lub organ II instancji), po rozpoznaniu zażalenia Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. - Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w B. na postanowienie z 23 sierpnia 2021 r., utrzymał w mocy postanowienie z 23 sierpnia 2021 r. [k. 145-147, 148-161, 162-164 akt administracyjnych]. Decyzją z dnia 30 września 2021 r. [znak ZPLW.5203.25.2021] (dalej decyzja z 30 września 2021 r.) Powiatowy Lekarz Weterynarii w B.: 1) zakazał wprowadzenia do obrotu ryb i produktów rybołówstwa z gatunków zwierząt wodnych utrzymywanych w Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w B.; 2) w celu ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, na podstawie art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2020 r. poz. 2021 ze zm. [poz. 1493 - uw. NSA]) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności [k. 113-120 akt administracyjnych]. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. (dalej skarżący) wniósł odwołanie, zarzucając decyzji z 30 września 2021 r. naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 [ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, zm. poz. 1491 - tempus regit actum – uw. NSA, dalej] kpa i § 10 ust. 2 pkt 1 lit. e, § 13 ust. 1, § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2017 r. w sprawie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych [Dz. U. z 2017 r., poz. 1246- uw. NSA, dalej rozporządzenie z 2017 r.; k. 101-105 akt administracyjnych]. Pismem z 2 listopada 2021 r. skarżący, uzupełniając odwołanie, przekazał 2 raporty analityczne z 1 listopada 2021 r. [k. 76, 77-94 akt administracyjnych]. W dniu 6 grudnia 2021 r. reprezentujący skarżącego K.Ł. wniósł uwagę o braku podstaw prawnych do pobierania próbek i że badanie próbki P/21/32266 przeprowadzono metodą nieakredytowaną, co wpływa na jej wiarygodność, a zatem nie powinna stanowić dowodu w sprawie. Oświadczył o braku padnięć ryb w chwili zatrucia rzeki i trudnym do oszacowania wpływie zanieczyszczenia na pstrąga w całkowicie przepływowej metodzie hodowli. Wniósł o ponowne przeanalizowanie art. 150 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625, uznając, że zwierzęta wodne nie podlegają badaniu na pestycydy fosforoorganiczne, czego dowodem może być stwierdzenie w pkt. 6 wytycznych Głównego Lekarza Weterynarii dla urzędowych lekarzy weterynarii w sprawie czynników ryzyka, które należy poddać analizie przy kontroli planu HACCP opracowanego przez podmiot sektora rybołówstwa podlegający nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej. Podniósł też, że chloropiryfos [jako substancja czynna z grupy pestycydów fosforoorganicznych] jest metabolizowany, wydalany i nie tworzy trwałych zanieczyszczeń [k. 50-52 akt administracyjnych]. Decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r. nr 13/2021 WIW.HŻ.1410.1.8.2021 [winno być WIW. HŻ.1410.1.8.2021;k. 31-41 akt administracyjnych] (dalej decyzja z 26 stycznia 2022 r. lub zaskarżona decyzja) Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie, na podstawie: art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust 2 pkt 5 lit. a, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 306, dalej uIW), art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2020 r. poz. 2021 [, zm. poz. 1493 - uw. NSA]), art. 19, art. 20, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 [zm. poz. 1491; z 2020 r. poz. 2320; z 2021 r. poz. 2052 - tempus regit actum - uw. NSA], dalej kpa), art. 138 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. UE. L. z 2017 r. Nr 95, str. 1 ze zm., dalej rozporządzenie 2017/625), w związku z: art. 7, art. 14 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. UE. L. z 2002 r. Nr 31, str. 1 ze zm.), zał. I pkt 3.6. rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. UE. L. z 2004 r. Nr 139, str. 55 ze zm., dalej rozporządzenie 178/2002), rozporządzeniem Komisji (UE) 2020/1085 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniającym załączniki II i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego w określonych produktach lub na ich powierzchni (dalej rozporządzenie 2020/1085); sprawozdaniem z badań nr P/21/31228 dotyczącym próbki nr P/21/32266 z 9 sierpnia 2021 r. wydanym przez Państwowy Instytut Weterynaryjny Państwowy Instytut Badawczy w Puławach; opinią PIW PIB w Puławach z 17 sierpnia 2021 r. znak ZFT-064/11/21(2) sygnowaną przez Dyrektora Instytutu PIWet-PIB w Puławach prof. dr. hab. K.N.; opinią uzupełniającą PIW PIB w Puławach z 23 września 2021 r. - pismo znak ZFT-064/11/21 (4) - sygnowaną przez Dyrektora Instytutu PIWet-PIB w Puławach prof. dr. hab. K.N.; utrzymał w mocy decyzję z 30 września 2021 r. w całości. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wbrew zarzutom skarżącego, organ I instancji wypełnił zawarte w art. 77 § 1 kpa nakazy zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powiatowy Lekarz wykazał inicjatywę dowodową, uzyskując w sprawie opinie Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach; zabezpieczył materiał dowodowy - próbki ryb i wody; podjął czynności informacyjne; zawiadomił właściwe organy o poławianiu ryby dzikiej na rzece L.; współpracował z Zachodniopomorskim Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska. Zważył i uwzględnił interes społeczny i słuszny interes obywateli [art. 7 kpa], mając na uwadze wszelkie okoliczności sprawy, a więc stwierdzenie chloropiryfosu w mięśniach ryb, zanieczyszczenie wody, osadów dennych, organizmów bentosowych, a także aktualnie obowiązujące przepisy prawa; opinię Krajowego Laboratorium Referencyjnego w Puławach. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący był informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżący nie skorzystał z prawa zapoznania się z materiałem dowodowym na żadnym z etapów postępowania wyjaśniającego. Od dnia stwierdzenia masowych upadków ryb hodowlanych i dzikich w rzece L. Pracownicy IW PIW B. konsekwentnie, powołując się na zasadę ostrożności, wskazywali na konieczność wstrzymania wprowadzania ryb na rynek. Na tym etapie skarżący nie wnosił zastrzeżeń. Wojewódzki Lekarz uznał zarzut skarżącego, że nie wykonano żadnych badań wody za niezasadny, gdyż 26 lipca 2021 r. inspektorzy WIOŚ, w obecności przedstawiciela strony i urzędowych lekarzy weterynarii, pobrali wodę do badań w OBZ PZW "L." w miejscu ujęcia wody zasilającej stawy rybne. Wynik badań laboratoryjnych wody wykonany przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska Centralne Laboratorium Badawcze Odział w Szczecinie z 5 sierpnia 2021 r. wskazał na zdecydowaną obecność w wodzie chloropiryfosu. Z badania wody wynika, że w stosunku do maksymalnego dopuszczalnego stężenia w wodzie chloropiryfosu wynik był 2150% wyższy od dopuszczalnego stężenia. Skarżący w odwołaniu wybiórczo przedstawił składowe rozporządzenia z 2017 r., nie rozróżniając pojęcia substancji niedozwolonych od substancji, dla których ustalono dopuszczalne poziomy pozostałości. W przypadku substancji niedozwolonych, zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2017 r., powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję administracyjną o zabiciu zwierząt i ich utylizacji, co jest równoznaczne z przerwaniem łańcucha żywieniowego i niedopuszczeniem do żywienia ludzi i zwierząt. Zwiększenie częstotliwości badań, na które powołuje się strona w § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2017 r., dotyczy, po pierwsze - substancji dla których ustalono dopuszczalne poziomy pozostałości; po drugie - środowiska, w którym wyeliminowano zwierzęta, u których stwierdzono zanieczyszczenie. Organ odwoławczy podkreślił, że ponownego pobrania próbek, wskazanego w powyższym rozporządzeniu, nie można odnieść do rozpatrywanej sprawy, gdyż rozporządzenie to odnosi się do badań monitoringowych, które mają charakter losowy i planowany. Powiatowy Lekarz, zdaniem organu odwoławczego, nie naruszył § 10 ust. 2 pkt 1 lit. e rozporządzenia z 2017 r. Organ II instancji wskazał, że mimo określenia pobrań prób z 3 sierpnia 2021 r. "badaniem urzędowym monitoringowym", badanie to nie miało takiego charakteru. Było to postępowanie wymuszone zaistnieniem nadzwyczajnej sytuacji - zatrucia ryb i innych organizmów żyjących w rzece. Jeszcze przed pobraniem próby w postępowaniu stwierdzono zanieczyszczenie rzeki substancją powodującą upadek ryb; przyczyna była już ustalona, a badanie miało charakter potwierdzający, na co wskazuje kierunek badań. Ewentualne negatywne wyniki ponownych badań nie wykluczają możliwości zagrożenia, ponieważ wszystkie zwierzęta wodne objęte decyzją zostały narażone na kontakt z substancją zakazaną. Nadto trudno wykluczyć, że substancja może stopniowo uwalniać się z mułu rzecznego. Zdaniem organu odwoławczego, powołanie się skarżącego na art. 150 rozporządzenia 2017/625 odnoszącego się do środków przejściowych związanych z uchyleniem dyrektywy 96/23/WE nie jest zasadne, gdyż nie jest to badanie monitoringowe i nie wyklucza zagrożenia. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia badania metodą nieakredytowaną, organ II instancji stwierdził, że kwestionowane badanie zostało przeprowadzone w krajowym laboratorium referencyjnym, które zostało wyznaczone na mocy art. 25 ust. 3 oraz art. 25b ust. 6 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Wskazał, że załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 256 ze zm.), określa Laboratorium w Zakładzie Farmakologii i Toksykologii Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego jako laboratorium właściwe do badań pestycydów fosforoorganicznych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Nadto laboratorium to ma elastyczny zakres akredytacji badań żywności, obiektów i materiałów biologicznych w kierunku zawartości pestycydów (zakres akredytacji nr AB 485). Stosownie do art. 78 ubżż, istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Obowiązku takiego nie wprowadzono w odniesieniu do metod badania. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że narażenie na wystąpienie chloropiryfosu w rybach jest znikome, stąd też nie uwzględnia się tych badań w monitoringu ani w akredytacji metody. Zagrożenie wynikające z niniejszego postępowania ma charakter incydentalny i wynika wprost z domniemania popełnienia czynu zabronionego - celowego zatrucia rzeki przez usunięcie wycofanych pestycydów do rzeki - co spowodowało zatrucie organizmów rzecznych i zanieczyszczenie mułu rzecznego. Jest bezsporne, że stosowanie chloropiryfosu, jako środka ochrony roślin, jest prawnie niedozwolone. Chloropiryfos jeszcze do niedawna był dopuszczony do stosowania i był intensywnie wykorzystywany przez rolników. Decyzją Komisji Europejskiej już od 16 kwietnia 2020 r. środek ten nie może być sprzedawany ani stosowany na terenie Unii Europejskiej. Badania toksykologiczne wykazały, że chloropiryfos ma potencjał genotoksyczny. Stwierdzono także możliwą neurotoksyczność rozwojową oraz oddziaływanie na rozrodczość. W dniu 6 grudnia 2019 r. w ramach Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz sekcja: środki ochrony roślin - legislacja, kraje członkowskie poparły wniosek Komisji Europejskiej dotyczący nieodnowienia zatwierdzenia do stosowania w środkach ochrony roślin substancji czynnych chloropiryfos oraz chloropiryfos metylu. Wszystko opisane zostało w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2020/17 z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloropiryfos metylu, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 7 z 13.1.2020, str. 11-13) i w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2020/18 z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloropiryfos, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. L 7 z 13.1.2020, str. 14-16). Rozporządzenia te wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Organ II instancji podkreślił, że w przypadku stwierdzenia pozostałości środków ochrony roślin w rybach, co zostało spowodowane zatruciem rzeki substancją czynną wykreśloną z listy dopuszczonych do stosowania na terenie UE, konieczne było podjęcie działań urzędowych. Zgodnie z oceną ryzyka, otrzymaną w dniu 17 sierpnia 2021 r. z krajowego laboratorium referencyjnego - Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach, substancja chloropiryfos jest ryzykowna dla zdrowia konsumentów i istnieją doniesienia naukowe dotyczące genotokosycznego oraz neurotoksycznego działania chloropiryfosu. Organ wyjaśnił, że zdezaktualizowane opracowania z 2012 r., na które powołuje się strona, zostały wydane w czasie, gdy nie obowiązywał jeszcze w Unii Europejskiej zakaz stosowania substancji czynnej chloropiryfos. Wykreślenie tej substancji z listy możliwych do stosowania środków nastąpiło po stwierdzeniu w toku przeprowadzonych badań, że stanowi ona zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt czy dla środowiska. Zatem ocena ryzyka sporządzona przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w Puławach uwzględnia aktualny stan wiedzy naukowej oraz obowiązujące przepisy prawa i jest dla organów inspekcji weterynaryjnej wiążąca. Ustosunkowując się do argumentu podniesionego w odwołaniu przez stronę, że materiał dowodowy winien zostać uzupełniony o kolejne badania laboratoryjne, organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie wypowiedziało się referencyjne laboratorium, uznając, że pobranie kolejnych próbek jest niecelowe. W piśmie Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach z 23 września 2021 r. zawarto ocenę, że chloropiryfos jest substancją niedozwoloną i w związku z tym nie jest możliwe ustalenie w odniesieniu do chloropiryfosu wartości referencyjnych bezpiecznych dla zdrowia ani przeprowadzenie odpowiedniej oceny ryzyka dla konsumentów na pozostałości chloropiryfosu w rybach, które uległy zatruciu w rzece L. Organ orzekający w niniejszej sprawie uznał taką ocenę za zasadną. Opierając się na badaniach naukowych, nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia ewentualnych konsumentów ryb, na które oddziaływał lub może nadal oddziaływać związek chloropirofos. Sporządzone przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w Puławach, Zakład Farmakologii i Toksykologii opinie z: 17 sierpnia 2021 r. i 23 września 2021 r. nie dają pewności, że mięso ryb, które były narażone na działanie chloropirofosu, jest bezpieczne, także wówczas, gdy upłynął czas powodujący, że substancja chloropiryfos ulegnie rozkładowi. W opinii prof. dr. hab. K.N. podkreślono, że pozostawienie ryb do czasu eliminacji chloropiryfosu z ich organizmu jest bezcelowe z uwagi na brak obowiązujących wartości ADI i ARfD, bowiem skażeniu uległ cały ekosystem. Zanieczyszczenie rzeki i osadów dennych może skutkować ciągłym uwalnianiem tego związku do wody. Krajowy ośrodek referencyjny uznał, że sam fakt stwierdzenia niedozwolonej substancji w rybach determinuje dalsze postępowanie. Podkreślono, że naukowcy wciąż nie poznali mechanizmu działania toksycznego tego pestycydu, zwłaszcza jego działania genotoksycznego. Jednak są czynione kroki zapobiegawcze. W Europie działa EFSA - Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności, który reguluje w Europie wszelkie kwestie związane z bezpieczeństwem żywności. EFSA w lipcu 2019 r. zajął oficjalne stanowisko w sprawie wpływu chloropiryfosu na zdrowie. Zakwalifikował substancję do kat. 1B, czyli mogącej mieć toksyczny wpływ na procesy rozwojowe ludzkiego płodu. EFSA nie umie jednak oszacować dozwolonej bezpiecznej dawki, która nie miałaby działania szkodliwego dla zdrowia i rozwoju człowieka. Mimo znanych badań na toksyczność, wciąż nie poznano mechanizmu toksyczności. Nie wiadomo, od jakiej dawki zaczyna się toksyczność. Sam fakt stwierdzenia tej niedozwolonej substancji w rybach determinuje więc dalsze postępowanie. Organ II instancji wskazał, że skarżący nie może oczekiwać, by organy Inspekcji Weterynaryjnej ignorowały ustalenia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności EFSA, który przeprowadził badania, których wyniki wskazują na szkodliwość chloropiryfosu, a także opinie wydane przez Państwowy Instytut Weterynaryjny - Państwowy Instytut Badawczy w Puławach przez prof. dr. hab. K.N. W tym przypadku należy zestawić i zważyć dobro w postaci zdrowia konsumentów z dobrem, jakim jest poszanowanie żywności i oczekiwany zysk ze sprzedaży ryb. Inspekcja Weterynaryjna ma obowiązek dbania o bezpieczną żywność, natomiast konsumenci ryb winni mieć uzasadnioną pewność, że spożywają produkt bezpieczny [k. 31-41 akt administracyjnych]. Pismem z 28 lutego 2022 r., uzupełnionym pismem z 21 czerwca 2022 r., Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. wniósł skargę na decyzję z 26 stycznia 2022 r., zarzucając jej naruszenie: I. art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. niepodjęciu przez organ prowadzący postępowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji wydaniu decyzji na podstawie protokołu nr 3201/014/2021, w którym wskazano niewłaściwy kierunek, metodę i typ badania pobranej próbki oraz sprawozdania z badań wykonanych metodą nieakredytowaną oraz z zastosowaniem identyfikacji metody ZFT/PB/01-11 wydanie:3, 2020-02-24, która - stosownie do "Listy akredytowanych działań prowadzonych w ramach zakresu elastycznego" sporządzonej przez Państwowy Instytut Weterynarii Zakład Farmakologii i Toksykologii - nie odnosi się do ryb, lecz - m.in. - do mleka i produktów mlecznych, jaj, tłuszczu; 2. niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wyrażające się w: - przyjęciu przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że próbka ryby pobrana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w ramach badania urzędowego monitoringowego - tak określono w protokole pobrania, była próbką reprezentatywną do ustalenia zatrucia ryb, podczas gdy z protokołu pobrania nr 3201/014/2021 nie wynika z jakiego konkretnie stawu usytuowanego na terenie OHZ L. dokonano pobrania; - całkowitym pominięciu dwóch opinii - raportów analitycznych o numerach : 369828-549711, 369852-549734, wykonanych metodą akredytowaną przez A. spółkę z o.o., przedłożonych przez Okręg PZW w K., na podstawie których nie wykryto pestycydów (w tym chloropiryfosu) w próbkach ryb z OHZ L. poddanych badaniu; - braku analizy w zakresie ustalenia, czy na terenie całego ośrodka hodowlanego, tj. we wszystkich stawach, w tym ziemnych był przepływ wody z rzeki L., - nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów, dowodów i wniosków, które zostały sformułowane w odwołaniu; II. prawa materialnego - ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia przez niewłaściwe zastosowanie przepisów tam zawartych, ponieważ na podstawie art. 2 ust. 2 tej ustawy wykluczone jest jej stosowanie do żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego oraz § 10 ust. 2 pkt 1 "e", § 10 ust. 4 w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 czerwca 2017 r. w sprawie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych przez niezastosowanie powołanych przepisów, na skutek czego nie zostały wykonane ponowne badania próbek ryb z Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego L., a także nie wykonano badania wody, a mimo to, organ II instancji w pełni zaaprobował wyniki jednorazowych badań ryb, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji pozwolenia wodnoprawnego z 12 maja 2011 r., wydanej przez Starostę B. na okoliczność wykazania, jakie urządzenia i w jakiej ilości znajdują się na terenie OHZ L. oraz jakie stawy są bezpośrednio zasilane wodą z rzeki L., na okoliczność wykazania, że hodowla w Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym L. nie polega wyłącznie na metodzie przepływowej, w związku z czym zaskarżoną decyzję uznać należy za błędną (k. 9-17, 18-19v akt sądowych). Pismem z 21 czerwca 2022 r. skarżący wskazał na wydane 15 marca 2022 r. postanowienie, którym organ I instancji wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji z 30 września 2021 r., wskazując, że rozstrzygnięcie decyzji dotyczy ryb, które w dacie jej wydania utrzymywane były w zbiornikach wodnych zasilanych wodą z rzeki L. W ocenie skarżącego, postanowienie to potwierdza, że brak było podstaw do przyjęcia, że we wszystkich stawach znajdujących się na terenie Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego [PZW "L." w B.] znajdowała się skażona woda, z którą miały kontakt wszystkie ryby (k. 64, 65-65v akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z kolei, w piśmie z 26 sierpnia 2022 r. organ wskazał, że ani w odwołaniu, ani w toku postępowania odwoławczego strona skarżąca nie podnosiła kwestii niewyłączenia z zakazu wprowadzania do obrotu ryb znajdujących się w stawach ziemnych i podchowalni z wylęgarnią na obiegach zamkniętych. Takie wątpliwości strona zgłosiła dopiero po upływie miesiąca od wydania zaskarżonej decyzji. Przy piśmie z 26 sierpnia 2022 r. organ nadesłał wniosek strony z 3 marca 2022 r. dotyczący wątpliwości co do treści decyzji z 30 września 2021 r. i odpis postanowienia Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z 15 marca 2022 r., wskazując, że dokumenty te otrzymał już po przekazaniu do Sądu skargi wraz z aktami sprawy (k. 3-5v; 78, 79-81v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem II SA/Sz 299/22, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zm. 655, 2457, dalej ppsa), uchylił zaskarżoną decyzję i decyzji ją poprzedzającą. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podjęto na podstawie art. 200 ppsa. Sąd I instancji uznał, że skarga okazała się zasadna, ponieważ kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego usunięcie z obiegu prawnego, jakkolwiek nie wszystkie podnoszone zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii [w B.], którą organ ten nałożył na skarżącego zakaz wprowadzania do obrotu ryb i produktów rybołówstwa z gatunków zwierząt wodnych, utrzymywanych w OHZ PZW "L." w miejscowości K.’ [...] [78-200 B.]. Powodem nałożenia zakazu było stwierdzenie w pobranych próbkach ryb hodowanych na terenie Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." obecności substancji zakazanej - chloropiryfosu, która wykazuje właściwości toksyczne. Badania ryb przeprowadzono w związku ze stwierdzeniem zatrucia rzeki L., której wody zasilają stawy hodowlane. Organ, nakładając zakaz, posiłkował się opinią Państwowego Instytutu Badawczego - Krajowego Ośrodka Referencyjnego w Puławach. Wyniki tych badań i zasadność zastosowania zakazu zakwestionował skarżący. Sąd I instancji przypomniał podstawowe zasady postępowania administracyjnego, które nakazują organowi podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa); zebrania i rozpatrzenia wyczerpującego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Rzeczą organu jest ustalenie czyich praw i obowiązków dotyczy prowadzone postępowanie i skierowanie rozstrzygnięcia do właściwego podmiotu, a także precyzyjne określenie obowiązków nakładanych na stronę. W ocenie Sądu I instancji, organ uchybił tym zasadom w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. W badanej sprawie postępowanie wszczęto w związku ze stwierdzeniem niedozwolonej substancji w rzece L., której wody zasilają stawy hodowlane skarżącego. Jak wynika z akt postępowania, na terenie gospodarstwa hodowlanego usytuowanych jest szereg stawów, przy czym tylko niektóre z nich są zasilane wodami z rzeki, w której stwierdzono występowanie chloropiryfosu. Z akt sprawy nie wynika, z których stawów pobrane zostały próbki ryb, w mięśniach których stwierdzono chloropiryfos, a także, czy substancja ta została wykryta również w rybach hodowanych w wodach, które nie są zasilane wodami z rzeki. Wprowadzony zakaz obejmuje ryby ze wszystkich stawów, co czyni zasadnym zarzut, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie tej, już po wniesieniu skargi, wydano postanowienie o wyjaśnieniu treści decyzji, które w istocie zmienia jej rozstrzygnięcie, co w ocenie Sądu I instancji, stanowi dodatkowy argument przemawiający za tym, że organ, prowadząc postępowanie, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego, pozwalającego na precyzyjne sformułowanie sentencji decyzji. Akt ten winien w sposób jasny i czytelny określać, które ze stawów hodowlanych zostały objęte zakazem. Wstępem do takiego sformułowania zakazu, który odpowiada kryterium należytej staranności i rzetelności winno być przeprowadzenie oględzin; szczegółowe wskazanie, które ze stawów hodowlanych zasilane są wodami z rzeki L., a w konsekwencji, ryby z których stawów są objęte zakazem wprowadzania do obrotu. Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z 2 listopada 2021 r., stanowiące uzupełnienie odwołania, w którym skarżący, przedkładając wyniki raportów analitycznych z 1 listopada 2021 r., wskazuje, że niektóre z badań objętych tymi raportami zostało zleconych przez firmę "X." D.K., która poddzierżawia część stawów hodowlanych. Organ nie wyjaśnił, czy dzierżawione przez tę firmę stawy są tymi, które zasilają wody rzeki L. i w których hodowane były skażone chloropiryfosem ryby. Jest to okoliczność istotna, ponieważ poczynienie ustaleń w tym zakresie pozwoli na prawidłowe określenie adresata decyzji, którym winien być podmiot - hodowca ryb objętych zakazem. Oznacza to konieczność wyjaśnienia, które ze stawów są dzierżawione przez wskazaną firmę, uzyskania dokumentów okoliczność tę potwierdzających. Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy pozwoli na podjęcie decyzji, precyzyjne sformułowanie jej sentencji i właściwe określenie stron postępowania. W związku ze wskazanymi wadami postępowania i samego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że merytoryczne rozważania na temat trafności samego rozstrzygnięcia byłyby przedwczesne, zwłaszcza, że nie ma pewności, czy prawidłowo określono jej adresata bądź adresatów (k. 87, 89-101 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie (dalej Wojewódzki Lekarz lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r.pr. T.W., zaskarżając wyrok II SA/Sz 299/22 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: a. art. 151 ppsa w zw. z art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z. 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej kpa) przez ich niezastosowanie i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 ppsa przez ich błędne zastosowanie; b. art. 152 § 1 ppsa przez niewydanie przez [Wojewódzki Sąd Administracyjny] w Szczecinie postanowienia, że zaskarżone ostateczne decyzje organów Inspekcji Weterynaryjnej będą skuteczne prawnie do czasu uprawomocnienia się wyroku, a [w] konsekwencji naruszenie art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji [Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP)] przez narażenie szerokich rzesz konsumentów na utratę zdrowia z uwagi na dopuszczenie do tego, że ryby skażone chloropiryfosem mogły zostać legalnie wprowadzone do obrotu już od 15 września 2022 r.; 2. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia: c. art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 5 lit. a i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 306 ze zm., dalej uIW); d. art. 138 § 1 pkt 1 kpa; e. art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2022 r. poz. 2132, dalej ubżż); f. art. 138 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE).2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/ WE, oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG,89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz. U. UE. L. z 2017 r. Nr 95, str. 1 ze zm., dalej rozporządzenie 2017/625); g. art. 7, art. 14 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. UE. L. z 2002 r. Nr 31, str. 1 ze zm., dalej rozporządzenie 178/2002); h. pkt 3.6 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. UE. L. z 2004 r. Nr 139, str. 55 ze zm., dalej załącznik I do rozporządzenia 853/2004); i. rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1085 z dnia 23 lipca 2020 r. zmieniającego załączniki II i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego w określonych produktach lub na ich powierzchni (Dz.U. UE. L. z 2020 r. Nr 239, str. 7 ze zm., dalej rozporządzenie 2020/1085). Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa - po wcześniejszym rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 ppsa - w całości skargi Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. z 28 lutego 2022 r.; ewentualnie uchylenie, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; zasądzenie od Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (art. 176 § 2 ppsa); przeprowadzenie przez Sąd - w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ppsa - dowod[u] uzupełniając[ego] z dokumentu dołączonego do skargi Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. z 28 lutego 2022 r. - decyzji Starosty B. z 12 maja 2011 r. znak BOŚ.6341.19.2011.SW o udzieleniu Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w K. pozwolenia wodno-prawnego na szczególne korzystanie z wód oraz na wykonanie urządzeń wodnych w istniejącym Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w miejscowości K. [...] - na okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej skargi (k. 116-125 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej. W imieniu skarżącego nikt się nie stawił, mimo prawidłowego pouczenia (k. 144-144v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zm. poz. 1685; z 2025 r. poz. 769 i 1427,dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu NSA z 26.10.2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie (art. 182 § 2 a contrario ppsa). W odniesieniu do wniosku skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie przez Sąd - w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ppsa - dowodu uzupełniającego z załączonego do skargi dokumentu, tj. decyzji Starosty B. z 12 maja 2011 r. (k. 18-19v akt sądowych), wskazać trzeba, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ppsa). Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 ppsa). Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie (art. 2432 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.). Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie pierwsze in principio ppsa, sąd ma obowiązek orzekać na podstawie całości akt sprawy (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M Grzywacz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2023, s. 758-760, nb 4 i 5 do art. 133). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 ppsa są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu, zgodnie z art. 54 § 2 ppsa, akta administracyjne (op. cit., s. 759 nb 4 i aprobowane przez Komentatorów wyroki NSA z: 22.2.2022 r. III OSK 786/21; 18.1.2017 r. II GSK 4670/16; 22.1.2014 r. II GSK 1828/12; 9.9.2005 r. FSK 1925/04; wyrok WSA w Olsztynie z 10.1.2013 r. I SA/Ol 646/12, cbosa). Decyzja z 12 maja 2011 r. znajduje się w aktach sądowych (k. 18-19v), będących składową akt sprawy i była znana Sądowi I i II instancji. Brak postanowienia o pominięciu takiego dowodu świadczy o tym, że dowód ten został przeprowadzony. Ewentualne faktyczne pominięcie tego dowodu przez Sąd I instancji może być kwalifikowane jako uchybienie przepisom postępowania, lecz nie uzasadnia przeprowadzenia dowodu znajdującego się w aktach sprawy w trybie uzupełniającym na podstawie art. 106 § 3 i 5 w zw. z art. 193 ppsa. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych. Na wstępie, należy poczynić uwagę odnoszącą się do konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzucił jednocześnie naruszenie art. 151 ppsa w zw. z art. 113 § 2 kpa przez ich niezastosowanie, jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 ppsa przez ich błędne zastosowanie. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ppsa są, tzw. przepisami wynikowymi. O ile skarżący kasacyjnie prawidłowo powiązał te przepisy z normami dopełnienia, których naruszenia się dopatrywał, o tyle winien mieć na względzie, że jako przepis wynikowy powinien być w niniejszej sprawie powołany art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, który stanowił podstawę prawną uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Art. 145 § 1 ppsa zawiera wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to (przepisom postępowania) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 151 ppsa wskazuje natomiast, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, unormowania te są przepisami kompetencyjnymi - dającymi sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć - oraz "wynikowymi" - mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymienione w analizowanym zarzucie przepisy nie mogą być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (wyroki NSA z: 11.10.2018 r. I OSK 2674/16; 26.9.2018 r. II OSK 104/18; 12.1.2017 r. II OSK 970/15; 4.3.2014 r. II OSK 2387/12; 9.6.2016 r. I OSK 2054/14, cbosa), ale także sformułowanie zarzutów kasacyjnych winno odpowiadać rozstrzygnięciu podjętemu przez Sąd I instancji, z uwzględnieniem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia (wyniku sprawy). Nie jest poprawne jednoczesne powoływanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ppsa, czy to w osobnych zarzutach, czy też tym bardziej w ramach jednego zarzutu (jak to miało miejsce także w niniejszej sprawie). Obie podstawy prawne, jako przepisy wynikowe, wzajemnie się bowiem wykluczają. Prawidłowe jest zatem powiązanie przepisów formalnoprawnych lub materialnoprawnych, których naruszenia dopatruje się skarżący kasacyjnie, z przepisem wynikowym, jakim jest podstawa prawna zaskarżonego wyroku. Błędnie skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, naruszenia której jednostki redakcyjnej art. 134 ppsa się dopatruje. Art. 134 ppsa dzieli się na dwa paragrafy, o różnej treści normatywnej. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 134 § 2 ppsa, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Nie jest obowiązkiem ani kompetencją Sądu kasacyjnego domyślanie się, naruszenia której normy prawnej skarżący kasacyjnie upatruje w zaskarżonym wyroku, szczególnie w sytuacji w której nie wynika to jednoznacznie z treści tego konkretnego zarzutu ani uzasadnienia środka odwoławczego. Niemniej, wskazane uchybienia konstrukcyjne skargi kasacyjnej - wobec treści jej zarzutów, jak i uzasadnienia - nie dyskwalifikowały skargi kasacyjnej, mimo jej wysoce sformalizowanego charakteru. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 30 września 2021 r. było stwierdzenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty w przedmiocie błędów procesowych, gdyż dopiero zbadanie ich zasadności - przyjęcie, że w sposób prawidłowy zrekonstruowano stan faktyczny sprawy - przesądza o możności rozpatrzenia zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego. Niemniej, należy mieć na względzie, że w niniejszej sprawie zarzuty formalnoprawne powiązane są z zarzutami o charakterze materialnoprawnym, co wskazał sam skarżący kasacyjnie, powiązując zarzut naruszenia art. 152 § 1 ppsa z normami konstytucyjnymi (art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP). Dlatego ocena zarzutów formalnoprawnych w tej sprawie dokonana została przez pryzmat norm materialnoprawnych. Ośrodek Hodowlano-Zarybieniowy PZW "L." w B. jest jednostką organizacyjną podlegającą bezpośrednio pod Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. Dnia 26 lipca 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. otrzymał informację o masowych upadkach ryb hodowlanych i dzikich w rzece L. (k. 125-134 akt administracyjnych). W dniu 3 sierpnia 2021 r. zostały pobrane próbki z ryb w kierunku pestycydów fosforoorganicznych. W dniu 9 sierpnia 2021 r. Powiatowy Lekarz uzyskał z laboratorium sprawozdanie z badań próbek, w którym stwierdzono obecność toksycznego chloropiryfosu w mięśniach ryb na poziomie 1,4 mg/kg. Co istotne, chloropiryfos jest substancją wykreśloną z listy pestycydów dopuszczonych do stosowania na terenie Unii Europejskiej. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Lekarz utrzymał w całości decyzję Lekarza Powiatowego z 30 września 2021 r., mocą której zakazano wprowadzenia do obrotu ryb i produktów rybołówstwa z gatunków zwierząt wodnych utrzymywanych w Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w B. Sąd I instancji powziął wątpliwość co do kręgu podmiotów będących adresatami zaskarżonej decyzji, wskazując, że winien nim być hodowca ryb objętych zakazem. Zdaniem Sądu I instancji, oznacza to konieczność wyjaśnienia, które ze stawów są dzierżawione przez firmę "X." D.K., która poddzierżawia część stawów hodowlanych i uzyskania dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Organ nie wyjaśnił, czy dzierżawione przez tę firmę stawy są tymi, które zasilają wody rzeki L. i w których hodowane były skażone chloropiryfosem ryby. Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy pozwoli na podjęcie decyzji, precyzyjne sformułowanie jej sentencji i właściwe określenie stron postępowania. W rezultacie, Sąd I instancji uznał, że merytoryczne rozważania na temat trafności samego rozstrzygnięcia były przedwczesne, szczególnie gdy nie ma pewności, czy prawidłowo określono jej adresata bądź adresatów. Ze stanowiskiem Sądu I instancji nie sposób się zgodzić. Skarżącym w niniejszej sprawie jest Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K., którego jednostką organizacyjną jest Ośrodek Hodowlano-Zarybieniowy PZW "L." w B. Zakres podmiotowy w tej sprawie wyznacza w istocie, tzw. działalność nadzorowana przez Inspekcję Weterynaryjną, która obejmuje podmioty produkujące żywność pochodzenia zwierzęcego, pasze, organizujące skup lub obrót zwierzętami, a także prowadzące hodowlę, transport, schroniska czy lecznice. Wymaga ona zgłoszenia do Powiatowego Lekarza Weterynarii i uzyskania wpisu do rejestru. Nie jest możliwe, aby działalność nadzorowana mogła być legalnie prowadzona przez podmiot, który nie został zgłoszony do rejestru podmiotów nadzorowanych, co trafnie zauważył pełnomocnik skarżącego kasacyjnie na rozprawie 21 listopada 2025 r. (k. 144-144v akt sądowych). Podmiot "X." D.K. nie został w takim rejestrze ujawniony (okoliczność bezsporna - art. 106 3 i 5 ppsa w zw. z art. 230 kpc). W konsekwencji, podmiot ten, mimo że poddzierżawia nieruchomość, na której znajduje się część stawów objętych zaskarżoną decyzją, nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, nawet jeżeli ma interes faktyczny. Tym samym, nie ma statusu strony w tym postępowaniu, nie będąc adresatem decyzji. "X." D.K. nie może bowiem wprowadzać legalnie do obrotu ryb produktów rybołówstwa ze stawów poddzierżawianych od Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. wbrew treści decyzji obu instancji. Nie ulega wątpliwości, że stroną niniejszego postępowania jest Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. Nie oznacza to jednak, że tylko ten podmiot zobowiązany został do przestrzegania zakazu wprowadzania do obrotu ryb objętych zaskarżoną decyzją. Zakres przedmiotowy tej decyzji determinuje bowiem jej zakres podmiotowy. Innymi słowy, każdy podmiot, który ma prawne lub faktyczne możliwości wprowadzania do obrotu ryb hodowanych w stawach znajdujących się we władaniu Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w B. i produktów rybołówstwa z tych stawów zobowiązany jest do przestrzegania nałożonego zakazu. Kwestia poddzierżawiania części stawów hodowlanych przez osoby trzecie pozostaje bez znaczenia dla możliwości dokonania merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 30 września 2021 r. Sąd I instancji wskazał, że w badanej sprawie postępowanie wszczęto w związku ze stwierdzeniem niedozwolonej substancji w rzece L., której wody zasilają stawy hodowlane skarżącego. Jak wynika z akt postępowania, na terenie gospodarstwa hodowlanego usytuowanych jest szereg stawów, przy czym tylko niektóre z nich są zasilane wodami z rzeki, w której stwierdzono występowanie chloropiryfosu. Z akt sprawy nie wynika, z których stawów pobrane zostały próbki ryb, w mięśniach których stwierdzono chloropiryfos, a także, czy substancja ta została wykryta również w rybach hodowanych w wodach, które nie są zasilane wodami z rzeki. Wprowadzony zakaz obejmuje ryby ze wszystkich stawów, co czyni zasadnym zarzut, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd I instancji wskazał, że już po wniesieniu skargi, wydano postanowienie o wyjaśnieniu treści decyzji, które w istocie zmienia jej rozstrzygnięcie, co - w ocenie Sądu I instancji - stanowi dodatkowy argument przemawiający za tym, że organ, prowadząc postępowanie, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego, pozwalającego na precyzyjne sformułowanie sentencji decyzji. Akt ten winien w sposób jasny i czytelny określać, które ze stawów hodowlanych zostały objęte zakazem. Zdaniem Sądu I instancji, wstępem do takiego sformułowania zakazu, który odpowiada kryterium należytej staranności i rzetelności winno być przeprowadzenie oględzin, szczegółowe wskazanie, które ze stawów hodowlanych zasilane są wodami z rzeki L., a w konsekwencji, ryby z których stawów są objęte zakazem wprowadzania do obrotu. Kwestię tę rozpatrzeć należy w dwu aspektach. Po pierwsze, ocenić należy wpływ postanowienia Powiatowego Lekarza z 15 marca 2022 r. na treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 30 września 2021 r. Po drugie, należy uwzględnić treść pominiętej przez Sąd I instancji decyzji Starosty B. z 12 maja 2011 r. nr BOŚ.6341.19.2011.SW o udzieleniu Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w K. pozwolenia wodno-prawnego na szczególne korzystanie z wód oraz na wykonanie urządzeń wodnych w istniejącym Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w miejscowości K.’ [...]. W odniesieniu do pierwszego z zasygnalizowanych aspektów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym Sąd I instancji błędnie przyjął, że wydanie przez Powiatowego Lekarza w dniu 15 marca 2022 r., na podstawie art. 113 § 2 kpa, postanowienia o wyjaśnieniu treści decyzji przez wskazanie, że dotyczy ona ryb, które w dacie jej wydania utrzymywane były w zbiornikach wodnych zasilanych wodą z rzeki L., w istocie zmienia treść decyzji, co miałoby stanowić dodatkowy argument przemawiający za tym, że organ, prowadząc postępowanie, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego, pozwalającego na precyzyjne sformułowanie sentencji decyzji. W odwołaniu od decyzji z 30 września 2021 r. ani też w toku postępowania odwoławczego strona nie podnosiła kwestii niewyłączenia z zakazu wprowadzania do obrotu ryb znajdujących się w stawach ziemnych i podchowalni z wylęgarnią na obiegach zamkniętych. Zgłoszenie takich wątpliwości po wydaniu decyzji ostatecznej nie mogło być skuteczne. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji (art. 113 § 2 kpa). Należy mieć na uwadze, że instytucja, o której stanowi art. 113 § 2 kpa nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji, będącej przedmiotem wyjaśnienia. W nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (B. Borkowski/Adamiak w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2024, s. 778-781, nb 7-10 do art. 113 kpa). Podkreśla się trafnie, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Dokonując wyjaśnienia treści decyzji, organ [...] nie może wyjść jednak poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż przez wyjaśnienie treści decyzji organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, ani też go uzupełniać (odpowiednio - B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak - Ordynacja podatkowa - postępowanie – komentarz, s. 194.; wyrok NSA z 27.1.2003 r. III SA 622/01, cbosa). Postanowienie wydane w trybie art. 113 § 2 kpa nie może więc zmieniać zakresu wyjaśnianej decyzji, rozszerzając go lub zawężając, jak to nietrafnie przyjął Sąd I instancji. Odnośnie do decyzji z 12 maja 2021 r. jest ona o tyle istotna, że wynika z niej, że na terenie Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w miejscowości K.’ [...] znajdują się stawy karpiowe oraz obiekty hodowli pstrągów. Wprawdzie tylko stawy karpiowe są zasilane wodą pobieraną z rzeki L., w której stwierdzono występowanie chloropiryfosu, lecz woda ze stawów karpiowych i z obiektów hodowli pstrągów jest odprowadzana poprzez rowy melioracyjne i Kanał B. do rzeki L. Oznacza to, że wszystkie zbiorniki wodne na terenie Ośrodka mają - na jakimś kierunku, tj. poboru lub odprowadzania - połączenie ze skażonymi chloropiryfosem wodami rzeki L. Tym samym, zakaz dopuszczenia do obrotu ryb pochodzących ze wszystkich stawów Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w miejscowości K.’ [...] jest uzasadniony i racjonalny. Jeżeli istnieje choćby najmniejsze ryzyko przedostania się toksycznego insektycydu fosforoorganicznego ze skażonych wód do zbiorników wodnych niezasilanych bezpośrednio wodami z rzeki L., należy mieć na uwadze, że oznacza to zagrożenie dla życia i zdrowia ryb hodowanych w tych stawach, jak i ich ewentualnych konsumentów. W tym kontekście rację ma skarżący kasacyjnie, zwracając uwagę na normy wynikające z art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP). Władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska (art. 68 ust. 4 Konstytucji RP). W kwestiach weterynaryjnych obowiązek wskazany obowiązek władz publicznych obejmuje w szczególności obowiązek zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. W szczególności należy wziąć po uwagę, że z najnowszych badań naukowych wynika, że Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności, reguluący w Europie wszelkie kwestie związane z bezpieczeństwem żywności, w lipcu 2019 r. zajął oficjalne stanowisko w sprawie wpływu chloropiryfosu na zdrowie. Zakwalifikował substancję do kat. 1B, czyli mogącej mieć toksyczny wpływ na procesy rozwojowe ludzkiego płodu. W sposób oczywisty konsumenci - zwłaszcza kobiety w ciąży, dzieci - winny być szczególnie chronione przed toksycznymi działaniami tego pestycydu, zwłaszcza jego działaniami genotoksycznymi (zasady doświadczenia życiowego). Dlatego Sąd I instancji powinien był w sposób szczególny rozważyć możliwość zastosowania ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 152 § 1 in fine ppsa - w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Skarżący kasacyjnie trafnie podniósł, że Sąd I instancji dopuścił się zaniechania w tym aspekcie przez niewydanie postanowienia, zgodnie z którym zaskarżona decyzja i decyzja z 30 września 2021 r. będą prawnie skuteczne do czasu uprawomocnienia się wyroku. W konsekwencji, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji naruszył art. 68 ust. 1 i 4 Konstytucji RP przez narażenie szerokich rzesz konsumentów na utratę zdrowia z uwagi na dopuszczenie do tego, że ryby skażone chloropiryfosem mogły zostać legalnie wprowadzone do obrotu już od 15 września 2022 r. Rozpatrując ten zarzut, należy mieć na uwadze dobro w postaci życia i zdrowia ludzi, którzy mogli zostać narażeni na spożycie ryb skażonych chloropiryfosem ze stawów należących do Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w miejscowości K.’ [...]. Bez wątpienia, Sąd I instancji winien rozważyć tę kwestię, szczególnie uchylając decyzje obydwu instancji i dać tym rozważaniom wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego zaniechał. Choć ochrona tymczasowa z art. 152 § 1 in fine ppsa ma charakter fakultatywny, wobec czego Sąd I instancji z punktu widzenia przepisów obligujących władze państwowe do podejmowania wszelkich działań zabezpieczających życie i zdrowie obywateli winien był uznać takie działanie jako wskazane. Odnośnie do skuteczności zarzutu kasacyjnego w tym zakresie decydujące jest jednak to, że ewentualne naruszenie art. 152 § 1 ppsa, będącego przepisem postępowania, nie stanowiło uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak wydania postanowienia, o którym stanowi wskazany przepis, odnosi się do sytuacji prawnej po wydaniu zaskarżonego wyroku - "zabezpieczenia do chwili uprawomocnienia się rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego - nie mogąc mieć, tym samym, wpływu (tym bardziej istotnego wpływu) na jego treść. Zarzut ten nie mógł więc zostać uznany za skuteczny. Nie miało to wpływu na wynik sprawy wobec zasadności pozostałych zarzutów. Art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 5 lit. a i art. 15 ust. 2 pkt 1 uIW bez wątpienia uprawniają i jednocześnie zobowiązują organy Inspekcji Weterynaryjnej do realizacji, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, zadań z zakresu bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przy ich produkcji i wprowadzaniu na rynek, w szczególności nad wymaganiami weterynaryjnymi w sprzedaży bezpośredniej, rolniczym handlu detalicznym oraz działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej. W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii jest wojewódzki lekarz weterynarii. Organy w tej sprawie, powziąwszy 26 lipca 2021 r. informację o masowych upadkach ryb hodowlanych i dzikich w rzece L., podjęły właściwe działania. W dniu 3 sierpnia 2021 r. pobrano próbki z ryb w kierunku pestycydów fosforoorganicznych. W dniu 9 sierpnia 2021 r. Powiatowy Lekarz uzyskał z laboratorium sprawozdanie z badań próbek, w którym stwierdzono obecność chloropiryfosu w mięśniach ryb na poziomie 1,4 mg/kg. Tym samym, organ ten uzyskał wiedzę o zatruciu rzeki L. chloropiryfosem - substancją wykreśloną z listy pestycydów dopuszczonych do stosowania na terenie Unii Europejskiej. Mając na uwadze dokonane ustalenia, w tym dodatnie wyniki z badań przeprowadzonych przez Państwowy Instytut Weterynaryjny Państwowy Instytut Badawczy w Puławach (sprawozdania z badań nr P/21/31228) i opinię laboratorium referencyjnego PIWet-PIB w Puławach z 17 sierpnia 2021 r. znak ZFT-064/11/21(2), organy trafnie zakazały wprowadzania na rynek ryb i produktów z ryb hodowanych w Ośrodku Hodowlano-Zarybieniowym PZW "L." w B. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b, art. 73 ust. 1 pkt 3 i art. 77 ubżż i przepisy prawa wspólnotowego: art. 138 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/625; art. 7, art. 14 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002; pkt. 3.6 załącznika I do rozporządzenia 853/2004; rozporządzenie 2020/1085 wraz z załącznikiem. Sąd I instancji nie poddał jednak ocenie działania organów w oparciu o wskazane normy materialnoprawne, uznawszy, że wątpliwości co do strony podmiotowej zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 30 września 2021 r., jak i niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez organy, które - zdaniem Sądu - naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 kpa dyskwalifikowały możliwość oceny decyzji w kontekście jej materialnej zasadności. Z akt sprawy wynika, że organy dysponowały dostatecznym materiałem dowodowym do podjęcia merytorycznych rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym, zaś Sąd I instancji do skontrolowania działania organów administracji. Odstąpienie przez Sąd I instancji od merytorycznego zbadania sprawy wobec stwierdzonych uchybień formalnych czyni zasadnym zarzut skarżącego kasacyjnie odnośnie do naruszenia prawa materialnego, że Sąd I instancji, uchylając decyzje organów Inspekcji Weterynaryjnej, zbyt pochopnie zamknął sobie drogę do zbadania prawidłowości zastosowania przepisów materialnoprawnych w niniejszej sprawie, mimo że w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji konieczność ich zastosowania została szeroko opisana. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie słusznie podniósł, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nietrafnie uznał, że merytoryczne rozważania na temat trafności samego rozstrzygnięcia organów administracji byłyby przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny, mimo dostrzeżonych uchybień konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, zasadniczo podziela argumentację zaprezentowaną przez skarżącego kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Sąd I instancji nietrafnie dopatrywał się nieścisłości po stronie podmiotowej zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z 30 września 2021 r., wskazując, że w istocie nie jest jasne, kto jest adresatem decyzji i kto może być stroną. W tym aspekcie Sąd niezasadnie zrównał interes faktyczny poddzierżawcy z interesem prawnym, który mu nie przysługuje. W aspekcie przedmiotowo istotnym Sąd I instancji skoncentrował się na wydaniu przez Powiatowego Lekarza w dniu 15 marca 2022 r., na podstawie art. 113 § 2 kpa, postanowienia o wyjaśnieniu treści decyzji przez wskazanie, że dotyczy ona ryb, które w dacie jej wydania utrzymywane były w zbiornikach wodnych zasilanych wodą z rzeki L., które - zdaniem Sądu - w istocie zmienia treść decyzji, co miałoby stanowić argument przemawiający za tym, że organ, prowadząc postępowanie, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego, pozwalającego na precyzyjne sformułowanie decyzji. Stanowisko to jest o tyle błędne, że w postępowaniu odwoławczym od decyzji I instancji odwołujący się nie podniósł tej kwestii. Zgłoszenie takich wątpliwości po wydaniu decyzji ostatecznej nie mogło być skuteczne. Postanowienie wydane w trybie art. 113 § 2 kpa nie może zmieniać zakresu wyjaśnianej decyzji, rozszerzając lub zawężając zakaz określony w decyzji. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść decyzji podlegających kontroli sądowej w tej sprawie jest klarowna. Zogniskowanie uwagi przez Sąd I instancji na aspektach formalnoprawnych nie było w niniejszej sprawie trafne. W konsekwencji, Sąd nie rozpoznał sprawy merytorycznie. Dlatego skarga kasacyjna zasługuje na aprobatę. Przedkładane przez skarżącego dokumenty, omyłkowo nazywane "opiniami", sporządzone przez osoby i podmioty niepowołane w charakterze biegłego lub instytutu naukowego przez właściwy organ prowadzący kontrolowane postępowanie, mają przymiot prywatnych opinii, odzwierciedlających stanowisko skarżącego, lecz nie mogą stanowić podstawy do uzyskania wiadomości specjalnych, o których mowa w art. 84 § 1 kpa. Dokumenty przedkładane przez skarżącego winny być rozważone przez decydenta procesowego jedynie jako stanowisko pochodzące od osób dysponującą wiedzą w zakresie weterynarii (k. 77-94, 50, 162-164,148-161 akt administracyjnych). Kpa nie zawiera (w przeciwieństwie do rpa i kpc) przepisów o dokumentach prywatnych. Dokument prywatny stanowi w postępowaniu administracyjnym, nie inaczej niż w postępowaniu cywilnym, jedynie "dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 kpc; podobnie art. 53 rpa; B. Adamiak - op. cit., s. 576, nb 10 do art. 76; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999, s. 226-227, uw. 5, 6). "Opinia" sporządzona na zlecenie strony ma charakter dokumentu prywatnego, choć pochodzi od profesjonalisty w danej dziedzinie i podlega ocenie jak dowód z dokumentu prywatnego, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa), nie zaś jak dowód z opinii biegłego (art. 84 § 1 kpa). Zgodne jest z doświadczeniem życiowym, tylko wówczas strona (w przypadku samodzielnego zlecenia przez stronę sporządzenia takiej "opinii") przedkłada taką "opinię prywatną" organom administracji publicznej bądź sądowi, gdy jest poparciem stanowiska strony, przy zaakcentowaniu, że pogląd ten odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (odpowiednio - K. Muller, Der Sachversdtandige im gerichtlichen Verfahren, Frankfurt a.M. 1973 s. 42, 43; M. Lipczyńska, O tzw. "opinii prywatnej" biegłych w procesie karnym, Pal. 1976/3/51-52; K. Knoppek, Dokument w procesie cywilnym, Poznań 1993 s. 107-108). Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Sąd I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, odniesienie się do jej materialnoprawnych podstaw, uwzględniając wskazania i ocenę prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku I OSK 8/23. Sąd winien przeanalizować - przede wszystkim - kwestię faktycznego połączenia wszystkich stawów Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w miejscowości K.’ [...] [78-200 B.] ze skażonymi chloropiryfosem wodami rzeki L. i możliwości przedostania się tej substancji do zbiorników wodnych niepołączonych bezpośrednio z L., oceniając ryzyko skażenia ryb hodowanych w tych zbiornikach, uwzględniając możliwość stopniowego uwalniania się substancji toksycznej z mułów rzeki i stawów. Stwierdzenie przez Sąd ewentualnych uchybień proceduralnych organów administracji w tym zakresie powinno być dokonane przez pryzmat przepisów materialnoprawnych, jak i natury zaistniałego problemu z uwagi na jego realny wpływ na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi mogących być konsumentami ryb hodowanych w stawach Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego PZW "L." w miejscowości K.’ [...] [78-200 B.]. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 193 ppsa. Na koszty te składały się koszty sądowe: opłata od skargi kasacyjnej (100 zł, k. 110, 128 akt sądowych); koszty zastępstwa procesowego skarżącego kasacyjnie reprezentowanego przez radcę prawnego, o wysokości których orzeczono stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), tj. 480 zł (100% z 480 zł), uwzględniające także poniesione konieczne wydatki w związku ze stawiennictwem pełnomocnika skarżącego kasacyjnie na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 r., na potwierdzenie poniesienia których przedłożył on faktury VAT (826 zł, k. 141-143 akt sądowych), czyli łącznie 1406 zł (100 zł + 480 zł + 826 zł). Prawidłowy numer zaskarżonej decyzji to "WIW. HŻ.1410.1.8.2021", nie zaś "WIW.HŻ.1410.1.8.2021". Zgodnie ze sztuką edytorską, spacja jest kwalifikowana jako znak graficzny w edytorach tekstu, mimo że nie ma reprezentacji graficznej. Jest to biały znak, który pełni rolę separatora. Uzasadniało to potrzebę sprostowania przez Naczelny Sąd Administracyjny niniejszej omyłki (art. 156 § i 3 ppsa).