I OSK 702/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 681/23 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 24 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 28 września 2023 r. (sygn. akt III SA/Kr 681/23) – orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") i po rozpoznaniu skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 24 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 13 stycznia 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku węglowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym - poprzez błędną wykładnię, polegającą na pominięciu jednoznacznego wyniku wykładni językowej art. 2 ust. 1 w/w ustawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że pomimo zadeklarowania do centralnej ewidencji emisyjności budynków następującego źródła ciepła: kocioł na paliwo stałe (zainstalowany i nieeksploatowany z funkcją c.o. i c.u.w.) ze wskazaniem rodzaju stosowanego paliwa wyłącznie w postaci "drewna kawałkowego", jako głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego, zachodziła konieczność ustalania źródła ogrzewania gospodarstwa domowego wnioskodawcy, 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 2 ust. 15a-15e ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym - poprzez nakazanie stosowania tych przepisów ustawy o dodatku węglowym, podczas, gdy przepisy te nie mają zastosowania w sytuacji, gdy na dzień 11 sierpnia 2022 r. główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego figurowało już w centralnej ewidencji emisyjności budynków, a jego zgłoszenie nastąpiło pod rygorem odpowiedzialności karnej, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji, podczas gdy organy administracji dokonały właściwej subsumcji przepisów, relewantnych z punktu widzenia załatwienia przedmiotowej sprawy, wyjaśniając uprzednio w sposób dokładny okoliczności faktyczne sprawy, w oparciu o złożoną przed dniem 11 sierpnia 2022 r. deklarację do centralnej ewidencji emisyjności budynków, a następnie wnikliwie rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny z zastosowaniem obowiązujących w sprawie przepisów. W oparciu o przedstawione zarzuty Kolegium wnosiło o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i oddalenie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania a ponadto wnosiło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący organ wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przedstawione argumenty służące poparciu zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest: na obrazie prawa materialnego, w postaci: błędnej wykładni art. art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 15a-15e ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym a także na istotnym naruszeniu przepisów postępowania, takich jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i - w ocenie składu orzekającego – nie mogły one zostać uwzględnione. Z uwagi zaś, że rozstrzygające w tym przypadku znaczenie miała wykładnia prawa materialnego, celowym było odniesienie się w pierwszej kolejności do zagadnień materialnoprawnych. W związku z tym wyjaśnić należy, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. Dz. U z 2023 r., poz. 141, dalej jako "u.d.w."), dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2022 r., poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez paliwa stałe rozumie się natomiast węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.). Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że warunkiem koniecznym dla otrzymania dodatku węglowego jest ogrzewanie gospodarstwa domowego (główne źródło ciepła) przez urządzenia grzewcze wymienione w art. 2 ust. 1 u.d.w. Odnosząc zaś powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, przypomnieć w tym miejscu wypada, że z ustaleń faktycznych wynikało w tym przypadku, iż w dniu 19 sierpnia 2022 r. S. D. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wypłatę dodatku węglowego podając, że głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, a gospodarstwo domowe znajduje się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania. W toku postępowania ustalono jednocześnie, że do bazy Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB) dla adresu: ul. [...], [...], wnioskodawca złożył wcześniej trzy deklaracje dotyczące źródeł ciepła i źródeł spalania paliw. I tak w dniu 24 stycznia 2022 r. dla ww. nieruchomości zgłosił trzy zainstalowane i eksploatowane źródła ciepła: 1) kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa - zasypowy, pełniący funkcję centralnego ogrzewania (c.o.); 2) trzon kuchenny /piecokuchnia/ kuchnia węglowa, również pełniący funkcję centralnego ogrzewania(c.o.); 3) kocioł gazowy /bojler gazowy/ podgrzewacz gazowy przepływowy - służący jednak wyłącznie do przygotowywania ciepłej wody użytkowej (c.w.u.). Jako rodzaj stosowanego paliwa wskazał natomiast wyłącznie drewno kawałkowe. Następnie w dniu 24 czerwca 2022 r. wnioskodawca złożył kolejną deklarację, w której zadeklarował identyczne źródła ciepła oraz ten sam rodzaj stosowanego w kotłach na paliwo stałe paliwa (drewno kawałkowe), z tym, że zmianie uległa klasa kotła na paliwo stałe (w deklaracji z 24 stycznia 2022 r. zadeklarowano kocioł na paliwo stałe 3 klasy, a w deklaracji z 24 czerwca 2022 r. - kocioł na paliwo stałe 5 klasy). Z kolei w dniu 19 sierpnia 2022 r., a więc równocześnie z wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego, S. D. złożył trzecią deklarację, która różniła się od poprzedniej jedynie rodzajami zadeklarowanego paliwa. Poza drewnem kawałkowym, w deklaracji tej wskazano również "węgiel i paliwa węglopochodne". Dodatkowo, w dniu 9 stycznia 2023 r. wnioskujący o dodatek węglowy złożył także oświadczenie, w którym stwierdził, że wymiana kotła (z kotła klasy 3 na kocioł klasy 5) nastąpiła w dniu 14 czerwca 2022 r. Podał ponadto, że deklarację z dnia 24 czerwca 2022 r. wypełniał za niego urzędnik Gminy, który nie wpisał stosowanego paliwa tj. węgla. Dopiero przy składaniu wniosku o dodatek węglowy wnioskodawca zorientował się, że w deklaracji było wpisane drewno kawałkowe. Z tego powodu - jak twierdził - w dniu 19 sierpnia 2022 r. dokonał korekty deklaracji złożonej w centralnej ewidencji emisyjności budynków poprzez dopisanie - jako stosownego paliwa – "stały węgiel i paliwa węglopochodne", czyli tego, czym faktycznie pali. Odmawiając wnioskodawcy przyznania dodatku węglowego, organy wskazały, że wyłączną podstawę prawną dla ustalenia stanu faktycznego dotyczącego rodzaju używanego w zainstalowanym kotle paliwa stanowił art. 2 ust. 1 u.d.w. Dlatego też wszelkie zmiany (korekty) zgłoszenia w tym zakresie dokonywane w centralnej ewidencji emisyjności budynków po wskazanej w tym przepisie dacie 11 sierpnia 2022 r., nie mogły być uwzględnione. Skoro zatem, według stanu na dzień 11 sierpnia 2022 r., zgodnie z danymi zawartymi w centralnej ewidencji emisyjności budynków, źródłem ogrzewania, wykorzystywanym w gospodarstwie domowym wnioskodawcy był kocioł na paliwo stałe, zasilany drewnem kawałkowym, to dokonane po dniu 11 sierpnia 2022 r. korekty złożonej deklaracji, polegające na wskazaniu drugiego rodzaju stosowanego w kotle paliwa, tj. węgla i paliw węglopochodnych, nie mogło być podstawą do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Powyższą ocenę zakwestionował jednak Sąd I instancji, uznając ją za pomijającą istotne okoliczności sprawy, w tym w szczególności rodzaj rzeczywiście spalanego w kotle paliwa stałego. W ocenie natomiast składu orzekającego, powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego należało podzielić. W pierwszej kolejności wskazać wypada, że wnioskujący o dodatek węglowy w zakreślonym przez prawo terminie zgłosił do centralnej ewidencji emisyjności budynków, że głównym źródłem ogrzewania jego gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe. Zadeklarował wówczas spalanie w kotle drewna kawałkowego. Z okoliczności sprawy wynika także, że wraz z wnioskiem o dodatek węglowy, w dniu 19 sierpnia 2022 r. strona dokonała korekty powyższej deklaracji zgłoszonej do centralnej ewidencji emisyjności budynków przez wskazanie jeszcze innego rodzaju paliwa stosowanego w kotle obok drewna kawałkowego, tj. węgla i paliw węglopochodnych. Wobec sprzeczności zachodzących pomiędzy oświadczeniem złożonym do organu I instancji w dniu 9 stycznia 2023 r. (nawiązującym do deklaracji z 24 czerwca 2022 r., w którym strona wskazała, że błędnie wypełniła deklarację) a treścią deklaracji złożonej do centralnej ewidencji emisyjności budynków przed dniem 11 sierpnia 2022 r., niewątpliwie zaistniały więc wątpliwości co do faktycznego rodzaju paliwa, jakim było ogrzewane gospodarstwo domowe wnioskodawcy. Rację ma przy tym Sąd I instancji, że wątpliwości te powinny być w niniejszej sprawie jednoznacznie rozstrzygnięte, gdyż tylko w takiej sytuacji można było twierdzić, że podjęte w sprawie rozstrzygniecie odpowiadało prawu. Tym samym, zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że dokonana w przez organy administracji wykładnia art. 2 ust. 1 u.d.w. prowadziła do rezultatów sprzecznych z celem wprowadzenia wskazanego przepisu. Celem tym zaś było zagwarantowanie przyznania dodatku węglowego tym wszystkim osobom, które rzeczywiście ogrzewają gospodarstwo domowe wskazanym w tym przepisie urządzeniem grzewczym opalanym paliwem stałym. Dlatego też należało uznać, że organy w sposób nadmierny, a zatem nieuprawniony, wartościowały dane, wynikające z centralnej ewidencji emisyjności budynków, w sytuacji zaistnienia możliwości wyjaśnienia ich sprzeczności z rzeczywistym stanem rzeczy. Takie rozumienie art. 2 ust. 1 u.d.w. w istocie podważało więc, wynikającą z art. 7 k.p.a., zasadę prawdy materialnej jako podstawę rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu administracyjnym. Wyjaśnić też w tym miejscu trzeba, że niestaranny sposób sformułowania przez ustawodawcę pierwotnego brzmienia art. 2 ust. 1 u.d.w. doprowadził do szerokiej nowelizacji tej ustawy w zakresie doprecyzowania warunków przyznania dodatku węglowego. Zasadnie wskazał więc Sąd I instancji na istotne - z punktu widzenia przedmiotu rozpoznawanej sprawy - zmiany, wprowadzone do ustawy o dodatku węglowym na skutek jej nowelizacji. Ustawodawca, mocą art. 50 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. poz. 1967), obowiązującym od dnia 20 września 2022 r., do art. 2 u.d.w. dodał ust. 15a. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem, weryfikacja wniosku o wypłatę dodatku węglowego ma charakter wszechstronny, nie polega wyłącznie na sprawdzeniu danych, ujętych w centralnej ewidencji emisyjności budynków do dnia 11 sierpnia 2022 r. Okoliczności faktyczne istotne dla ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanego świadczenia mogą zatem zostać oparte nie tylko na wymienionych w tym przepisie źródłach informacji, lecz także na innych, pozwalających na poczynienie ustaleń w tym zakresie, a o czym świadczy użyty w ust. 15a zwrot "w szczególności". Katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o przyznanie dodatku węglowego, ma zatem charakter otwarty, co prawidłowo stwierdził Sąd Wojewódzki. Ponadto należy w tym miejscu zwrócić również uwagę na fakt, że kolejna nowelizacja ustawy o dodatku węglowym, dokonana na mocy ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2236), weszła w życie z dniem 3 listopada 2022 r. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 1 tej ustawy, podobnie jak w przypadku przywołanej wyżej ustawy nowelizującej z dnia 15 września 2022 r., ma ona zastosowanie do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie. Na skutek natomiast tej nowelizacji w art. 2 ustawy o dodatku węglowym, stosownie do art. 26 pkt 1 lit. b ustawy nowelizującej z 27 października 2022 r., dodano ust. 15f i ust. 15g. W myśl tych przepisów, w przypadku posiadania informacji wskazujących, że osoba, która nie złożyła wniosku o wypłatę dodatku węglowego, spełnia warunki jego przyznania wynikające z ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy w celu ustalenia prawa do tego dodatku. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. W takim przypadku organ przyznaje dodatek w drodze decyzji administracyjnej z urzędu, bez konieczności składania wniosku oraz bez składania odpowiedniej deklaracji dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się (ust. 15f). Dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym także, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, do dnia 11 sierpnia 2022 r., a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wpis do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, dokonywany jest przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta z urzędu bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji (ust. 15g). Z uwagi zatem na powyższe unormowania, należało uznać, że przepis art. 2 ust. 15g u.d.w. powinien znajdować zastosowanie w niniejszej sprawie, co najmniej jako systemowe wskazanie interpretacyjne. Wskazuje zaś on, podobnie jak przepis art. 2 ust. 15f u.d.w., że to rzeczywisty sposób ogrzewania gospodarstwa domowego organy powinny uwzględnić w razie rozpoznawania wniosku o przyznanie dodatku węglowego a informacje zawarte w centralnej ewidencji emisyjności budynków w takiej sytuacji nie mają znaczenia. W rezultacie wypadało uznać, że jeżeli brak zgłoszenia sposobu ogrzewania gospodarstwa domowego w centralnej ewidencji emisyjności budynków nie stanowi przeszkody w przyznaniu dodatku węglowego, to tym samym takiej przeszkody nie powinna stanowić ewentualna rozbieżność pomiędzy stanem rzeczywistym a stanem zadeklarowanym w powyższej ewidencji. Z tej więc przyczyny w postępowaniu o przyznanie dodatku węglowego organ powinien uwzględnić stan rzeczy ustalony zgodnie z zasadą prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), natomiast powyższa sprzeczność zachodząca pomiędzy stanem rzeczywistym a stanem zadeklarowanym w ewidencji winna być podstawą dla ewentualnej odpowiedzialności karnej podmiotu składającego nieprawdziwe deklarację lub zgłoszenie. W niniejszej sprawie w dniu orzekania przez organ II instancji, czyli w dniu 24 lutego 2023 r., obowiązywały przepisy art. 2 ust. 15a-15g u.d.w. i w takim brzmieniu powinny być one zastosowane przez organ odwoławczy. W świetle wyżej omówionych rozwiązań, wprowadzonych do u.d.w. na skutek kolejnych nowelizacji, za prawidłowe należało bowiem uznać stanowisko Sądu Wojewódzkiego odnośnie konieczności przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia rzeczywistego źródła ogrzewania. Natomiast na gruncie tych przepisów ogólne stanowisko organu odwoławczego, że w sprawach dotyczących dodatku węglowego nie przeprowadza się postępowania wyjaśniającego, które wykraczałoby poza zbadanie stanu sprawy, jaki wynikał z centralnej ewidencji emisyjności budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r., było nieuprawnione. Potwierdza to bowiem również przepis art. 2 ust. 15b u.d.w., który stanowi, że jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego. Wypada zaś uznać, że zakres wywiadu środowiskowego jest szeroki i w związku z tym obejmuje wszelkie kwestie związane z ogrzewaniem gospodarstwa domowego. Ratio legis przywołanych wyżej unormowań nowelizujących ustawę o dodatku węglowym wskazuje zatem jasno, że zmierzały one do odformalizowania procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osób ubiegających się o to świadczenie, a w szczególności do ustalenia rzeczywistego źródła ciepła wykorzystywanego w gospodarstwie domowym. Cel tych przepisów polega zatem niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia pieniężnego gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. Mając powyższe na uwadze należało zgodzić się z Sądem I instancji, że pominięcie przez organy informacji co do poczynionej przez skarżącego korekty deklaracji w dniu 19 sierpnia 2022 r. - w zakresie rodzaju paliwa stałego stosowanego w kotle na paliwo stałe – było nie do zaakceptowania zarówno w świetle art. 2 ust. 15a-15e u.d.w., jak i ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wynikających z przepisów k.p.a., a które - stosownie do art. 3 ust. 3 u.d.w. – znajdowały w tym przypadku zastosowanie. Zgodnie zaś zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., rozwiniętą w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organy administracji w toku postępowania tak z urzędu, jak i na wniosek, działając na podstawie przepisów prawa podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz mają obowiązek w wyczerpujący sposób zgromadzić i rozpatrzyć materiał dowodowy. Z obowiązku tego organy w badanej sprawie wywiązały się nienależycie, pomijając konieczność wyjaśnienia kwestii faktycznego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego skarżącego, co trafnie dostrzegł Sąd I instancji. Z tej przyczyny zarzuty naruszenia prawa materialnego nie były zasadne. Z kolei błędy w procesie wykładni prawa materialnego, stosowanego przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie pozwalały na potwierdzenie zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań, trafna okazała się konkluzja zawarta w zaskarżonym wyroku o naruszającym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. pominięciu w toku postępowania administracyjnego istotnych okoliczności sprawy. Jednocześnie wskazać też wypada, że analogiczne stanowisko do wyżej zaprezentowanego zostało także wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniejszych wyrokach, dotyczących skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie złożonych w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym (zob. wyroki z dnia: 14.02.2025 r., sygn. akt I OSK 366/24; 30.01.2025 r., sygn. akt I OSK 5/24; 23.01.2025 r., sygn. akt I OSK 4/24; 27.11.2024 r., sygn. akt I OSK 3102/23; 22.08.2024 r., sygn. akt I OSK 2003/23 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl), jak również w innych wyrokach, gdzie rozstrzygany był zbieżny z występującym w niniejszej sprawie problem prawnym (zob. wyroki z dnia: 5.12.2024 r., sygn. akt I OSK 3069/23; 21.11.2024 r., sygn. akt I OSK 2688/23 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Zważywszy zatem, że jednolitość orzecznictwa jest wartością samą w sobie, mającą istotne znaczenie w obrocie prawnym, uzasadnionym i celowym było utrzymanie linii orzeczniczej zaprezentowanej w przywołanych wyżej wyrokach. Z tych wszystkich względów, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.