I OSK 7/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.W. i I.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 354/22 w sprawie ze skargi S.W. i I.W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 31 maja 2022 r. nr SPN.I.7515.5.2022 w przedmiocie odmowy zwrotu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 6 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 354/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.W. i I.W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 31 maja 2022 r. znak: SPN.I.7515.5.2022 w przedmiocie odmowy zwrotu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddalił skargę. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Zaskarżoną decyzją z 31 maja 2022 r. znak: SPN.I.7515.5.2022 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania I.W. i S.W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 7 kwietnia 2022 r. znak: GN-IV.6821.3.4.2021.JB, którą odmówiono zwrotu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Województwa Świętokrzyskiego położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, obr. [...], jako działki nr A i nr B o łącznej pow. [...] ha. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., zwanej dalej "u.g.n."). Organ odwoławczy ustalił, że w dacie wydania decyzji Wojewody Świętokrzyskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nr [...] z 15 stycznia 2010 r., znak: IG.III.7047-22/09 (dalej "decyzja ZRiD") oraz decyzji Ministra Infrastruktury z 30 marca 2011 r. znak: BP-6ko-772- 26-929/10/11, którą częściowo zmieniono decyzję organu pierwszej instancji poprzez uchylenie i orzeczenie w tym zakresie - nieruchomość gruntowa oznaczona jako działki o nr A i B o łącznej pow. [...] ha stanowiła zgodnie z księgą wieczystą [...] własność Skarbu Państwa, zaś prawo użytkowania wieczystego tych działek oraz własności znajdującego się na niej budynku posiadali I. i S. małż. W. Jak podkreślił Wojewoda, decyzją z 24 stycznia 2012 r. znak: IG.X.7724/2-307/10 ustalił i przyznał I. i S. W. odszkodowanie za wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na tej nieruchomości. Aktualnie zaś nieruchomość będąca przedmiotem roszczenia, przejęta decyzją ZRiD pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...] stanowi własność Województwa Świętokrzyskiego oraz znajduje się w trwałym zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w [...]. W rejestrze ewidencji gruntów figuruje jako użytek drogi. Wojewoda stwierdził, że objęte wnioskiem działki nr A i nr B w całości znalazły się w granicach terenu przeznaczonego pod budowę drogi, wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a znajdujący się na nieruchomości budynek przeznaczony został do rozbiórki. Zgodnie z projektem na terenie spornych działek zaplanowano: wybudowanie chodnika wzdłuż pasa ruchu, wybudowanie zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, a na pozostałej części utworzenie trawnika. Z kolei przeprowadzone z udziałem skarżących i przedstawicieli inwestora 25 lutego 2022 r. oględziny nieruchomości, oznaczonej jako działki nr A i nr B, wykazały następujący stan zagospodarowania: poczynając od zachodu wzdłuż ulicy wybudowano chodnik, dalej w centralnej części wybudowano zjazd z kostki betonowej z ulicy [...], prowadzący przez wyasfaltowany teren do ogólnodostępnych miejsc parkingowych, zlokalizowanych w południowej części działki nr B; w północnej części wschodniej granicy tej działki zlokalizowana jest brama wjazdowa na teren posesji zabudowanej kilkupiętrowym budynkiem wielomieszkaniowym. Wojewoda wyjaśnił, że zjazd, o którym mowa powyżej, stanowi połączenie przeznaczonego pod obsługę komunikacyjną terenu wokół tego budynku z drogą publiczną. Pozostała część nieruchomości to wydzielone krawężnikami fragmenty terenu przeznaczonego pod trawnik. Zestawiając zatem cel wywłaszczenia, którym była budowa drogi publicznej, w ramach której zaplanowano: wybudowanie chodnika wzdłuż pasa ruchu, zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, natomiast na pozostałej części utworzenie trawnika, z zagospodarowaniem będących przedmiotem roszczenia nieruchomości, Wojewoda stwierdził, że cel nabycia nieruchomości został w pełni zrealizowany. Organ odwoławczy dodał, że realizacja celu nastąpiła przed upływem 10-ciu lat od wywłaszczenia, co potwierdza decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 13 marca 2014 r., znak: WINB-WIK.771.1.2.2014.D o pozwoleniu na użytkowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wywiedli I.W. i S.W., zarzucając temu rozstrzygnięciu błędne ustalenia co do poszczególnych elementów zagospodarowania terenu, jako niezgodnych z celem wywłaszczenia, którym była budowa drogi wojewódzkiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał skargę za niezasadną. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 136 ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., zwanej dalej "u.g.n."), poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz.1376 ze zm., zwanej dalej "u.d.p.") drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis ten określa strukturę własnościową dróg publicznych w sposób niedopuszczający wyjątków. Z przepisu tego wynika zarazem zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie. A zatem z woli ustawodawcy drogi publiczne zostały zaliczone do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie. Jedyna dopuszczalna forma obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne może polegać na przenoszeniu własności między podmiotami wymienionymi w art. 2a ustawy o drogach publicznych, wyłącznie w razie zmiany przynależności drogi publicznej do określonej kategorii (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 361/08, lex 516045). Sąd I instancji przywołał też stanowisko Sądu Najwyższego, że nieruchomości przeznaczone pod drogi publiczne są rzeczami wyłączonymi z obrotu, choć przeznaczonymi do powszechnego użytku. Wyłączenie takich nieruchomości z obrotu ma charakter bezwzględny; jest dokonywane tylko ustawą i oznacza niedopuszczalność jakiejkolwiek zmiany podmiotowej w osobie właściciela, niezależnie od sposobu jej dokonania, nikt więc poza Skarbem Państwa lub jednostkami samorządu nie może być właścicielem gruntu przeznaczonego pod drogi publiczne. Niedopuszczalność zmiany właściciela publicznego na osobę prywatną wyłącza możliwość nabycia własności takiej nieruchomości przez zasiedzenie przez inny podmiot. Innymi słowy, skutkiem wyłączenia z obrotu nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne jest to, że wprawdzie są one przedmiotem prawa własności Państwa lub gminy, lecz może dojść do zmiany właściciela tylko pomiędzy tymi podmiotami i niedopuszczalne jest nabycie tego prawa przez inny podmiot (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2010 r. IV CSK 40/10 pub. OSNC 2011/2/17, uchwała SN z 13 października 2006 r., sygn. akt III CZP 72/06, pub. OSNC 2007/6/85). Ponadto w orzecznictwie sądów ugruntowany jest więc pogląd, że niedopuszczalny jest zwrot nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Pogląd ten opiera się o wykładnię prawa literalną i systemową, w szczególności art. 2 u.g.n. w zw. z art. 2a u.d.p. W ocenie Sądu I instancji zrealizowanie inwestycji celu publicznego - wybudowanie drogi publicznej na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot, stanowi przeszkodę nie tylko realizacji roszczenia o zwrot, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n., lecz w zasadzie również czyni bezprzedmiotowym badanie, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W przedmiotowej sprawie ustalono, że objęte wnioskiem działki nr A i nr B w całości znalazły się w granicach terenu przeznaczonego pod budowę drogi, wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a znajdujący się na nieruchomości budynek przeznaczony został do rozbiórki. Na terenie spornych działek zaplanowano: wybudowanie chodnika wzdłuż pasa ruchu, wybudowanie zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, a na pozostałej części utworzenie trawnika. Jak wskazały organy administracyjne, wynika to jednoznacznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przedmiotowe działki znalazły się w granicach terenu inwestycji zrealizowanej na mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej. Przeprowadzone 25 lutego 2022 r. oględziny nieruchomości wykazały, że obecny stan zagospodarowania tych nieruchomości jest zgodny z celem, dla którego doszło do wywłaszczenia. Ustalono, że poczynając od zachodu wzdłuż ulicy wybudowano chodnik, dalej w centralnej części wybudowano zjazd z kostki betonowej z ulicy [...], prowadzący przez wyasfaltowany teren do ogólnodostępnych miejsc parkingowych, zlokalizowanych w południowej części działki nr B; w północnej części wschodniej granicy tej działki zlokalizowana jest brama wjazdowa na teren posesji zabudowanej kilkupiętrowym budynkiem wielomieszkaniowym. Wojewoda wyjaśnił, że zjazd, o którym mowa powyżej, stanowi połączenie przeznaczonego pod obsługę komunikacyjną terenu wokół tego budynku z drogą publiczną. Pozostała część nieruchomości to wydzielone krawężnikami fragmenty terenu przeznaczonego pod trawnik. Kluczowe znaczenie w sprawie, w ocenie Sądu I instancji, przy ocenie czy zrealizowany został cel wywłaszczenia miała treść decyzji ZRiD i jej załączników. Decyzja ZRiD określiła to, jaki będzie zakres inwestycji drogowej i w jaki sposób zostaną zagospodarowane sporne działki. Jeżeli miał tam powstać zjazd, trawnik, miejsca postojowe i chodnik, to bez znaczenia pozostaje okoliczność, że trawnik nie okala jezdni, bądź że dostęp z terenu inwestycji mają mieszkańcy budynku wielorodzinnego sąsiadującego z tym terenem. Najistotniejsze jest, że zrealizowano to, co zostało ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz że cel wywłaszczenia został zrealizowany w wymaganym ustawą terminie. Skarżący nie zaskarżyli decyzji ZRiD do sądu administracyjnego. Wywodzą oni obecnie, że teren przedmiotowych działek nie stanowi pasa drogowego. Skoro zatem z poczynionych ustaleń wynika, że na działkach nr nr A i r B zrealizowano inwestycję drogową, obejmującą budowę niezbędnych urządzeń z jezdnią związanych, w szczególności w postaci zjazdu, chodnika, czy miejsc postojowych, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w stanie faktycznym jak i w danych ewidencyjnych, to zasadna jest odmowa skarżącym dokonania zwrotu prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości. Z tych powodów Sąd I instancji uznał zarzuty skargi za niezasadne. Sąd I instancji wyjaśnił też, że brama wjazdowa na teren posesji zabudowanej kilkupiętrowym budynkiem wielomieszkaniowym nie stanowi części zrealizowanej inwestycji drogowej, a jedynie graniczy z tym terenem, co zostało opisane w protokole z rozprawy (oględzin – k. 156 i 157 akt adm. I inst.). Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli S.W. i I.W., skarżąc wyrok w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucili wyrokowi Sądu I instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 31 maja 2022 roku pomimo dokonania przez organ II instancji dowolnej, niekompletnej i błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postaci: - pominięcia faktu wykonania dojazdu do innych nieruchomości z części wywłaszczonej nieruchomości, pomimo, że wykonanie tych prac nie było celem wywłaszczenia działek o nr A i nr B, - nieustalenia czy nieruchomości do których wykonano dojazd z części wywłaszczonych działek {nr A i nr B) posiadały w momencie wywłaszczenia dojazd do drogi publicznej, a także czy dojazd do tych nieruchomości został wykonany w czasie przebudowy drogi publicznej czy w innym czasie, - niedostrzeżenia różnicy pomiędzy wykonaniem parkingu wzdłuż drogi publicznej a wykonaniem miejsc parkingowych dla innych nieruchomości, w sytuacji, gdy miejsca te nie znajdują się wzdłuż drogi publicznej, - pominięcie faktu, że wykonanie bramy wjazdowej dla innej nieruchomości nie było celem wywłaszczenia działek o nr A i nr B, - pominięcie faktu, że cześć wywłaszczonej nieruchomości (działek o nr A i nr B) nie jest użytkowana; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne ich niezastosowanie i odmowę dokonania zwrotu na rzecz skarżących prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Województwa Świętokrzyskiego, położonej w [...], przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, Obr. [...], jako działki nr A i nr B o łącznej powierzchni [...] ha, w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Skarżący kasacyjnie wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki nieważności postępowania sądowego określone w przepisie art.183 § 2 p.p.s.a., nie występują w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art.174 p.p.s.a. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, o których mowa w tym przepisie, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art.7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi pomimo dokonania przez organ II instancji dowolnej, niekompletnej i błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wymogiem skutecznej skargi kasacyjnej jest oprócz prawidłowo przywołanych podstaw, również ich wyjaśnienie i uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się w tym wypadku do podtrzymania zarzutów skargi, podejmując lakoniczną polemikę z rozstrzygnięciem sądu administracyjnego, kwestionując w istocie ocenę prawną dokonaną przez Sąd I instancji, że na nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej decyzja została wydana z naruszeniem powyższych przepisów ponieważ część prac wykonanych na wnioskowanych do zwrotu działkach nie realizowała ogólnego celu wywłaszczenia jakim była budowa węzła drogowego u zbiegu ulic [...], [...], [...] wraz z przebudową istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...] na terenie miasta [...]. Zarzut ten jest niezasadny. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że na terenie wywłaszczonej nieruchomości obejmującej działki nr A i B o łącznej pow. [...] ha została zrealizowana inwestycja drogowa na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 15 stycznia 2010r., znak: IG.III.7047-22/09 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz decyzji Ministra Infrastruktury z 30 marca 2011 r. znak: BP-6ko-772- 26-929/10/11, których przedmiotem była wprost wyrażona w sentencji decyzji budowa węzła drogowego u zbiegu ulic [...], [...], [...] wraz z przebudową istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...] na terenie miasta [...]. Na działkach skarżących kasacyjnie powstała jedynie znikoma część tej inwestycji polegająca, zgodnie z decyzjami o realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na budowie chodnika wzdłuż pasa ruchu, wybudowaniu zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, a na pozostałej części utworzenie trawnika. Co istotne przedmiotowe działki nr A i nr B, objęte wnioskiem zwrotowym w całości znalazły się w granicach terenu przeznaczonego pod budowę drogi, wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Jak prawidłowo ustaliły organy administracji inwestycja ta została zrealizowana zgodnie z decyzją ZRiD dla tej części zamierzenia inwestycyjnego. Kwestionowane przez skarżących kasacyjnie zmiany w kształcie terenu zieleni, czy też parkingu, przy, jak w tym wypadku, zachowaniu planowanych dla tego terenu funkcji są nieistotne z punktu widzenia oceny zbędności tego terenu dla celów inwestycji. Inwestycja została bowiem zrealizowana. Okoliczności faktyczne ujęte w zarzucie naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., nie zostały ponadto udowodnione. Skarżący kasacyjnie nie wykazali aby dojazd na terenach publicznych do innych nieruchomości z wywłaszczonej nieruchomości był niezgodny z decyzją ZRiD. Nie wykazano też jaki wpływ na rozstrzygnięcie miała okoliczność, czy działka sąsiadująca miała dostęp do drogi publicznej. Ponadto wskazując na nieprawidłowość posadowienia parkingu należało wykazać niezgodność umiejscowienia parkingu na podstawie obowiązujących przepisów prawa, ewentualnie wskazać, który z przepisów obowiązującego prawa zabrania tworzenia parkingów publicznych w innym miejscu niż wzdłuż jezdni. Skarżący kasacyjnie nie wykazali też, że wykonana brama wjazdowa została wykonana na działkach wywłaszczonych, jak również nie jest wiadomym, z uwagi na brak uzasadnienia, która część nieruchomości nie jest użytkowana. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. stanowi w istocie nieuprawnioną polemikę z ustaleniami faktycznymi przedstawionymi przez organy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do powyższego przypomnieć należy, że zgodnie z decyzją Wojewody Świętokrzyskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 15 stycznia 2010r., znak: IG.III.7047-22/09 oraz decyzją Ministra Infrastruktury z 30 marca 2011 r. znak: BP-6ko-772- 26-929/10/11, objęte wnioskiem działki nr A i nr B w całości znalazły się w granicach terenu przeznaczonego pod budowę drogi, wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a znajdujący się na nieruchomości budynek przeznaczony został do rozbiórki. Zgodnie z powyższą decyzją na terenie spornych działek zaplanowano: wybudowanie chodnika wzdłuż pasa ruchu, wybudowanie zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, a na pozostałej części utworzenie trawnika. Oględziny nieruchomości obejmujące działki nr A i nr B dokonane w dniu 25 lutego 2022 r. wykazały, że na powyższych działkach - poczynając od zachodu - wybudowano chodnik wzdłuż ulicy, w centralnej części wybudowano zjazd z kostki betonowej z ulicy [...], prowadzący przez wyasfaltowany teren do ogólnodostępnych miejsc parkingowych, zlokalizowanych w południowej części działki nr B; w północnej części wschodniej granicy tej działki zlokalizowana jest brama wjazdowa na teren posesji zabudowanej kilkupiętrowym budynkiem wielomieszkaniowym. Wojewoda wyjaśnił, że zjazd, o którym mowa powyżej, stanowi połączenie przeznaczonego pod obsługę komunikacyjną terenu wokół tego budynku z drogą publiczną. Pozostała część nieruchomości to wydzielone krawężnikami fragmenty terenu przeznaczonego pod trawnik. Proste zestawienie celu wywłaszczenia wynikającego z decyzji ZRiD, w ramach której zaplanowano: wybudowanie chodnika wzdłuż pasa ruchu, zjazdu oraz ogólnodostępnych miejsc parkingowych, natomiast na pozostałej części utworzenie trawnika, z aktualnym zagospodarowaniem wywłaszczonej nieruchomości, prowadzi do wniosku, że cel wywłaszczenia nieruchomości został w całości zrealizowany. Nie budzi też wątpliwości, że realizacja celu nastąpiła przed upływem 10 lat od wywłaszczenia, co potwierdza decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z 13 marca 2014 r., znak: WINB-WIK.771.1.2.2014.D o pozwoleniu na użytkowanie. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że zarzuty środka odwoławczego są nieuprawnione. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.