I OSK 695/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/20 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 24 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od H. R. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3) oddala wniosek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 7 października 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. R. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 24 lipca 2020 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Nieruchomość położona w gminie Krosno Odrzańskie, obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...]ha, decyzją Wojewody Lubuskiego z dnia 20 lipca 2017 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, została przeznaczona pod realizację inwestycji pn.: "[...]". Z dniem, w którym ww. decyzja stała się ostateczna, tj. 5 kwietnia 2017 r. przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. Lubuski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych poinformował Wojewodę Lubuskiego, że nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania, wobec czego zachodzi konieczność ustalenia odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Decyzją z dnia 8 stycznia 2020 r. Wojewoda Lubuski: 1) ustalił odszkodowanie na rzecz H. R. w wysokości 401.184 zł za prawo własności nieruchomości położonej w gminie Krosno Odrzańskie, obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, przejętej na rzecz Skarbu Państwa pod inwestycję pn. "[...]"; 2) powiększył odszkodowanie o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, tj. o 20.059,20 zł; 3) zobowiązał Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Decyzją z dnia 24 lipca 2020 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa własności działki nr [...] stanowi operat szacunkowy z dnia 14 sierpnia 2019 r. sporządzony na zlecenie Wojewody Lubuskiego przez rzeczoznawcę majątkowego J. G. W ocenie Ministra dokonana analiza operatu szacunkowego nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem dowodu z opinii biegłego. W sporządzonej wycenie biegła prawidłowo wykazała, że cel nabycia dla przedmiotowej nieruchomości zwiększa jej wartość, co w konsekwencji sprowadziło się do ustalenia wartości wycenianej działki zgodnie z alternatywnym sposobem użytkowania, a zatem wartość nieruchomości ustalono w oparciu o transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod inwestycje infrastrukturalne Zdaniem organu odwoławczego biegła zastosowała dopuszczalne prawem podejście oraz metodę wyceny, w sposób jasny i rzetelny scharakteryzowała nieruchomości będące przedmiotem porównań z nieruchomością wycenianą, jak również wskazała na cechy rynkowe mające wpływ na wartość nieruchomości oraz odpowiadające im wagi procentowe. Z kolei różnice, w cechach wpływających na wartość odpowiednio skorygowała. Minister stwierdził, że dokonana analiza jak i wynik końcowy nie budzą zastrzeżeń w kwestii wartości wycenianej nieruchomości. Minister zaznaczył, że odwołująca nie załączyła do odwołania żadnego dowodu mogącego świadczyć o wadliwości sporządzonej wyceny. Dodał, że jeżeli strona uznała, iż sporządzony na zlecenie organu wojewódzkiego operat szacunkowy budzi jej wątpliwości powinna była przedłożyć przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub operat szacunkowy sporządzony na jej zlecenie. Strona z tego uprawnienia jednak nie skorzystała. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że organy dokonały prawidłowej oceny operatu szacunkowego, który zawiera wszystkie elementy wymagane powołanymi w decyzji przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 933 ze zm.) i ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Biegła wyjaśniła przyjęty przez siebie wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowała przyjęty rynek transakcyjny. Operat w dacie wydania zaskarżonej decyzji był aktualny, nie zawierał niejasności i braków. Ponadto w piśmie z dnia 30 grudnia 2019 r. biegła obszernie odniosła się do zastrzeżeń strony, w tym, m.in. do pojęcia nieruchomości podobnych wyjaśniając, że wielkość nie jest decydującym kryterium podobieństwa, do kwestii zmiany cen, współczynników korygujących. Zdaniem Sądu dokonana przez organ analiza operatu szacunkowego nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem dowodu z opinii biegłego. Organ ocenił, że w sporządzonej wycenie biegła prawidłowo wykazała, że cel nabycia dla ww. nieruchomości zwiększa jej wartość, co w konsekwencji sprowadziło się do ustalenia wartości wycenianej działki zgodnie z alternatywnym sposobem użytkowania, a zatem, wartość nieruchomości ustalono w oparciu o transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod inwestycje infrastrukturalne. Zastosowane przez autorkę operatu szacunkowego podejście oraz metoda wyceny są dopuszczalne prawem, nieruchomości będące przedmiotem porównań z nieruchomością wycenianą zostały scharakteryzowane w sposób jasny i kompletny. Biegła wskazała na cechy rynkowe mające wpływ na wartość nieruchomości oraz odpowiadające im wagi procentowe. Z kolei różnice, w cechach wpływających na wartość biegła odpowiednio skorygowała. W ocenie Sądu prawidłowo zatem Minister Rozwoju stwierdził, że zarówno dokonana przez rzeczoznawcę majątkowego analiza jak i wynik końcowy nie budzą zastrzeżeń w kwestii wartości wycenianej nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 77 k.p.a. i "80 k.p.k." w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w wyniku braku uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo iż decyzja ta rażąco narusza art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 77 k.p.a. i "80 k.p.k." (albowiem opiera się na nieprawidłowym, a nadto na nieaktualnym operacie szacunkowym); b) art. 136 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. na skutek braku uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo iż decyzja ta została wydana bez koniecznego uzupełnienia materiału dowodowego (albowiem została oparta na nieaktualnym operacie szacunkowym skoro operat pochodzi z sierpnia 2019 r., a decyzja organu II instancji pochodzi z lipca 2020 r. - co daje niemal rok różnicy, przy dynamiczny wzroście cen nieruchomości na rynku polskim - co jest okolicznością powszechnie znaną); 2) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 156 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. co nastąpiło poprzez pominięcie tego przepisu, skoro zgodnie z jego treścią operat traci na aktualności w razie zmiany uwarunkowań prawnych oraz istotnej zmiany czynników o których mowa w art. 154, a zatem operat wydany w sprawie wymagał aktualizacji lub co najmniej potwierdzenia, co do jego aktualności (skoro od daty jego wydania do daty wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji minął niemal rok, a wskaźniki ekonomiczne w tym czasie, również w związku z pandemią, istotnie się zmieniły - co jest okolicznością powszechnie znaną); b) art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. na skutek jego pominięcia, co nastąpiło w ten sposób, że pomimo zgłoszenia istotnych zarzutów co do zasadności operatu, organ nie zweryfikował jego treści w sposób nakazany ustawą, lecz zastrzeżenia te rozstrzygnął ten sam rzeczoznawca, który wydał operat (co budzi uzasadnione i oczywiste wątpliwości). Powołując się na powyższe podstawy skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się prawa do rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju i Technologii wniósł o: 1) oddalenie skargi kasacyjnej; 2) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło również Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, domagając się: 1) rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym; 2) oddalenia skargi kasacyjnej w całości; 3) zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest niezasadna. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów materialnoprawnych. W takiej sytuacji z reguły w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jednak w rozpoznawanej sprawie mając na uwadze treść sformułowanych zarzutów zasadnym będzie odniesienie się najpierw do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W zarzucie sformułowanym w pkt 2 lit. a skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 156 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przed odniesieniem się do tego zarzutu, przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie operat szacunkowy został sporządzony w dniu 14 sierpnia 2019 r., decyzja organu I instancji ustalająca odszkodowanie została wydana w dniu 8 stycznia 2020 r., a decyzja organu II instancji w dniu 24 lipca 2020 r. Natomiast zgodnie z art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 (ust. 3). Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 (ust. 4). Jak wynika z podanych wyżej dat operat szacunkowy został sporządzony w dniu 14 sierpnia 2019 r., a decyzja organu II instancji w sprawie odszkodowania została wydana w dniu 24 lipca 2020 r., a więc przed upływem 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu. Stąd też zarzut dotyczący naruszenia art. 156 ust. 4 u.g.n. jest bezzasadny, albowiem przepis ten dotyczy możliwości wykorzystania operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 ust. 3 in fine u.g.n. zgodnie z którym operat szacunkowy, mimo, że nie upłynął jeszcze okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia może nie być wykorzystany, jeżeli wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n., to wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne zmiany dotyczące uwarunkowań prawnych. Natomiast przez istotne zmiany czynników należy rozumieć zmiany fizyczne stanu nieruchomości spowodowane, czy to czynnikami przyrodniczymi, atmosferycznymi (huragan, pożar, powódź, osuwiska) czy też działaniami człowieka np. zmiana przeznaczenia istniejącej budowli, czy też wzniesienie nowego obiektu budowlanego, które powodują zdezaktualizowanie się poprzedniego opisu nieruchomości i oszacowania zawartego w operacie szacunkowym. Natomiast sam upływ czasu, jak również zmiany cen rynkowych nieruchomości, w okresie nie przekraczającym 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu, nie uzasadniają potrzeby dokonania dodatkowego opisu i oszacowania. W sytuacji gdy strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 156 ust. 3 in fine u.g.n., powinna wskazać konkretne dane potwierdzające wzrost cen nieruchomości danego rodzaju, przy czym wzrost ten powinien stanowić istotną różnicę. W niniejszej sprawie skarżąca odwołała się do pandemii, która spowodowała wzrost cen nieruchomości, a fakt ten jest powszechnie znany. Z powyższego stwierdzenia skarżącej w żaden sposób nie wynika, że zaistniały okoliczności, które miałyby spowodować znaczny wzrost cen tej konkretnej nieruchomości. Zauważyć należy, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Pastwa pod inwestycję polegającą na budowie wału przeciwpowodziowego [...]. Jak wynika ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krosno Odrzańskie (brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego) przedmiotowa nieruchomość położna jest na terenie oznaczonym symbolem R – tereny rolne wyłączone z zabudowy (łąki, pola i pastwiska). Z opisu nieruchomości wynika, że w części użytkowana jest jako łąka, w części zastoiska zwody i trzciny. Wzdłuż wału przy rowie pojedyncze drzewa. W północno-zachodnim krańcu duże skupiska zadrzewień i zakrzewień, głównie młoda osika, pojedyncze stare dęby. Uzbrojenia brak, nad działką przechodzi linia energetyczna WN (słup poza granicami działki). Mając na uwadze przedstawiony wyżej opis przedmiotowej nieruchomości, niepoparte żadnymi dowodami twierdzenia skarżącej, że pandemia spowodowała wzrost wartości tej nieruchomości, tym bardziej są niezasadne. Stąd też omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego sformułowanego w pkt 2 lit. b, a dotyczącego art. 157 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, to w okolicznościach tej sprawy zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. ocena prawidłowości operatu należy do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Podważenie prawidłowości operatu szacunkowego może nastąpić w ramach oceny dokonywanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych na podstawie art. 157 u.g.n. O taką zaś ocenę może wystąpić każdy, przepis art. 157 ust. 1 u.g.n. nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych. Jak zasadnie wskazano w wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 557/19, nie można oczekiwać takiego wystąpienia od organów administracyjnych, skoro w ich ocenie operat nie wzbudził wątpliwości co do jego prawidłowości, organy nie są również zobligowane do uwzględnienia stanowiska strony skarżącej o weryfikację operatu szacunkowego. Jeśli zaś strona skarżąca miała zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to mogła skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu - do czego uprawniona była na mocy art. 157 u.g.n. Możliwość skorzystania z weryfikacji operatu szacunkowego w powyższym trybie - w sytuacji gdy organ administracji nie dostrzega konieczności jego dalszej merytorycznej weryfikacji - zależy od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 322/06, z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1434/11, z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 1894/12 oraz z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 721/15). W rozpoznawanej sprawie skarżąca kwestionowała prawidłowość sporządzonego operatu jednak nie skorzystała z możliwości wynikających z art. 157 u.g.n. i nie poddała go ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, tym samym podnoszony zarzut jest niezasadny. Natomiast w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w pkt 1 lit. a i lit. b wskazano na naruszenie przepisów k.p.a., tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, że opiera się na nieprawidłowym i nieaktualnym operacie szacunkowym, a nadto decyzja została wydana bez uzupełnienia materiału dowodowego. Zarzuty te pozostają w bezpośrednim związku z przedstawionymi wyżej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego. tj. art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. w zw. z art. 154 u.g.n. i art. 157 u.g.n., w ramach których podnoszono i kwestionowano sporządzony operat szacunkowy. Mając na uwadze niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, co przedstawiono wyżej, niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Na marginesie sprawy należy zauważyć, problematyka dotycząca operatów szacunkowych regulowana jest w ustawie o gospodarce nieruchomościami i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zarzuty skargi kasacyjnej nie dotyczyły przepisów powołanego rozporządzenia, stąd też brak odniesienia się do tej regulacji. Zauważyć natomiast należy, że organy administracji dokonały oceny operatu szacunkowego w oparciu o który wydana została decyzja w sprawie odszkodowania, a Sąd I instancji dokonał kontroli w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w pkt 1 oddalił skargę kasacyjną. W pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. zasądzono koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii. Natomiast w pkt 3 wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek uczestnika postępowania Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej do uwzględniania takiego wniosku. W postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej dla zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania kasacyjnego.