I OSK 63/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Op 522/18 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 września 2018 r., nr SKO.40.1788.2018.oś w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 522/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 13 września 2018 r., nr SKO.40.1788.2018.oś w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku J. S. (dalej: "skarżący") zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 6 ust. 2 pkt 10 i art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2017 r. poz. 1840, dalej: "ustawa") wyrażającą się przyjęciem, że zapewnienie psu opieki weterynaryjnej i leczenia, które na chwilę przeprowadzenia interwencji nie przynosiło oczekiwanych rezultatów, wyczerpuje znamiona znęcania się, o jakim mowa w art. 6 ust. 2 ustawy, w szczególności stanowi utrzymywanie psa w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, które uzasadniało czasowe odebranie psa rasy owczarek niemiecki o imieniu D. właścicielowi i przekazanie go pod opiekę Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce Oddział w Opolu w trybie art. 7 ust. 3 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2023 r. poz. 256, dalej: "p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zgodnie z przytoczonym w podstawie kasacyjnej art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy, przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Z kolei art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane odpowiedniej jednostce. Zgodnie natomiast z ust. 3 tego przepisu, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W przedmiotowej sprawie pies skarżącego został odebrany przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami Oddział w Opolu w trakcie interwencji przeprowadzonej w dniach 19-20 marca 2018 r., podczas której stwierdzono u psa w typie owczarka niemieckiego rany wokół oczu o średnicy ok. 5 cm penetrujące w głąb tanki skórnej ok. 8 cm z intensywnym wysiękiem ropnym i krwawym oraz na ciele zwierzęcia m.in. na zgięciach łap a także na grzbiecie rany penetrujące na długości ok. 6 cm, 5 cm i głębokości 5-6 mm z intensywnym wysiękiem ropnym i krwawym. Z obdukcji sporządzonej w dniu 20 marca 2018 r. przez lekarza weterynarii S. F. wynika, że nieznany jest czas zmian na skórze psa, prawdopodobnie od wielu miesięcy, w wyniku zaniedbania choroby pierwotnej. Z kolei z pisemnej opinii sporządzonej przez G. W. - behawiorystę zwierzęcego i instruktora szkolenia psów, wynika, że w dniu przeprowadzonej przez nią konsultacji u psa widoczne były duże problemy z poruszaniem. Zwierzę miało obrzęknięte stawy, miękkie nadgarstki, tkanka mięśniowa była w zaniku. Pies nie siadał z powodu ran przy odbycie. Był długotrwale zaniedbany przez właściciela wychowawczo i pielęgnacyjnie. Z zeznań lekarza weterynarii T. P. wynika natomiast, że pies miał widoczną czyraczycę odbytu, bardzo zaawansowaną z ranami, z których sączyła się krew. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych, nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy w postaci znęcania się nad zwierzęciem wskutek zadawania mu bólu lub cierpienia oraz utrzymywania go w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. Niewiarygodne są w tej mierze zeznania skarżącego, że pies był pod stałą opieką weterynarza P. K. oraz że był w trakcie leczenia, które na chwilę przeprowadzenia interwencji nie przynosiło oczekiwanych rezultatów. Jak słusznie zauważył organ, w aktach sprawy brak jest dowodów w postaci badań, innych dokumentów, karty leczenia, potwierdzających ten stan rzeczy. Natomiast z zeznań ww. weterynarza wynika, że ostatni raz widział psa około 1,5-2 miesięce przed jego zabraniem przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Całkowicie niezasadny jest zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy, bowiem prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że zwierzę znalazło się w stanie niecierpiącym zwłoki, a dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu lub zdrowiu wskutek utrzymywania zwierzęcia w stanie rażącego niedbalstwa i niechlujstwa. Powyższe skutkowało wydaniem decyzji, na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy, o czasowym odebraniu skarżącemu psa rasy owczarek niemiecki i przekazania go pod opiekę Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.