I OSK 549/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2171/20 w sprawie ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Legionowskiego z dnia 4 października 2019 r. nr [...]; 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w W. kwotę 1154 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów sądowych

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2171/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. Spółki komandytowej [z siedzibą] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 lipca 2020 r. nr 2321/2020 w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 18 kwietnia 2017 r. T. Spółka komandytowa z siedzibą w W. (dalej skarżąca lub Spółka) wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz Spółki za odjęcie prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. 0,0320 ha, położonej w Warszawie, dzielnicy [...], wydzielonej w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego prawomocną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 88/2014 z 23 czerwca 2014 r. Decyzją z 4 października 2019 r. nr 148/2019 (dalej decyzja z 4 października 2019 r.) Starosta Legionowski (dalej Starosta) odmówił Spółce ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. 0,0320 ha, położoną w Warszawie, dzielnicy [...], wydzieloną w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego prawomocną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr 88/2014 z 23 czerwca 2014 r. Odwołanie złożyła skarżąca wskazując, że decyzja jest w całości wadliwa, winna zostać uchylona i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 23 lipca 2020 r. nr 23221/2020 (dalej decyzja z 23 lipca 2020 r.) Wojewoda Mazowiecki (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej kpa) i art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej ugn), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. Sp. k. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję z 4 października 2019 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją z 23 czerwca 2014 r. nr 88/2014 znak GK-D-II.6831.14.2014.ACZ (dalej decyzja nr 88/2014) Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...], m.st. Warszawa, dzielnica [...]. Decyzja stała się ostateczna 8 lipca 2014 r. Decyzją tą wyodrębniona została m.in. działka ew. nr [...] o pow. 0,0320 ha z obrębu [...], m.st. Warszawa, przeznaczona pod ulicę [...]. Z treści decyzji wynika, że dokonany ww. decyzją podział nieruchomości był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Warszawa-[...] nr [...] z dnia [...] 2001 r. (dalej MPZP). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren dz. nr [...] o pow. 0,0320 ha przeznaczony jest jako teren tras komunikacyjnych (ul. [...]). Organ wskazał, że stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej ugn), za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, które przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem [...] a właściwym organem [...]. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela [...] odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W świetle art. 98 ust. 1 ugn dla ustalenia odszkodowania konieczne jest spełnienie łącznie dwu przesłanek: istnienia decyzji podziałowej wydanej na wniosek właściciela nieruchomości; wydzielenia na podstawie tej decyzji działek pod drogi publiczne, które z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, przechodzą na własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego bądź Skarbu Państwa. Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o podział działki ew. nr [...] z ob. [...], m. st. Warszawa wystąpiła spółka pod firmą P. Sp. j., która w dniu złożenia wniosku tj. 20 lutego 2014 r. jak i w dniu wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 88/2014 tj. 23 czerwca 2014 r. widniała w dziale II księgi wieczystej [...], prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej ww. działkę, jako jej właściciel. Zgodnie z odpisem z 3 sierpnia 2017 r. z Krajowego Rejestru Sądowego nr KRS [...] spółka jawna zmieniła firmę na P. Sp. z o.o. Zgodnie z odpisem z 3 sierpnia 2017 r. z Krajowego Rejestru Sądowego nr KRS [...], spółka jawna pod firmą P. Sp. z o.o. przekształcona została w spółkę komandytową T. Sp. K. Z treści decyzji nr 88/2014 i zapisów MPZP wynika, że działka ewidencyjna nr [...] przeznaczona jest pod tereny tras komunikacyjnych oznaczone na rysunku planu symbolem "K", natomiast ulica pod którą została przeznaczona ww. działka ewidencyjna została w MPZP sklasyfikowana funkcjonalnie jako dojazdowa - oznaczona symbolem "D" (ul. [...]) co oznacza, że działka ew. nr [...] została wydzielona jako droga, ale nie o charakterze publicznym. Stosownie do art. 93 ust. 3 ugn podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki nie mają dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się m.in. wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustaleniem na tej drodze odpowiednich służebności gruntowych. W dniu wydania ww. decyzji zatwierdzającej podział działki ew. nr [...] z obrębu [...] m.st. Warszawa, nieruchomość objęta podziałem miała zapewniony dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez ustanowione na jej rzecz służebności przejazdu i przechodu przez działki ew. nr [...] z obrębu [...], m.st. Warszawa, przez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę ew. nr [...] z obrębu [...], m. st. Warszawa i przez działkę ew. nr [...] z obrębu [...], m. st. Warszawa. Służebności te zostały ustanowione, zgodnie z treścią księgi wieczystej [...], na mocy aktu notarialnego odpowiednio: Rep. A nr [...] z [...] 2010 r.; Rep. A nr [...] z [...] 2010 r. Przebieg ustanowionych ww. aktami notarialnymi służebności obrazuje mapa zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] zaewidencjonowana pod nr [...]. Nieruchomość stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania, zgodnie z treścią prowadzonej dla niej księgi wieczystej [...] obciążona jest służebnością gruntową na rzecz właścicieli działki ew. nr [...] z obrębu [...], m.st. Warszawa, polegająca na prawie swobodnego wejścia, przechodu i przejazdu, ustanowioną na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...] 2014 r., tj. po dacie uprawomocnienia się decyzji nr 88/2014 zatwierdzającej podział. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym sam fakt ustanowienia na drodze służebności gruntowej wyklucza uznanie jej za drogę publiczną na którą to tezę organ powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wydzielona w wyniku podziału droga nie ma charakteru drogi publicznej. Jeżeli podział nieruchomości uwarunkowany jest ustanowieniem przy zbywaniu nowo powstałych działek odpowiedniej służebności, to tym samym wyklucza to twierdzenie o przejściu własności tych działek na gminę z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Ta okoliczność przesądza o braku podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania. Oceny tej nie zmienia fakt, że w uzasadnieniu decyzji podziałowej podano, że zgodnie z zapisami planu miejscowego teren ten w całości jest zlokalizowany w zasięgu obszaru funkcyjnego stanowiącego rezerwę pod realizację i utrzymanie pasa drogowego. Zgodnie z orzecznictwem sądowym w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania podstawowe znaczenie ma decyzja podziałowa. Skoro z decyzji podziałowej nie wynika, że działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, nie jest możliwe zastosowanie art. 98 ugn. Strona nie kwestionowała decyzji podziałowej i nie składała odwołania co do przyjętego w decyzji podziałowej charakteru wydzielonych działek gruntu. Ostatecznie organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił skutek określony w art. 98 ust. 1 ugn. Wydzielenie przedmiotowej działki nie spowodowało naruszenia istoty prawa własności. Brak jest przesłanki do ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ugn, które stanowi konsekwencję odjęcia prawa własności nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zaskarżyła decyzję z 23 lipca 2020 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania. Spółka zarzuciła decyzji z 23 lipca 2020 r. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie: art. 7, 75 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, przejawiające się w braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji materiału dowodowego i przejawiające się w dowolnej a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego przez uznanie, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] nie została wydzielona pod drogi publiczne i w konsekwencji nie przeszła na własność Gminy Warszawa z mocy art. 98 ust. 1 ugn, w związku z czym nie ma możliwości ustalenia i przyznania odszkodowania, gdy tymczasem zebranie całego materiału dowodowego i jego prawidłowa ocena prowadziłaby do wniosku że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] została wydzielona pod gminną drogę publiczną i w konsekwencji przeszła na własność Gminy Warszawa z mocy art. 98 ust. 1 ugn, w związku z czym należało ustalić i przyznać odszkodowanie (k. 2-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie (k. 15-15v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem I SA/Wa 2171/20 na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem sprawy było żądanie ustalenia odszkodowania za działkę wydzieloną, zdaniem skarżącej, pod drogę publiczną. Wskazywaną podstawę prawną stanowił jej zdaniem art. 98 ust. 1 i 3 ugn. Podstawę faktyczną stanowiła decyzja podziałowa Prezydenta m. st. Warszawy z 23 czerwca 2014 r. nr 88/2014, zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...], m.st. Warszawa, dzielnica [...] i wydzielono działkę nr [...] przeznaczoną pod ulicę [...]. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. By można było mówić o skutku (z mocy prawa) jaki przewiduje art. 98 ust. 1 ugn, to z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka przeznaczona jest pod drogę publiczną (wyroki NSA z: 8.3.2018 r. I OSK 748/16; 9.3.2017 r. I OSK 1474/15). Skutkiem wydzielenia nieruchomości pod drogę publiczną w tego rodzaju postępowaniu jest przejście własności wydzielonej części nieruchomości na własność gminy lub Skarbu Państwa a więc podmiotu publicznoprawnego. Dokonany w ten sposób podział prowadzi do powstania nowej nieruchomości, dla której musi być założona księga wieczysta lub która musi być wpisana do księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości powiększonej o wydzieloną drogę. Podstawą wpisu prawa jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział (art. 98 ust. 2 ugn). Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia drogi publicznej. Definicji drogi publicznej należy poszukiwać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470, dalej udp). Zawiera ją art. 1, który stanowi, że "drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych". Drogi publiczne dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne (art. 2 [ust. 1] udp). Ani drogi wewnętrzne ani drogi dojazdowe nie są drogami publicznymi, co wynika a contrario z art. 1, 2 i 7 ust. 1 udp. Działka nr ew. [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie została przeznaczona pod tak rozumianą drogę publiczną. Działkę w MPZP sklasyfikowano funkcjonalnie jako [drogę] dojazdową - oznaczoną symbolem "[...]" (ul. [...]) co oznacza, że działka ew. nr [...] została wydzielona jako droga, ale nie o charakterze publicznym. Stanowi tereny tras komunikacyjnych a więc w[y]łącznie jako tereny, które mogą być wykorzystywane na potrzeby komunikacyjne, co jednak nie oznacza, że stanowić ma ogólnodostępną drogę publiczną. Dopiero ewentualne nadanie je[j] statusu np. drogi gminnej - uchwałą rady gminy - art. 7 ust. 2 udp, pozwoli na uznanie że działka ta ma charakter drogi publicznej. Wskazywany § 15 MPZP z którego wynika, że na terenach oznaczonych symbolem "K" akceptuje się istniejący układ drogowy nie oznacza, że działka ta stanowi drogę publiczną. Zapis ten świadczy wyłącznie o tym, że plan aprobuje istniejące rozwiązania w zakresie komunikacji ale bynajmniej nie przesądza, że układ ten stanowi w całości sieć dróg publicznych. Przedmiotem oceny organu rozpoznającego tę sprawę nie jest ocena zgodności z prawem zapisów planu miejscowego ale treść decyzji podziałowej w aspekcie możliwości przyjęcia tezy o przeznaczeniu wydzielonej działki pod drogę o charakterze publicznym. Ta ocena prawidłowo doprowadziła organ do wniosku, że wydzielona działka nie ma obecnie charakteru drogi publicznej gdyż nic takiego z decyzji podziałowej nie wynika. Sąd I instancji w pełni podzielił wywody organu co do braku możliwości przejścia z mocy prawa na rzecz podmiotu publicznoprawnego nieruchomości obciążonej służebnościami drogowymi ujawnionymi w księdze wieczystej. Kwestię służebności gruntowych regulują przepisy kodeksu cywilnego w szczególności art. 285 i następne. Istota tego ograniczonego prawa rzeczowego polega na możliwości korzystania przez właściciela nieruchomości władnącej (uprawnionej) z nieruchomości obciążonej w określonym zakresie. De facto powoduje to skutek w postaci konieczności tolerowania przez właściciela nieruchomości obciążonej określonego zachowania właściciela nieruchomości władnącej. Służebność w razie podziału nieruchomości obciążonej utrzymuje się w mocy na częściach utworzonych przez podział - co wynika z art. 290 § 2 kc. Służebność tego rodzaju nie wygasa na skutek podziału nieruchomości gdyż takiego skutku nie przewidziano ani w ustawie o gospodarce nieruchomościami, ani tym bardziej w kodeksie cywilnym. Ponieważ droga publiczna jako nieruchomość stanowi własność podmiotu publicznoprawnego (gminy, Skarbu Państwa) a jej charakter polega na nieograniczonej możliwości korzystania z niej, nie ma możliwości prawnych by tego rodzaju nieruchomość była obciążona służebnością gruntową na rzecz innej nieruchomości. Sąd I instancji w pełni podzielił wywody organu o braku podstaw do przyjęcia, że na skutek omawianej decyzji podziałowej doszło do nabycia przez Gminę z mocy prawa własności działki nr ew. [...]. W podstawie prawnej decyzji podziałowej nie wskazano nawet art. 98 ust. 1 ugn, co potwierdza brak tego skutku. Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego ani wad decyzji których istnienie stanowiłoby podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i niewadliwej wykładni prawa a uzasadnienie decyzji spełnia przesłanki z art. 107 § 3 kpa. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnymi nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842; uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30.11.2020 II OPS 6/19). Zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. w związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie; k. 49, 66-69v akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodła T. Spółka komandytowa z siedzibą w W., reprezentowana przez r. pr. D.D., zaskarżając wyrok I SA/Wa 2171/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: I. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dyspozycją ww. przepisu objęte są sytuacje (wyłącznie), gdzie wydziela się działki pod istniejące już i funkcjonujące drogi publiczne (w stosunku do których podjęto stosowną uchwałę rady gminy o zaliczeniu ich do kategorii dróg publicznych), gdy prawidłowe rozumienie tego przepisu wskazuje, że obejmuje on wyłącznie sytuacje, gdzie dokonuje się wydzielenia terenu, na którym dopiero planowane jest wybudowanie dróg publicznych, co oznacza że wydzielanie w ramach podziału nieruchomości działek gruntu pod drogi publiczne należy odnieść tylko i wyłącznie do przeznaczenia tego terenu określonego np. w mpzp; 2. art. 98 ust. 2 ugn przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten jest podstawą do orzekania w decyzji o podziale, gdy tymczasem przedmiotem decyzji podziałowej jest wyłącznie ukształtowanie nowej struktury ewidencyjnej nieruchomości, składającej się z ewidencyjnie wyodrębnionych działek i jej przedmiotem nie jest przejęcie własności działek wydzielonych przy podziale nieruchomości pod drogi publiczne; 3. art. 98 ust. 1 ugn przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak jest możliwości przejścia z mocy prawa na rzecz podmiotu publicznoprawnego nieruchomości obciążonej służebnościami ujawnionymi w księdze wieczystej, gdyż droga publiczna jako nieruchomość podmiotu publicznoprawnego nie może być obciążona służebnością gruntową, gdy tymczasem istnieje możliwość przejścia z mocy prawa na rzecz podmiotu publicznoprawnego nieruchomości obciążonej służebnościami; 4. art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 4 ust. 1 pkt 4 i "§" [winno być "ust." - uw. NSA] pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie [Dz. U. z 2016 r. poz. 124, zm. z 2019 r. poz. 1643], dalej rozporządzenie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że droga klasy Dojazdowa oznaczona symbolem "D" nie stanowi drogi publicznej; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez nieuprawnione oddalenie skargi, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego; 2. art. 134 § 1 ppsa przez pominięcie wskazywanych w skardze istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów i art. 133 § 1 ppsa przez wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie na podstawie art. 188 ppsa o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 74-92, 99 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zasadnymi okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 133 § 1 ppsa. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy [...] (art. 133 § 1 ppsa). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 ppsa są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne (wyrok NSA z 9.9.2005 r. FSK 1925/04, Lex 173085). Obejmują one również zebrany przez sąd materiał dowodowy i załączony do nich w sposób formalny przez wydanie postanowienia w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 160 - wyrok NSA z 8.12.2006 r. II FSK 113/05, Lex 261997, aprobowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 344-345, uw. 3). Obecnie - pod rządem art. 106 § 5 ppsa zw. z art. 2432 kpc, dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia; pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. Wobec powyższego załączone do akt sądowych dokumenty i ich odpisy winny być uwzględnione przy kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji oraz winny stanowić podstawę ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy administracyjnej (materiału dowodowego zebranego przez obie instancje), akt sprawy sądowoadministracyjnej, w tym przede wszystkim dowodów doręczonych przez strony na podstawie art. 106 § 3 ppsa, a także odwołując się do notoryjności powszechnej - art. 106 § 4 ppsa (A. Kurzawa, P. Szustakiewicz w: red. A. Skoczylas, P. Szustakiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 301, nb 3). Sąd administracyjny rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, gdyż podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z akt sprawy i które jednocześnie legły u podstaw wydania wyroku. Naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 ppsa może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, np. w sytuacji oddalenia skargi mimo pominięcia istotnej części tych akt. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest wydanie orzeczenia "na podstawie akt sprawy" i "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Tak rozumiana powinność obejmuje pełne i dostatecznie wnikliwe odniesienie się do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego z uwzględnieniem racji podniesionych przez stronę skarżącą. Jakkolwiek nie ma jednej, obiektywnej miary wypełniania owego obowiązku, pewne jest, że do jego naruszenia dochodzi wówczas, gdy w pisemnym uzasadnieniu zapadłego orzeczenia, okoliczności, twierdzenia i argumenty istotne dla przeprowadzonej oceny prawnej zostały pominięte albo rozważone tylko w części (wyroki NSA z: 18.7.2018 r. II FSK 2053/16; 6.8.2013 r. II FSK 2431/11, aprobowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 724-725, nb 4). Sąd I instancji nie wydał postanowienia o pominięciu dowodu z dokumentów: załączników graficznych załączonych do skargi (k. 8-11; 12-49 akt sądowych), zatem zgodnie z art. 2432 zd. 1 kpc stanowiły one dowody w aktach sprawy, na podstawie których Sąd I instancji wydaje wyrok (art. 133 § 1 ppsa) . Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ppsa), winien był przeprowadzić dowód z wnioskowanych dokumentów, załączonych do skargi (art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 2432 kpc) i właściwie je ocenić, a następnie aprobować - bądź też nie - ustalenia organów obu instancji i dokonać właściwego aktu subsumcji. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie uchwały nr XVI/239/2003 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 4 września 2003 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m.st. Warszawy kategorii dróg gminnych (dalej uchwała z 4 września 2003 r.) ustalił, że Rada na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm.): § 1 zaliczyła do kategorii dróg gminnych na terenie m.st. Warszawy wymienione w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały ulicę [...] - w całości [skoro nie wskazano odcinka jak przykładowo co do ulic pod poz.: 1-7, 9, 12-13, 16, 25, 35 i innych - uw. NSA] w dzielnicy [...], podobnie jak ul. [...] (poz. 91, 26; k. 86-87 akt sądowych). Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że "Dopiero ewentualne nadanie je[j] statusu np. drogi gminnej - uchwała rady gminy - art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych pozwoli na uznanie, że działka ta ma charakter drogi publicznej" (s. 6 akapit 3 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 2171/20). Organy obu instancji nie wskazały na istnienie uchwały z 4 września 2003 r. ani nie wskazały, że takowej uchwały poszukiwały i jakim skutkiem, co niewątpliwie stanowiło naruszenie art. 7, 75 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa, czego Sąd I instancji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa nie dostrzegł i do zarzutu skargi do Sądu I instancji z naruszeniem art. 134 § 1 i art. 133 § 1 ppsa nie odniósł się należycie. Zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65, zm. poz. 284), art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470, zm. poz. 1087) i § 4 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, zm. z 2019 r. poz. 1643, dalej rozporządzenie lub RTW), przy czym na skutek oczywistej omyłki w zarzucie I.4 petitum skargi kasacyjnej mowa o "[...] § 4 ust. 1 pkt 7 i § 2 pkt 4" rozporządzenia, gdy § 2 rozporządzenia dzieli się wyłącznie na 2 ustępy nie zaś punkty, lecz w uzasadnieniu zarzutu prawidłowo wskazano jako wzorzec kontroli: "[...] zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 4 RTW drogi kategorii gminnej mogą być drogami klasy GP, G, Z, lub D oraz fakt, że klasa D może być nadana wyłącznie drodze gminnej (a contrario z z § 4 ust. 2 pkt 1-3 RTW), oznacza że projektowana w mpzp droga klasy D (Dojazdowa) jest projektowaną drogą publiczną w kategorii droga gminna w klasie dojazdowa" (s. 2, s. 9 AD.I.4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przebieg przyszłej drogi, o której mowa w art. 98 ust. 1 ugn, winien wynikać z planu miejscowego, a w przypadku jego braku z ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (wyrok WSA w Gdańsku z 25.3.2009 r. II SA/Gd 413/08; wyrok WSA w Olsztynie z 18.11.2008 r. II SA/Ol 781/08). Wydzielenie działki gruntu pod drogę publiczną oznacza, że obszar wydzielonej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 98 ust. 1 ugn tylko wtedy znajduje zastosowanie, gdy dzielona nieruchomość jest objęta planem miejscowym albo decyzją i ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o takie drogi, które mają już nadaną kategorię drogi publicznej, lecz o samo przeznaczenie pod drogi publiczne. Skoro kategoria drogi publicznej może być nadana w ramach ustawy o drogach publicznych dopiero wtedy, gdy spełnia ustawową funkcję w sieci drogowej, zgodnie z art. 2 ust. 1 udp, to spełnianie tej funkcji jest możliwe dopiero po tym, jak droga uzyska prawnie określone parametry techniczno-użytkowe, stosownie do art. 2 ust. 3 udp. Uzyskanie tych parametrów oznacza w istocie wybudowanie drogi. Skutki określone w art. 98 ust. 1 ugn nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, lecz skutkiem prawnym tej decyzji, przypisanym jej przez ustawodawcę, na zaistnienie tego skutku w chwili zatwierdzenia podziału nie ma wpływu dotychczasowy właściciel [...], ani podmiot publicznoprawny przejmujący nieruchomość, ani organ orzekający o zatwierdzeniu podziału. Skutki te powstają z mocy samego prawa. W decyzji o zatwierdzeniu podziału należy określić działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne lub pod ich poszerzenie, ze wskazaniem, z jakiego dokumentu planistycznego wynika takie przeznaczenie wydzielonej działki gruntu (M. Wolanin w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 481-482, nb 1). Nadanie kategorii drogi publicznej stanowi zwieńczenie zakończenia jej budowy, poprzedzonego planistycznym, ewidencyjnym i własnościowym wyodrębnieniem tej drogi, jako dokumentowe potwierdzenie, że droga ta pełni jedną z ustawowo określonych funkcji w art. 5 udp. Nadanie kategorii drogi publicznej przed jej wyodrębnieniem planistycznym, ewidencyjnym i prawnym oraz budowlanym nie jest możliwe, ponieważ nie istnieje jeszcze przedmiot nadania kategorii. Najpierw musi zaistnieć droga w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 2 udp, by następnie rozważać, czy spełnia ona pozostałe kryteria prawne do uznania jej za drogę publiczną (M. Wolanin - op. cit., s. 484-485, nb 4). W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że do prawidłowego orzeczenia o odszkodowaniu konieczne jest spełnienie dwu pozytywnych przesłanek, jakimi są: istnienie ostatecznej decyzji podziałowej wydanej na wniosek dotychczasowego właściciela działki w trybie art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 ugn oraz wydzielenie na jej podstawie danej działki pod drogę publiczną. O charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, ponieważ to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie. Reżimem prawnym art. 98 ust. 1 ugn objęte zostały wyłącznie drogi publiczne. Chodzi o teren przeznaczony pod drogę publiczną, która w dacie zatwierdzenia podziału nie musi być zaliczona w odpowiednim trybie do jednej z kategorii dróg publicznych. Ustawa o drogach publicznych nie daje precyzyjnej definicji drogi publicznej, określa jedynie w art. 1, że drogą publiczną jest droga zaliczana do jednej z kategorii dróg (według ich funkcji w sieci drogowej, określonych w art. 2), z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Istotną cechą takiej drogi (poza wskazaną w ustawie kategorią) jest powszechność dostępu i możliwość korzystania z drogi przez każdego. Dla dokonania prawidłowej wykładni wskazanych przepisów pewną wytyczną winien być w tym kontekście także wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce z 6 listopada 2007 r. (skarga nr 22531/05, Lex 318591, aprobowany przez M. Wolanina - op. cit., s. 483, nb 3). W orzeczeniu tym Trybunał stanął na stanowisku, że o ile sam podział nieruchomości został uznany za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to niedopuszczalna jest odmowa wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości przeznaczonych w wyniku tego podziału pod budowę drogi (ulicy) tylko z tego powodu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dróg tych nie uwzględniono. Trybunał stwierdził, że "przyjmując takie podejście władze mogłyby skutecznie unikać obowiązku budowy i utrzymywania dróg innych niż główne drogi publiczne przewidziane w planach zagospodarowania przestrzennego, przerzucając jednocześnie ten obowiązek na indywidualnych właścicieli nieruchomości". Trybunał uznał, że nie zachowano sprawiedliwej równowagi między konkurencyjnymi interesami: powszechnym oraz indywidualnym, a skarżący musieli ponosić nadmierny ciężar indywidualny. W orzeczeniu tym ETPCz wskazał, że dla oceny statusu prawnego danej nieruchomości podstawowe znaczenie ma nie jej administracyjna kwalifikacja, ale zasady jej użytkowania i dostępności. Dlatego drogi połączone z siecią dróg publicznych, które służą zarówno mieszkańcom domów wybudowanych przez dewelopera, jak i ogółowi użytkowników, są drogami publicznymi. Przez istnienie otwartego dostępu do nich różnią się od dróg typowo wewnętrznych, które mogą być eksploatowane jedynie przez mieszkańców osiedli zamkniętych ogrodzeniem. Art. 98 ust. 1 ugn wprowadza skutki dokonania podziału ewidencyjnego nieruchomości w postaci odebrania własności działek wydzielonych pod drogi publiczne, z chwilą gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Skoro z brzmienia art. 98 ust. 1 ugn wynika, że chodzi o wydzielenie działki pod drogę, to znaczy, że droga taka nie istnieje, lecz została objęta założeniem planistycznym i ma powstać w przyszłości. Przejście takiej działki na własność gminy następuje za odszkodowaniem, ustalanym zgodnie z art. 98 ust. 3 ugn. Sam fakt, że dana ulica nie ma statusu drogi publicznej, nie stanowi przeszkody dla rozważenia konieczności wypłaty odszkodowania za przejętą działkę, bowiem art. 98 ust. 1 ugn dotyczy zarówno dróg, które mają dopiero powstać, jak i dróg istniejących. Decydujące znaczenie ma przeznaczenie działki pod drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] a nie wybudowanie drogi, czy nadanie określonej kategorii drogi publicznej. W orzecznictwie i doktrynie za ugruntowany uznaje się pogląd, zgodnie z którym należy odróżnić ustalenie przeznaczenia terenu pod drogę publiczną w planie miejscowym od ustawowo zdefiniowanej drogi publicznej, jako budowli o nadanej kategorii drogi publicznej - co następuje w odrębnej procedurze dla każdej z kategorii dróg publicznych. Kategoria może zostać nadana drodze publicznej dopiero po jej wybudowaniu, jako obiektu budowlanego i po uzyskaniu przez nią warunków techniczno-użytkowych określonych w przepisach jako odpowiednie dla danej kategorii drogi. Nadanie kategorii drodze następuje po planistycznym przeznaczeniu gruntu pod drogę publiczną, po ewidencyjnym i prawnym wydzieleniu tych gruntów i po wybudowaniu drogi, jako budowli o określonych parametrach techniczno-użytkowych. Wskazanie w art. 98 ust. 1 ugn kategorii dróg (gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe) ma związek z tym, który podmiot publiczny ma się stać właścicielem działek wydzielonych pod drogi, a nie z nadawaniem kategorii drogom, które jeszcze nie zostały wybudowane. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że na podstawie ustalonej w planie miejscowym [...] funkcji danej drogi ustala się, jaka winna być docelowo kategoria danej drogi i kto ma w związku z tym zostać właścicielem wydzielonych pod drogę działek gruntu. Istotną cechą takiej drogi (poza wskazaną w ustawie kategorią) jest powszechność dostępu i możliwość korzystania z drogi przez każdego. Z układu dróg publicznych: [...], [...], [...] (poz. 26 załacznika nr 1 uchwały z 4 września 2003 r. k. 86v akt sądowych), [...] (KD) i [...] wynika, że ul. [...], której fragmentem ma się stać działka nr [...], stanowią element układu dróg ogólnodostępnych (publicznych; k. 8-11 akt sądowych; k. 246, 249, 255a, 270 akt Starosty). Mimo, że na działce nr [...] ustanowiono służebność gruntową, to nie stało się to w wyniku zastosowania art. 99 ugn. Podziału nieruchomości - pierwotnej działki nr [...] - nie dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną ustanowione służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3 ugn (wyrok NSA z 25.9.2019 r. I OSK 2891/17, cbosa). W kontrolowanej sprawie nie zaistniał stan faktyczny, który zaistniał w sprawie kontrolowanej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 10.10.2019 r. II SA/Ol 668/19 (s. 6 decyzji z 23 lipca 2020 r.). Trafnie skarżąca kasacyjnie wskazuje, że nie istnieje możliwość obciążenia drogi publicznej służebnością gruntową (taka droga w kontrolowanej sprawie na odcinku obejmującym przedmiotową nieruchomość jeszcze nie powstała jako budowla, a Gmina nie ujawniła swego prawa własności w księdze wieczystej), lecz nie ma przeszkód, by nieruchomość stanowiąca własność osoby prawnej, obciążona służebnością gruntową, przeszła na własność gminy, jeśli działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną (in casu - gminną; k. 8-10, 86-87 poz. 91 akt sądowych). Ustalenia organu zatwierdzającego podział nieruchomości w zakresie określonego w planie miejscowym przeznaczenia wydzielonych działek ewidencyjnych, konieczne w toku postępowania podziałowego, zostały zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji podziałowej jako element stanu prawnego sprawy. To, wraz ze wskazaniem, że decyzję wydano na wniosek z 20 lutego 2014 r., w zupełności wystarcza, by decyzja podziałowa podlegała ocenie z pozycji obowiązujących przepisów, w tym art. 98 ust. 1 ugn. To organ administracji w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości ocenił zgodność podziału z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i samodzielnie ustalił, że wydzielona działka nr [...] przeznaczona jest pod ul. [...], zgodnie z uchwałą Rady Gminy Warszawa-[...] Nr [...] z dnia [...].2001 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...], teren na którym znajduje się w/w nieruchomość, przeznaczona jest pod: [...] - tereny tras komunikacyjnych (ul. [...]), oznaczone na rysunku planu symbolem "K". [...] Niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości (k. 204-203 akt Starosty). Opisanie w Planie działki nr [...] jako tereny tras komunikacyjnych (ul. [...]), oznaczone na rysunku planu symbolem "K" oznacza, że została ona wydzielona pod drogę gminną klasy D - dojazdową (§ 4 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia). Sformułowanie "przeznaczona pod ul. [...]" zawarte tenorze decyzji podziałowej niczego w tej sytuacji nie zmienia. Na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje odszkodowanie dotychczasowemu właścicielowi (wyroki NSA z: 27.6.2012 r. I OSK 986/11; 11.4. 2017 r. I OSK 1688/15). W wyroku z 8.8.2014 r., I OSK 1857/14 NSA wskazał, że z art. 98 ust.1-3 ugn wynika, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne [...] - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Właściwy organ składa wówczas wniosek o ujawnienie praw podmiotu publicznoprawnego w księdze wieczystej, a podstawą wpisu tego prawa do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, a właściwym organem, a jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, wówczas właściciel może złożyć wniosek o ustalenie odszkodowania w postępowaniu administracyjnym. Skutkiem praktycznym decyzji zatwierdzającej na wniosek właściciela [...] nieruchomości podział nieruchomości obejmujący wydzielenie działek pod drogę publiczną lub pod poszerzenie takiej drogi jest to, że przejście działek pod drogi publiczne z mocy prawa na podstawie art. 98 ugn jest rozstrzygane przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej, względnie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego pozwala na powoływanie się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gminy [...]. To, że decyzja podziałowa ma charakter deklaratoryjny, a skutek prawny następuje z mocy prawa nie oznacza, że treść decyzji nie może być przedmiotem sporu, a w szczególności przedmiotem sporu może być, czy skutek prawny dokonanego podziału rzeczywiście nastąpił, czyli czy doszło do wydzielenia drogi publicznej, a w konsekwencji czy doszło do zmiany podmiotu, któremu przysługuje prawo własności Przedmiotowa nieruchomość została przejęta przez gminę pod drogi publiczne. Wyrok w sprawie Bugajny dotyczył odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę wewnętrzną, która nie przeszła na własność podmiotu publicznego, a mimo to miała charakter drogi ogólnodostępnej, połączonej z siecią dróg publicznych. Organ zatwierdzający podział nieruchomości oparł się na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powołanych w decyzji o podziale nieruchomości. Skoro istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a Sąd I instancji z naruszeniem art. 151 ppsa oddalił skargę, przeto Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa, uchylił wyrok I SA/Wa 2171/20 w całości i rozpoznał skargę. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się w powyższych wywodach do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji art. 7, 75 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa oraz art. 98 ust. 1 ugn, przeto dla uniknięcia zbędnych powtórzeń należy w tym miejscu odwołać się do wyżej powołanych argumentów. Skoro zaskarżona decyzja z naruszeniem art. 7, 75 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 98 ust. 1 i 3 ugn utrzymała w mocy wadliwą decyzję I instancji, przeto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, z przyczyn wyżej przedstawionych należało zaskarżoną decyzję uchylić, a na podstawie art. 135 ppsa uchylić decyzję I instancji. Organ I instancji ponownie rozpozna sprawę, uzupełniając materiał dowodowy, w tym o złożone w postępowaniu sądowym dokumenty i odpisy dokumentów, pozwalających ustalić fakty istotne w sprawie, kierując się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku I OSK 549/22 (art. 153 ppsa). O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 200 ppsa.