I OSK 480/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2030/20 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 14 lipca 2020 r. nr DLI.6.7615.276.2020.HB w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 kwietnia 2021 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rozwoju z 14 lipca 2020 r. nr DLI.6.7615.276.2020.HB w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość - 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z 3 kwietnia 2020 r., nr GN-II.7570.10.289.2019.SK; 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 4729 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Nieruchomość położona w gminie M., w obrębie [...], oznaczona jako działki nr [...] o pow. 0,2579 ha, nr [...] o pow. 0,0884 ha decyzją Wojewody Lubelskiego z 24 maja 2019 r o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została przeznaczona pod inwestycję w zakresie budowy oznaczonej drogi publicznej. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Właścicielką przedmiotowej nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej była skarżąca. Wojewoda Lubelski decyzją z 3 kwietnia 2020 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 37.061,85 zł na rzecz skarżącej z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności ww. nieruchomości. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Minister Rozwoju decyzją z 14 lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 3 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 12 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm. z 2019r. poz.1716) – dalej zwanej "specustawą", art. 134 ust. 1, 3 i 4, art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65) - dalej zwanej "u.g.n.". Rozpatrując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności operat szacunkowy z 16 lipca 2019 r. Minister wskazał, że nie zawiera on nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Opinia biegłej spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu i opiera się na prawidłowych danych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu poprawek cen nieruchomości wybranych do porównania. Operat szacunkowy nie zawiera wad powodujących naruszenie przepisów u.g.n. oraz rozporządzenia. Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem". Dalej Minister wskazał, że w toku postępowania przed organem I instancji do akt sprawy został złożony kontroperat sporządzony 2 stycznia 2020 r. Minister, konfrontując treść złożonego przez stronę operatu z brzmieniem rozporządzenia, wskazał, że przedłożony przez A. B. operat szacunkowy zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiają jego wykorzystywanie dla celu ustalenia wartości działek nr [...] i [...]. Jakkolwiek rzeczoznawca majątkowy, mając na uwadze że ceny transakcyjne nieruchomości gruntowych drogowych są wyższe od cen transakcyjnych nieruchomości gruntowych rolnych, określił wartość przedmiotowej nieruchomości według alternatywnego sposobu użytkowania, to uzasadnione wątpliwości wzbudza dobór nieruchomości porównawczych. W ocenie Ministra, Wojewoda Lubelski prawidłowo ocenił przedłożony przez stronę operat szacunkowy z 2 stycznia 2020 r. wskazując, że nie może on stanowić podstawy określenia wartości przedmiotowej nieruchomości. Nieruchomości objęte transakcjami przyjętymi przez rzeczoznawcę majątkowego nie spełniają warunku podobieństwa określonego w art. 4 pkt 16 u.g.n. przez co określona na ich podstawie wartość przedmiotowej nieruchomości nie mogła być uznana za poprawną. Od decyzji Ministra Rozwoju z 14 lipca 2020 r. A. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd dostrzegł, że przedłożone na etapie postępowania administracyjnego operat szacunkowy z 16 lipca 2019 r. (sporządzony na zlecenie organu) i operat szacunkowy z 2 stycznia 2020 r. (sporządzony na zlecenie strony) nie mogły być podstawą ustalenia odszkodowania, z tego powodu, że dowody te nie spełniały wymogu zgodności z prawem. WSA zwrócił uwagę, że przy określaniu wartości nieruchomości (w niniejszej sprawie wartości odtworzeniowej) na potrzeby ustalenia wysokości odszkodowania nieruchomości nabytej pod drogę krajową zastosowanie miał art. 134 ust. 4 w zw. z art. 135 ust. 3 u.g.n. Z obu operatów szacunkowych wynika, że (według stanu na 24 maja 2019 r. – daty wydania decyzji o zrid, nie uwzględniając ustaleń tej decyzji) działka nr [...] o pow. 0,2579 ha (wydzielona z działki nr [...]) i działka nr [...] o pow. 0,0884 ha (wydzielona z działki nr [...]) są położone we wsi F. (wsi sołeckiej typowo rolniczej). Zostały wydzielone z nieruchomości gruntowej stanowiącej grunt rolny, niezabudowany, użytkowany rolniczo (w ewidencji gruntów i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przedmiotowe grunty zostały sklasyfikowane jako tereny rolnicze). W bliskim sąsiedztwie (otoczeniu) spornych działek znajdują się grunty uprawiane rolniczo, a w dalszym sąsiedztwie zabudowa zagrodowa. W obu wycenach rzeczoznawcy majątkowi stwierdzili, że (na rynku lokalnym) ceny nieruchomości niezabudowanych o przeznaczeniu rolnym i leśnym są niższe, niż ceny gruntów drogowych położonych na obszarach wiejskich. Obaj rzeczoznawcy majątkowi zastosowali przy szacowaniu nieruchomości art. 134 ust. 4 u.g.n. (tzw. zasadę korzyści). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Autorzy operatów wycenili zatem wartość rynkową gruntów oznaczonych jako działki nr [...] i [...] w podejściu porównawczym metodą porównywania parami w oparciu o nieruchomości porównawcze o przeznaczeniu drogowym wybrane na podstawie analizy rynku regionalnego. Sąd I instancji uznał, że żaden z operatów szacunkowych złożonych w niniejszej sprawie nie mógł stanowić podstawy do ustalenia odszkodowania. Obie wyceny naruszają bowiem, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. na wysokość ustalenia odszkodowania, przepis prawa materialnego - art. 134 ust. 4 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy. W obu wycenach rzeczoznawcy majątkowi, wbrew art. 12 ust. 5 specustawy zastosowali "wprost", a nie "odpowiednio" art. 134 ust. 4 u.g.n., bez uwzględnienia przepisu szczególnego, tj. § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, przez co wadliwie określili wartość szacowanych działek gruntu w oparciu o ceny transakcyjne nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne, w sytuacji gdy działki nr [...] i [...], według stanu na dzień wydania decyzji o zrid bez uwzględnienia jej ustaleń, pochodziły z gruntów przeznaczonych na cele rolne i użytkowanych rolniczo, a nie były przeznaczone (w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) na cele drogowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., uchylił wydane w tej sprawie decyzje. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 ust. 4 u.g.n. w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy, poprzez ich błędną wykładnię oraz przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 134 ust. 4 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, a nie prawidłowo zastosowany art. 134 ust. 4 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 4 rozporządzenia, 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w z w. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż operat szacunkowy sporządzony na zlecenie organu nie mógł być podstawą ustalenia odszkodowania, gdyż nie spełniał wymogu zgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. B. wniosła o uwzględnienie skargi; uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej zwaną P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Zasadą jest, że w takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. W rozpoznawanej sprawie zarzuty te ograniczają się jednak do wskazania na niezasadne uchylenie decyzji na skutek błędnego przyjęcia, że operat szacunkowy obarczony jest wadami. Zagadnienie prawidłowości operatu szacunkowego ma jednak charakter materialnoprawny. Rozpoznanie tak sformułowanego zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zatem od uprzedniego rozpoznania zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W rozpoznawanej sprawie odszkodowanie ustalane jest za nieruchomość przejętą na podstawie art. 12 ust. 4 specustawy, która decyzją Wojewody Lubelskiego z 24 maja 2019 r. przeznaczona została na realizację inwestycji drogowej. Jak wynika z niezakwestionowanych ustaleń faktycznych, na dzień wydania powyższej decyzji zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta położona była na obszarze o charakterze rolniczym. Zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną w celu realizacji inwestycji drogowej stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Z tak sformułowanego odesłania należy wywieść zastosowanie tych przepisów, które dotyczą ustalania wysokości i wypłaty odszkodowania, tzn. przepisów zawartych w dziale III rozdziale 5 u.g.n. - Odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości oraz w dziale IV rozdziale 1 u.g.n. - Określanie wartości nieruchomości, a także przepisów zawartych w rozporządzeniu (zob. M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2021 r., s. 202 nb 32). Odpowiednie stosowanie oznacza możliwość stosowania wskazanych przepisów wprost, z odpowiednimi modyfikacjami bądź w ogóle. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje więc po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2). W myśl art. 156 ust. 1 u.g.n. opinia ta przybiera formę operatu szacunkowego. Stosownie do § 36 ust. 1 rozporządzenia, które poprzez odesłanie z art. 12 ust. 5 u.g.n. także znajduje zastosowanie w sprawie, z uwagi na wydanie rozporządzenia na podstawie art. 159 u.g.n., wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie specustawy określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 u.g.n. bez uwzględnienia ustaleń ww. decyzji. W świetle art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W przedstawionych okolicznościach sprawy, rzeczoznawca majątkowy powołany przez organ, organy obu instancji oraz Sąd I instancji prawidłowo oznaczyły przeznaczenie wywłaszczanej nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy w wyniku przeprowadzonej analizy rynku nieruchomości ustalił, że ceny nieruchomości o przeznaczeniu drogowym są wyższe niż nieruchomości o przeznaczeniu rolnym (s.15 operatu szacunkowego z 16 lipca 2019 r.). A zatem przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia powoduje zwiększenie jej wartości. Zarówno rzeczoznawca jak i organy obu instancji wskazując na odesłanie z art. 12 ust. 5 specustawy oraz art. 130 ust. 1 u.g.n. uznały, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje tzw. zasada korzyści, uregulowana w art. 134 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którą w opisanym wyżej przypadku wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Konsekwentnie powołując się na art. 134 u.g.n. określono wartość gruntu w oparciu o nieruchomości drogowe (s. 15 operatu szacunkowego z 16 lipca 2019 r.). Pogląd ten zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach rozpoznawanej sprawy stanowisko Sądu I instancji nie jest prawidłowe. Prowadzi bowiem jak słusznie wskazano w kasacji do naruszenia zakazu reformationis in peius. Zgodnie z tą zasadą, wynikającą z art. 134 § 2 P.p.s.a sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (zakaz reformationis in peius), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Naruszenie zakazu reformationis in peius, wynikającego z art. 134 § 2 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogłyby w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu (A. Kabat (w:) B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 134). W realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze, że skargę złożyła wyłącznie beneficjentka decyzji odszkodowawczej, uchylenie wydanych decyzji i nakazanie szacowania wartości nieruchomości w sposób określony w § 36 ust. 3 rozporządzenia, tj. w oparciu o nieruchomości o niższej wartości, oznaczałoby wydanie wyroku na niekorzyść skarżącej, albowiem mogłoby prowadzić do ustalenia odszkodowania w niższej wysokości niż ustalona w zaskarżonej decyzji, stawiając w ten sposób beneficjentkę decyzji odszkodowawczej w gorszej sytuacji niż przed wniesieniem skargi (vide: NSA w wyrokach z dnia 8 maja 2023 r., wydanych w sprawach o sygnaturach I OSK 929/22 i I OSK 1001/22). W konsekwencji za zasadny uznać należało zarzut z punktu 1 skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzupełniająco wskazuje, że Sąd I instancji niezasadnie pominął ocenę czy przepis § 36 ust. 3 rozporządzenia jest w ogóle możliwy do wykonania. Jego normatywna treść zdaje się bowiem nie służyć wykonaniu ustawy – u.g.n. Analiza unormowań zawartych w punktach 1 i 2 § 36 rozporządzenia skłania do wniosku, że nie został w nim prawidłowo określony sposób ustalania kryterium, od zaistnienia którego uzależniono podwyższenie przez rzeczoznawcę wartości wycenianego gruntu o 50 procent. Konkluzja, że przepis nie nadaje się do wykonania, oznaczać winna, że jego normatywna treść nie służy wykonaniu ustawy, co pozostaje w sprzeczności z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w świetle którego rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji RP, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Brak spełnienia konstytucyjnego standardu wykonawczości przepisu rozporządzenia wobec ustawy oznacza, że przepis aktu wykonawczego wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego określonego w art. 159 u.g.n., co uniemożliwia jego zastosowanie( tak NSA w wyroku z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 331/10). Sąd I instancji nie rozważył także, na co słusznie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, czy przepisy § 36 ust. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia odnoszą się do specustawy drogowej. Pierwszy z tych przypadków unormowany w § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, w świetle literalnego brzmienia odnosi się do działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących co jest zbieżne literalnie z treścią art. 98 ust. 1 u.g.n., w którym wskazano na przejmowanie z mocy prawa na własność podmiotów publicznoprawnych działek gruntu wydzielanych w wyniku podziału nieruchomości dokonywanego na wniosek jej właściciela. W przepisie tym użyto sformułowania: "Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne (...) Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych." Drugi z przypadków, wskazany w § 36 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, dotyka nieruchomości już zajętych pod drogi publiczne. A zatem oba przypadki nie zawierają sformułowań, które odnosiłyby się wprost do specustawy drogowej. Wprawdzie zdanie wprowadzające w § 36 ust. 3 rozporządzenia o wycenie stanowi, że: "W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób:.." to jednak treść następująca po dwukropku w ramach wyliczenia podzielonego na pkt 1 i 2 literalnie wskazuje na działki wydzielane pod drogi lub pod ich poszerzenie, jak w treści art. 98 ust. 1 u.g.n., oraz na nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, jak np. w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. poz. 872, z późn. zm.). Niemniej jednak opisane zaniechania nie uniemożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonania oceny kontrolowanego wyroku w ramach poczynionych przez Sąd I instancji rozważań. W istocie bowiem już samo pominięcie przez Sąd I instancji ustawowej zasady korzyści z art. 134 ust. 4 u.g.n. uprawniało do uznania wadliwości wyroku jako wydanego z naruszeniem zakazu reformationis in peius, o czym stanowi art. 134 § 2 P.p.s.a. W konsekwencji zasadny okazał się również zarzut z punktu 2 skargi kasacyjnej, albowiem na skutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego doszło do wadliwej oceny operatu szacunkowego z 24 czerwca 2019 r., co stanowiło o naruszeniu w niniejszej sprawie tak art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku, uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę uwzględni poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania i z ich uwzględnieniem dokona oceny prawidłowości decyzji oraz poprzedzającego je operatu szacunkowego z 16 lipca 2019 r. W istocie oznacza to konieczność sprawdzenia zasadności zastosowania zasady korzyści z art. 134 ust. 4 u.g.n. jednak wyłącznie w kontekście przyjętych w postępowaniu administracyjnym ustaleń, że ceny nieruchomości o przeznaczeniu drogowym są wyższe niż nieruchomości o przeznaczeniu rolnym, a więc że przeznaczenie spornej nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia powoduje faktyczne zwiększenie jej wartości.