I OSK 445/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. S. i I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1418/24 w sprawie ze skargi V. S. i I. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 maja 2024 r. nr DN.gn.625.325.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 21 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1418/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę V. S. i I. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 maja 2024 r. nr DN.gn.625.325.2021, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 3 grudnia 2021 r. nr WS-III.7515.2.104.2019.MK stwierdzającą, że z dniem 16 września 2021 r. postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z 16 listopada 1959 r. w części decyzji dotyczącej przejęcia na własność Państwa gruntów należących do P. S. uległo umorzeniu z mocy prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli V. S. i I. S. (dalej jako "skarżące kasacyjnie") zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzuciły na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491, dalej: "ustawa nowelizująca", "ustawa zmieniająca"), w zw. z art 2 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. przez umorzenie z mocy prawa postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku skarżących z 5 czerwca 2019 r. w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, na skutek zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, która to norma jednakże nie powinna znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w stanie faktycznym i prawnym sprawy jest ona oczywiście sprzeczna z art. 2, art. 21, art. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa, a także pozbawia obywateli wynagrodzenia za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej i zamyka obywatelom dochodzenie przed sądem powszechnym wynagrodzenia za szkodę w postaci pozbawienia obywatela własności mienia na skutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami powszechnymi przez brak uwzględnienia naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędne ustalenie, że od daty doręczenia orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 16 listopada 1959 r., znak Rl.U-Vg/161/59 o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskich położonych we wsi B. upłynęło już ponad 30 lat i w związku z tym postępowanie ulega umorzeniu z mocy prawa, w sytuacji gdy organy administracji nie ustaliły daty ogłoszenia tego orzeczenia w Dzienniku Urzędowym Prezydium Wojewódzkiego Rady Narodowej w Rzeszowie, który to sposób ogłoszenia dla tego orzeczenia był przewidziany w rozporządzeniu Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. i w związku z tym nie można domniemywać daty doręczenia, w tym zakładać takiego czy też innego działania ówczesnych organów administracji państwowej. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżące kasacyjnie wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania na ich rzecz, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, a w razie jego braku według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz/lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne, określone w przywołanym przepisie. Zasadą jest, że w takiej sytuacji jako pierwsze rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po dokonaniu oceny, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. W sprawie tej, zarzuty obu postaci są ze sobą ściśle powiązane, z tych względów rozpoznano je łącznie. Na wstępie rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że zarówno w skardze, jak i w przedmiotowej skardze kasacyjnej sformułowano niemalże tożsame zarzuty, sprowadzające się do niezasadnego – w ocenie skarżących kasacyjnie – umorzenia postępowania wskutek zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej mimo nieustalenia okoliczności koniecznych do jego zastosowania. W drugiej kolejności wskazania wymaga, że autorki skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie wymienionych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 poz. 1691, dalej jako "k.p.a"), tj. art. 7, 77 i art. 80 powiązały je z obrazą przepisów art. 151 i art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Przy czym w odniesieniu do drugiej części przywołanych artykułów zważyć należy na niedbałość polegającą na wskazaniu jako źródła prawnego tych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi. Wątpliwości Sądu odwoławczego nie budzi jednakże możność rekonstrukcji tego zarzutu, w wyniku której za podstawę podać należało ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolejną dostrzeżoną wadliwością omawianej konstrukcji zarzutu jest wymienienie podstaw prawnych rozstrzygnięć sobie przeciwstawnych, pierwszy z przywołanych przepisów stanowi o oddaleniu skargi, drugi, z powodu dostrzeżonego innego uchybienia przepisom postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o uchyleniu skargi wskutek jej uwzględnienia. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 p.p.s.a., tym samym nie mógł naruszyć jednocześnie drugiego z przywołanych przepisów. Niemniej, wskazane uchybienia nie uniemożliwiają ustalenia granic wniesionej skargi kasacyjnej (tak w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. Kontroli Sądu I instancji podlegała decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 maja 2024 r. nr DN.gn.625.325.2021 (dalej jako "decyzja z 20 maja 2024 r."), utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 3 grudnia 2021 r. nr WS-III.7515.2.104.2019.MK (dalej jako decyzja z 3 grudnia 2021 r.), umarzająca z mocy prawa w części postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z 16 listopada 1959 r. nr R1.U-Vg/161/59, w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa gruntów od P. S. Skargą kasacyjną zakwestionowano stanowisko organu pierwszej instancji, które podzielił organ II instancji i zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny o zastosowaniu przepisu art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej. Zgodnie z treścią tego przepisu, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. W ocenie skarżących kasacyjnie, przepis ten nie powinien mieć zastosowania w sprawie, gdyż umorzenie z mocy prawa postępowania administracyjnego w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, a także pozbawia obywateli wynagrodzenia za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej i zamyka obywatelom dochodzenie przed sądem powszechnym wynagrodzenia za szkodę w postaci pozbawienia obywatela własności mienia na skutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej. Słusznie w sprawie przyjęto, że istnieje podstawa do umorzenia postępowania nadzorczego dotyczącego kontrolowanego orzeczenia z 16 listopada 1959 r. z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej. Zważyć bowiem należy, że z chwilą wejścia w życie powołanej ustawy (16 września 2021 r.), organy administracji utraciły możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, od wydania lub ogłoszenia której upłynęło dziesięć lat (art. 156 § 2 k.p.a.). Jeżeli zaś od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się w ogóle postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 3 k.p.a.). Tym samym organ nie był uprawniony do zbadania czy kontrolowana decyzja w trybie nadzorczym zawierała kwalifikowane wady prawne. Z powyższego wynika, że stwierdzenie przez organ w toku prowadzonego postępowania nieważnościowego, że zostało ono wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanego w tym trybie rozstrzygnięcia stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia postępowania administracyjnego. Za Sądem I instancji powtórzyć można, że czasowe ograniczenia w dochodzeniu roszczeń, a także różnego rodzaju skutki prawne, które następują po upływie określonego terminu (co do zasady 30 lat), nie są novum w polskim porządku prawnym, przewidziano je także w systemie prawa cywilnego czy karnego (instytucja zasiedzenia - odpowiednio po upływie 30 bądź 20 lat, czy przedawnienie roszczeń z tytułu czynów niedozwolonych - art. 4421 § 1 i 2 k.c.). Sporne w sprawie jest nieustalenie daty doręczenia, o której mowa w art. 2 ustawy zmieniającej, z uwagi brak dowodów bezpośrednich. Kwestię wejścia do obrotu prawnego orzeczenia PPRN z 16 listopada 1959 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskich położonych we wsi B. regulował § 4 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R., zgodnie z którym władza, która wydała orzeczenie o przejściu mienia na własność Państwa, ogłasza je w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz wywiesza równocześnie w swoim lokalu urzędowym i w lokalu zarządu gminy, w której mienie jest położone. Natomiast za datę doręczenia orzeczenia uważa się dzień trzydziesty, następujący po dniu wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia (§ 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wobec orzeczenia PPRN w Gorlicach organom nie udało się zgromadzić dowodów, że zostało ono doręczone (ogłoszone) stronom postępowania. Z powodu braku obiektywnych możliwości uzupełnienia dokumentów archiwalnych - na skutek nieodnalezienia innych akt sprawy - Wojewoda rozstrzygający niniejszą sprawę nie był w stanie poczynić dodatkowych ustaleń w tym zakresie, ponad to co zostało w sprawie wykonane. Natomiast w oparciu o dostępną dokumentacją ustalono, że orzeczenie zostało ogłoszone i wykonane, wobec faktu dokonania wpisu prawa własności Skarbu Państwa w księdze wieczystej nr [...], do której to czynności wymaga się orzeczenia ostatecznego, czyli takiego które zostało ogłoszone lub doręczone i od którego upłynął termin na jego zaskarżenie. Zasadnie więc Sąd I instancji zaaprobował ustalenia o ogłoszeniu orzeczenia pomiędzy datą jego wydania (tj. 16 listopada 1959 r.), a datą złożenia niniejszego orzeczenia do sądu rejonowego z wnioskiem o dokonanie wpisu w księdze wieczystej tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa – datowanym na 5 września 1970 r. Wpisanie prawa własności do księgi wieczystej mogło nastąpić jedynie w oparciu o orzeczenie ostateczne, które zostało prawidłowo wprowadzone do obrotu prawnego na skutek doręczenia (ogłoszenia). Słusznie zatem w sprawie wywnioskowano, że skoro do takiego częściowego uchylenia kwestionowanego orzeczenia doszło, to jego doręczenie (ogłoszenie) musiało nastąpić najpóźniej przed 16 listopada 1959 r. Już zatem tylko zestawienie tej daty i daty wszczęcia postępowania było wystarczające do oceny czy doszło do przedawnienia możliwości merytorycznego rozstrzygania sprawy na gruncie art. 156 § 1 k.p.a. Skoro postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia wszczęte zostało 5 czerwca 2019 r. (data wpływu do organu złożonego w tym względzie podania), a kwestionowane orzeczenie ogłoszone zostało najpóźniej 60 lat temu - prawidłowa była konstatacja Wojewody Małopolskiego, że zaistniała w sprawie okoliczność skutkująca umorzeniem tego postępowania z mocy prawa z uwagi na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej. Przedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium zostało zainicjowane wnioskiem m.in. skarżących z 2 czerwca 2019 r. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej - ww. wniosek wpłynął do organu 5 czerwca 2019 r. Ustawa zmieniająca przewiduje, że stosuje się ją bezpośrednio do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, zatem skoro wszczęcie postępowania nastąpiło po upływie 30 lat od doręczenia kwestionowanej decyzji, to organ prawidłowo orzekł w zaskarżonej decyzji o umorzeniu z mocy prawa. Powyższy pogląd przyjęty w sprawie sąd odwoławczy w pełni podziela. Zauważyć też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już wypowiadał się na temat problematyki związanej ze zgodnością z Konstytucją RP zastosowania art. 2 ustawy nowelizującej (m.in. wyroki z 4 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1827/22, 2 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2052/22, 21 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2074/22, 5 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2214/22, 12 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2499/20, 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 2282/22, 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 2298/22, 3 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 2215/22, 7 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 2475/22 i 16 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 57/23). Z tego też powodu nie można podzielić argumentacji skarżących kasacyjnie, że w niniejszej sprawie sąd administracyjny w ramach rozproszonej kontroli konstytucyjności był uprawniony do bezpośredniego stwierdzenia niezgodności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z Konstytucją RP i niezastosowania tego przepisu. W odniesieniu do podniesionej w skardze kasacyjnej sprzeczności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z postanowieniami Konstytucji Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że zarzut ten skierowany jest de facto do ustawodawcy wobec wyrażenia dezaprobaty dla wprowadzenia takiej regulacji, a wywołującej skutki w sferze praw skarżących kasacyjnie. Podniesiono bowiem o niezgodności owego przepisu z postanowieniami Konstytucji RP, która to okoliczność nie została stwierdzona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, a tylko taka forma decyzji może uprawniać do czynienia zarzutów tej treści. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie ma żadnych uprawnień do badania prawidłowości uchwalenia określonych przepisów prawa. Zadaniem organu jest rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a nie ocena procesu legislacyjnego, w którym podstawa prawna decyzji została uchwalona. Zasada ta dotyczy też sądów administracyjnych, a wyjątek ma miejsce tylko i wyłącznie w sytuacji, w której po wniesieniu skargi bądź skargi kasacyjnej przez stronę, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie, nawet jeżeli niekonstytucyjny przepis nie został wskazany w podstawach kasacyjnych. Wówczas sądy administracyjne powinny zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a Naczelny Sąd Administracyjny nie pozostaje wówczas związany treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 9/09). Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Jak słusznie wspomniał Sąd I instancji, przed Trybunałem Konstytucyjnym z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisła sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, natomiast w sprawie tej dotychczas nie zapadło orzeczenie, a samo postępowanie nie kształtuje prawa i nie wpływa ono na wydane w sprawie niniejszej orzeczenia. Sąd odwoławczy w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że przyjęte mocą w tego rodzaju sprawach rozwiązanie normatywne ograniczające możliwość skutecznego wnioskowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej było konieczne i wynikało z postanowień wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 46/13. Regulacja ta doprowadziła do zamierzonych i wskazanych w tym wyroku skutków, to jest ograniczenia w czasie możliwości eliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznych i służenia ochronie interesu publicznego, w tym interesu Państwa czy jednostek samorządu terytorialnego, które na skutek decyzji pozbawiających prawa własności nabyły prawa, przy uwzględnieniu także i tego, że nabycie to z uwagi na upływ terminów zasiedzenia i tak by nastąpiło i nie stanowią nadmiernego ciężaru dla obywatela, który przez wiele lat mógł skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności. Okres trzydziestu lat był wystarczający do podjęcia inicjatywy w celu wyeliminowania decyzji czy postanowienia z obrotu prawnego. Przyjęto wówczas, że zasada proporcjonalności w zakresie w jakim racje konstytucyjne przemawiające za retroaktywnością równoważą jej negatywne skutki, który to pogląd sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 148/22). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej i przepisy z nim połączone są nieuzasadnione. Powtórzenia na Sądem I instancji wymaga, że nie doszło jednocześnie do uchybienia przepisom art. 7 czy też art. 77 § 1 k.p.a., czyli takim które miałoby wpływ na odmienny wynik sprawy. Ocena niniejszej sprawy była swobodna i nie doszło w tym przypadku do naruszenia także przepisu art. 80 k.p.a. Rozumienie "słusznego interesu strony" jako zgodnego z oczekiwaniami osoby posiadającej w tym interes jest chybione. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce. Niniejsza skarga kasacyjna stanowi de facto polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów, zaaprobowanymi przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o czym orzekł jak w sentencji.