I OSK 444/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 r., I SAB/Wa 234/08 o odrzuceniu skargi W. G. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie przekazania danych w celu realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Pismem z dnia 25 listopada 2008 r. W. G. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie przekazania danych w celu realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że po złożeniu przez nią w dniu 24 marca 2006 r. wniosku o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty w postaci gotówki doszło do licznych naruszeń przepisów prawa dokonanych przez Wojewodę Mazowieckiego i Ministra Skarbu Państwa wyczerpujących znamiona bezczynności w zakresie czynność podejmowanych w celu wypłaty rekompensaty. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. G. Jak wskazał Sąd przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na bezczynność Ministra Skarbu Państwa polegająca na braku realizacji wypłaty rekompensaty w postaci gotówki z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej w miejscowości Sowczyn poza obecnymi granicami państwa polskiego, tj. na nieprzekazaniu przez Ministra Skarbu Państwa danych z rejestru osób uprawnionych województwa mazowieckiego działającego w ramach Systemu Informatycznego Rejestrów SIR do Banku Gospodarstwa Krajowego celem realizacji ww. świadczenia. W ocenie Sądu, przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie mieści się w katalogu spraw podlegających zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Działania te stanowią czynności materialno-techniczne i bezczynność organu w tym zakresie nie jest bezczynnością o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Na powyższe postanowienie W. G. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.), w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., oraz 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), a także art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd w sposób niewłaściwy zrozumiał art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ: - określonej w nim czynności (aktowi), Minister Skarbu Państwa jest zobowiązany nadać w stosunku do skarżącej zobiektywizowaną postać, odpowiednio do wymogów art. 14 §1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - czynność ta jest niewątpliwie czynnością z zakresu administracji publicznej - indywidualną, skierowaną w toczącym się postępowaniu administracyjnym bezpośrednio do strony postępowania oraz dotyczy wprost realizacji prawa podmiotowego wynikającego z przepisów ustawy. W konsekwencji mylnego zrozumienia przepisów art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd popełnił błąd subsumpcji i pomimo, iż na określoną w/w przepisem czynność (akt), na podstawie art. 3 § 2 pkt. 8, w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. służy skarga do sądu administracyjnego stwierdził, iż skarga taka nie przysługuje, naruszając tym samym art. 3 § 2 pkt 8, w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Tak jak wskazał Sąd I instancji przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na bezczynność Ministra Skarbu Państwa polegająca na nieprzekazaniu danych z rejestru osób uprawnionych województwa mazowieckiego działającego w ramach Systemu Informatycznego Rejestrów SIR do Banku Gospodarstwa Krajowego celem realizacji świadczenia. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa przekazuje Bankowi dane osób uprawnionych do otrzymania świadczenia pieniężnego zawarte w rejestrach, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 2. Z powyższego zapisu wynika, iż bez wątpienia przekazanie danych z rejestru do Banku Gospodarstwa Krajowego jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej. Nie można jednakże przyjąć, że czynność powyższa jest zaskarżalna do sądu administracyjnego a zatem w konsekwencji do sądu administracyjnego przysługuje również skarga na bezczynność w przypadku niedokonania tej czynności. Jak się bowiem przyjmuje w orzecznictwie sądów administracyjnych przez czynność w rozumieniu 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z 12 marca 1998 r., II SA 1247/97, OSP 1999/2/25). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przekazanie przedmiotowych danych nie stanowi stwierdzenia ani uznania uprawnienia do otrzymania rekompensaty, co miało miejsce wcześniej w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2003 r., lecz ma charakter czysto techniczny. Ponadto istotne jest również, że omawiana czynność ma niejako wewnętrzny charakter, gdyż nie jest skierowana bezpośrednio do strony lecz do Banku realizującego zadanie publiczne. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. odrzucił skargę W. G. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie przekazania danych w celu realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.