I OSK 3856/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 872/17 w sprawie ze skargi A.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 maja 2018r. sygn. akt II SA/Rz 872/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości skargę oddalił. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, opartej na podstawach wyszczególnionych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) skarżący A.Ł. zarzucił naruszenie następujących przepisów: I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowym sprawowaniu kontroli działalności organu administracji i oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nie uchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 7 k.p.a, 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a poprzez przyjęcie, ze organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś zebrany w sprawie materiał został wyczerpująco rozpatrzony i oceniony, podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i błędnej oceny dokumentacji geodezyjnej przygotowanej przez geodetę A.T., bowiem ta w istocie zawierala liczne braki i uchybienia wynikające z zaniechania przez geodetę przeprowadzenia podstawowych, niezbędnych czynności, których wynik mógl stanowić podstawę ustalenia przebiegu spornej granicy w trybie art. 31 ust. 1 ustawy, a pomimo tego organy przygotowaną dokumentacji uznały za prawidłową przyjmując wynikające z niej wnioski za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie; 2) art. 145 § pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a w zw. z § 22 pkt 2) oraz § 23 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z dnia 14 kwietnia 1999 roku w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie rozgraniczania") polegające na nieprawidłowym sprawowaniu kontroli działalności organu administracji i oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy objawiający się w oparciu rozstrzygnięcia na błędnie przeprowadzonych czynnościach rozgraniczenia i wadliwie sporządzonej dokumentacji rozgraniczenia nieruchomości takich jak brak umieszczenia na szkicu trwałych elementów zagospodarowania terenu, a także niezamieszczenia w opinii geodety uzasadnienia przebiegu wytyczonej przez geodetę granicy; 3) art. 145 § pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieprawidłowym sprawowaniu kontroli działalności organu administracji i oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi. a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 9, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie i niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy, zarzutów co do wadliwości dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez biegłego na zlecenie organu pierwszej instancji jakie podnosił w swoim odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji, poprzestając na powtórzeniu stanowiska przedstawionego przez organ pierwszej instancji, wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania, tj. organ odwoławczy nie wyjaśnił, które dowody, lub brak których dowodów, uniemożliwił wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. 4) art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd złożonych wraz ze skargą dowodów w postaci materiału fotograficznego oraz szkicu sytuacji terenowej z uwagi na okoliczność, ze wskazania granicy nieruchomości strona może dokonać wyłącznie w trakcie czynności rozgraniczających, gdyż ma to istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji skarżący nie może powoływać się na ww. dowody w postępowaniu sądowoadministracyjnym, podczas gdy przepis art. 34 ust. 1 oraz 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w ocenie Skarżącego nie prekluduje inicjatywy dowodowej stron w tym zakresie, a ponadto, wnioskowane w skardze dowody są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (m.in. wadliwości czynności rozgraniczenia przeprowadzonych przez geodetę), zaś ich przeprowadzenie nie mogło wywołać zwłoki w rozpoznaniu sprawy. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj,: 1) art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Z 2017r., poz. 2102 ze zm., dale] jako "ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że organy obu instancji dokonały oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami prawa, podczas, gdy czynności tych organy nie wykonały, błędnie przyjmując, ze wystarczającym potwierdzeniem tej weryfikacji jest przyjęcie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji pomimo wadliwego wykonania czynności przez geodetę i niezgodności dokumentacji z przepisami, dokumentacja techniczna nie została geodecie zwrócona przez organ do poprawy i uzupełniania; 2) art. 34 ust. 1 i 2 u.p.g.k, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy obu instancji prawidłowo uznały, ze w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, i tym samym zaistniały przestanki do wydania decyzji umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe oraz przekazującej sprawę do rozpoznania sądowi powszechnemu, podczas decyzja o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego podjęta przez organ I i II instancji była podjęta bez uprzedniego zbadania przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; 3) art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, ze organy obu instancji prawidłowo dokonały czynności włączenia dokumentacji technicznej sporządzonej przez geodetę A.T. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podczas gdy: a) przed przekazaniem dokumentacji technicznej organy nie dokonały weryfikacji prawidłowości wykonanych przez geodetą czynności w sprawie, a powyższa czynność winna nastąpić przed takim skierowaniem dokumentacji do zasobu, a nie ją zastępować; b) nie wydano w sprawie decyzji w sprawie rozgraniczenia, zaś włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokonuje się wyłącznie w związku z wydaniem decyzji w sprawie rozgraniczenia, co niewątpliwie w tej sprawie nie miało miejsca. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości, a następnie rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 roku, znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego z dnia [...] kwietnia 2017 roku, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie [...] [...] - działką nr [...] (KW nr [...]) stanowiącą w [...] własność E.P., w [...] G.P., w [...] M.C.; w [...] S.P., w [...] D.P., w [...] J.P., w [...] R.P. z działką nr [...] (KW [...]) stanowiącą własność A.Ł. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego wystąpiła E.P., natomiast odwołanie od decyzji umarzającej postępowanie wniósł A.Ł., podobnie jak skargę i skargę kasacyjną. W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, poprzez niewydanie przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] decyzji o rozgraniczeniu na podstawie istniejących dokumentów. Stąd też przypomnieć należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy umorzenie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy do rozpatrzenia sądowi może nastąpić tylko wtedy, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu i gdy nie dojdzie do zawarcia ugody pomiędzy stronami, a istnieje spór co do przebiegu linii granicznych. Art. 33 ust. 1 ustawy stanowi, że wójt (burmistrz) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wydanie decyzji o rozgraniczeniu poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia; W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że pomiędzy właścicielami nieruchomości oznaczonymi jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] istnieje spór co przebiegu granicy pomiędzy tymi nieruchomościami jak również, że nie doszło do zawarcia ugody. A.Ł., właściciel działki nr [...] nie zgodził się z okazanym przebiegiem granicy i nie podpisał protokołu granicznego. Kwestią sporną jest czy w okolicznościach tej sprawy jest podstawa do wydania decyzji rozgraniczeniowej na podstawie zebranych dowodów. Stąd też dla możliwości oceny tego zarzutów materialnoprawnych istotne znaczenie ma ocena zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W zarzucie sformułowanym w pkt 1 wskazano na naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego z uwagi na błędną ocenę dokumentacji geodezyjnej przygotowaną przez geodetę A.T. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Skarżący kasacyjnie nie wykazał istotnych błędów w sporządzonej przez geodetę dokumentacji rozgraniczeniowej, zaś uzasadnienie powyższego zarzutu wskazuje jedynie na brak zgody skarżącego kasacyjnie co do wskazanego przez geodetę przebiegu granicy. Błędy wskazywane przez skarżącego dotyczyły nieprawidłowo wytyczonej granicy, czemu nie przeczył sam geodeta wskazując na braki w dokumentacji. Analiza wszystkich dokumentów zgromadzonych w zasobie geodezyjnym, a nie tylko tych na które powołuje się skarżący kasacyjnie, prowadzi do wniosku, że dokumentacja geodezyjna, w tym operat przyjęty do zasobu, zawiera niepełne dane co powoduje, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy na podstawie tej dokumentacji. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo oceniło, że w stanie faktycznym sprawy nie jest możliwie wydanie decyzji administracyjnej o rozgraniczeniu w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak bowiem wynika z prawidłowo sporządzonego protokołu granicznego i opinii geodety, istniejące dokumenty nie pozwalają na wskazanie w sposób jednoznaczny przebiegu spornej granicy. Przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne nie naruszało, podnoszonych w skardze przepisów, w szczególności zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należało uznać za kompletny i pozwalający na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stąd też zdaniem Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, o czym świadczy zebrany materiał dowodowy. Należy wyraźnie podkreślić, że organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe może wydać decyzję w sprawie rozgraniczenia, jeżeli na podstawie zebranych dokumentów możliwe jest jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy. Jeżeli zaś zebrane dokumenty nie tylko nie pozwalają na takie jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy, a wręcz wskazują na odmienny jej przebieg, a stanowiska stron co do przebiegu granicy są sprzeczne, albowiem każda ze stron swoje stanowisko opiera na wybranych dokumentach, które znajdują się w zasobie geodezyjnym, organ nie ma kompetencji do dokonania rozgraniczenia. Brak dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie przebiegu granicy i spór stron co do przebiegu tej granicy powoduje, że zachodzi przesłanka do wydania decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do sądu powszechnego. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny. Drugi zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania odnosi się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz § 22 pkt 2) oraz § 23 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z dnia 14 kwietnia 1999 roku w sprawie rozgraniczania nieruchomości polegający na wadliwie sporządzonej dokumentacji rozgraniczenia takich jak brak umieszczenia na szkicu trwałych elementów zagospodarowania terenu. Zarzut ten jest również niezasadny. Prawidłowość dokumentacji sporządzonej przez geodetę potwierdziło włączenie jej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...] marca 2017 r. pod numerem [...]. Nie jest zasadny trzeci z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Organ II instancji zgodnie z art. 107 § 3 kpa oraz zasadą dwuinstancyjności postępowania zawartą w art. 15 k.p.a. przeprowadził postępowanie oraz wydal decyzję. Uwadze skarżącego kasacyjnie umknęły przesłanki wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postepowania rozgraniczeniowego do których odniósł się organ odwoławczy i następnie Sąd I instancji . Nie budzi wątpliwości, że w przypadku sporu co do przebiegu granicy między działkami i braku ugody pomiędzy właścicielami poszczególnych nieruchomości możliwe jest wydanie decyzji rozgraniczeniowej na podstawie istniejącej dokumentacji. Jak potwierdził sam skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi, dokumentacja zgromadzona w sprawie nie pozwalała na jednoznaczne wytyczenie granicy. Takie było również stanowisko geodety zawarte w operacie technicznym w części II p.t. "Założenia techniczne i ich realizacja". Geodeta stwierdził, że zarys pomiarowy wykonany w 1968 roku nie pozwala na jednoznaczne określenie przebiegu granic będących przedmiotem rozgraniczenia. W terenie nie udało się odnaleźć punktów granicznych na działkach sąsiednich. Z tych przyczyn organ odwoławczy prawidłowo odnosząc się do przesłanek umorzenia postępowania do nich ograniczył uzasadnienie decyzji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem zarówno fotografie, jak i szkic sytuacji terenowej nie są dowodami uzupełniającymi. Nie odnoszą się one do przesłanek materialnoprawnych decyzji o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego. Wskazują na wadliwie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, wykonaną dokumentację rozgraniczeniową. Dowody tego rodzaju winien był skarżący przedłożyć organom administracji w celu ich oceny, przeprowadzenie bowiem dowodu przez Sąd wykraczałoby poza granice art. 106 § 3 p.p.s.a.. W takich okolicznościach zasadnie Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek dowodowy, a to oznacza zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - to zarzut ten okazał się niezasadny. Wskazany przepis stanowi, że wydanie decyzji poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. W wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on sytuacji, kiedy geodeta wytyczył przebieg granicy. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje. W niniejszym postępowaniu obowiązkiem organu było natomiast dokonanie oceny, czy wnioski geodety o braku możliwości wytyczenia przebiegu granicy były prawidłowe. Na podstawie przeprowadzonej przez siebie analizy tak zgromadzonego i opisanego materiału dowodowego, organ doszedł do wniosku, że zebrane w sprawie dokumenty nie dają podstaw do wytyczenia granicy, albowiem nie dają jednoznacznej odpowiedzi co do przebiegu granicy. Wynika to z opracowanych przez geodetę: operatu technicznego oraz protokołu granicznego. W tych warunkach nie można czynić zarzutu Sądowi I instancji, że zaaprobował trafną ocenę organów, co do prawidłowości wyrażonego przez geodetę stanowiska o braku możliwości wytyczenia przebiegu granicy, na podstawie analizowanych dokumentów. Dlatego też podniesiony zarzut nie jest zasadny. Należy dodać, że z przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Poza sporem było, że strony nie zawarły ugody w zakresie przebiegu granicy pomiędzy ich nieruchomościami, ani też ich oświadczenia, co do przebiegu granicy nie były zgodne. Dlatego też wyłączną możliwością wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie ww. przepisu było istnienie na to podstaw, wynikających z zebranych dowodów, tj. dokumentacji sporządzonej przez upoważnionego geodetę, który winien ustalić, czy istnieje możliwość odtworzenia na podstawie istniejących jednoznacznych danych geodezyjnych położenia punktów i przebiegu linii granicznych. Skoro dane te , nie były jednoznaczne to należało zaaprobować trafną oceną Sądu I instancji uznającą decyzje organów za prawidłowe. Niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania sprawia, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego art. 34 ust.1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy pomiędzy właścicielami rozgraniczanych nieruchomości istnieje spór co do przebiegu granicy, nie doszło do zawarcia ugody, a na podstawie zebranych dowodów nie jest możliwe ustalenie przebiegu granicy, albowiem dowody te nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy. W takich okolicznościach zasadnie organ umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia i przekazał sprawę do sądu powszechnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.