I OSK 343/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Monika Ziębicka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. i S.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2022r., sygn. akt II SA/Kr 815/22 w sprawie ze skargi J.M. i S.M. na decyzję Małopolskiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 23 maja 2022r. znak WIW.ŻZ.9250.1.9.2022 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie zakazania właścicielowi gospodarstwa rolnego przemieszczania zwierząt hodowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 listopada 2022 r. II SA/Kr 815/22, oddalił skargę J.M. i S.M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie z 23 maja 2022 r. nr WIW.ŻZ.9250.1.9.2022 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie zakazania właścicielowi gospodarstwa rolnego przemieszczania zwierząt hodowlanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J.M. i S.M., zaskarżając wyrok w całości. Zarzucili mu: 1. nie wzięcie pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że organ zaskarżony wydał orzeczenie niezgodnie ze stanem wynikającym z akt sprawy, czym naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., gdy tymczasem organ zaskarżony w sprawie naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. przez nie zastosowanie się przez niego przy ponownym rozpoznaniu sprawy do wytycznych zawartych w uchylającym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdy tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wziął pod uwagę, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wadowicach, a za nim Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie nie zastosowali się do tych wytycznych, a czym doprowadzili do naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż powyższe naruszenie przepisów postępowania miało niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.); 2. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 133 § 1 p.p.s.a., przez nie wzięcie pod uwagę faktu, że tenże Sąd orzekł w sprawie niezgodnie z stanem faktycznym wynikającym z akt nin. sprawy i z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. i sprzecznie z art. 107 § 3 k.p.a. organ zaskarżony w ogóle nie uzasadnił jego decyzji, które powodowały, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wadowicach a następnie Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie, powodowały przyjęcie przez nich, że J.M. złożył wniosek w spóźnionym terminie z przekroczeniem terminu miesięcznego dowiedzenia się przez niego o wydaniu skarżonej decyzji, której dotyczył jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, jak również nie podanie okoliczności które spowodowały uznanie wniosku skarżonego o wznowienie postępowania w sprawie za bezzasadny pod względem faktycznym i prawnym. Należy powiem wziąć pod uwagę, że przytoczone okoliczności przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach i przyjęte następnie przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, były ostrożności procesowej skarżący J.M. nie dochował miesięcznego terminu liczonego od dnia dowiedzenia się o decyzji, a to jest niewystarczające dla skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a które to naruszenie przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miało niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 107 § 3 k.p.a. związku z art. 124 pkt 2 p.p.s.a.); 3. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przez nie wzięcie pod uwagę przy wydaniu zaskarżonego wyroku, że nastąpiło to sprzecznie z dyspozycjami zawartymi art. 148 § 1 k.p.a. związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przez brak na tej postawie prawnej decyzji wznowienia postępowania nin. sprawy, a które to uchylenie przepisów postępowania miało niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 148 § 1 k.p.a. związku z art. 137 pkt 2 ). Związku z art. 137 pkt 1 p.p.s.a.; 4. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów art. 133 § 1 k.p.a. przez niewzięcie pod uwagę, że organ zaskarżony wydał skarżoną decyzje z naruszeniem art. 7 k.p.a., a co polegało na barku podjęcia przez organ I Instancji wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a co polegało na braku zbadania kiedy uczestnicy J.M. i S.M. dowiedzieli się o zaistnieniu przyczyny, dla której istnienia mogli oni złożyć oni w sprawie wniosek o wznowienia postępowania, a które to uchylenie przepisów postępowania stanowi podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 5. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przez niewzięcie pod uwagę, że organ zaskarżony naruszył art. 77 § 1 k.p.a. nie wybierając sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i rozpoznania konsekwencji tego w sprawie całego materiału dowodowego a co polega na tym, że nie wyjaśniono kiedy J.M. i S.M. dowiedzieli się o zaistnieniu po ich stronie przyczyn, które powodują możliwość domagania się przez nich wznowienia postępowania w sprawie, a która to podstawa prawna skargi kasacyjnej uzasadnia zasadność tejże skargi kasacyjnej zgodnie z art. 133 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wniósł o cyt.: "Uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie od organu zaskarżonego na rzecz skarżących kosztów postępowania związanych z wniesieniem nin. skargi na rzecz skarżących i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do jej ponownego rozpoznania." Zażądał też przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Na wstępie zauważyć należy, że już sama konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej nie pozwalała na jej uwzględnienie, i to z kilku powodów. Po pierwsze, zarzuty zostały zredagowane niestarannie, a czasami wręcz w sposób niezrozumiały. Jak bowiem zrozumieć np. wywód zawarty w zarzucie 2 skargi kasacyjnej zaczynający się od słów: "Należy powiem wziąć pod uwagę, że przytoczone okoliczności przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach i przyjęte następnie przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, były ostrożności procesowej skarżący J.M. nie dochował miesięcznego terminu liczonego od dnia dowiedzenia się o decyzji, a to jest niewystarczające dla skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a które to naruszenie przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miało niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 107 § 3 k.p.a. związku z art. 124 pkt 2 p.p.s.a.)". Po wtóre, skarga kasacyjna nie wskazuje, na której podstawie kasacyjnej zostały oparte poszczególne zarzuty, co ma zasadnicze znaczenie dla ich oceny. "Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Z kolei w przypadku zarzutu błędnej wykładni konieczne jest wskazanie na czym polega wadliwe rozumienie przez sąd I instancji przepisu. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z 13.01.2026 r. I GSK 638/23, LEX nr 4006702). W powyższym kontekście zauważyć należy, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przywoływany w zarzucie nr 1 skargi kasacyjnej, wskazuje na jedną z podstaw, na których można oprzeć skargę kasacyjną. Przepis ten nie mógł być zatem stosowany przez organ, ani nie był stosowany przez Sąd I instancji, a więc ani przez organ, ani przez Sąd I instancji nie mógł być naruszony, co sugeruje skarga kasacyjna. Nie istnieją też takie przepisy, jak art. 137 pkt 1 p.p.s.a. (zarzut nr 3), art. 133 pkt 2 p.p.s.a. (zarzut nr 5), czy art. 124 pkt 2 p.p.s.a. (zarzut nr 2), co świadczy przynajmniej o niestaranności w redakcji zarzutów. Nie jest też jasne, czy w zarzucie nr 3 chodzi o art. 137 pkt 2 k.p.a., czy p.p.s.a., co wszak i tak jest bez znaczenia, bo w obydwu tych ustawach taki przepis nie istnieje. Po trzecie, wszystkie zarzuty zbudowane są na zasadzie zbitki przepisów. Orzecznictwo wskazuje natomiast, że "Tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (zob. wyroki NSA z: 18 października 2011 r. II FSK 797/10; 13 września 2011 r. II FSK 593/10; 18 maja 2011 r. II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r. II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo; 20 stycznia 2022 r. III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r. III OSK 1434/21). Jest możliwe, że kilka przepisów może tworzyć określoną normę prawną, ale wówczas zarzut skonstruowany z kilku przepisów musi wskazywać, że tworzą one właśnie taką normę prawną, jaka jest jej treść, i w jaki sposób taka norma została naruszona" (zob. wyrok NSA z 6 września 2023 r. I OSK 89/23, LEX nr 3613094). Warunku tego skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie spełnia, co uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do zarzutów. Już więc tylko na marginesie zauważyć należy, że Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wadowicach nr 16 z 14 sierpnia 2012 r. Postępowanie zostało wznowione postanowieniem z 29 kwietnia 2014 r. na wniosek J.M. z 2 kwietnia 2014 r. Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów (które ponownie przeprowadziły postępowanie po uchyleniu wcześniejszego rozstrzygnięcia przez WSA), że wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a., i podzielił stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, powinien je umorzyć. Sąd I instancji swoje stanowisko, co do uchybienia terminu do wznowienia postępowania, oparł na zeznaniach w charakterze strony samego J.M. Na pytanie, kiedy brat S.M. powiedział mu o zakazie, J.M. stwierdził, że chyba niedługo po żniwach; że on nie bardzo rozumiał, o co chodzi z tym zakazem przemieszczania, że w późniejszym terminie brat czytał mu decyzję, może za tydzień od doręczenia decyzji, kiedy było więcej czasu i że były tam wyszczególnione poszczególne sztuki, dość długa lista. Zdaniem Sądu I instancji z tego jasno wynika, że J.M. dowiedział się o decyzji kilka dni po jej doręczeniu bratu S.M.. Przyznał, że niedokładnie rozumiał jej treść i w tym zakresie zapewne uzyskał później wyjaśnienia od swojego pełnomocnika. Natomiast nie ulega wątpliwości, że wiedzę o decyzji J.M. uzyskał latem 2012 r. Jeśli więc wniosek o wznowienie postępowania został złożony 2 kwietnia 2014 r., to oczywiste jest, że nastąpiło to z uchybieniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Ustalenia te, z przyczyn wspomnianych wyżej, nie zostały skutecznie podważone, ani też stanowisko, że w powyższej sytuacji wznowione postępowanie podlegało umorzeniu. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.