I OSK 343/18

Dnia 27 czerwca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 637/17 w sprawie ze skargi A. M. M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] 2017 roku [...] w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych 1/ uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2/ zasądza solidarnie od A. M. i M. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [pic]

I OSK 343/18 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. M. i M. M. i uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.), dalej ustawa, utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych (lokal nr [...] i lokal [...]) zlokalizowanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w [...], na terenie działki nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r., A. M. i M. M. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali znajdujących się w budynku mieszkalnym we wsi [...] przy ul. [...]. Uwzględniając wniosek Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał wnioskodawcom zaświadczenie, że lokale mieszkalne: lokal [...], znajdujący się na poziomie parteru i poddasza, oraz lokal [...], znajdujący się na poziomie parteru i poddasza, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych we wsi [...] przy ul. [...] na terenie działki nr [...], są lokalami samodzielnymi. Organ zaznaczył, że zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 2015 r., Starosta wyraził zgodę na wybudowanie na działce nr [...] budynku jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych. Inwestycja została zrealizowana w czerwcu 2016 r. Następnie doszło do podziału działki nr [...], w tym - wyżej wymienionego budynku objętego pozwoleniem na budowę, na działki nr [...] i nr [...]. Następnie wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. A. M. i M. M. wystąpili do Starosty z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali [...] i [...] położonych na terenie działki nr [...]. Do wniosku załączono inwentaryzację dotyczącą lokalu [...] (znajdującego się na parterze) i [...] (znajdującego się na poddaszu), z której wynika, że oba te lokale znajdują się w tej części budynku objętego pozwoleniem na budowę, która jest usytuowana na działce nr [...] – co oznacza, że zostały one wydzielone przez stronę z lokalu mieszkalnego oznaczonego w zaświadczeniu z 2016 r. jako lokal [...]. Organ tym razem odmówił wydania zaświadczenia, wskazując, że nie posiada dokumentu, z którego wynikałoby, że wnioskodawcy dokonali zmiany sposobu użytkowania nowo wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych na budynek mieszkalny wielorodzinny i uzyskali stosowne dokumenty. Wydanie zaświadczeń o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić dopiero po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal jest usytuowany. Podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] i podział budynku na części spowodował zaś jedynie zmiany w sferze prawa cywilnego, co powoduje, że wydzielone części budynku mogą stanowić odrębne przedmioty własności. Nie spowodowało to jednak zmiany funkcji budynku – tj. na budynek mieszkalny wielorodzinny. Organ odmówił tym samym wydania zaświadczeń, których treść byłaby sprzeczna z Prawem budowalnym. Nie jest bowiem możliwe urzędowe potwierdzenie, że trzy lokale mieszkalne, oznaczone jako lokal [...], [...] (stanowiące w całości lokal [...]) i wydzielony wcześniej lokal [...] znajdują się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, choć zlokalizowanym na dwóch działkach o nr [...] i [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. podkreśliło również, że jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się posiadaniu organu, to organ winien w trybie art. 219 k.p.a. odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Dane znajdujące się w posiadaniu Starosty, na podstawie których miał on wydać zaświadczenie, byłyby ze sobą sprzeczne pod względem formalnym. Z jednej strony dokumenty urzędowe stwierdzają bowiem, że budynek wymieniony we wniosku to budynek mieszkalny jednorodzinny, zatem nie może on zawierać więcej niż dwóch lokali mieszkalnych (zgodnie z art. 3 pkt 2 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej P.b.). Z drugiej strony dokument prywatny złożony przez wnioskodawców wskazuje, że w budynku znajdują się trzy lokale mieszkalne, co prowadzi do wniosku, że budynek powinien być uznany w świetle prawa za budynek wielorodzinny. Rodzi to przypuszczenie, że wydzielenie trzech lokali nastąpiło wbrew wydanemu pozwoleniu na budowę, skoro nie istnieje dokument zezwalający na użytkowanie tego budynku jako budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Na ostateczne postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli A. M. i M. M.. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że przyczyną odmowy wydania zaświadczeń żądanej treści było to, że – zdaniem organów - wyodrębnienie dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w spornym budynku, wybudowanym jako dom jednorodzinny i tak przyjętym do użytkowania, spowoduje zmianę określonej poprzednio decyzjami administracyjnymi funkcji budynku jako jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, a w rezultacie sytuację sprzeczną z przepisami P.b. i przepisami wykonawczymi oraz sytuację sprzeczną z dokumentacją architektoniczno-budowlaną, będącą w posiadaniu organu I instancji. Tymczasem wskazane przepisy ustawy (w brzmieniu z daty orzekania przez organy obu instancji), nie przewidywały powoływania się na inne niż wymienione w nich kryteria oceny samodzielności lokalu. Zatem organy nie powinny stosować przy rozstrzyganiu sprawy innych przepisów prawa materialnego. Przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego jest wyjaśnienie, czy objęty wnioskiem lokal spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 2 ust. 2 ustawy. Sąd Wojewódzki podkreślił, że argumentując, iż wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych spowoduje zmianę funkcji budynku, w którym znajdują się te lokale, organy nie wykazały, na czym opierają swoje twierdzenie, nie wskazały również, z jakich przepisów ustawy wynika zakaz stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego położonego w budynku jednorodzinnym. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Innymi słowy samodzielny lokal mieszkalny ma spełniać wymagania do korzystania z niego zgodnie z przeznaczeniem, przy uwzględnieniu stałego przebywania w nim ludzi, bez konieczności korzystania z innych samodzielnych lokali oraz sprostać wymaganiom obrotu cywilnoprawnego. Kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny, decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami, swobodny dostęp do niego właściciela czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca). Zatem istotne jest, aby lokal mieszkalny był w obrębie budynku wydzielony trwałymi ścianami. Również w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) znajduje się zapis, że przez lokal mieszkalny należy rozumieć wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Z definicjami tymi koresponduje definicja "mieszkania" zawarta w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), zgodnie z którą ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o mieszkaniu - należy przez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Sąd I instancji stwierdził zatem, że na skutek przyjęcia wadliwej interpretacji art. 2 ust. 2 ustawy organ I instancji nie wykazał okoliczności mających podstawowe znaczenie dla sprawy, czym naruszył art. 218 § 2 k.p.a., zaś organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., aprobując bez zastrzeżeń błędne stanowisko organu I instancji. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2017 r. skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G.. Zaskarżając wyrok w całości organ zarzucił mu naruszenie: 1/ prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z art. 3 pkt 2a P.b. i art. 218 § 1 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych w budynku jednorodzinnym w liczbie większej niż dwa lokale nie można przy ocenie kryteriów samodzielności lokalu powoływać się na inne przepisy prawa materialnego niż tylko art. 2 ust. 2 ustawy, a tym samym bez znaczenia jest kwestia, że postępowanie dotyczy samodzielności trzeciego i kolejnego lokalu mieszkalnego wydzielonego wbrew pozwoleniu na budowę w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. W ocenie Kolegium prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. oraz z art. 3 pkt 2a P.b. prowadzi do wniosku, że starosta przy rozpatrywaniu wyżej wskazanego wniosku jest związany adnotacją zamieszczoną w pozwoleniu na budowę o tym, że przedmiotowy budynek jest dwulokalowy i w związku z tym nie może wydać zaświadczenia o samodzielności trzeciego i kolejnego lokalu mieszkalnego w budynku jednorodzinnym do czasu uzyskania przez wnioskodawcę pozwolenia na zmianę użytkowania budynku na wielorodzinny, 2/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez niewykazanie, by organy administracji obu instancji naruszyły przepisy o postępowaniu w sposób mający wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. złożyło oświadczenie, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. M. i M. M. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają w istocie do wykazania naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 ust. 2 i 3 ustawy, poprzez uznanie, że przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali należy stosować tylko kryteria wynikające z art. 2 ust. 2 ustawy. Tymczasem w ocenie organu należy wówczas stosować także kryteria niewskazane w ww. przepisie, a wynikające z przepisów P.b., co w konsekwencji powinno doprowadzić do uznania, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do odmowy wydania zaświadczeń o samodzielności lokali zgodnie z wnioskiem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację w tym sporze należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia), samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. W myśl zaś art. 2 ust. 3 spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy określa zatem przesłanki, których spełnienie warunkuje wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a., zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego przez właściwy organ administracji publicznej, na żądanie zainteresowanej osoby. Zaświadczenie o samodzielności lokalu jest dokumentem urzędowym potwierdzającym, że dany lokal spełnia wymogi samodzielności lokalu. Jest ono niezbędne dla dokonania czynności wydzielenia lokalu, jako samodzielnej nieruchomości lokalowej z nieruchomości głównej. Wydzielenie zaś lokalu jako odrębnej nieruchomości jest niezbędne do ustanowienia dla danego lokalu prawa odrębnej własności. Czynności te dokonywane są przy sprzedaży lokali mieszkalnych określonym podmiotom w nowo wybudowanych obiektach. Tym samym zaświadczenie takie potwierdza, że dany lokal mieszkalny został wybudowany legalnie i zgodnie z prawem, co w dalszej kolejności prowadzi do konstatacji, że lokal taki może być przedmiotem obrotu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., I OSK 908/13, z dnia 22 kwietnia 2015 r., I OSK 2772/14). Jak wynika z akt sprawy, co nie jest sporne, decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczyła budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi. Po zakończeniu inwestycji inwestorzy uzyskali w dniu [...] czerwca 2016 r. zaświadczenia o samodzielności lokali [...] i [...] w nowo wybudowanym budynku jednorodzinnym. Następnie dokonali oni podziału nieruchomości w ten sposób, że granica dwóch działek wydzielonych z działki pierwotnej przebiegała przez ów budynek jednorodzinny, tak że samodzielny lokal mieszkalny [...] znajdował się w granicach jednej działki, a samodzielny lokal mieszkalny [...] - w granicach drugiej działki. Wówczas inwestor wystąpił z kolejnym wnioskiem o stwierdzenie samodzielności dwóch lokali mieszkalnych, wyodrębnionych na piętrze i na parterze w lokalu [...]. Tymczasem, zgodnie z art. 3 pkt 2a P.b. ilekroć w ustawie mowa jest o budynku mieszkalnym jednorodzinnym należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Powołany przepis uniemożliwia zatem wydzielenie więcej niż dwóch lokali w budynku jednorodzinnym. Dopóki zatem budynkowi wzniesionemu przez inwestorów (wnioskodawców) przysługuje status budynku jednorodzinnego, uznać należy za niedopuszczalne wydanie zaświadczeń o samodzielności dla trzech lokali mieszkalnych. Wydanie takich zaświadczeń potwierdzałoby nieprawdziwy stan faktyczny w stosunku do stanu prawnego inwestycji, z uwagi na niezgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydanym pozwoleniem na budowę, jak i z definicją ustawową budynku jednorodzinnego. Należy podzielić stanowisko składającego skargę kasacyjną organu, że względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy dotyczących wydzielania lokali w budynku jednorodzinnym przywołaną wyżej ustawową definicję takiego budynku. Skoro elementem pojęcia budynku jednorodzinnego jest wyraźnie sformułowane ograniczenie możliwości wydzielenia w nim odrębnych lokali mieszkalnych do dwóch, to niedopuszczalne jest wydzielenie większej ilości lokali. Żądanie wydania zaświadczeń o samodzielności dla trzech lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym stanowi próbę obejścia przepisów P.b. i nie może zyskać aprobaty w demokratycznym państwie prawnym. Dlatego też należy stwierdzić, że organy administracji publicznej zgodnie z art. 7 Konstytucji RP działały na podstawie i w granicach prawa, gdyż w demokratycznym państwie prawnym, jakim w myśl art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, na aprobatę nie może zasługiwać praktyka świadomego, celowego omijania przepisów, czego przykładem jest stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że podział geodezyjny działki nr [...] na działki nr [...] (lokal [...]) i nr [...] (lokal [...]) nie oznacza, że również budynek został podzielony w prawnym znaczeniu. Podział nieruchomości dokonany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) wywarł skutek jedynie w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu. Przecież już przed podziałem działki lokale [...] i [...], jako samodzielne lokale mieszkalne, mogły stanowić przedmiot obrotu (łącznie z odpowiednim udziałem w działce nr [...]). Po dokonaniu podziału obiekt znajdujący się na działkach nr [...] i [...] wciąż stanowił jeden budynek jednorodzinny, zgodnie udzielonym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Podział działki wywołał jedynie taki skutek, że inwestor mógłby sprzedać samodzielne lokale mieszkalne wraz z wyodrębnioną na skutek podziału działką gruntu, bez konieczności ustalenia odpowiedniej części ułamkowej w pierwotnej działce nr [...]. Okoliczność, że w ewidencji budynków po podziale działki lokale [...] i [...] mają osobne numery ewidencyjne ma znaczenie wyłącznie porządkowe. Wydanie zaświadczenia o samodzielności kolejnych dwóch lokali mieszkalnych w lokalu [...] spowodowałoby, że w budynku jednorodzinnym wyodrębnione zostałyby trzy samodzielne lokale mieszkalne, co jak wyżej już podkreślono jest niedopuszczalne. Z powyższych względów NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska zaprezentowanego w powołanych przez Sąd I instancji wyrokach sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga także, że obecnie przepisy ustawy już wprost regulują sytuację, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. W myśl art. 2 ust. 1a (obowiązującego od dnia 11 września 2017 r.) ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.