III SA/Gd 253/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na pismo Burmistrza Miasta z dnia 5 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu socjalnego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz poprzez ustanowienie adwokata.

Wnioskiem z dnia 7 maja 2018 r., uzupełnionym w dniu 30 maja 2018 r. poprzez złożenie formularza urzędowego PPF, skarżący M. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że wnioskodawca przebywa w Zakładzie Karnym, gdzie zatrudniony jest odpłatnie od dnia 4 kwietnia 2017 r. i uzyskuje wynagrodzenie, z którego po dokonaniu stosowanych potrąceń do dyspozycji skarżącego pozostaje kwota ok 150 zł miesięcznie. Kwoty te jak oświadczył skarżący przeznacza na środki higieny i inne niezbędne artykuły. Skarżący nie dysponuje środkami finansowymi, jak również jakimkolwiek majątkiem, czy oszczędnościami. W tym stanie uznano, co następuje. Instytucja prawa pomocy uregulowana w art. 243 – 262 p.p.s.a. stanowiąc jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu umożliwia dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści ww. przepisu wynika, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji materialnej i dochodowej uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie złożonego wniosku uzależnione jest zatem wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Uznając oświadczenia wnioskodawcy za wiarygodne należało uwzględnić że wnioskodawca jest osobą przebywająca w Zakładzie Karnym, uzyskuje niewielkie dochody, nie ma majątku ani oszczędności. Jego sytuacja majątkowa nie pozwala zatem na poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z wyboru. Wnioskodawca spełnia zatem ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z dokonaną oceną sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.