I OSK 339/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 548/22 w sprawie ze skargi T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 25 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 548/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 25 marca 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 21 lipca 2021 r. do Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z niepodejmowaniem zatrudnienia w celu sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – J. F. Decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. Burmistrz L. przyznał wnioskodawczyni ww. świadczenie pielęgnacyjne na okres od 1 stycznia 2022 r. bezterminowo. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie oddalającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku decyzją z dnia 25 marca 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że okres na jaki strona może się ubiegać o świadczenie pielęgnacyjne nie jest determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia, ponieważ dopiero zniesienie w formie prawnej negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615), dalej powoływanej jako "u.ś.r.", daje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca nie złożyła w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skutecznego wniosku o uchylenie decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna, ponieważ był to wniosek warunkowy. Bezwarunkową zgodę na uchylenie ww. decyzji wyraziła natomiast dopiero w dniu 21 grudnia 2021 r., co skutkowało uchyleniem decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę, zaskarżając ją w zakresie ustalającym datę początkową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sformułowała przy tym zarzuty naruszenia art. 24 ust. 2 u.ś.r., art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę zauważył, że w niniejszej sprawie skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego warunkowy wniosek o uchylenie decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna, tj. wniosek o uchylenie decyzji na końcowym etapie postępowania po ustaleniu spełnienia przez wnioskodawczynię wszelkich pozostałych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie niewstrzymywanie wypłacania zasiłku dla opiekuna w okresie procedowania i dokonanie potrącenia tego świadczenia w tym zakresie z przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono przy tym, że wraz z ww. wnioskiem podpisanym przez pełnomocnika strony, przedłożono do organu także pełnomocnictwo, z którego wynikało jedynie umocowanie do dokonania w imieniu skarżącej wyboru jednego ze świadczeń rodzinnych w przypadku ich zbiegu, przy czym zasiłek dla opiekuna nie jest świadczeniem rodzinnym. Dopiero przy piśmie przewodnim z dnia 8 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej, w odpowiedzi na wezwanie organu, nadesłał stosowne pełnomocnictwo obejmujące swym zakresem również uprawnienie do dokonania wyboru jednego ze świadczeń w przypadku ich zbiegu poprzez złożenie wniosku o uchylenie decyzji administracyjnej, tj. decyzji przyznającej wnioskodawczyni prawo do zasiłku dla opiekuna. Od momentu przedłożenia do organu stosownego pełnomocnictwa, ww. wniosek o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna sformułowany przez pełnomocnika skarżącej, był zatem skutecznie złożony, niemniej jednak - co należy podkreślić – nadal był on sformułowany w sposób warunkowy. Dopiero oświadczenie skarżącej z dnia 21 grudnia 2021 r., w którym wyraziła ona wyraźną zgodę na uchylenie decyzji ustalającej jej prawo do zasiłku dla opiekuna, sformułowane zostało w sposób umożliwiający uchylenie tejże decyzji na podstawie art. 155 K.p.a., tzn. w sposób precyzyjny i bezwarunkowy, a nie tak ja uprzednio hipotetycznie i w zależności od spełnienia innego warunku (tj. po ustaleniu spełnienia wszystkich innych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego). To zaś, skutkowało wydaniem przez Burmistrza L. decyzji z dnia 3 stycznia 2022 r., którą uchylił on w całości z dniem 1 stycznia 2022 r. decyzję w sprawie przyznania skarżącej zasiłku dla opiekuna z dnia 16 czerwca 2014 r. zmienioną decyzją z dnia 22 listopada 2018 r. Po ustaleniu w toku postępowania, że decyzja przyznająca skarżącej zasiłek dla opiekuna została uchylona z dniem 1 stycznia 2022 r., organ I instancji decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. przyznał skarżącej wnioskowane świadczenie od dnia w którym nie było już materialnoprawnej przeszkody z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. do przyznania wnioskowanego świadczenia, tj. od momentu w którym przestała istnieć w obrocie prawnym decyzja przyznająca skarżącej zasiłek dla opiekuna. W ocenie Sądu ograniczenie ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. ustało dopiero wraz z uchyleniem decyzji przyznającej skarżącej zasiłek dla opiekuna, tj. 1 stycznia 2022 r. Dopiero w tym dniu ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Brak przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. zaistniał dopiero od dnia 1 stycznia 2022 r., a nie w miesiącu złożenia wniosku. Dlatego też od dnia 1 stycznia 2022 r., a więc od najwcześniejszego możliwego terminu, SKO przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie. Wobec bowiem posiadania przez skarżącą prawa do zasiłku dla opiekuna do dnia 31 grudnia 2021 r., nie była ona do tego momentu uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. W świetle wskazanych okoliczności, prawo skarżącej do zasiłku dla opiekuna ustało wraz z wydaniem decyzji Burmistrza L. z dnia 3 stycznia 2022 r., ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2022 r. – na co wskazano w uzasadnieniu tej decyzji ("od 1 stycznia 2022 r. zasiłek dla opiekuna nie przysługuje i nie będzie wypłacany"). Dopiero więc od dnia 1 stycznia 2022 r. odpadła negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i dlatego też od tego najwcześniejszego możliwego terminu można było przyznać skarżącej wnioskowane świadczenie, co prawidłowo orzekł organ I instancji, a organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy. Dopóki bowiem w przedmiotowej sprawie istniała w obrocie prawnym decyzja o przyznaniu skarżącej zasiłku dla opiekuna, dopóty niemożliwe było przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym była ona uprawniona i pobierała zasiłek dla opiekuna. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., polegającą na pominięciu celów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia prawidłowego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna; 2) naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w art. 27 ust. 5 u.ś.r., co w konsekwencji: - skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji skarżącej nastąpił zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie zasiłku dla opiekuna; - doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania zasiłku dla opiekuna i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem skarżącej, pomimo dokonania przez nią wyraźnego wyboru świadczenia korzystniejszego już na etapie złożenia wniosku; 3) naruszenie przepisu art. 24 ust 2 u.ś.r. poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego – niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie ww. świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., pomimo złożenia spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku w lipcu 2021 r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie wniesionej w sprawie skargi, alternatywnie zaś przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy; 2) zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wniosła o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., art. 24 ust. 2 oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r., przy czym istota sporu sprowadza się wyłącznie do ustalenia początkowej daty, od której powinno być przyznane skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Skarżąca miała bowiem przyznany wcześniejszą decyzją zasiłek dla opiekuna, a zatem w takiej sytuacji dochodziło do zbiegu obu świadczeń jako przyznanych z tego samego tytułu. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Stosownie natomiast do treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Z powołanych przepisów wynika zatem, na co zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie tylko jedno z tych świadczeń, a co wyklucza możliwość równoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. zasiłek dla opiekuna, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych przepisów nie jest możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego zasiłku dla opiekuna. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci zasiłku dla opiekuna, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie. W myśl art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zauważyć jednak należy, że zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, opubl. LEX 2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne/ Komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane). W sytuacji zatem, gdy w momencie wydawania decyzji jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, że określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś, jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach, nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że dopiero po złożeniu przez skarżącą oświadczenia z dnia 21 grudnia 2021 r. w którym strona wskazała, że wyraża zgodę na uchylenie decyzji przyznającej wcześniejsze ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, decyzją z dnia 3 stycznia 2022 r. Burmistrz L., działając za podstawie art. 155 K.p.a., uchylił w całości ostateczną decyzję własną z dnia 16 czerwca 2014 r. zmienioną decyzją z dnia 22 listopada 2018 r., na mocy której strona nabyła prawo do zasiłku dla opiekuna, przy czym jak wskazano w uzasadnieniu ww. decyzji wniosek o uchylenie zasiłku dla opiekuna został złożony w dniu 21 grudnia 2021 r., świadczenie za miesiąc grudzień 2021 r. zostało wypłacone 20 grudnia 2021 r., a więc od 1 stycznia 2022 r. zasiłek dla opiekuna nie przysługuje i nie będzie wypłacany. W związku z tym, skoro do dnia 3 stycznia 2022 r. funkcjonowała w obrocie prawnym, decyzja przyznająca skarżącej kasacyjnie prawo do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem przez ww. opieki nad matką, to nie było prawnie możliwe wydanie - w czasie obowiązywania tej decyzji - innej decyzji, która na ten sam okres przyznawałaby skarżącej konkurencyjne świadczenie. Zaakcentować przy tym trzeba, że decyzja z dnia 3 stycznia 2022 r. nie została przez stronę zaskarżona. T. F. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie kwestionowała treści tej decyzji. Skutkiem tego decyzja, uchylająca przyznane skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna, stała się ostateczna oraz prawomocna. Okoliczność ta zaś miała w rozpoznawanej decydujące znaczenie. Zaznaczyć należy, że na podstawie art. 16 § 1 K.p.a., ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności i zgodnie z zasadą trwałości decyzji, funkcjonuje w obrocie prawnym. Z tego powodu organ, podobnie jak i sąd administracyjny, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu kolejnego rozstrzygnięcia. Zgodzić się zatem należy z Sądem I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy to dopiero wydanie przez Burmistrza L. ww. decyzji z dnia 3 stycznia 2022 r. uchylającej wcześniej przyznane skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna, a nie złożenie przez stronę wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z oświadczeniem o wyborze świadczenia korzystniejszego wyeliminowało negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w postaci posiadania prawa do zasiłku dla opiekuna. Mając zaś na uwadze treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., należało przyjąć, że skarżącej kasacyjnie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad matką począwszy od 1 stycznia 2022 r., gdyż nie było prawnej możliwości orzeczenia o przyznaniu tego świadczenia od daty wcześniejszej. T. F. do grudnia 2021 r. otrzymywała zasiłek dla opiekuna, tj. konkurencyjne świadczenie, co jak powyżej wspomniano wykluczało możliwość jednoczesnego pobierania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego. Z tych też powodów skład orzekający nie podzielił wykładni prawa materialnego przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a podzielił pogląd wyrażony w m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1586/21, z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 1859/21, z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 211/21, z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 189/22, z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 630/22, z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 656/22, z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 703/22, z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 1024/22 oraz z dnia 12 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 1017/22 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji zarzuty dotyczące naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r. należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.