I OSK 335/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 178/23 w sprawie ze skargi A.T. na bezczynność Starosty Poznańskiego w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Pismem z 27 listopada 2023 r. A.T. (dalej "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie"), reprezentowana przez r.pr. Ł.R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty Poznańskiego w przedmiocie braku doręczenia decyzji administracyjnej – aktu własności ziemi nr [...] wydanego 5 kwietnia 1973 r. przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu (dalej "Prezydium PRN"). W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca "jest" stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego Prezydium PRN wydało ww. decyzję, która nie została doręczona skarżącej do dnia dzisiejszego. Przy tym, zdaniem strony skarżącej, Starosta Poznański (dalej "Starosta") jest organem właściwym do załatwienia tej sprawy jako następca prawny Prezydium PRN. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu m.in., że przedmiotowa decyzja stwierdza, iż J.P. i D.P. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości w niej określonej. Akt ten został doręczony stronom postępowania i stanowił podstawę do wpisu prawa własności. Skarżąca nie została ujęta w treści aktu ani w zarządzeniu o jego doręczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 178/23 odrzucił złożoną skargę oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że po pierwsze przedmiot żądania skarżącej nie mieści się w żadnej z kategorii spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne wyszczególnionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Przedmiotem skargi uczyniono bowiem bezczynność Starosty Poznańskiego (jako, w ocenie skarżącej, następcy prawnego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu) w kwestii doręczenia decyzji Prezydium PRN w postaci aktu własności ziemi nr [...] z 5 kwietnia 1973 r. Sąd podniósł, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż ewentualne niedokonanie czynności doręczenia nie stanowi bezczynności zaskarżalnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a P.p.s.a., ani nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z: 30 lipca 2014 r., II OSK 1979/14; z 12 września 2012 r., I OSK 1788/12) – a to właśnie do tych przepisów (tj. art. 3 § 2 pkt 1-4a) odsyła art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W szczególności art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. odnosi się do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie stanowi jednak bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (zob. postanowienia NSA z 6 czerwca 2012 r., I OSK 1194/12, z 17 maja 2019 r., I OSK 1047/19). Tym bardziej, że z zakresu normowania art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zostały wyraźnie wyłączone czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., a w istocie taki charakter ma doręczenie decyzji wydanej w trybie unormowanym w tym kodeksie (zob. art. 39 i nast. k.p.a.). Sąd zauważył, że kwestia zaskarżalności braku czynności doręczenia mogłaby być rozważana co najwyżej na gruncie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., który swym zakresem obejmuje opieszałość w dokonaniu czynności podejmowanych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. Jednakże co do tego przepisu w doktrynie zauważa się, że odnosić go należy do tych aktów i czynności, na podstawie których strona uzyskuje prawo lub na stronę zostaje nałożony obowiązek (zob. A. Kurzawa, P. Szustakiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. A. Skoczylasa i P. Szustakiewicza, Warszawa 2023, Legalis, art. 3 Nb 13). Nawet gdyby jednak uznać, że czynność doręczenia mieści się w katalogu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., to Sąd zauważył, że przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), który zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy zmieniającej nie znajduje zastosowania do takich postępowań, które – tak jak postępowanie w sprawie przedmiotowego aktu własności ziemi – zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej. Już z tych względów złożona skarga, w ocenie Sądu, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Po drugie, Sąd I instancji stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu także jako wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Sąd ten uznał, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, o którym mowa w art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. Skarżąca nie była bowiem adresatem decyzji stanowiącej przedmiot skargi, ani uczestnikiem postępowania poprzedzającego jej wydanie, tym samym nie była adresatem praw lub obowiązków wynikających z jej treści, a w konsekwencji – nie jest legitymowana do wniesienia skargi. Adresatami przedmiotowej decyzji (aktu własności ziemi) oraz beneficjentami uprawnień z niej wynikających byli jedynie J.P. i D.P., jako nabywcy ex lege własności działki nr [...] w [...], a ponadto A.C., jako uprawniona do zajmowania dotychczasowego mieszkania wraz z rodziną. Akt ten, w ocenie Sądu, nie podlegał zatem doręczeniu skarżącej. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała ponadto, że rzeczywiście była stroną postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego aktu własności ziemi (tj., że organ uznawał ją ówcześnie za stronę tego postępowania), ani że brała w nim udział w charakterze czyniącym z niej adresata tej decyzji. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 i 6 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi również w tym zakresie. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu iż czynność doręczenia decyzji administracyjnej wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu w postaci aktu własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. nr [...] dotyczącego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr rej. gruntów [...], nr działki [...] (aktualny identyfikator działki: [...]) nie mieści się w żadnej z kategorii spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a., poprzez stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu niedopuszczalności skargi na bezczynność Starosty Poznańskiego z 27 listopada 2023 r. wniesionej przez skarżącą i w konsekwencji jej odrzucenie, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 50 § 1 P.p.s.a., poprzez stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu iż skarżąca nie wykazała, że rzeczywiście była stroną postępowania zakończonego wydaniem aktu nadania własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. nr [...] dotyczącego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr rej. gruntów [...], nr działki [...] (aktualny identyfikator działki: [...]) oraz poprzez stwierdzenie przez Sąd ten iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego, który legitymowałby ją do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Starosty Poznańskiego z 27 listopada 2023 r., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi na bezczynność Starosty Poznańskiego z 27 listopada 2023 r. wniesionej przez skarżącą i niestwierdzenie przez wskazany wyżej Sąd, że organ dopuścił się bezczynności, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi na bezczynność Starosty poprzez: 1. zobowiązanie Starosty Poznańskiego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do niezwłocznego doręczenia skarżącej decyzji administracyjnej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu w postaci aktu własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. nr [...] dotyczącego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr rej. gruntów [...], nr działki [...] (aktualny identyfikator działki: [...]), a wszystko to w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia Staroście Poznańskiemu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że Starosta Poznański (następca prawny Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu) w niniejszej sprawie dopuścił się bezczynności; 3. przyznanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. od Starosty Poznańskiego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 30.000,00 zł; 4. zasądzenie na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. od Starosty Poznańskiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w obu instancjach, w tym wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych. Złożono również oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca jest stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu wydało decyzję administracyjną w postaci aktu własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. nr [...]. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła bowiem własność dziadka skarżącej, tj. A.P. Skarżąca stała się spadkobierczynią przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa (§ 1922, § 1924 i § 1943 Niemieckiego Kodeksu Cywilnego), a ponadto faktycznie władała przedmiotową nieruchomością i opłacała z niej podatki. Zatem wskazana wyżej nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym skarżącej od lat pięćdziesiątych do momentu wydania wyżej wskazanej decyzji. Pismem z 31 lipca 2023 r. skarżąca wniosła ponaglenie do Starosty Poznańskiego, które zostało przekazane do Wojewody Wielkopolskiego. Starosta przekazując ponaglenie ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż ponaglenie dotyczy postępowania zakończonego w latach 70. XX wieku ostatecznym orzeczeniem organu, a w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności faktyczne i nie ma podstaw prawnych uzasadniających i dających podstawę skarżącej do wniesienia ponaglenia w postępowaniu administracyjnym. Następnie przedmiotowe ponaglenie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, które postanowieniem z 30 listopada 2023 r. uznało je za nieuzasadnione. Skarżąca kasacyjnie podniosła, iż niedoręczenie decyzji administracyjnej stronie stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków strony wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. Wskutek bezczynności organu skarżąca została pozbawiona możliwości zapoznania się z treścią decyzji administracyjnej oraz pozbawiona możliwości wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. W ocenie skarżącej, niedoręczenie jej decyzji administracyjnej i pozostawanie przez organ w bezczynności z tego powodu wymaga kontroli sądowej, jako czynności procesowej organu administracji, z którą immanentnie wiążą się prawa i obowiązki strony postępowania administracyjnego. Reasumując powyższe, skarga na bezczynność stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy podlegała kognicji Sądów Administracyjnych i winna zostać rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada jej dopuszczalność. Ustala więc, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie koncentruje się na stwierdzeniu czy bezczynność Starosty Poznańskiego w braku doręczenia skarżącej aktu własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. nr [...] wydanego przez Prezydium PRN może być objęta skargą do sądu administracyjnego, a także czy skarżącej, jako ewentualnej spadkobierczyni J.P. i D.P. przysługuje przymiot strony w postępowaniu wszczętym taką skargą. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W orzecznictwie przyjmuje się, że czynność doręczenia stronie danego aktu administracyjnego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a P.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji. Prawidłowość doręczenia może być oceniana jedynie w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (zob. postanowienia NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12, z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 207/18). Podobnie, doręczenie decyzji nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. Doręczenie nie jest bowiem aktem lub czynnością dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przepis art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., został dodany przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), który zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy zmieniającej nie znajduje zastosowania do takich postępowań, które - tak jak postępowanie w sprawie przedmiotowego aktu własności ziemi - zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej. Dlatego też, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. W konsekwencji, Sąd ten słusznie zastosował art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zaznaczenia wymaga również, że w przedmiotowej sprawie akt własności ziemi z 5 kwietnia 1973 r. został wydany na rzecz J.P. i D.P. na podstawie art. 1, art. 5 i art. 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250). Na mocy przedmiotowej ustawy nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych i znajdujące się w dniu wejścia w życie ustawy w samoistnym posiadaniu rolników stały się z mocy samego prawa własnością tych rolników (...). Nabycie nieruchomości następowało nieodpłatnie we wskazanych w art. 5 ustawy przypadkach. O stwierdzeniu nabycia z mocy prawa orzekał właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej. Z taką sytuacją mamy miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że na mocy ww. aktu sporna nieruchomość stała się z mocy prawa własnością J.P. i D.P. i tym osobom akt własności został doręczony. Nie jest słuszne natomiast twierdzenie skarżącej, że akt własności winien był być doręczony także jej. Nie była ona bowiem ani stroną postępowania w tym zakresie, ani nie stała się właścicielem nieruchomości. W dziale II księgi wieczystej spornej nieruchomości (własność) nr [...] na dzień orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, również widnieje J.P. i D.P. Zauważyć należy, że z samej kwestii bycia (ewentualnym) spadkobiercą nie można wywodzić faktu istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w niniejszej sprawie, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Z tych też względów za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd ten słusznie zastosował art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd I instancji bowiem, wobec stwierdzenia niedopuszczalności złożonej przez skarżącą skargi, z wcześniej omówionych przyczyn, nie był uprawniony do rozpoznania sprawy merytorycznie i orzeczenia w sprawie ewentualnej bezczynności organu. Nie mając więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.