I OSK 3061/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 1 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 269/15 w sprawie ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 269/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie oddaliło wniosek małżonków J. G. i R. D., złożony przeciwko Staroście D., o uznanie za nieuzasadnioną aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego 1/3 część w prawie użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego w ewidencji numerami działek od nr [...] do nr [...] oraz od nr [...] do nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, dla którego prowadzona jest księga wieczysta pod numerem [...] . We wniosku z dnia 5 maja 2014 r. R. D. wystąpił o wznowienie postępowania, w którym wydane zostało orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie w sprawie aktualizacji opłaty, podnosząc, że nie otrzymał tego orzeczenia. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r., Nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie odmówiło wznowienia postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku R. D., postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. wskazując, że kwestie związane z aktualizacją opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zostały uregulowane w art. 78 – art. 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518, ze zm.). W myśl tych przepisów, do postępowania przed Kolegium stosuje się jedynie niektóre przepisy kpa, ponieważ spór w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje. Konsekwencją tego jest wyłączenie możliwości poddania orzeczenia wydanego w tego rodzaju sprawach weryfikacji w instancyjnym toku postępowania, który przewidziany jest dla decyzji administracyjnych. Brak jest także możliwości kwestionowania zasadności wydanego orzeczenia w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach postępowania administracyjnego, w tym w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami do postępowania przed kolegium stosuje się wyłącznie i tylko odpowiednio przepisy kpa dotyczące kwestii: wyłączenia pracownika oraz organu, załatwiania spraw, doręczeń, wezwań, terminów i postępowania, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Kolegium wskazało, że skoro w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów dotyczących trybów nadzwyczajnych, w tym wznowienia postępowania. Ponadto, w art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, że od orzeczenia Kolegium przysługuje sprzeciw do sądu powszechnego. W tej sprawie sprzeciw od orzeczenia Kolegium został złożony przez J. G. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w tej sprawie, albowiem zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzeczenie Kolegium w przypadku złożenia sprzeciwu traci moc i to także wówczas, gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia. Oddalając skargę R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że istota postępowania aktualizacyjnego polega na tym, że jeśli właściwy organ zamierza zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej to, przed jej aktualizacją, powinien wypowiedzieć na piśmie użytkownikowi wieczystemu wysokość opłaty dotychczasowej. Użytkownik wieczysty, nie zgadzając się na zaproponowaną wysokość nowej opłaty, może wnieść do samorządowego kolegium odwoławczego, właściwego ze względu na położenie nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja wspomnianej opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek ten użytkownik wieczysty, jak określa to art. 78 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, składa przeciwko właściwemu organowi. Kolegium zaś, po doręczeniu odpisu wniosku temu organowi, wyznacza rozprawę, podczas której powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeśli nie dojdzie do ugody na rozprawie, kolegium wydaje orzeczenie, od którego nie przysługuje odwołanie, bowiem zarówno użytkownik wieczysty, jak i właściwy organ mogą, na zasadzie określonej w art. 81 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnieść sprzeciw, co jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego i powoduje, że kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem, przy czym wniosek, wniesiony w trybie art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zastępuje w nim pozew, a orzeczenie kolegium traci w ten sposób moc. Postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przebiega zatem w dwóch fazach: w pierwszym etapie, postępowanie to jest prowadzone przed samorządowym kolegium odwoławczym, a w drugim (jeśli do niego dojdzie), toczy się przed sądem powszechnym, w drodze procesu cywilnego. Jednak, pomimo tego, że w postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym, na podstawie art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stosuje się odpowiednio niektóre przepisy kpa, to postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ma charakter cywilny, a sprawy o jej wysokość, w tym o aktualizację jej wysokości, są sprawami o charakterze cywilnoprawnym. Odpowiednie w tym przypadku stosowanie przed kolegium części przepisów kpa nie oznacza bowiem, że sprawa dotycząca opłaty z tytułu użytkowania wieczystego staje się sprawą administracyjną. Cały czas organ ma do czynienia z jedną sprawą, która jest sprawą cywilną i której źródło stanowi spór co do opłaty za użytkowanie wieczyste. Punktem wyjścia dla argumentacji przemawiającej za niedopuszczalnością stosowania w omawianej materii trybów nadzwyczajnych, jest przyjęcie poglądu, że wydawane przez kolegium orzeczenie nie jest decyzją administracyjną. Znamienne jest bowiem to, że ustawa o gospodarce nieruchomościami, mówiąc o rozstrzygnięciu kolegium, posługuje się nie terminem "decyzja", a używa określenia "orzeczenie". Zatem, choć każda decyzja stanowi rodzaj orzeczenia, nie każde jednak orzeczenie jest decyzją administracyjną. Gdyby ustawodawca nie widział różnic pomiędzy decyzją a orzeczeniem, wydawanym w trybie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nic nie stało na przeszkodzie by rozstrzygnięcie to określać mianem decyzji administracyjnej. Po myśli art. 79 ust. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami – orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Okoliczność ta również wskazuje na ich odmienność od orzeczeń wydawanych w procedurze administracyjnej. Poza tym postępowanie uregulowane w art. 78 – art. 81 ustawy o gospodarce nieruchomościami wszczyna nie wniosek strony, jak w przypadku postępowań administracyjnych, a w tym przypadku uprawniony składa wniosek "przeciwko właściwemu organowi" (art. 78 ust. 3). Inaczej mówiąc, postępowanie inicjuje żądanie skierowane, podobnie jak pozew, przeciwko drugiej stronie. Ponadto, wspomniane wyżej przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami zawierają szereg regulacji procesowych, dotyczących postępowania o aktualizację rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, np. w kwestii właściwości (w tym również miejscowej) organu, obowiązujących terminów, rodzaju środka zaskarżenia (sprzeciw), czy właściwości miejscowej sądu. Charakterystyczne jest przy tym, że po wniesieniu sprzeciwu, kolegium przekazuje sądowi powszechnemu całe akta prowadzonej dotąd sprawy. W związku z tym nie można, dokonując wykładni art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, twierdzić, że przewidziane w nim rodzaje przepisów kpa, które mają odpowiednie zastosowanie w tym szczególnym postępowaniu przed kolegium, zostały wymienione jako "m.in.". Jest to bowiem wymienienie enumeratywne. Jeśli bowiem ustawodawca zamierzał, by w tym postępowaniu stosowano generalnie kodeks postępowania administracyjnego (choć odpowiednio i z wyłączeniem przepisów o odwołaniach i zażaleniach), to nie precyzowałby jednocześnie, jakie przepisy tego kodeksu mają w tym przypadku zastosowanie. Dokładne zaś określenie rozdziałów i działu (postępowanie) tego kodeksu, które mają odpowiednie zastosowanie w omawianym postępowaniu przed kolegium, prowadzi do wniosku, że przepisy te stanowią listę zamkniętą. Ten tok myślowy potwierdza także szczególna regulacja zawarta w art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami in fine, w której ustawodawca zaznaczył, by do doręczenia wypowiedzenia stosowano (wprost) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie stosuje się więc odpowiednio całego kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie wybrane przez ustawodawcę unormowania zawarte w tym kodeksie. Trudno jest zatem w tej sytuacji mówić o trybie administracyjnym (art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymienia np. przepisów rozdziału 2 kodeksu - Zasady ogólne). Właściwym wydaje się więc określenie omawianego postępowania mianem postępowania szczególnego. Wprawdzie z woli ustawodawcy przedmiotowy spór między użytkownikiem wieczystym, a właściwym organem administracji, reprezentującym właściciela gruntu, ma rozstrzygać organ administracji, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, to jednak wydane w tym przedmiocie orzeczenie nie jest decyzją administracyjną. Orzeczenia kolegium, wydawane na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wydawane są w administracyjnej fazie postępowania aktualizacyjnego i nie dotyczą żadnych uprawnień czy obowiązków określonych bezpośrednio w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Samorządowym kolegiom odwoławczym powierzono rozpoznawanie sporów o wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste, a więc sporów majątkowych o charakterze cywilnym. Skoro kolegia rozstrzygają merytorycznie spór cywilnoprawny, to akt kończący takie postępowanie nie stanowi decyzji administracyjnej. Przedmiotowe orzeczenia nie kwalifikują się do uznania ich za decyzje administracyjne. Stanowią one odrębny rodzaj rozstrzygnięcia, co specjalnie podkreślił ustawodawca, używając nazwy "orzeczenie". Skoro zaś z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sprawie podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji. Brak wyraźnego wyłączenia w przepisie art. 79 ust. 7 ustawy stosowania do postępowania przed kolegiami przepisów postępowania odnoszących się do nadzwyczajnych trybów postępowania nie może automatycznie przesądzać, że przepisy te znajdują zastosowanie. Z uwagi na cywilnoprawny charakter opłat z tytułu użytkowania wieczystego oraz przewidzianą przez ustawodawcę możliwość wniesienia sprzeciwu od orzeczenia kolegium do sądu powszechnego, w wyniku czego orzeczenie takie traci moc, wyłączone jest stosowanie do orzeczeń kolegiów nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Orzeczenie kolegium rozstrzyga bowiem sprawę cywilną i nie powoduje, że nabiera ona charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, kończonej rozstrzygnięciem mogącym podlegać wzruszeniu w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Nadto, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, regulujące postępowanie w sprawie aktualizacji rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, nie zawierają żadnego szczególnego przepisu, który umożliwiałby prowadzenie trybu nadzwyczajnego do orzeczenia wydanego na podstawie art. 79 ust. 3 tej ustawy. Tryb nadzwyczajny może być bowiem stosowany w innych przypadkach, niż w stosunku do decyzji administracyjnej i zażalenia, ale wyłącznie na zasadzie przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest np. art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.), który umożliwia zastosowanie przepisów: o stwierdzenie nieważności decyzji, o wznowienie postępowania i o uchyleniu lub zmianie decyzji, w stosunku do wydanych, w oparciu o poprzedni stan prawny, zaświadczeń. Zaistniały spór o zapłatę opłat z tytułu użytkowania wieczystego jest typowym sporem cywilnym rozstrzyganym przez sąd powszechny. Brak możliwości wniesienia sprzeciwu od orzeczenia wydanego w trybie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i brak możliwości wzruszenia tego orzeczenia w trybie administracyjnym wcale nie pozbawia skarżącego prawa do sądu. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, sprzeciw od orzeczenia Kolegium został złożony do Sądu Rejonowego w M. przez małżonkę skarżącego. Ponadto, odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku doręczenia skarżącemu orzeczenia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. należy wskazać, że orzeczenie Kolegium - które było adresowane do obojga małżonków – zostało odebrane przez małżonkę skarżącego w dniu 22 kwietnia 2014 r. Jakkolwiek rozstrzygnięcie organu powinno być doręczone każdemu z małżonków w taki sposób, żeby nie było wątpliwości, że je otrzymał, to jednak z okoliczności niniejszej sprawy niezbicie wynika, że skarżący zapoznał się z treścią orzeczenia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r., bowiem już w dniu 5 maja 2014 r. (a więc w terminie do wniesienia sprzeciwu do sądu powszechnego) wystąpił do Kolegium o wznowienie postępowania. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi. W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 269/15, R.D. zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez przyjęcie, że z mocy tego przepisu nie jest dopuszczalne stosowanie postępowań nadzwyczajnych w sprawach dotyczących aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) – dalej ppsa, poprzez przyjęcie, że brak doręczenia orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego stronie postępowania nie wyczerpuje przesłanek do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w postępowaniu dotyczącym aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, postępowań nadzwyczajnych - w tym wznowienie postępowania, ustawodawca nie wyłączył. Do art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może być stosowana reguła wnioskowania z mniejszego na większe (a minori ad maius), która pozwalałyby mówić, że wyłączenie przepisów o odwołaniach i zażaleniach nie pozwala stosować przepisów o wznowieniu postępowania czy stwierdzeniu nieważności. Reguła ta służy bowiem do usuwania luk w prawie, a takiej luki - ze względu na sposób sformułowania wypowiedzi ustawodawcy - nie można dostrzec w art. 79 ust. 3 o gospodarce nieruchomościami. Wypowiedź ustawodawcy jest jasna i nie budząca wątpliwości. Skoro stosuje się przepisy kpa w części dotyczącej postępowania (Dział II. Postępowanie), to wszystkie przepisy tego Działu II, za wyjątkiem wyłączonych przez ustawodawcę dotyczących odwołań i zażaleń. Przeciwne rozumowanie jest nieuprawnione i błędne. Skarżący kasacyjnie brał aktywny udział w postępowaniu w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działek gruntu położonych w miejscowości N. Jako jedyny ze współużytkowników wieczystych stawiał się osobiście na rozprawy. Tymczasem organ, wydając orzeczenie w sprawie, nie uznał zasadnym, aby najbardziej zainteresowanemu uczestnikowi postępowania doręczyć orzeczenie. Nie jest niczym udowodniona teza Sądu pierwszej instancji, że skarżący zapoznał się z treścią orzeczenia Kolegium. To nieuprawnione naciągnięcie i insynuacja na potrzeby wyroku. Prawdziwa jest teza, że skarżący miał wiedzę o samym fakcie doręczenia (przysłania) orzeczenia innej stronie postępowania. Nie poznał jednak rozstrzygnięcia ani tym bardziej jego treści. Autor wywodu, że skarżący zapoznał się z treścią orzeczenia: "bowiem już 5 maja 2014 roku (a więc w terminie do wniesienia sprzeciwu do sądu powszechnego) wystąpił do Kolegium o wznowienie postępowania", wnioskuje nielogicznie. Strona nie zna rozstrzygnięcia więc składa wniosek o wznowienie postępowania (występuje też o doręczenie orzeczenia), bo chce poznać jego treść. Nie składa zwykłego środka, tj. sprzeciwu, gdyż nie wie czy orzeczenie jest co do zasady korzystne, czy niekorzystne. Jak ma składać sprzeciw od nieznanego orzeczenia. Nie jest zrozumiałe takie rozumowanie sędziego. Ponadto sugerowanie przez Sąd pierwszej instancji, że nastąpiło doręczenie zastępcze jest nietrafne. Gdyby dorosły domownik podjął się doręczenia przesyłki od organu, to na odwrocie poświadczenia powinno być odnotowane, że osoba odbierająca podjęła się oddać przesyłkę adresatowi. Jeśli takiego zobowiązania brak na zwrotnym poświadczeniu odbioru, to stanowi dowód przeciwny, przemawiający przeciwko domniemaniu doręczenia. Ponadto ów dorosły domownik, jednocześnie strona postępowania, przekazując w ramach doręczenia zastępczego przesyłkę z orzeczeniem organu, sam tego doręczenia nie otrzymuje, gdyż organ przesyła jedną przesyłkę. Brak doręczenia wyczerpuje znamiona z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i wobec tego, że w niniejszej sprawie jest dopuszczalne postępowanie wznowieniowe, wykazane jest naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. Ponadto nie może ujść uwadze, że sędzia sprawozdawca Adam Matuszak winien się wyłączyć z tej sprawy jako wieloletni, od czasów studiów, znajomy i kolega skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Podana w skardze kasacyjnej przyczyna wyłączenia od orzekania sędziego sprawozdawcy nie stanowi przesłanki takiego wyłączenia z mocy ustawy, o których mowa w art. 18 ppsa. Zgodnie natomiast z art. 19 ppsa, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W niniejszej sprawie, ani skarżący kasacyjnie, ani też sędzia sprawozdawca nie złożyli wniosku w tym zakresie, dlatego podniesiona w skardze kasacyjnej omawiana okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika zaś, co podkreślił również organ administracji i Sąd pierwszej instancji, że wobec orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2014 r., żona skarżącego kasacyjnie wniosła sprzeciw do Sądu Rejonowego w M. (pismo z dnia 24 kwietnia 2014 r.) i sprawa ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt [...]. Wszystkie działki gruntu wskazane w powołanym orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. są objęte małżeńską wspólnością ustawową skarżącego kasacyjnie i jego żony, dlatego sprzeciw żony skarżącego złożony wobec orzeczenia Kolegium wywołał - na podstawie art. 80 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - utratę mocy obowiązującej omawianego orzeczenia organu także wobec skarżącego kasacyjnie. Przepis ten stanowi bowiem, że w razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia. Skoro orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2014 r. utraciło moc obowiązującą, to przestał istnieć przedmiot rozważań w zakresie dopuszczalności zastosowania wobec tego orzeczenia przepisów procedury administracyjnej dotyczących wznowienia postępowania. Analizowanie tej kwestii przez organ oraz przez Sąd pierwszej instancji nie miało zatem żadnego znaczenia w sprawie. Również zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ przestał istnieć przedmiot, wobec którego należałoby dokonać oceny dopuszczalności zastosowania przepisów o wznowieniu postępowania. Z tego względu rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku odpowiada prawu, skoro w chwili orzekania przez organ przestało istnieć w obrocie prawnym orzeczenie, wobec którego skarżący kasacyjnie wnioskował o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.