I OSK 3056/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R. i A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2530/18, w sprawie ze skargi D. R. i A. R. na decyzję Prezesa [...] [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika [...] przepisów rozporządzenia: I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od D. R. na rzecz Prezesa [...] [...] [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, III. zasądza od A. R. na rzecz Prezesa [...] [...] [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2530/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. R. i A. R. na decyzję Prezesa [...] [...] [...] z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], w przedmiocie braku stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika [...] przepisów rozporządzenia. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących zarzucił naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 3 ust. 2B w zw. z art. 5 ust. 1 c rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na [...] albo odwołania lub dużego opóźnienia [...], uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przez niezastosowanie tych przepisów polegającym na błędnym uznaniu, iż odwołanie rejsu z inicjatywy organizatora turystyki kooperującego z przewoźnikiem [...] pozbawia pasażerów prawa do rekompensaty określonej przepisami art. 7 powołanego rozporządzenia (WE) 261/2004, - art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy organizator turystyki odwołał rejs przewoźnika [...] oraz przeniósł rezerwację strony skarżącej na połączenie realizowane przy udziale innego przewoźnika, - art. 2 lit. g rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym uznaniu, że organizator turystyki nie jest uprawniony do wydania wiążącego przewoźnika [...] potwierdzenia rezerwacji, - art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, przez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu uprawnienia pasażera nieregularnego rejsu do wniesienia skargi do odpowiedniego organu wykonawczego, bez uszczerbku dla dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 6 kpa, przez pominięcie faktu, że Prezes [...] [...] [...] nie ma prawa do orzekania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego czy też Kodeksu cywilnego, bez odpowiedniego odesłania w treści przepisów szczegółowych - tym samym treść wyroków wydanych przez sąd powszechny nie ma wpływu na przebieg postępowania administracyjnego przed Prezesem [...], w szczególności żadnych skutków prawnych nie wywiera treść nieprawomocnych orzeczeń sądu cywilnego, - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że pominięcie przez Prezesa [...] treści nieprawomocnego orzeczenia, skutkowałoby wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes [...] [...] [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie zakwestionował twierdzenia organu administracji dotyczące stosowania przepisów kpc oraz skutków prawnych przemienności postępowania na podstawie przepisów Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 3 ust. 2B w zw. z art. 5 ust. 1 c, a także naruszenia art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jako przepisów prawa materialnego, nie spełniają ustawowych warunków ich prawidłowego sformułowania. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie powołanych wyżej przepisów prawa przez ich niezastosowanie, co wyklucza - w świetle art. 183 § 1 ppsa - możliwość oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku przez pryzmat tak sformułowanych zarzutów. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również aby Sąd I instancji stosował art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dlatego nie mógł naruszyć tego przepisu przez jego nieprawidłowe zastosowanie, jak wskazano w skardze kasacyjnej. Również pozostałe zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Z akt wynika, że przewoźnik [...] nie był związany jakąkolwiek umową z [...] [...] sp. z o.o. na wykonanie rejsu w dniu [...] czerwca 2016 r. na trasie [...] – [...]. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał zastosowanie art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, skoro odwołanie przez [...] [...] sp. z o.o. [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. na trasie [...] – [...] nie znajduje jakiegokolwiek źródła w działalności przewoźnika [...]. Samo uzasadnienie odwołania przez [...] [...] sp. z o.o. [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. w sytuacji, gdy przewoźnik [...] nie był związany jakąkolwiek umową z [...] [...] sp. z o.o. na wykonanie w tym dniu tego rejsu oznacza, że odwołanie tego rejsu pozostaje bez jakiegokolwiek związku z przewoźnikiem [...], dlatego stanowi faktycznie inną przyczynę odwołania, niż odwołanie [...], o której mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia art. 2 lit. g rozporządzenia (WE) nr 261/2004 nie ma znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji. Także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 kpa nie jest zasadny, ponieważ Sąd nie podzielił poglądu organu administracji o wiążącej mocy orzeczenia sądu powszechnego, a jedynie wskazał na prawidłowe dokonanie przez organ ustaleń faktycznych zbieżnych z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu cywilnym przed Sądem Rejonowym dla [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Pogląd zaś Sądu I instancji dotyczący rozumienia przemienności postępowania cywilnego i administracyjnego nie ma żadnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, o czym stwierdził także Sąd wskazując, że okoliczność ta nie miała decydującego znaczenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) przyjmując, że przedmiotem skargi jest należność odszkodowawcza w wysokości [...] euro dla każdej ze stron skarżących, a średni kurs euro w dniu [...] czerwca 2016 r. - według Tabeli kursów średnich NBP nr [...] z [...] czerwca 2016 r. wyniósł [...] zł.