I OSK 297/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 717/19 w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2019 r., nr SKO.4160.64-65.2019, SKO.4160.67.2019 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 9 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 717/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. S. (dalej również: "odwołujący się", "skarżący", "strona skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej również: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 3 czerwca 2019 r., nr SKO.4160.64-65.2019, SKO.4160.67.2019 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z 19 września 2017 r., nr ZG.6830.1.2017 Wójt Gminy Z. (dalej również: "Wójt", "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku T. S., o rozgraniczenie nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości K., obręb K., gmina Z., własności ww. z nieruchomością przyległą nr [...], stanowiącą własność małżonków A. i M. K. (dalej również: "uczestnicy postępowania"), uzupełnionego następnie pismem z 8 maja 2028 r., rozszerzającym wniosek o nieruchomość nr [...] własności uczestników, wszczął postępowanie rozgraniczeniowe. Decyzją z 21 grudnia 2018 r., nr ZG.6830.1.2017, Wójt rozgraniczył ww. nieruchomości. Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżący zażądał przekazania sprawy do sądu powszechnego. Postanowieniem z 24 grudnia 2018 r., nr ZG.6830.1.2017 organ I instancji, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "kpa"), obciążył właścicieli rozgraniczanych nieruchomości kosztami postępowania w równych częściach, po 2 152,00 zł. Powyższy akt Wójta zakwestionowali zażaleniem uczestnicy postępowania. W wyniku złożonego środka odwoławczego, SKO postanowieniem z 8 lutego 2019 r., nr SKO.4160.5.2019, SKO.4141.6-7.2019, uchyliło ww. postanowienie Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z 11 marca 2019 r., nr ZG.6830.1.2017 Wójt dokonał ponownej oceny kosztów postępowania rozgraniczeniowego, obciążając skarżącego oraz uczestników równymi kwotami. Powyższy akt zakwestionowano zażaleniami skarżącego i uczestników postępowania, po rozpatrzeniu których SKO, postanowieniem z 3 czerwca 2019 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta z 11 marca 2019 r. Kolegium stwierdziło, że wysokość kosztów ustalona w postanowieniu organu I instancji nie budzi zastrzeżeń. Zauważyło, że każde postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości toczy się z definicji w interesie jego stron, zaś obowiązek poniesienia jego kosztów nie spoczywa dodatkowo na właściwym w sprawie organie. Organ odwoławczy podzielił pogląd, że obowiązek taki powinien być rozłożony równomiernie pomiędzy właścicieli rozgraniczonych nieruchomości (art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny - Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "kc"). Zdaniem Kolegium, nie można przyjąć, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte bez racjonalnego powodu i toczyło się w wyłącznym interesie wnioskodawcy, który miał prawo uważać, że granica pomiędzy należącą do niego działką nr [...] a sąsiednimi nieruchomościami stała się niepewna. Uczestnicy wznieśli na gruncie stanowiącym jego własność ogrodzenie (co jest bezsporne). Organ odwoławczy wskazał też, że kwestionowanie przez skarżącego dokonanego rozgraniczenia nieruchomości poprzez złożenie żądania przekazania sprawy sądowi powszechnemu (art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., dalej: "pgk"), pomimo przestawienia ogrodzenia i ustalenia granicy zgodnie z dotychczasową granicą ewidencyjną, wykluczałoby możliwość uznania, że koszty postępowania rozgraniczeniowego wynikły z winy uczestników, czy zostały poniesione jedynie w ich interesie. Podkreślił, że określone w postanowieniu Wójta kwoty nie zostały obliczone w sposób dowolny, lecz w oparciu o konkretne dokumenty, sporządzone w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a w szczególności o umowy zawarte z wybranym w tym trybie geodetą, których przedmiotem było m.in. wykonywanie czynności w zakresie rozgraniczenia nieruchomości. W skardze na powyższe postanowienie T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości, a także o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, stwierdzając, że postanowienia organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Sąd I instancji przywołał podstawy kwestionowanego postanowienia Kolegium - art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 i art. 264 § 1 kpa – określające zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronami oraz unormowania art. 152 kc, statuującego zasadę, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych, a koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Sąd Wojewódzki wskazał na rozbieżności orzecznicze, dotyczące stosowania art. 152 i 153 kc w postępowaniu rozgraniczeniowym i w konsekwencji, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania po połowie, w oparciu o przepis art. 152 kc. Zauważył że zostały one wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06. W uchwale tej stwierdzono m.in., że: "Organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". Podkreślił, że postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, co nie zmienia faktu, że instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych – pgk i kc, stanowi jedną całość. Konkludując, Sąd meriti wskazał, że organ odwoławczy, odwołując się do uchwały z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, prawidłowo wywiódł, że organ administracji orzekając o kosztach rozgraniczenia uprawniony jest obciążyć nimi strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 kc. Zauważył, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada ogólną moc wiążącą inne składy sądów administracyjnych w sprawach, w których są stosowane interpretowane nią przepisy (art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"). WSA ocenił, że Kolegium prawidłowo uznało, że w interesie właścicieli wszystkich sąsiadujących nieruchomości było ustalenie prawidłowego przebiegu granic, czego dokonano decyzją Wójta z 21 grudnia 2018 r. Wobec powyższego Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły koszty postępowania rozgraniczeniowego, a przyjęty sposób rozłożenia kosztów uwzględniał zakres dokonanego rozgraniczenia. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt "III SA/Łd 717/18" (powinno być: "III SA/Łd 717/19"), na podstawie "art. 173 § 1 i 2 w zw. z art. 151a § 2 w zw. z art. 176 i 177 ppsa" wywiódł skarżący, kwestionując go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 "w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 46 § 1 i 47 § 1 ppsa" zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: "art. 145 § 1 pkt 1 lit. 4" ppsa w zw. z art. 262 § 1 pkt 1 i 2 kpa w zw. z art. 152 kc w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia SKO, z punktu widzenia stosowania i wykładni przez ten organ przepisów prawa materialnego, wobec niedostrzeżenia, że konieczność wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego wynikała z działań podjętych przez uczestników postępowania, a zmierzających do zasiedzenia nieruchomości skarżącego, poprzez przesunięcie ogrodzenia i faktyczne władanie nieruchomością, ponad zakres jej granic. W uzasadnieniu środka zaskarżenia rozwinięto powyższy zarzut. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Jednocześnie złożył wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Zarządzeniem z 16 listopada 2022 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: "uCOVID-19"), Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej sprawę skierował do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Pismem z 29 stycznia 2023 r., uczestnicy postępowania, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ppsa, nie zachodzą. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w środku zaskarżenia podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiony środek zaskarżenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), skonstruował go w sposób nieprawidłowy. Podniósł bowiem naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. 4" ppsa, gdy bez wątpienia norma ta nie obejmuje "lit. 4". Powołany przepis zawiera lit. od "a" do "c" – odpowiednio do objętych nim naruszeń. Strona skarżąca powinna więc wskazać, w obrębie ocenianego zarzutu te właśnie litery (adekwatnie do zarzucanego naruszenia przepisów). Podkreślenia wymaga, że w przypadku przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu lub paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (vide np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07, z 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12, z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, z 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, z 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10 oraz z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10). Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, który uregulowany został w przepisach ppsa, a więc podstawy kasacyjne sformułowane przez profesjonalnego pełnomocnika nie mogą opierać się na normach, określonych w sposób niepełny. Sąd kasacyjny zauważa również, że nawet jeśli potraktować przywołanie ww. normy, jako oczywistą omyłkę i przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną wskazał w istocie naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa (inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy), zarzut ten – w powiązaniu z art. 262 § 1 pkt 1 i 2 kpa w zw. z art. 152 kc w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa – nadal nie będzie zarzutem procesowym, a materialnoprawnym, o czym świadczą przywołane wyżej przepisy kpa i kc. Dodatkowo zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa nie stosował oddalając skargę na podstawie art. 151 ppsa. W świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wskazana wadliwość nie dyskwalifikuje jednakże tak sformułowanego zarzutu. Stosownie do reguły wynikającej z art. 262 § 1 pkt 2 kpa, koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu obciążają strony, a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości na zasadzie art. 152 kc. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania rozgraniczeniowego stanowią normy art. 262 § 1 pkt 2 kpa i art. 264 § 1 kpa. Zgodnie z art. 262 § 1 kpa, stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 kpa, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. (art. 263 § 1 kpa). Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 kpa). Analiza ww. podstaw materialnych skargi kasacyjnej oraz uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia wskazuje, że spór w sprawie dotyczy interpretacji powołanej w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów i kwestionowanego wyroku Sądu I instancji, uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (dalej również: "uchwała", "uchwała z 11 grudnia 2006 r."), w tezie której wskazano, że "organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 kpa, może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 kc), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". Skarżący kasacyjnie argumentuje w istocie, że zaskarżony wyrok narusza art. 262 § 1 pkt 1 i 2 kpa w zw. z art. 152 kc, poprzez przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że w rozpatrywanym stanie faktycznym przepisy te miały zastosowanie jedynie do małżonków A. i M. K., nie zaś do T. S. Stanowisko to opiera na pominięciu przez WSA zbadania kwestionowanego postanowienia SKO, w aspekcie naruszenia przez ww. uczestników postępowania prawa własności skarżącego, poprzez wkroczenie w granice jego nieruchomości, co z kolei spowodowało wszczęcie procedury rozgraniczeniowej. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji orzekając w sprawie, cyt.: "bezrefleksyjnie" oparł się na treści ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dokonując oceny, czy nie było możliwe obciążenie stron spornymi kosztami w różnej wysokości, bądź tylko jednej ze stron (odpowiedzialnej jego zdaniem za wszczęcie procedury rozgraniczeniowej). Stanowisko Sądu meriti, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 9 października 2019 r., sprowadza się do uznania, że treść uchwały nie oznacza dowolności stosowania art. 152 kc, w przypadku rozstrzygania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego. Stosownie do tej normy, właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych, zaś koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Autor skargi kasacyjnej wskazuje zaś, że użyty w jej tezie zwrot "może obciążyć kosztami" dopuszcza obciążenie nimi w całości, bądź w części wyłącznie jednej ze stron, w zależności do konkretnych okoliczności sprawy (tzn.: zainicjowania sporu granicznego, czy zasadności stanowisk stron). Również w ocenie Sądu kasacyjnego, uchwała z 11 grudnia 2006 r. nie dopuszcza uznaniowości organu przy stosowaniu art. 152 kc. Wprowadzona nią reguła obejmuje ponoszenie przez strony sporu kosztów postępowania rozgraniczeniowego, bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową, aktem ugody, czy decyzją o umorzeniu postępowania w trybie art. 34 ust. 2 pgk). Zasadność takiego stanowiska jednoznacznie opisuje uzasadnienie uchwały cyt.: "Konsekwentnie więc należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że kryterium "interesu prawnego" musi dotyczyć interesu prawnego jednostki, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Zatem uznać należy, że branie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W przypadku postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może stać na stanowisku, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic, a co za tym idzie, nie powinien ponosić kosztów rozgraniczenia, które w jego ocenie zostało wszczęte zbyt pochopnie, to jednak ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, iż rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w jego interesie. Reasumując, należy stwierdzić, że art. 152 Kodeksu cywilnego stanowi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia o kosztach rozgraniczenia, także w przypadku, gdy rozgraniczenie następuje w postępowaniu przed organem administracji publicznej". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie pogląd powyższy w pełni aprobuje. Treść uchwały jest jednoznaczna nie oznacza więc dowolności, czy swobody organu przy orzekaniu o kosztach postępowania rozgraniczeniowego. Z art. 152 kc wynika reguła ponoszenia kosztów postępowania administracyjnego przez właścicieli gruntów nim objętych. Postępowanie takie dotyczy bezpośrednio stron, a więc toczy się w ich interesie. Zagadnienia takie jak kwestionowanie przebiegu granic nieruchomości, domniemanych intencji stron (jak w ocenianej sprawie: ewentualność zasiedzenia części nieruchomości), czy istnienia innych powodów podważania ich przebiegu, pozostaje bez znaczenia, gdyż rozgraniczenie ma wpływ na wszystkie objęte nim nieruchomości. Przyjęta interpretacja omawianej uchwały przesądzić musiała o bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Odnosząc się do przedstawianej w toku sprawy argumentacji, że konieczność zainicjowania postępowania wynikała z działań właścicieli nieruchomości sąsiadujących, wobec posadowienia ogrodzenia ich nieruchomości na części gruntu własności skarżącego kasacyjnie, wskazać należy, że okoliczność ta – w świetle powyższej argumentacji – nie zwalnia żadnej ze stron postępowania z poniesienia kosztów rozgraniczenia. Ustalenie prawidłowego przebiegu granic pozostawało tak w interesie skarżącego (kwestia podnoszonego, ewentualnego zasiedzenia części jego nieruchomości), jak i uczestników postępowania, pozwalając w konsekwencji na ustalenie stanu prawnego gruntu w sytuacji, gdy granice nieruchomości stały się sporne. Nawet przy uwzględnieniu okoliczności podnoszonych w skardze kasacyjnej i przyjęciu, że uchwała z 11 grudnia 2006 r. oznacza jedynie możliwość, nie zaś regułę obciążania kosztami rozgraniczenia wszystkich stron postępowania, należało dojść do wniosku, że skarżący już tylko ze względu na ustalenie prawidłowego przebiegu granicy jego nieruchomości, obowiązany jest w kosztach tych partycypować (art. 262 § 1 pkt 2 kpa). Ustalenie granicy we właściwym dla tego celu postępowaniu rozgraniczeniowym niewątpliwie bowiem pozostawało w interesie skarżącego. W kwestii naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, również ten zarzut ocenić należy jako bezzasadny. W myśl ww. normy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis ten ma jedynie charakter ustrojowy, a wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem ww. normie. Zważenia wymaga, że przytoczone uregulowanie dotyczy właściwości sądów administracyjnych i mogłoby zostać naruszone, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli kwestionowanego postanowienia SKO, bądź w wyniku przeprowadzenia takiej kontroli zastosował środek w ustawie nieprzewidziany. Norma ta wskazuje na właściwość sądów administracyjnych w ocenie postanowień organów, nie ma więc żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji kontroli zaskarżonego postanowienia nie dokonał, czy jego ocenę oparł na innym kryterium niż zgodność z prawem. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.