I OSK 2923/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 464/12 dotyczącego skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem 4 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 464/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] maja 2012 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja tegoż organu z [...] marca 2012 r. nr [...]. Decyzjami tymi Samorządowe Kolegium, działając z wniosku J. K., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z [...] maja 2003 r. nr [...] o cofnięciu J. K. prawa jazdy kategorii A, B, BE, C, CE do czasu poprawy warunków zdrowia. Cofnięcie uprawnień nastąpiło z uwagi na orzeczenie lekarskie z 2 grudnia 2002 r., wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej w Olsztynie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg ww. kategorii. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień, Samorządowe Kolegium wskazało, że nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem decyzja ta miała podstawę prawną – art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym a rozstrzygnięcie przepisu tego nie naruszało w żaden sposób. Oddalając skargę J. K., w której podniósł on bezprawność decyzji o cofnięciu prawa jazdy, Wojewódzki Sąd podkreślił, że decyzja z [...] maja 2003 r. miała za podstawę prawną art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień. W sprawie, zakończonej decyzją z 2003 r., zostało wydane takie orzeczenie lekarskie w stosunku do J. K., zatem Prezydent Olsztyna był zobligowany do cofnięcia prawa jazdy i decyzją w tym przedmiocie nienaruszone zostało prawo, zatem odmowa stwierdzenia jej nieważności jest zasadna – stwierdził Sąd. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Janusz K., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucono naruszenie: – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej; – art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 77 k.p.a., poprzez niewzięcie pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkich naruszeń przepisów postępowania w postępowaniu administracyjnym, w tym niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego przez organ oraz polegające na nie przeprowadzeniu dowodów uzupełniających przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a mianowicie dodatkowych badań umożliwiających stwierdzenie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi; – art. 135 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie środków zmierzających do usunięcia naruszenia prawa, którego dopuścił się organ poprzez nieuwzględnienie stanowiska skarżącego; – art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniu wyroku, przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej, brak oceny zabranego materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem żaden z jej zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonał oceny zaskarżonych decyzji nie naruszając przepisów wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej, wziął pod uwagę dowody zgromadzone w sprawie i zasadnie uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie nie naruszyło prawa, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Olsztyna o cofnięciu J. K. uprawnień do kierowania pojazdami. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podaje art. 156 § 1 k.p.a., wymieniając ich siedem, przy czym w sprawie, jak słusznie zauważyło Kolegium i Sąd, można mówić o wskazanej w pkt 2 – wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jednak takich wad decyzje nadzorcze nie zawierają. Podstawę prawną decyzji Prezydenta o cofnięciu prawa jazdy stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, który stanowił, że w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Z przepisu tego wynikało, że właściwy organ – starosta – w razie otrzymania orzeczenia lekarskiego był zobowiązany do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem. Rozstrzygnięcie to nie było mu postawione do jego uznania, ale samo stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań pociągało za sobą wydanie decyzji. W sprawie, jak wynika z akt poprzedzających wydanie decyzji przez Prezydenta o cofnięciu uprawnień zostało wydane orzeczenie lekarskie 9 grudnia 2002 r. przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami, którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez J. K.. W takiej sytuacji związany regulacjami z ww. art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym Prezydent Miasta Olsztyna był zobligowany cofnąć prawo jazdy, co też się stało, decyzją z [...] maja 2003 r. W takim stanie, ponieważ decyzja o cofnięciu prawa jazdy miała podstawę prawną – art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym i przepisu tego nie naruszała w żaden sposób, nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O wynagrodzeniu radcy prawnego działającego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny.