I OSK 2887/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1801/13 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1801/13 oddalił skargę M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją zaskarżoną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a, art. 95 ust 3 pkt 3 i art. 97 ust 5 ustawy z dnia 6 lutego 1990 r o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 6a ustawy o Policji w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji nakazującą M. L. (dalej jako skarżący) opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu nr [...] W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. L. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma sporu pomiędzy organami Policji a m. st. Warszawa co do tego, że lokal mieszkalny przy ul. [...] pozostaje nadal w dyspozycji organów policyjnych. Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że również J. L., któremu w 1958 r. przydzielono sporny lokal jako mieszkanie służbowe, nie miał wątpliwości co do statusu zajmowanego lokalu. Dwukrotnie zwracał się bowiem do właściwych organów Policji o zrzeczenie się dyspozycyjności zajmowanym przez niego lokalem, celem umożliwienia mu jego wykupu. Do zawarcia umowy sprzedaży lokalu ostatecznie jednak nie doszło. Z akt sprawy nie wynika, aby w okresie od 1958 r. wystąpiły jakiekolwiek zdarzenia prawne, które mogłyby stanowić podstawę do podważenia statusu wskazanego wyżej lokalu. Skoro sporny lokal stanowił już w roku 1958 kwaterę stałą dla funkcjonariusza (dawnej Milicji Obywatelskiej) Policji i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującymi i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw prawnych do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r. I OSK 878/10, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że w dacie przydziału lokalu ojcu skarżącego lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, oznaczałoby, że decyzja przydziałowa nie mogła wywrzeć żadnych skutków prawnych, a tym samym objąć swym działaniem (w tamtym czasie) rodziców skarżącego. Bez wpływu na ocenę w dyspozycji którego podmiotu znajduje się zajmowany przez skarżącego lokal, pozostają umowy najmu zawarte przez Józefa Leszczyńskiego. To organ Policji wskazał, poprzez wydanie decyzji o przydziale, osobę (ojca skarżącego) jako uprawnionego do zajmowania lokalu, zaś zawarcie umowy z podmiotem uprawnionym było czynnością wtórną wobec decyzji o przydziale, stanowiącej tytuł prawny do zajmowania spornego mieszkania. Wynika to jednoznacznie z treści umowy o najem z 10 grudnia 1958 r., w której w § 1 wskazano, iż jej skuteczność uwarunkowana jest przedłożeniem przez najemcę przydziału lokalowego. Warunek taki zawarty został w umowie z 4 czerwca 1962 r.- stwierdzenie przedmiotu i warunków najmu- umowa o najem lokalu mieszkalnego, w której dodatkowo zaznaczono, że akt ten został sporządzony na czas oznaczony w przydziale lokalu. Tytuł prawny do lokalu należy rozumieć tylko i wyłącznie w znaczeniu tej ustawy. Tytułem prawnym o lokalu będzie decyzja o jego przydziale, a nie umowa najmu, na którą powołuje się skarżący. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 96 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. W § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. z 2004 r. nr 167, poz. 1754), które reguluje warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, wskazano, że umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku, o którym mowa w § 1, zawiera się na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ Policji właściwy w sprawie przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (ust. 1). Wynajmującym jest jednostka organizacyjna Policji, w której zarządzie pozostaje lokal lub kierownik jednostki administrującej budynkiem (ust. 2). Oznacza to, że kluczowe znaczenie w świetle ustawy o Policji ma decyzja o przydziale lokalu. Jej brak świadczy o tym, że osoba zajmująca lokal nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania w rozumieniu ustawy o Policji. W tych warunkach, skoro przedmiotowy lokal pozostaje w dyspozycji organów podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a skarżący nie jest uprawniony do zajmowania kwatery stałej dla funkcjonariusza Policji, którą zajmuje bez tytułu prawnego, to decyzja o opróżnieniu lokalu odpowiada prawu. Zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. ocenić należy jako nieusprawiedliwiony. Na podstawie ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Przepis art. 29 ustawy powołanej wyżej przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu J. L. Oznacza to, że nie posiada on tytułu prawnego do lokalu nr [...] położonego przy ul. [...], a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie mógł tego tytułu prawnego uzyskać. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Przepis ten w rozpoznawanej sprawie został zastosowany prawidłowo. Przewiduje on wydanie decyzji związanej (decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się...) W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Stąd pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. Jako nieusprawiedliwiony potraktować należy także zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. statuujący zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Za naruszającą tę zasadę nie można potraktować sytuacji opisanej w skardze. Organy- zgodnie z wyrażoną w art. 6 K.p.a. zasadę legalizmu- obowiązane są działać w oparciu o przepisy prawa, a te zobowiązywały organ do podjęcia działań prowadzących do odzyskania lokalu i przydzielenia go funkcjonariuszowi Policji. Regulacje rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Nie jest natomiast powinnością tych organów zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem. To na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb jej mieszkańcom. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zadaniem organów samorządu terytorialnego jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając je w całości zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 6 lutego 1990 o Policji (dz. U. z 2011 r., Nr 298, poz. 1687, z późn zm.) oraz w związku z art. 7 kpa, poprzez niewłaściwą wykładnię art. 90 ustawy o Policji, polegającą na nietrafnym przyjęciu, iż lokal będący przedmiotem postępowania jest niezbędny Policji (Komendantowi Stołecznemu Policji), w sytuacji , gdy lokal ten pozostawał w dyspozycji J. L. w okresie od 1958 r. do 2012 r., zaś w czasach gdy lokal był przydzielony, a J. L. był funkcjonariuszem MO, liczebność Milicji Obywatelskiej (wg dostępnych danych w 1989 r. - ok. 300.000 etatów) trzykrotnie przekraczała aktualną liczebność Policji (96.869 zatrudnionych na dzień 1 kwietnia 2014 r.), a zatem skoro lokal nie jest niezbędny Policji - nie zachodziła potrzeba wydawania decyzji o opróżnieniu lokalu, zaś pominięcie powyższych okoliczności stanowi nadto rażące naruszenie przez organy administracji art. 7 kpa, który nakazuje uwzględnianie w toku załatwiania sprawy słusznego interesu obywatela; 2) rażące naruszenie prawa procesowego, mający istotny wpływ na wynik sprawy: a/ art. 141 § 4 Ppsa, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności wielokrotne operowanie w uzasadnieniu wyroku WSA niewłaściwym oznaczeniem (adresem) lokalu będącego przedmiotem decyzji ul. [...], podczas gdy właściwy adres lokalu to ul. [...] (błędnie wskazuje WSA na stronie 2 w akapicie 1., na stronie 5 i na stronie 9 uzasadnienia), co wskazuje, iż WSA nie ustalił należycie przedmiotu postępowania; b/ art. 151 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7 kpa, poprzeż niezasadne oddalenie skargi wskutek niezasadnego odrzucenia zarzutu naruszenia art. 7 kpa (sformułowanego w skardze strony na decyzję z dnia [...].06.2013 r.), polegające na zupełnym braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do tak istotnych elementów stanu faktycznego, jak data przydziału lokalu J.L. (1958 r.), data śmierci uprawnionego 7(02 maja 2012 r.) oraz okoliczność, czy Komenda Stołeczna Policji posiada potrzebę zagospodarowania przedmiotowego lokalu, czy też przekaże go do zasobów lokalowych Miasta. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 185 § 1, 188 oraz art. 203 pkt 2 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu I i II instancji, gdyby Sąd uwzględnił wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, ew: 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (w przypadku uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego lub uwzględnienia wszystkich zarzutów), 3) wstrzymanie na podstawie art. 193 Ppsa w zw. z art. 61 § 3 Ppsa wykonania w całości zaskarżonych decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Komendanta Stołecznego Policji oraz z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], Komendanta Głównego Policji, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazano, że w decyzji Komendanta Stołecznego Policji, jak i decyzji Komendanta Głównego Policji nie wykazano, że sporny lokal mieszkalny jest Policji niezbędny do zapewnienia funkcjonariuszowi policji warunków mieszkalnych i po jego opróżnieniu przez Skarżącego, zostanie on de facto na te cele przeznaczony. Co więcej należy podkreślić, iż dwukrotnie najpierw przez Komendę Rejonową Policji w 1998 r., a następnie przez Komendę Stołeczną Policji w 2008 r., była udzielana zgoda na wykup przedmiotowego lokalu mieszkalnego przez J.L. W ocenie skarżącego powyższe jednoznacznie wskazuje na fakt, iż lokal ten nie jest Policji niezbędny. W związku z czym należy wskazać, iż skoro lokal ten był dwukrotnie przekazywany miastu w celu jego nabycia na własność przez ojca Skarżącego, nie ma również przeszkód, aby lokal ten w chwili obecnej został przekazany do zasobów lokalowych Miasta, co pozwoliłoby na dalsze jego zajmowanie przez M. L. Mając na uwadze wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 21 czerwca 2013 r. sygn. akt I C 1749/12, w którym sąd stwierdził, że powód udowodnił fakt zamieszkiwania z najemcą lokalu do jego śmierci w rozumieniu art. 691 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż dziecko najemcy stale z nim zamieszkujące do chwili jego śmierci, wstępuje w prawo najmu lokalu, M.L. stałby się najemcą głównym lokalu. Ponadto, zaznaczono, że Sąd nienależycie ustalił przedmiot postępowania, na co wskazuje zamienne używanie w stosunku do spornego lokalu mieszkalnego dwóch różnych adresów, a mianowicie: [...] - na stronie 2 uzasadnienia, oraz ul. [...] - na stronie 2 w akapicie 1., na stronie 5 i na stronie 9 uzasadnienia. Jako niezasadne uznano odrzucenie przez Sąd zarzutu naruszenia art. 7 kpa (sformułowanego w skardze strony na decyzję z dnia 10 czerwca 2013 r.), mając na uwadze, że pominięto podczas procedowania elementy stanu faktycznego niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sporu. Mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku nie odniósł się do tak istotnych kwestii stanu faktycznego sprawy jak fakt, iż sporny lokal pozostawał we władaniu uprawnionego J. L., przez 54 lata (od 10 grudnia 1958 r. do dnia 2 maja 2012 r.). Lokal ten dwukrotnie, w 1998 r. i 2008 r. był przekazywany do wykupu przez J. L. Godzi się w tym miejscu wskazać, że w powyższych latach J. L. był już emerytowanym funkcjonariuszem Policji. Powyższe kwestie jednoznacznie wskazują na fakt, iż przedmiotowy lokal mieszkalny nie był i nie jest Policji niezbędny. Nadto należy wskazać, że zarówno organ I jak i II instancji nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, że posiada zapotrzebowanie na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy Policji, skupiając się jedynie na braku tytułu prawnego M. L. do zajmowania tego lokalu. Także Sąd w swoim wyroku pominął całkowicie tę okoliczność. Mając na uwadze podniesione argumenty do zarzutu ustalenie kwestii co stałoby się z przedmiotowym lokalem po jego opróżnieniu przez Skarżącego, tj. czy zostałby zagospodarowany poprzez jego przydział funkcjonariuszowi Policji czy też oddany do zasobów lokalowych Miasta, jest w ocenie skarżącego kasacyjnie niezbędne w celu wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa sądowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej skarżącego sprowadzają się do wskazania ewentualnego naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) w sytuacji wykonania decyzji przez organy Policji, które może skutkować pozbawieniem prawa do lokalu dla skarżącego. Nie można zgodzić się z taką polemiką w żadnym elemencie. Wydanie decyzji w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 3 piet 3 ustawy o Policji było konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osobę, która nie posiadała tytułu prawnego do tego lokalu. Kwestia niezbędności lokalu na potrzeby Policji, na którą zwraca uwagę skarżący, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej stawy, nie stanowiąc ustawowej przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Zdaniem organu skarżący zupełnie pomija treść przepisu art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150) w brzmieniu: "Umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1, może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 3 pkt Wskazany przepis daje zatem możliwość ubiegania się przez skarżącego o lokal socjalny z zasobu gminy przy spełnieniu ustawowych przesłanek (przepis art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy odnosi się do sytuacji przyznania prawa do otrzymania lokalu socjalnego w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Gmina zatem ma możliwość przydzielenia stosownego lokalu skarżącemu na jego wniosek, który powinien był być złożony już po dniu kiedy jako strona dowiedział się o wszczęciu postępowania administracyjnego w kwestii opróżnienia lokalu. Skarżący nie realizując zatem swojego prawa podmiotowego przysługującego z art. 23 cytowanej ustawy sam sobie szkodzi. Skarżący powinien bowiem mieć świadomość ewentualnych skutków opróżnienia lokalu będącego w dyspozycji organów Policji już z dniem dowiedzenia się o wszczęciu postępowania administracyjnego w tym zakresie i w tym kontekście nie pozostawać bierny, lecz podjąć stosowne działania wyprzedzające przed organem Gminy w celu wcześniejszego uniknięcia tych skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji, które okazały się nieuzasadnione. Skarga kasacyjna zarzuca rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj. art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy o Policji w zw. z art. 7 kpa oraz art. 141 § 4 Ppsa i art. 151 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7 kpa. Przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi dyspozycję do wydania decyzji związanej o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 90 na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Dyspozycyjność jest związana z prawem organu Policji do decydowania kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji. Niesporny jest w sprawie fakt, że przedmiotowy lokal pozostaje w dyspozycji organów policyjnych. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że w sprawach, w których wprowadzona jest instytucja decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego obywateli, ze względu na jednoznaczne oznaczenie treści decyzji przez ustawodawcę. W konsekwencji powyższego, prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że nieusprawiedliwiony jest, powtórzony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 7 kpa. W sprawie organy były zobowiązane do podjęcia działań prowadzących do odzyskania lokalu i przydzielenia go funkcjonariuszowi Policji. Można stwierdzić, że w istocie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wskazania ewentualnego naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sytuacji wykonana decyzji skutkującego pozbawieniem skarżącego lokalu. Podkreślić jednak należy, że wydanie decyzji na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3) ustawy o Policji było konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Kwestia niezbędności lokalu na potrzeby Policji nie stanowi ustawowej przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy powyższa niezbędność, a zatem zarzuty skarżącego kasacyjnie, który twierdzi, że w czasach gdy lokal był przydzielony liczebność Milicji Obywatelskiej trzykrotnie przekraczała aktualną liczebność Policji, wnioskując, że skoro lokal nie jest niezbędny Policji to nie zachodziła potrzeba wydawania decyzji o opróżnieniu lokalu, nie miały w sprawie uzasadnienia. Zaznaczyć należy, że nie jest obowiązkiem organów Policji zabezpieczanie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem. Sąd I instancji pouczył skarżącego, że na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy, a więc ewentualnie tam powinien skarżący szukać zabezpieczenia swych potrzeb mieszkaniowych. Tym samym niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7 kpa i art. 151 Ppsa. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno, ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie wyroku spełnia wymogi stawiane w normie przytoczonego przepisu. Sąd I instancji podał podstawę dokonanego rozstrzygnięcia, wskazując wyczerpująco przesłanki i jego motywy, skoro jednak skarga okazała się niezasadną, prawidłowo działając na podstawie przepisu art. 151 Ppsa skargę oddalił. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie budził wątpliwości przedmiot postępowania. Wadliwości w oznaczeniu numeru posesji miały charakter oczywistej omyłki pisarskiej, nie wpływały na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie. W brew stanowisku skarżącego kasacyjnie zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 144 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wyczerpywało przesłanek z art. 125§1pkt.1 PPSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.