I OSK 2828/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.P i K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 18/23 w sprawie ze skargi M.P i K.P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 18/23, oddalił skargę M. P. i K. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 listopada 2022 r. nr SZ.rn.625.9.2020 w przedmiocie reformy rolnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły M. P. i K. P. zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzuciły: I. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 2 ust. 1 lit. e) w zw. z art. 1 ust. 2 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. nr 3 poz. 13 - zwany dalej "dekret") w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm. - zwane dalej "rozporządzenie") poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że: a) przepisy dekretu miały zastosowanie również do nieruchomości, które w dacie jego wejścia w życie były zajęte przez ZSRR a po wojnie znalazły się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, że majątek L. podpadał pod przepisy dekretu, podczas gdy w dacie wejścia dekretu w życie część majątku L. była okupowana przez władze rosyjskie, a co za tym idzie działanie organów państwa polskiego nie było możliwe na tych terenach i nie było możliwe wykonywanie przez nie efektywnej władzy na tych terenach, na co wskazują wydane po wojnie decyzje w stosunku do tego majątku. b) dekret objął cały majątek ziemski L., podczas, gdy nie mógł on objąć tego terenu, który po wojnie pozostał poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, bo w dacie wejścia dekretu w życie teren ten nie pozostawał pod efektywną władzą organów państwa polskiego. c) że majątek ziemski L. spełniał normy obszarowe wskazane w dekrecie i rozporządzeniu, podczas gdy orzekanie o podpadaniu nieruchomości pod przepisy o reformie rolnej mogło dotyczyć wyłącznie tej części majątku, która po drugiej wojnie światowej znalazła się w Polsce, a w konsekwencji pozostały na terytorium Polski majątek nie spełniał norm obszarowych, bowiem nie tylko nie miał łącznej powierzchni 100 ha, ale nawet nie miał 50 ha użytków rolnych. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez oba organy administracji orzekające w sprawie, polegającą na zaakceptowaniu przez Sąd przekroczenia przez organ I i II instancji zasady swobodnej oceny dowodów i wywiedzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, tj.: a) że przepisy dekretu miały zastosowanie do całego majątku ziemskiego L., podczas gdy przepisy dekretu nie mogły dotyczyć tej części majątku, która w dacie wejścia dekretu w życie była zajęta przez ZSRR a po wojnie pozostała poza granicami Polski, b) że pozostały po stronie polskiej majątek L., spełniał normy obszarowe, podczas, gdy przejęta na cele reformy rolnej nieruchomość rolna nie spełniała norm obszarowych bowiem nie miała 100 ha powierzchni łącznie, jak też 50 ha użytków rolnych, natomiast ta część majątku, która po drugiej wojnie światowej pozostała poza terytorium RP w ogóle nie mogła być przedmiotem oceny organów, czy podpadała pod działania reformy rolnej, c) art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie przez Sąd pod uwagę faktu powszechnie znanego, iż część majątku ziemskiego, która po wojnie pozostała poza obecnymi granicami Polski nie mogła zostać objęta działaniami dekretu, bowiem w dniu jego wejścia w życie władza organów państwa polskiego na tym terenie nie mogła być efektywnie wykonywania i nie mogło dojść do przejęcia majątku przez Skarb Państwa na cele reformy rolnej, co potwierdzają działania ówczesnych władz, z których wynika, że reforma rolna obejmowała tylko tę część majątku, która po wojnie znalazła się na ziemiach polskich. d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd do zarzutów i okoliczności podniesionych w zarzucie 2 skargi dotyczących naruszenia art. 77 § 4 k.p.a., jak też nieodniesienie się przez Sąd do zarzutów zawartych w pkt 1 skargi zarzucających naruszenie przez organy administracji art. 7, 77 i 80 k.p.a. dotyczących braku możliwości sprawowania efektywnej władzy przez organy państwa polskiego na terenach okupowanych przez ZSRR a następnie do ZSRR przyłączonych, a co za tym idzie braku możliwości przejęcia tych terenów przez Skarb Państwa na cele reformy rolnej, które to zarzuty zostały szeroko omówione i poparte orzecznictwem w skardze, a do których Sąd się nie odniósł, a w konsekwencji to naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. doprowadziło do niemożności jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia i uniemożliwia skarżącym poznanie motywów i przesłanek, którymi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok. e) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art. 14 w zw. z art. 393 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, że ewentualne naruszenie przez organ administracji art. 393 § 1 i 2 k.p.a. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji nie może stanowić samodzielnej podstawy uchylenia decyzji, podczas gdy naruszenie powyższych przepisów oznacza doręczenie stronie pisma niebędącego decyzją bowiem pismo to nie zawiera własnoręcznego podpisu, ani też niebędącego wydrukiem elektronicznym decyzji z uwagi na nie zawarcie obligatoryjnych enumeratywnie w art. 393 § 1 i 2 k.p.a. wymienionych elementów, co winno skutkować wyeliminowaniem tego pisma z obrotu prawnego, bowiem podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji jest warunkiem koniecznym wejścia decyzji do obrotu prawnego, inaczej brak jest decyzji, a otrzymane przez stronę pismo stanowi co najwyżej projekt przyszłej decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie wniosły: 1. na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 listopada 2022 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 27 lutego 2020 r. znak WG-1.7515.49.2018.AD 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. ewentualnie 1. na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego Skarżące kasacyjnie zrzekły się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. z siedzibą w P. wnosząc o: 1. oddalenie skargi w całości; 2. zasądzenie od skarżących na rzecz Nadleśnictwa Krynki w Poczopku kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżące kasacyjnie zrzekły się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednak w niniejszej sprawie, z uwagi na powiązanie naruszeń przepisów postępowania z naruszeniami prawa materialnego, najpierw należało odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w kontekście zarzucanej błędnej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e) w zw. z art. 1 ust. 2 dekretu. Istotą zarzutu, opartego na błędnej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej było to, iż - zdaniem skarżących – wadliwie Sąd I instancji zaakceptował dokonaną przez organy administracyjne kwalifikację nieruchomości szczegółowo opisanych we wniosku - jako nieruchomości o przeznaczeniu rolnym. Ponadto w sposób niedopuszczalny zsumowano obszary nieruchomości leżące po różnych stronach granicy Rzeczpospolitej, podczas gdy nieruchomość pozostająca w granicach Rzeczypospolitej nie spełnia wymogu obszarowego tj. 50 ha użytków rolnych. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (w pierwotnym brzmieniu), na cele reformy rolnej przeznaczone miały być nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych w ramach tej powierzchni. Nieruchomości te przechodziły bezzwłocznie na własność Skarbu Państwa i przewłaszczenie ich następowało z mocy samego prawa, z chwilą wejścia w życie tego dekretu, tj. z dniem 13 września 1944 r. Po wejściu w życie zmiany dekretu o reformie rolnej z dnia 17 stycznia 1945 r., która wykreśliła zwrot "o charakterze rolniczym" i pozostawiła zapis art. 2 ust. 1 w brzmieniu "Na cele reformy rolnej przeznaczone będą nieruchomości ziemskie", przejęciu na cele reformy rolnej podlegały szeroko pojęte nieruchomości ziemskie, a zatem i te, które charakteru rolnego nie posiadały. Zmiana ta wprowadziła zatem ogólniejszą definicję nieruchomości przejmowanych. Sporny majątek L. aktualnie położony jest w znacznej części na terenach dzisiejszej Białorusi (około 180 ha wraz zabudowaniami), natomiast obszar o pow. [...] ha objęty wnioskiem znajduje się nadal w granicach Państwa Polskiego. Nadto z akt badanej sprawy, w szczególności z ostatniego chronologicznie sporządzonego dokumentu potwierdzającego powierzchnię spornego majątku t.j. z zaświadczenia szacunkowego dla majątku L., sporządzonego przez komisję Wileńskiego Banku Ziemskiego w dniu 31 lipca 1935 r., podano powierzchnię ogólną 240,5283 ha. Również wcześniejsze dokumenty tj. : przesłany przy piśmie z dnia 24 sierpnia 1933 r. Państwowego Biura Delegatury do spraw finansowo-rolnych w Grodnie do Wojewódzkiego Komitetu do spraw finansowo-rolnych załącznik stanowiący wykaz majątków ziemskich powyżej 100 ha w powiecie grodzieńskim, gdzie przy majątku L. podano 305 ha; rejestr szacunkowy majątku L. z dnia 17 października 1930 r., zawierający informację o 332 ha powierzchni ogólnej majątku oraz formularzu zastawu nr [...], podający również taką samą powierzchnię. Także z dokumentacji zgromadzonej na potrzeby postępowania prowadzonego na wniosek W. P. o realizację prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że majątek liczył około 230 ha. Zatem z wszystkich tych dokumentów wynika, że obszar majątku L. przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej, a tym samym spełniał normy obszarowe, opisane w art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. Stan nieruchomości należało bowiem ocenić na dzień 13 września 1944 r. czyli z daty wejścia w życie dekretu, a zatem miarodajne są dowody obrazujące ówczesny stan nieruchomości lub stan jak najbardziej zbliżony do stanu ówczesnego. Nadto dla oceny okresu, od kiedy należało weryfikować stan obszaru nieruchomości może przemawiać, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10, w której podkreślono, że dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej wszedł w życie z dniem 13 września 1944 r. (z dniem ogłoszenia), a więc z tym dniem przeszły na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskie, przeznaczone na cele wskazane w art. 1 ust. 2 dekretu. Należy również zgodzić się z Sądem i instancji, że zakresem terytorialnym dekretu objęte były ziemie należące w dniu wejścia w życie tego aktu (czyli w dniu 13 września 1944r.), do Rzeczypospolitej Polskiej w granicach przedwojennych. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika bowiem, że chwilą istotną (określnikiem temporalnym) dla oceny terytorialnego działania dekretu, była data wejścia jego w życie. A w tej dacie terytorium Polski pod względem prawnym obejmowało obszar państwa według stanu sprzed 1 września 1939 r. Reasumując, skoro majątek będący przedmiotem postępowania położony był na terenie przedwojennego województwa podlaskiego, a jego powierzchnia ogólna przekraczała 100 ha, to biorąc pod uwagę treść art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, podpadał on pod działanie dekretu, niezależnie nawet od tego czy faktycznie można było zrealizować na tym terenie cele tego dekretu z powodu skomplikowanej sytuacji faktycznej i prawnej w jakiej po 1939 r. znalazły się tereny tzw. kresów wschodnich. Należy bowiem podkreślić, że wschodnia granica Polski w granicach powojennych została ustalona dopiero z dniem 5 lutego 1946 r., tj. w dniu ratyfikacji umowy z dnia 16 sierpnia 1945 r. zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a ZSRR o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1947 r. nr 35, poz. 167 oraz 168). Zatem dopiero od tej daty nastąpiło prawne uregulowanie granic polski na tym obszarze. A zatem niezasadne jest kwestionowanie przez skarżących kasacyjnie stanowiska Sadu organu o konieczności oceny całego majątku L. pod kątem jego podpadania pod działanie dekretu o reformie rolnej. Powyższe rozważania czynią zarzut naruszenia prawa materialnego art. 2 ust. 1 lit. e) w zw. z art. 1 ust. 2 dekretu niezasadnym. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczących art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. należy ogólnie stwierdzić, że skarżące kasacyjnie wyłącznie polemizują z dokonanymi przez organy administracyjne ustaleniami stanu faktycznego i ich oceną materiału dowodowego, zaaprobowanymi przez Sąd I instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały w zasadzie powielone ze skargi wniesionej do Sądu I instancji, a skarżące kasacyjnie nie przedstawił żadnych nowych argumentów wskazujących na błąd Sądu I instancji w przyjętych ustaleniach stanu faktycznego ani w zaaprobowanej ocenie materiału dowodowego. Wszystkie dowody, których błędną ocenę zarzucają skarżące kasacyjnie, są włączone do akt postępowania i zostały szczegółowo zanalizowane w decyzjach zapadłych w obu instancjach, a także przez Sąd I instancji. W związku z tym należy wskazać, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie można zatem uznać za spełnienie tego warunku. W tej sytuacji należało powtórzyć za Sądem I instancji, że niezasadne są twierdzenia skarżących, że organ administracyjny pominął ustalenia wskazujące, że przepisy dekretu miały zastosowanie do całego majątku ziemskiego L., podczas gdy przepisy dekretu nie mogły dotyczyć tej części majątku, która w dacie wejścia dekretu w życie była zajęta przez ZSRR a po wojnie pozostała poza granicami Polski. Sąd Wojewódzki dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał, że treść dowodów potwierdza, aby podstawę prawną przejęcia majątku stanowił przepis niż art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej. Przypomniał następnie, że w trybie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu na własność Skarbu Państwa przechodziły nieruchomości spełniające normy obszarowe. Sąd zwrócił uwagę, że obszar nieruchomości należało określić zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem szacunkowym dla majątku L. dokonanym przez komisję szacunkową Wileńskiego Banku Ziemskiego w dniu 31 lipca 1935 r. Jak wyjaśnił Sąd Wojewódzki, dowód ten potwierdza zatem, że powierzchnia majątku wielokrotnie przekraczała normy areałowe ustalone do przejęcia na cele reformy rolnej określone w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, to jest 100 ha powierzchni ogólnej. Końcowo Sąd Wojewódzki wskazał, że organ wyjaśnił, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy przejście objętej postępowaniem administracyjnym nieruchomości na własność Skarbu Państwa nastąpiło w dniu wejścia w życie dekretu oraz jaka była konkretnie postawa prawna nacjonalizacji nieruchomości. Sąd I instancji zwrócił uwagę , że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Taka ocena Sądu I instancji zasługuje w pełni na aprobatę. Powyższe czynią niezasadnymi również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu można postawić jedynie wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08; dostępne w CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co czyni ww. zarzut nietrafnym. Nadto nie można za fakt powszechnie znany w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. uznać takiej okoliczności, że w dniu jego wejścia w życie dekretu władza organów państwa polskiego na tym terenie nie mogła być efektywnie wykonywana i nie mogło dojść do przejęcia majątku przez Skarb Państwa. Tej okoliczności jak wskazał Sąd I instancji nie można w pełni określić, a stan ten budzi spór zarówno w doktrynie prawa międzynarodowego, jak i wśród historyków, dlatego też nie można uznać takiej sytuacji za fakt powszechnie znany, w sytuacji istnienia sporów doktrynalnych co do czasu ukształtowania się przebiegu granicy Państwa Polskiego. Końcowo odnośnie zarzutu niewłaściwego doręczenia stronie skarżącej decyzji wydanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co naruszyło dyspozycję art. 393 § 1 i 2 k.p.a., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten także nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyższy przepis określa warunki doręczania pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie elektronicznej. W przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma. Wydruk tego pisma powinien zawierać informację, że pismo zostało wydane w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną oraz zawierać identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Decyzja wydana przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 listopada 2022 r. nr SZ.rn.625.9.2020 zawierała wszystkie elementy składowe decyzji administracyjnej przewidziane art. 107 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, decyzja administracyjna wydana w formie elektronicznej nie musi zawierać własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, a podpis ten może być zastąpiony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej, ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią (art. 14 k.p.a.). W niniejszej sprawie wydruk decyzji zawiera wskazanie, że podpisano i a elektronicznie, z upoważnienia właściwego organu, ze wskazaniem stanowiska służbowego pracownika organu oraz wskazaniem pracownika z imienia i nazwiska. Należy zatem uznać, że decyzja była wydana w sposób prawidłowy i kompletna. Nawet jeżeli przyjąć ewentualne naruszenie dyspozycji art. 393 § 2 k.p.a, należy w tym zakresie przychylić się do stanowiska Sądu, który stwierdził, że pozostaje to bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, a wobec tego nie może stanowić samodzielnej podstawy uchylenia decyzji. Słusznie zauważył Sąd, że strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zapoznała się treścią decyzji, w ustawowym terminie wniosła skargę do WSA, co świadczy o tym, że skutecznie skorzystała z przysługującej jej praw. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 in fine p.p.s.a. W punkcie 2 wyroku oddalono wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia takiego wniosku (zob. art. 199 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.; por. np. wyrok NSA z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 505/23, CBOSA).