I OSK 2807/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. B. o sprostowanie i wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/16 oddalającego skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy postanawia odrzucić wniosek o sprostowanie i wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/16

W dniu 14 czerwca 2017 r. (data nadania pisma) J. B. wniósł o "uzupełnienie w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. części opisowej wyroku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/16 przez wskazanie oznaczenia akt Starosty Sokólskiego" w sprawie na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt, tj. przez dodanie po słowach: "na bezczynność Starosty Sokólskiego" słów: "w sprawie nr......" i tym samym usunięcie niedokładności w części opisowej wyroku ewentualnie o dokonanie wykładni wyroku z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 2807/16 przez wskazanie jakiej sprawy administracyjnej wyrok dotyczył. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), który na podstawie art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może z urzędu sprostować (wnioskodawca błędnie wniósł o "uzupełnienie wyroku w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a." winno być sprostowanie wyroku w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a ) w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia. "Oczywistość" omyłki wyraża się zatem w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Sprostowaniu nie podlega także przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie, wniosek J. B. dotyczy sprostowania w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. części opisowej wyroku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/16 przez wskazanie oznaczenia akt Starosty Sokólskiego w sprawie na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt, tj. przez dodanie po słowach: " na bezczynność Starosty Sokólskiego" słów: "w sprawie nr......" i tym samym usunięcie niedokładności w części opisowej wyroku. Mając na uwadze powyższe rozważania należy dojść do wniosku, że żądanie to wykracza poza zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. i skutkiem tego wniosek o sprostowanie nie może zostać uwzględniony. Przedmiot sprawy w wyroku NSA z 28 marca 2017 r. został określony w ten sam sposób jak w wyroku WSA w Warszawie z 9 sierpnia 2016 r. Nadto skarżący pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. złożył wniosek (analogiczny do wniosku z 14 czerwca 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego) o uzupełnienie wyroku przez podanie oznaczenia sprawy administracyjnej, której dotyczył wyrok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. odmówił uzupełnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt spraw, a Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z 26 września 2016 r. Wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. nie mógł zmienić przedmiotu sprawy którą rozpoznał Sąd I instancji. Odnosząc się do wniosku o dokonanie wykładni wyroku zgodnie art. 158 p.p.s.a., należy wskazać, iż sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku z dnia 28 marca 2017 r., gdyż jego treść jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi żadnych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny jasno wskazał, w komparycji wyroku, iż sprawa zainicjowana przez skarżącego dotyczy bezczynności Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy, zaś informacje dotyczące przedmiotowej sprawy administracyjnej zostały opisane w uzasadnieniu do wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.