I OSK 2719/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1049/14 w sprawie ze skargi W.B. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne; 2. oddalić wniosek pełnomocnika skarżącego W.B. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi W.B. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. o sygn. akt II SAB/Wa 1049/14: 1. zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. B. z dnia 7 maja 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego W. B. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad W odpowiedzi na skargę kasacyjną W.B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia 18 lipca 2017 r. skarżący kasacyjnie cofnął swoją skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik W.B. nie sprzeciwił się cofnięciu skargi kasacyjnej, podtrzymał jednak wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 cyt. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2016 r., I OSK 3229/14). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie 1 postanowienia. W punkcie 2 postanowienia oddalono wniosek pełnomocnika W. B. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie w sytuacji jej umorzenia wskutek cofnięcia skargi kasacyjnej przez organ.