I OSK 2438/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 711/20 w sprawie ze skarg Y. G. i I. S. oraz I. D. i J. S. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki solidarnie na rzecz Y. G. i I. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 711/20 po rozpoznaniu sprawy ze skarg Y. G. i I. S. oraz I. D. i J. S. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 9 kwietnia 2019 r. nr [...]; w pkt 2 zasądził od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Y. G. i I. S. solidarnie kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; w pkt 3 zasądził od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz I. D. i J. S. solidarnie kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wydanie wyroku poprzedzały następujące ustalenia faktyczne i prawne. Orzeczeniem administracyjnym z dnia 21 maja 1953 r. Nr [...] wydanym na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie Miasta Warszawy odmówiono wnioskodawcom T. i M. małż. H. przyznania prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], nr hip. [...] z uwagi na konieczność przejęcia jej na cele publiczne, a w konsekwencji znajdujące się na niej budynki przechodzą na własność Skarbu Państwa. Minister Gospodarki Komunalnej po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 31 grudnia 1953 r. utrzymał w mocy orzeczenie z dnia 21 maja 1953 r. Następnie Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa po rozpatrzeniu wniosku M. S. (spadkobiercy byłych właścicieli) o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych, decyzją z dnia 16 stycznia 1995 r. stwierdził: w pkt 1 że orzeczenie z dnia 21 maja 1953 r. w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej lokali nr: [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, wydane zostało z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jego nieważność, w pkt 2 stwierdził nieważność decyzji organu odwoławczego z dnia 31 grudnia 1953 r. Decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. stała się ostateczna. W dniu 27 października 1995 r. M. S. wystąpiła do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z wnioskiem o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. z uwagi na nieuwzględnienie przez organ okoliczności sprzedaży poza lokalami nr [...] także lokalu nr [...] stanowiącego własność wnioskodawczyni na podstawie umowy notarialnej z dnia 23 października 1984 r. Decyzją z dnia 26 sierpnia 1999 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju odmówił zmiany decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. ze względu na niespełnienie przesłanki z art. 155 k.p.a., tj. braku zgody wszystkich stron postępowania. Następnie w dniu 10 października 2003 r. do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wpłynął wniosek J. G. z d. H. o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. Decyzją z dnia 13 września 2006 r. Minister Budownictwa odmówił zmiany decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. ze względu na niespełnienie przesłanki z art. 155 k.p.a., tj. braku zgody wszystkich stron na zmianę decyzji. W takich okolicznościach w dniu 9 marca 2010 r. do Ministerstwa Infrastruktury wpłynął wniosek I. D. (następcy prawnej M. S.) o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r., która została wydana z naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a., albowiem nieodwracalne skutki prawne zachodzą także w stosunku do lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w Warszawie, czego organ nadzoru nie stwierdził w decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. Minister Inwestycji i Rozwoju po rozpatrzeniu wniosku I. D. decyzją z dnia 9 kwietnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 31 grudnia 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. w Warszawie z dnia 21 maja1953 r. w części dotyczącej północnej części dz. ew. nr [...] o pow. ca [...]m2 i pasie o szer. ca [...]m2 przeznaczonej na planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania ww. orzeczeń dekretowych, do użytku publicznego, na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia, a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. Następnie Minister Rozwoju, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 9 kwietnia 2019 r. Organ nadzoru w uzasadnieniu powyższej decyzji wykazał, że przedmiotem kontroli w prowadzonym przez niego postępowaniu w trybie art. 156 k.p.a. o stwierdzenie nieważności była decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. dotycząca nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Ponadto zaznaczył, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przeprowadzając postępowanie nadzorcze miał obowiązek zbadania, czy w decyzjach dekretowych prawidłowo została przeprowadzona analiza zgodności korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela nieruchomości z jej przeznaczeniem określonym w obowiązującym wówczas planie. Jednak organ ten nie ustalił, jaki plan obowiązywał dla przedmiotowej nieruchomości i czy w świetle obowiązującego planu organy dekretowe prawidłowo skonstatowały o niemożności pogodzenia korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowych właścicieli, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, gmina obowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (następnie - na mocy przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju - planu zagospodarowania przestrzennego). Odmowa przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy była więc dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli przeznaczenie gruntu określone na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie dało się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowego właściciela. Nieruchomość położona przy ul. [...] w dacie wydania decyzji dekretowych była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Mokotów" uchwalonym w dniu 2 października 1948 r., a ogłoszonym w dniu 12 października 1948 r. w Monitorze Polskim nr 74, poz. 652. W planie tym dla terenu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] przypisane zostało przeznaczenie pod budynki na cele mieszkalne, zabudowania zwarte i grupowe (obecna dz. ew. nr [...]), a także pod działki budowlane przeznaczone na urządzenia wspólnego ogrodu do użytku mieszkańców bloku budowlanego oraz na urządzenia wspólnego dojazdu do działek (część obecnej dz. ew. nr [...]) oraz drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia (część obecnej dz. ew. nr [...]) (por. opinia geodezyjna uprawnionego geodety z dnia 10 września 2018 r.). Biorąc pod uwagę przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy uznać, że dalsze korzystanie z części przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] i część działki ewidencyjnej nr [...], przez dotychczasowych właścicieli nie było sprzeczne i nie kolidowało z ustaleniami zawartymi w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu nie było żadnych przepisów, które uniemożliwiałyby przy takim zapisie planu, osobom fizycznym realizację zabudowy mieszkaniowej zwartej i grupowej i otaczającej ją infrastruktury. Wręcz przeciwnie stosownie do rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz. U. Nr 52, poz. 270), państwo popierało nowe, prywatne budownictwo mieszkaniowe tak zwarte, jak i luźne, realizowane m.in. przez właścicieli i użytkowników nieruchomości. Organ uznał, że w tej części decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. jest prawidłowa. Następnie organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Mokotów" część obecnej dz. ew. nr [...] przeznaczona była do użytku publicznego na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia. Przeznaczenie nieruchomości na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia niewątpliwie nie dało się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości. Z nieruchomości przeznaczonej na publiczne skwery i parki w mieście ma bowiem możliwość korzystania każdy, bezpłatnie i bez ograniczeń, które prywatny właściciel mógłby ustanawiać. Istota tego typu funkcji zapisanej w planie polega na równym i powszechnym dostępie dla danej społeczności do terenu w celach rekreacyjnych, wypoczynkowych. Żaden z obowiązujących na dzień wydania decyzji dekretowych przepis prawa nie dawał pewności, iż dotychczasowi właściciele umożliwią prawidłowe korzystanie z nieruchomości przewidzianej na realizację tej funkcji. W konsekwencji należy uznać, zdaniem organu, że oczywistym jest, iż przeznaczenie nieruchomości pod urządzenie parku wyklucza możliwość pogodzenia korzystania przez dotychczasowych właścicieli gruntu z nieruchomości, a tym bardziej nie może być mowy, aby organy dekretowe w tej części w sposób oczywisty i rażący naruszyły uregulowania dekretowe. Organ wskazał, że należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Inwestycji i Rozwoju wyrażonym w decyzji z dnia 9 kwietnia 2019 r., że w części obecnej dz. ew. nr [...] przeznaczonej do użytku publicznego na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Mokotów", nie można uznać, aby organy dekretowe odmawiając przyznania prawa własności czasowej z uwagi na przejęcie jej na cele publiczne rażąco naruszyły art. 7 ust. 2 dekretu, a to z kolei oznacza, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. uznając takie naruszenie sam rażąco naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu. Przechodząc zaś do analizy wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych w niniejszej sprawie organ zaznaczył, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa linia orzecznicza odnosząca się do interpretacji zagadnienia nieodwracalnych skutków prawnych w myśl art. 156 § 2 k.p.a. ukształtowana została uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992 r. r. sygn. akt III AZP 4/92 (publ. OSNCP 1992, nr 12, poz.211). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że "w sytuacji, w której decyzja administracyjna stwarza podstawę do zawarcia umowy cywilnoprawnej (...) nadal obowiązuje podział kompetencji i ustalony prawnie rozdział właściwości różnych organów państwowych. (...) Akt administracyjny indywidualny stanowi wobec tego zdarzenie cywilnoprawne, które albo powoduje powstanie, zmianę lub ustanie stosunków cywilnoprawnych pomiędzy określonymi podmiotami, albo też stanowi przesłankę zawarcia umowy cywilnoprawnej kształtując stosunki prawne pomiędzy podmiotami. Z chwilą jednak, gdy stosunki te już powstaną, ich ważność będzie oceniana na podstawie przepisów im właściwych, tzn. na podstawie przepisów prawa prywatnego ze wszystkimi tego konsekwencjami odnośnie do właściwości organów państwowych oraz trybu postępowania. (...) W takim przypadku skutki prawne decyzji administracyjnej obarczonej wadą powodującą jej nieważność będą miały znamię nieodwracalnych w rozumieniu przepisów art. 156 § 2 k.p.a., albowiem ich "odwrócenie" może nastąpić na podstawie orzeczenia sądowego, a nie w drodze administracyjnej." Minister uznał, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. dokonał prawidłowej oceny wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych, w świetle wskazań zawartych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92, uwzględniając fakt dokonania sprzedaży lokali nr [...] w budynku przy ul. [...]. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, w toku tego postępowania wystąpiono do Urzędu Dzielnicy - Gminy Warszawa-Mokotów o nadesłanie zawartych umów notarialnych dotyczących sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...]. Urząd Dzielnicy przekazał organowi wyłącznie kopie aktów notarialnych nabycia lokali nr [...]. Zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał więc wydanie decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 21 maja 1953 r. w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej lokali nr: [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali. Organ wskazał następnie, że interpretacja występującego w art. 156 § 2 k.p.a. pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uległa zmianie. Zdaniem organu okoliczność pozostawania gruntu nieruchomości objętej działaniem dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy w użytkowaniu wieczystym osób trzecich sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej, wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 7/96, publ. ONSA z 1997, nr 2, poz. 49). Stosownie do orzecznictwa sądowego nieodwracalność skutków prawnych ma miejsce wówczas, gdy organ administracyjny w drodze postępowania administracyjnego nie jest w stanie, w granicach swoich kompetencji wyznaczonych prawem, cofnąć ani odwrócić skutków prawnych, jakie wywołała decyzja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt I SA 2062/01, publ. Lex nr 159251; uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99, publ. ONSA 2000, nr 9, poz. 93). W każdym przypadku, gdy umowa ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu i sprzedaży lokalu na rzecz osoby trzeciej poprzedzona była wydaniem decyzji administracyjnej, to właśnie ta decyzja, a nie decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej, była podstawą ustanowienia na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego gruntu i podstawą nabycia przez tę osobę tytułu własności danego lokalu mieszkalnego. I stąd też sprzedaż lokali wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu, na podstawie samej tylko decyzji administracyjnej, dopiero w następstwie której zawarte zostały umowy cywilnoprawne w formie aktów notarialnych, nie stanowi zgodnie z obecnie ugruntowanym orzecznictwem nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał za słuszny pogląd wyrażony w decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 16 kwietnia 2019 r., że skoro w obecnym stanie prawnym organ nie mógłby stwierdzić wydania z naruszeniem prawa decyzji dekretowych co do lokalu nr [...] i praw z nim związanych, to nie można uczynić zarzutu rażącego naruszenia prawa decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r., bowiem odpowiada ona prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Rozwoju zawartym w zaskarżonej decyzji z dnia 15 stycznia 2020 r. W ocenie Sądu orzekającego organ nadzoru nie sprostał wymogom dotyczącym postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał prawidłowo kontroli decyzji nadzorczej Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. zgodnie z przepisami regulującymi ten tryb postępowania. Organ nadzoru w związku ze stwierdzeniem wad postępowania prowadzonego przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przeprowadził postępowanie w taki sposób jakby oceniał to postępowanie jako organ II instancji w postępowaniu zwykłym, a nie organ nadzorczy. Organ zasadnie wprawdzie stwierdził, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, przed wydaniem decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. przeprowadzając postępowanie nadzorcze miał obowiązek zbadania, czy w decyzjach dekretowych prawidłowo została przeprowadzona analiza możliwości pogodzenia korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela nieruchomości z jej przeznaczeniem określonym w obowiązującym wówczas planie i zasadnie wskazał, że organ tego obowiązku nie zrealizował. Nie ustalił on bowiem, jaki plan obowiązywał dla nieruchomości przy ul. [...] i czy w świetle obowiązującego planu organy dekretowe prawidłowo skonstatowały o niemożności pogodzenia korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowych właścicieli, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 § 3 k.p.a. Niemniej nie był już uprawniony do dokonywania korekty tej decyzji poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej gdyż przedmiotem postępowania nadzorczego nie było już orzeczenie Prezydium Rady Narodowej. Organ stwierdziwszy te braki, powinien ocenić wagę tych naruszeń w kontekście art. 156 § 2 k.p.a. i jeżeli uznał, że były to wady rażące, które miały także istotny wpływ na wynik postępowania powinien stwierdzić nieważność orzeczenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, a nie zastępować organu w rozstrzyganiu. Tymczasem organ przeprowadził uzupełniające postępowania dowodowe (jak w postępowaniu zwykłym) i w jego konsekwencji wydał decyzje reformatoryjną, czym naruszył art. 156 k.p.a. W decyzji tej wskazał, że w części obecnej dz. ew. nr [...] przeznaczonej do użytku publicznego na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Mokotów", nie można uznać, aby organy dekretowe odmawiając przyznania prawa własności czasowej z uwagi na przejęcie jej na cele publiczne rażąco naruszyły art. 7 ust. 2 dekretu, a to z kolei oznacza, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa uznając takie naruszenie sam rażąco naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu. Organ zatem dokonał ponownej oceny orzeczenia administracyjnego, które było przedmiotem badania w postępowaniu nieważnościowym. Podkreślono ponownie, że organ w prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym miał obowiązek zbadać wyłącznie czy decyzja nadzorcza będąca efektem badania w postępowaniu nadzwyczajnym orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej jest prawidłowa i nie miał już uprawnień do bezpośredniej kontroli tegoż orzeczenia. To nie ono bowiem było obecnie przedmiotem postępowania. Sąd nie podzielił również uzasadniania organu w zakresie analizy nieodwracalnych skutków prawnych wskazując, że są wewnętrznie sprzeczne. Organ z jednej strony bowiem akceptuje, że nastąpiły nieodwracalne skutki prawne w zakresie nabycia lokali nr [...] i praw z nimi związanych, a z drugiej strony odmawia uznania nieodwracalnych skutków prawnych do lokalu nr [...] powołując się na zmianę orzecznictwa w tym zakresie. Brak uznania przez organ nadzorczy Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nieodwracalnych skutków prawnych w zakresie lokalu nr [...] i praw w nim związanych, oznacza, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, nie rozpatrzył i nie ustosunkował się do przedmiotu złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia. Obowiązujące przepisy procedury administracyjnej nakazują organowi administracji prowadzącemu postępowanie (dotyczy to także postępowania nadzorczego) poprawne ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz właściwe ich uzasadnienie. Rozstrzygnięcie to nie może być wewnętrznie sprzeczne. Organ nie może sanować błędów decyzji organu, którego rozstrzygnięcie podlega badaniu w postępowaniu nadzwyczajnym. Nie może przede wszystkim usprawiedliwiać organu w sytuacji gdy ten w sposób niekompletny zgromadził materiał dowodowy w postaci chociażby dokumentów w postaci aktu notarialnego sprzedaży lokalu nr [...]. Obowiązkiem organu bowiem było rzetelne i wnikliwe zgromadzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Sąd wskazał, że Minister w postępowaniu będącym przedmiotem skargi nie był uprawniony do zastępowania organu w dokonywaniu czynności, które ten winien przeprowadzić. Nie może bowiem badając decyzje nadzorczą oceniać orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1953, które było przedmiotem postępowania nadzorczego będącego obecnie przedmiotem kontroli również w postępowaniu nadzorczym. Dostrzegając wadliwości postępowania nadzorczego prowadzonego przez Ministra Rozwoju Przestrzennego i Budownictwa zakończonego decyzją z dnia 16 stycznia 1995 r. Organ winien stwierdzić nieważność tej decyzji, a nie rozstrzygać merytorycznie w zakresie dotyczącym orzeczenia Prezydium Rady Narodowej. W konkluzji Sąd podkreślił, że przedmiotem postępowania nieważnościowego jest kontrola decyzji administracyjnej pod kątem ewentualnych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w wyniku której może dojść do całkowitego wyeliminowania zakwestionowanej decyzji z obrotu prawnego, a nie jej korygowania czy uzupełniania. Dokonywane w tym trybie stwierdzenie nieważności dotyczyć więc musi wyłącznie decyzji w takiej postaci w jakiej ona istnieje, bez żadnej modyfikacji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem samodzielnym podstępowaniem administracyjnym i organ nadzorczy nie może orzekać co do tego, co było przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego nad postępowaniem zwykłym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Rozwoju, Pracy i Technologii. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez: a) błędną wykładnię art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że organ administracyjny badając decyzje w trybie nadzwyczajnym, nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w części, w sytuacji gdy stwierdzi wystąpienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wyłącznie w odniesieniu do części badanej w trybie nadzoru decyzji administracyjnej; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie normy prawnej wynikającej z art. 16 k.p.a. wprowadzającej do sytemu prawa administracyjnego zasadę trwałości decyzji administracyjnej; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez uznanie, że Minister inwestycji i Rozwoju wydając decyzję z dnia 9 kwietnia 2019 r. oraz Minister Rozwoju wydając decyzję z dnia 15 stycznia 2020 r. przekroczył zakres przedmiotowy postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. i orzekł w zakresie dotyczącym orzeczenia dekretowego z dnia 21 maja 1953 r., w sytuacji gdy wydane decyzje rozstrzygały wyłącznie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organ nieprawidłowo sporządził uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji Ministra Rozwoju z dnia 15 stycznia 2020 r., w sytuacji gdy uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z wymogami; d) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie; e) art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. poprzez podjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w decyzji organu; f) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu orzeczenia wiążącej organ oceny prawnej, nieuwzględniającej charakteru danej sprawy, która to ocena może mieć wpływ na nieprawidłowe rozstrzygniecie organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest ocena wydanej w trybie nadzorczym decyzji Ministra Rozwoju z dnia 15 stycznia 2020 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 9 kwietnia 2019 r. przedmiotem której była wydana również w trybie nadzorczym decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazuje, że zaskarżone decyzje miały charakter reformatoryjny, dotyczyły bowiem orzeczeń dekretowych podczas gdy przedmiotem tego postępowania nadzorczego nie były już orzeczenia dekretowe. Z kolei skarżący kasacyjnie Minister podnosi i wskazuje, że organ nadzoru jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji w części i taki charakter miały zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 1 lit. a polegającego na błędnym przyjęciu, że organ nadzoru nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji w części wskazać należy co następuje. Mianowicie w orzecznictwie przyjęto, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jedynie w części dotkniętej wadą. Dotyczyć to może jednak tylko takiej sytuacji, kiedy decyzja składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia, a ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1960/05, LEX nr 203861; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 2311/97, LEX nr 48738; wyrok NSA z dnia 31 marca 1998 r. sygn. akt I SA 1838/97, LEX nr 44510; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1998 r. sygn. akt IV SA 583/96, LEX nr 45666; wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2314/14, LEX nr 2108477). Stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej kwalifikowaną wadliwością powinno być regułą działania organów nadzoru (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r. sygn. akt IV SA 859/87, ONSA 1990, nr 2–3, poz. 25; zob. także wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 795/06, LEX nr 320101; wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2520/14, LEX nr 2100631). Pogląd o dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w części dotkniętej wadą został zaakceptowany w doktrynie (M. Armata, Glosa do wyroku NSA z 21 stycznia 1988 r., IV SA 859/87, NP 1990, nr 4–6, s. 253; R. Kubacki, Rażące naruszenie prawa – problemy interpretacyjne, M. Pod. 1997, nr 11, s. 330; M. Mincer-Jaśkowska, Glosa do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1992 r. sygn. akt SA/Po 953/92, PPH 1993, nr 15, s. 21; T. Woś, Glosa do wyroku NSA z dnia 21 stycznia 1988 r. sygn. akt IV SA 859/87, OSP 1991, nr 4, poz. 95; J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r. sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997, nr 4, poz. 83). Odmienny pogląd – o niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w części – wypowiedział J. Borkowski (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 13 października 1992 r. sygn. akt SA/Wr 795/92, OSP 1995, nr 6, poz. 123) (P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz aktualizowany, opublikowany LEX/el.2025). Podobnie M. Jaśkowska wskazuje, że brak w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 nie oznacza wyłączenia takiej możliwości. Stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej kwalifikowaną wadliwością nie tylko jest dopuszczalne, lecz – jako zgodne z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego – powinno być regułą działania organów nadzoru. W tej mierze podjęto też uchwałę NSA (7) w Warszawie z 23 lutego 1998 r. sygn. akt OPS 6/97, ONSA 1998/2, poz. 40, w której podkreślono, że "dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o przejęciu nieruchomości na własność państwa w części, która nie obejmuje zbytych przez Skarb Państwa (lub gminę) lokali w budynku znajdującym się na tej nieruchomości wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste na rzecz właścicieli tych lokali ułamkowej części gruntu" (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opublikowano: LEX/el. 2025). Tak więc kwestią sporną nie jest teoretyczna dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji w części, ale prawidłowe ustalenie czy w danej sprawie w postępowaniu nadzorczym dotyczącym konkretnej decyzji wydanej również w trybie nadzorczym możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji w części. Jednak w rozpoznawanej sprawie należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na istotną okoliczność związaną z samym trybem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. i wyznaczone granice tego postępowania. Mianowicie, zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. zostało wszczęte na wniosek strony I. D. (spadkobierczyni M. S.) z dnia 9 marca 2010 r. Z przedmiotowego wniosku jednoznacznie wynika, że wnioskodawczyni I. D. wskazując na powołaną decyzję z dnia 16 stycznia 1995 r. zarzuca, że również zbycie poza wskazanymi przez organ lokalami nr [...] lokalu mieszkalnego nr [...] wywołało nieodwracalne skutki prawne, czego organ nadzoru nie stwierdził w zaskarżonej decyzji. Wniosek strony I. D. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. nie dotyczy zatem całego zakresu przedmiotowego tej decyzji, a tylko tej jednej kwestii związanej z lokalem mieszkalnym nr [...] z uwagi na nieuwzględnienie przez organ okoliczności sprzedaży, poza lokalami mieszkalnymi nr [...], a także lokalu nr [...], który stanowił własność jej poprzedniczki prawnej M. S. na podstawie notarialnej umowy sprzedaży zawartej 23 października 1984 r. Zdaniem wnioskodawczyni w przedmiotowej decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r., w której stwierdzono, że zaskarżone orzeczenie z dnia 21 maja 1995 r. w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej lokali nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, wydane zostało z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzono jego nieważność, podczas gdy rozstrzygniecie że orzeczenie wydane zostało z naruszeniem prawa powinno również obejmować lokal mieszkalny nr [...]. Natomiast organ Minister Inwestycji i Rozwoju prowadząc postępowanie nadzorcze dotyczące decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. wszczęte na podstawie wskazanego wyżej wniosku I. D. w decyzji z dnia 9 kwietnia 2019 r. stwierdził nieważność tej decyzji w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki komunalnej z dnia 31 grudnia 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 21 maja 1953 r. w części dotyczącej północnej części dz. ew. nr [...] o pow. ca [...]m² i pasie o szerokości ca. [...]m² przeznaczonej na planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania ww. orzeczeń dekretowych, do użytku publicznego, na skwery i parki, ogrody, drogi parkowe dla pieszych i inne podobne urządzenia, w pozostałym zakresie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r. Tym samym decyzja z dnia 9 kwietnia 2019 r., która utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju z dnia 15 stycznia 2020 r. wydana została z przekroczeniem zakresu przedmiotowego wniosku strony na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie nadzorcze, a którym to wnioskiem organ jest związany. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt II GSK 68/21 wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się, że wobec jednoznacznej treści art. 157 § 2 k.p.a., który daje możliwość wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji również na żądanie strony, wniosek inicjujący takie postępowanie wyznacza jednocześnie jego ramy, zakreślając również jego przedmiot. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż to wnioskodawca określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Wobec tego organ nie tylko nie był zobowiązany, ale przede wszystkim nie był uprawniony do poszukiwania innych wad kwalifikowanych objętej wnioskiem części ostatecznej decyzji. Również w wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 364/05 zwrócono uwagę, że jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony (art. 157 § 2 k.p.a.), to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.), czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, że w przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na wniosek strony, granice tego postępowania wyznacza wniosek strony to organ nie tylko nie był zobowiązany, ale przede wszystkim nie był uprawniony do poszukiwania innych wad kwalifikowanych w ostatecznej decyzji w części, która nie została objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Zaznaczyć przy tym należy, że to związanie granicami wniosku dotyczy i wyznacza przedmiot tego postępowania, natomiast organ administracji nie jest związany zarzutami (przesłankami) zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty (przesłanki) są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy jeszcze zaznaczyć, że to związanie granicami wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji ma szczególnie istotne znaczenie w tych przypadkach gdy mająca być przedmiotem kontroli organu nadzoru decyzja zawiera różne rozstrzygnięcia i dotyczy wielu stron. Niezależnie od powyższych uwag dotyczących wszczęcia na wniosek strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji i określonych w tym wniosku granic wskazujących w jakim zakresie kwestionowana jest decyzja, to należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w niniejszym postępowaniu organ nie dokonał prawidłowo kontroli decyzji nadzorczej Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r., albowiem przeprowadził postępowanie w taki sposób jakby oceniał to postępowanie jako organ II instancji w postępowaniu zwykłym, a nie organ nadzorczy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, która również została wydana w postępowaniu nadzorczym a nie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją, albowiem decyzja, o której mowa w art. 158 § 1 k.p.a., jakkolwiek jest decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, to jednak sprawy tej nie rozstrzyga, a przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. - co oznacza, że organ nadzoru jedynie kontroluje prawidłowość samej decyzji administracyjnej. Stąd też zasadnie Sąd stwierdził, że w postępowaniu nadzorczym organ nie jest uprawniony do dokonywania zmiany decyzji przez wydanie decyzji reformatoryjnej. Jak wskazywano wcześniej możliwość stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w części może dotyczyć tylko takiej sytuacji, kiedy decyzja składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia, a ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie. Natomiast mając na uwadze treść wniosku I. D. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. w zakresie w jakim nie stwierdzono, że orzeczenie dekretowe z dnia 21 maja 1953 r. w części dotyczącej lokalu mieszkalnego nr [...] wydane zostało z naruszeniem prawa, zagadnieniem podstawowym dla rozpoznania tego wniosku była analiza pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych. Zgodnie bowiem z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, wówczas zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a. stwierdza się, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Jak wskazano na wstępie organ przyjął, że decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych natomiast Sąd nie podzielił uzasadniania organu w zakresie analizy nieodwracalnych skutków prawnych wskazując, że są wewnętrznie sprzeczne. Organ z jednej strony bowiem akceptuje, że nastąpiły nieodwracalne skutki prawne w zakresie nabycia lokali nr [...] i praw z nimi związanych, a z drugiej strony odmawia uznania nieodwracalnych skutków prawnych do lokalu nr [...] powołując się na zmianę orzecznictwa w tym zakresie. Natomiast w skardze kasacyjnej brak zarzutów dotyczących naruszenia art. 156 § 2 k.p.a., czyli brak zarzutu dotyczącego analizy kluczowego pojęcia jakim jest wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych. Tym samym stanowisko prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zostało zakwestionowane, a brak zarzutu w skardze kasacyjnej nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do tego zagadnienia. Mając powyższe na uwadze, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. jest niezasadny. Niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego powoduje, że niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W tym niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. poprzez podjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w decyzji organu. Niezasadność tego zarzutu związana jest z faktem, że przedmiotem kontroli była decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, która to decyzja również została wydana w postępowaniu nadzorczym, a nie decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Tego rodzaju naruszenia mogą być podnoszone na etapie zwykłego postępowania administracyjnego, ewentualnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji administracyjnych. Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu wiążącej oceny prawnej nieuwzględniającej charakteru danej sprawy, zarzut ten jest częściowo zasadny, aczkolwiek z innych powodów. Mianowicie rozpoznając ponownie sprawę, tj. rozpoznając wniosek I. D. z dnia 9 marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 16 stycznia 1995 r. należy przede wszystkim ustalić granice tego wniosku, czyli w jakim zakresie kwestionuje rozstrzygniecie zawarte w decyzji z dnia 16 stycznia 1995 r., a tym samym w jakich granicach wnosi o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, na co nie zwrócił uwagi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.