I OSK 2327/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2022r., sygn. akt I SA/Wa 2564/21 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] września 2021r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz J. G. kwotę 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. I SA/Wa 2564/21, oddalił skargę J. G. na decyzję Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności z mocy prawa. Wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę P., prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], położoną w jednostce ewidencyjnej P., oznaczoną na mapie jako działka nr [...] o powierzchni 0,0109 ha, wydzieloną z działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Minister Rozwoju Pracy i Technologii decyzją z [...] września 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Organ ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, gdyż w dniu 31 grudnia 1998 r., jak również obecnie, właścicielem nieruchomości był J. G. Odnosząc się do kolejnej przesłanki organ wyjaśnił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co wynika z uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Katowickiego Nr 6), zgodnie z którą ulica [...] w B. została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przedmiotowa droga zachowała status drogi gminnej. Następnie zwrócił uwagę, że na mapie z projektem podziału nieruchomości, sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. S., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty P. w dniu 5 listopada 2018 r., widnieje adnotacja geodety, z której wynika, że działka nr [...] stanowi teren zajęty pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. Organ odwoławczy podkreślił, że mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę, a zatem brak jest podstaw aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 k.p.a. i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Odnosząc się do ostatniej przesłanki organ wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Organ ustalił tę okoliczność w oparciu o metrykę ul. [...], sporządzoną w dniu 30 czerwca 1988 r., jak również w oparciu o oświadczenie Zastępcy Burmistrza P. z dnia 2 lutego 2016 r. oraz z dnia 14 listopada 2016 r. Organ wskazał również na umowy z 20 października 1998 r. i 29 października 1997 r. zawarte pomiędzy Zarządem Miasta P., a Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną B. dotyczące odśnieżania dróg lokalnych miejskich/gminnych w sezonie zimowym 1998/99 oraz 1997/98 w sołectwie B. Odnosząc się do zarzutów odwołującego organ administracji zauważył, że wykonywanie faktycznych czynności, w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związanych z jej utrzymaniem odbywa się w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizacji czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Natomiast fakt wykonywania na nieruchomości zajętej pasem drogowym (w jej części obejmującej pas zieleni) przez właściciela gruntu prac porządkowych, nie stanowi samo w sobie przeszkody dla realizacji czynności zarządu drogi przez podmioty publicznoprawne. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z dnia 2 września 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, w pełni podzielając stanowisko organów orzekających w sprawie. Sąd wyjaśnił, że sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym, fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Natomiast władanie oznacza faktyczne sprawowanie władztwa, zbliżone do posiadania, przy czym do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie służącego podmiotowi publicznoprawnemu jakiegokolwiek tytułu do nieruchomości. W świetle omawianej regulacji podstawowe znaczenie ma jedynie to, czy Skarb Państwa lub gmina przez swoje jednostki organizacyjne w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę wykonywały faktyczne czynności, takie jak np. utrzymywanie nawierzchni, naprawa, remont, odśnieżanie itp. związane z szeroko rozumianym zarządzaniem drogą publiczną. Ustawodawca skutki nabycia własności nieruchomości z mocy prawa odniósł bowiem do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności publicznej (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 marca 2000 r. sygn. akt P 5/99). Przepisy ustawy z 13 października 1998 r. nie zawierają jednak definicji drogi publicznej, należy zatem posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych (art. 7 ust. 2) do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na okoliczność zajęcia spornej działki pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Powyższa ocena organów nie nosi przy tym, zdaniem Sądu, cech dowolności czy arbitralności i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały bowiem, że przesłankę faktycznej zajętości całości objętej zaskarżoną decyzją przedmiotowej działki pod pas drogowy drogi publicznej - drogi gminnej, dowodzi znajdująca się w aktach sprawy mapa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzona przez geodetę uprawnionego K. S. wraz z oświadczeniem tego geodety, że stan na niej uwidoczniony odpowiada stanowi faktycznemu na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa ta stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, została spełniona również przesłanka władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową działką. Przy tym, dla spełnienia tej przesłanki istotne jest to by Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego władającą nieruchomości zajętą pod drogę publiczną, wykonywała faktyczne czynności związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami. Wykonywanie zaś takich czynności przed 1999 r. przez zarządcę drogi potwierdzają w realiach niniejszej sporawy znajdujące się w aktach dokumenty w postaci umów zawartych pomiędzy Zarządem Miasta P., a Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną B. dotyczące odśnieżania dróg lokalnych miejskich/gminnych w sezonie zimowym 1998/99 oraz 1997/98 w sołectwie B. oraz posiłkowo oświadczenie Zastępcy Burmistrza P. z dnia 2 lutego 2016 r. i z dnia 14 listopada 2016 r., z których wynika, że ul. [...] przed 1998 r. została utwardzona materiałem bitumicznym, była objęta akcją zima oraz dokonywano na niej niezbędnych napraw. Według Sądu Wojewódzkiego, zarówno Minister jak i Wojewoda, dokonali prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. G., który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art.7,77 §1 i 80 kpa, poprzez błędne uznanie, że organy I i II instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpoznały cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły stan faktyczny w sprawie podczas gdy skarżący przedstawił w toku postępowania szereg dowodów potwierdzających swoje stanowisko, a co szczególnie istotne, poprzez niezastosowanie art.10 kpa został pozbawiony możliwości zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie oraz powołania dalszych dowodów; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art. 10 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że niepoinformowanie skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie stanowi podstawę do uchylenia decyzji w sytuacji gdy poprzez niezawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie pozbawiło skarżącego możliwości przedstawienia dalszych dowodów (niedopuszczalnych na etapie postępowania sądowego, jak m.in. przesłuchania świadków) oraz wzięcia czynnego udziału w postępowaniu celem przeprowadzenia przeciwdowodów na twierdzenia organu; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 106 § 3 ppsa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających wnioskowanych przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 106 § 4 ppsa poprzez nie wzięcie pod uwagę przez Sąd faktu powszechnie znanego, że biegły rzeczoznawca K. S. sporządzał w przeszłości nierzetelne opinie, co zostało opisane przez media w licznych publikacjach; - naruszenie art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.),poprzez uznanie władania przedmiotową nieruchomością przez Gminę P. na dzień 31 grudnia 1998 r., co doprowadziło do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości skarżącego przez Gminę P. Powołując się na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto wyżej wskazane zarzuty. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Na uwzględnienie zasługiwał zarzut procesowy niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a tym samym niedokładnego i braku rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Przedmiotem rozpoznania organów administracji był wniosek Burmistrza P. z 23 marca 2016 r. o stwierdzenie, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę P., prawa własności nieruchomości stanowiącej część działki nr [...], będącej w dacie 31 grudnia 1998 r. własnością J. G. Bezspornie spełniona była zatem przesłanka wskazana w wymienionym wyżej art.73 ustawy z 1998 r., co do tego, że grunt nie był własnością ani Skarbu Państwa, ani gminy. Z akt wynika również, że droga [...] została, na mocy uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Katowickiego Nr 6, poz.112), zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich (k. 36). Następnie zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przedmiotowa droga zachowała status drogi gminnej. Spór w sprawie dotyczy natomiast zajęcia spornego pasa gruntu pod drogę, przebiegu drogi ( linii rozgraniczających drogę) według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz ustalenia podmiotu władającego w tej dacie spornym gruntem. Według organów administracji i Sądu I instancji podstawowym dowodem w sprawie określającym przebieg drogi i jej granice jest mapa z projektem podziału nieruchomości sporządzona przez biegłego K. S. w 2018 r. z adnotacją, że uwzględnia stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. Dokument ten stał się podstawą decyzji uwzględniających wniosek. Natomiast skarżący w toku postępowania kwestionował prawidłowość przyjęcia zakresu zajęcia gruntu i przebiegu drogi wskazanego przez biegłego podnosząc, że " przejęta ma być część niezaasfaltowana, na której jeszcze w 2002 r. rosły drzewa", które zostały przez skarżącego wycięte zgodnie z załączoną do akt decyzją Burmistrza zezwalającą na taką wycinkę ( k. 70, 80 i 81 akt adm.). Podnosił, że włada do dzisiaj sporną częścią działki (wydzieloną po podziale jako działka nr [...]). Ponadto dowodził, załączając do skargi mapę zasadniczą, że w pasie drogowym nie ma sieci wodociągowej, gazowej, ani urządzeń energetycznych, co wynika właśnie z załączonej mapy ( k. 9 akt sądowych). Powoływał się na załączoną do odwołania mapę z 10 grudnia 1977 r. wraz z wyrysem i wypisem z ewidencji gruntów, która – jego zdaniem - potwierdza przebieg drogi. W odwołaniu wskazywał również, że dokumenty dotyczące powstania ulicy [...], w jej obecnym przebiegu, znajdują się w zbiorze dokumentów księgi wieczystej. Skarżący, jako argument przemawiający za słusznością jego twierdzeń, powołał się także na protokół stabilizacji granic z 2011 r. znajdujący się, według niego, w aktach adm. sprawy działki sąsiedniej A. i S. H. ( sygn. akt WSA: I SA/Wa 2563/21). Organ odwoławczy nie zajął stanowiska odnośnie do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Niestety Sąd I instancji, po wyczerpującym omówieniu przesłanek wymaganych przez art.73 ustawy z 1998 r. również nie odniósł się do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów i ich argumentacji. Skarżący na rozprawie oświadczył, że nadal płaci podatki za sporną część gruntu, a w toku całego postępowania konsekwentnie twierdził, że sporna część działki jest do chwili obecnej niezaasfaltowana, są ślady po wycince drzew, a nadto, że wbrew ustaleniom organów urządzenia infrastruktury technicznej: sieci gazowa, wodociągowa, znajdują się poza drogą około 6 metrów w głąb jego działki. Na tę okoliczność załączył do skargi mapę z zaznaczonym przebiegiem urządzeń infrastruktury technicznej. W metryce ulicy [...] z dnia 30 czerwca 1988 r. określono parametry drogi - k. 8 akt adm.(średnia szerokość ulicy 7,53, długość 960 m. i powierzchnia 7229 m2 ) oraz opis ( droga o nawierzchni gruntowej utwardzona łupkiem – k.4 akt adm. a w opisie technicznym droga utwardzona żużlem, ostatni odcinek nawierzchnia gruntowa – k.6 akt adm.). Brak natomiast analogicznych ustaleń dotyczących drogi wykreślonej na mapie z 2018 r. Nie zostało ustalone, czy i kiedy na spornym gruncie położono nawierzchnię bitumiczną. Trzeba też zwrócić uwagę, że w wypisie z ewidencji gruntów z adnotacją dat 23.03.1998 i 2.02.1999 r. odnośnie działki [...] i [...] wpisano przeznaczenie R, Ps, S/R, B/R (rolne, pastwiska, sady) o powierzchni zgodnej z mapą sporządzoną w 2018 r. Organ pierwszej instancji, jak wynika z akt i o czym informował skarżącego, zamierzał przeprowadzić oględziny spornego pasa gruntu, jednakże nie zostało to wykonane. Biegły sporządzający w sprawie mapę powinien wyjaśnić na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty ustalił fakt zajęcia i przebieg drogi na datę 31 grudnia 1998 r. Należy dopuścić dowód z zeznań zastępcy Burmistrza G. W. jako świadka z pouczeniem o rygorze w przypadku składania fałszywych zeznań. Jak słusznie podnosi się w skardze kasacyjnej oświadczenia składane po upływie tak długiego czasu (od 1998 r.) należy oceniać szczególnie wnikliwie i ostrożnie. Władanie sporną nieruchomością, wykazane rachunkami za odśnieżanie, mogłoby mieć znaczenie dopiero po ustaleniu linii rozgraniczających drogi - przebiegu drogi, a w szczególności po ustaleniu, czy sporna część gruntu, będąca własnością skarżącego, została zajęta przed podmiot publicznoprawny i stanowiła w 1998 r. część drogi. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., to w opisanych wyżej okolicznościach sprawy, uznać należy ten zarzut za uzasadniony. Po otrzymaniu pisma z 26 września 2019 r. informującego o konieczności przeprowadzenia rozprawy i oględzin z udziałem biegłego, skarżący oczekiwał na przeprowadzenie tych właśnie dowodów. W konsekwencji ich nieprzeprowadzenia i wydania decyzji w sprawie skarżącemu uniemożliwiono przed wydaniem decyzji zgłoszenie ewentualnych wniosków dowodowych, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 106 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r. ( k.37 akt sądowych) dopuścił zawnioskowany w skardze dowód. Gdy chodzi natomiast o doniesienia medialne dotyczące osoby biegłego, to nie mogły mieć one znaczenia w sprawie. Zarzut naruszenia art.73 ustawy z 13 października 1998 r. jest natomiast przedwczesny, wobec braku poczynienia wszechstronnych i rzetelnych ustaleń w sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na uwadze, że zakres postępowania dowodowego w niniejszej sprawie wyznacza treść art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, który to przepis ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. i w tym celu powinien dopuścić wszystkie możliwe dowody celem rzetelnego i pełnego wyjaśnienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie Gmina wystąpiła z wnioskiem o nabycie własności gruntu na podstawie art. 73 wymienionej wyżej ustawy po upływie ponad 18 lat lat od wprowadzenia tej regulacji ustawowej i w sytuacji, gdy wygasły terminy przewidziane w tym przepisie dla dochodzenia przez właściciela słusznego odszkodowania za wywłaszczenie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.