I OSK 2267/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: K. K., P. K., H. W., Z. R. i P. R., B. G. oraz M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 259/22 w sprawie ze skarg: T. D., B. G., M. K., I. S., M. W., A. G., K. T., E. K., Z. R. i P. R., K. F. i C. F., P. K., K. K. i H. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów oddala skargi kasacyjne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 259/22 oddalił skargi T. D., B. G., M. K., I. S., M. W., A. G., K. T., E. K., Z. R. i P. R., K. F. i C. F., P. K., K. K. i H. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi S., gmina [...], powiat gorlicki. Wydanie powyższego wyroku poprzedzone było następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. Starosta Gorlicki, na wniosek 458 właścicieli gruntów położonych we wsi S., których obszar przekraczał połowę powierzchni projektowanego obszaru scalenia, wszczął postępowanie scaleniowe obejmujące grunty położone w obrębie ewidencyjnym S., gmina [...] o powierzchni [...]ha. Następnie Starosta Gorlicki decyzją z dnia 6 września 2021 r., po przeprowadzeniu postępowania scaleniowego, postanowił w pkt I zatwierdzić projekt scalenia gruntów obrębu [...], gmina [...], powiat gorlicki przedstawiony: - na mapie obszaru scalenia gruntów zawierającej przebieg granic, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji; - w rejestrze szacunku porównawczego gruntów po scaleniu, stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, a w kolejnych pkt od II do pkt XVI uregulował poszczególne zagadnienia jakie występują w sprawach, których przedmiotem jest zatwierdzenie projektu scalenia. Od decyzji tej odwołania wnieśli B. G., A. G., E. K., M. W., K. K., T. D., I. S., K. W., H. W., S. K., K. L., G. K., M. K., K. i C. F., Z. i P. R., K. T. oraz P. K. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skargi na powyższą decyzję wnieśli T. D., B. G., M. K., I. S., M. W., A. G., K. T., E. K., Z. R. i P. R., K. F. i C. F., P. K., K. K. i H. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargi stwierdził, że dokonując kontroli przedmiotowej decyzji, nie dopatrzył się wad skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Sąd wyjaśnił, że wszczęcie postępowania scaleniowego nastąpiło na wniosek właścicieli gruntów stanowiących 68,61% powierzchni wsi S.. Wszczęcie postępowania nastąpiło w drodze postanowienia Starosty Gorlickiego z dnia 26 stycznia 2012 r. Postanowienie zostało odczytane na zebraniu uczestników scalenia w dniu 30 stycznia 2012 r., a następnie wywieszone w trybie określonym w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 ze zm.). Na postanowienie to nie wniesiono zażalenia. Na zebraniu zwołanym przez Starostę w dniu 3 kwietnia 2019 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy, spośród uczestników scalenia wybrana została 12 osobowa Rada Uczestników Scalenia. W dniu 28 marca 2019 r. Starosta Gorlicki wydał upoważnienie dla posiadającego stosowne uprawnienia Geodety Projektanta B. P. W dniu 23 kwietnia 2019 r. Starosta powołała Komisje pełniącą funkcje doradcze przy szacowaniu oraz opracowaniu projektu scalenia gruntów – zgodnie z art. 10 ustawy scaleniowej. W dniu 22 maja 2019 r. uczestnicy scalenia w drodze uchwały ustalili zasady szacunku gruntów objętych postępowaniem. Wyniki oszacowania gruntów zostały ogłoszone na zebraniu uczestników scalenia w dniu 12 września 2019 r., w tym dniu ogłoszono też terminy udostępnienia ich do publicznego wglądu (7 dni roboczych). Wyrażenie zgody na przyjęcie szacunku w formie uchwały nastąpiło w dniu 27 września 2019 r., załącznikami do uchwały są mapy szacunku porównawczego gruntów. Projekt scalenia gruntów okazywany był od 28 września do 16 listopada 2020 r. O terminie okazania projektu, uczestnicy scalenia zostali zawiadomieni indywidualnie w formie pisemnej jak i poprzez obwieszczenie. W trakcie okazania, uczestnicy scalania zostali zapoznani z projektowanym przebiegiem granic na gruncie, położeniem znaków granicznych, wartością szacunkową powierzchnią wydzielonych im działek oraz zasadami objęcia w posiadanie wydzielonych gruntów. W 14-dniowym terminie o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, zastrzeżenia do projektu scalenia złożyło 115 uczestników postępowania. Zastrzeżenia te zostały rozpatrzone zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, po uprzednim zaopiniowaniu ich przez Komisję pełniącą funkcje doradcze. Większość uczestników scalenia nie zgłosiła do niego zastrzeżeń. Spełniony został zatem wymóg o którym mowa w art. 27 ustawy. Stanowiło to podstawę do zatwierdzenia projektu scalenia w drodze decyzji. Decyzja ta spełnia też wymogi określone w art. 27 ust. 4 ustawy. W trakcie całej procedury scaleniowej dokonywane były prawidłowe obwieszczenia. Dodatkowo Sąd odniósł się do zarzutów zawartych w poszczególnych skargach. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli K. K., P. K., H. W., Z. R. i P. R., M. K. oraz B. G., w częściach oddalających ich skargi. K. K. w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez błędne uznanie, iż nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów, jak również ingerencji w zabudowane grunty skarżącej, dokonanie podziału działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] (z których utworzono projektowaną działkę nr [ ...]oraz część projektowanej drogi gminnej o nr [...]), stanowiących własność skarżącej w sposób sprzeczny z celem scalenia gruntów jakim jest stworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, a także poprzez nieuprawnione przyjęcie, że ze względu na ukształtowanie terenu ww. droga gminna jest najbardziej racjonalnym rozwiązaniem zapewnienia dogodnego dostępu do drogi publicznej zarówno dla działki skarżącej, jak pozostałych działek położonych powyżej, a organ projektując drogę w ten sposób nie działał dowolnie, podczas gdy z działek skarżącej, zabudowanych nowo powstałym budynkiem mieszkalnym i w bezpośrednim sąsiedztwie urządzenia zaopatrującego w wodę (studnia) oraz drzew owocowych, wydzielono Gminie S. część gruntów pod projektowaną drogę, mimo że możliwym było zaprojektowanie objazdu na wysokości działek skarżącej tak aby można było utworzyć w terenie drogę gminną, co świadczy o nadmiernej ingerencji w działki skarżącej, powoduje ograniczony dostęp do studni z wodą, konieczność wykarczowania drzew owocowych, obniża wartość tych nieruchomości, burzy obowiązujący przebieg granic, nie tworząc z pewnością korzystniejszych dla niej warunków gospodarowania, a zatem nie realizując jednocześnie celu scalenia gruntów; 2) przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi skarżącej przez Sąd I instancji, pomimo tego, iż skarżąca wykazała, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi jej uwzględnienie, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz nieuwzględnienie wskazanego naruszenia prawa materialnego, podczas gdy zarzuty te były zasadne ze względu na przytoczone w pkt 1 niniejszej skargi kasacyjnej okoliczności oraz ze względu na fakt, iż Wojewoda Małopolski zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niezbędnym zakresie oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na skutek niepopartego żadnymi ustaleniami uznania, iż brak jest możliwości wydzielenia i zaprojektowania optymalnej drogi gminnej istniejącym szlakiem drogowym w okolicy działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], która mogłaby stanowić swobodny dojazd do działek usytuowanych powyżej działek skarżącej bez konieczności wydzielania części gruntów na projektowaną drogę gminną z zabudowanych gruntów skarżącej; naruszenia te, w ocenie skarżącej, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny doprowadzić do uwzględnienia skargi; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia niewyjaśniającego podstaw nieuwzględnienia zarzutu wyszczególnionego w pkt 2 skargi, tj. naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., co stoi na przeszkodzie weryfikacji przez skarżącą przyjętego przez Sąd toku rozumowania co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozbawiając skarżącą możliwości polemizowania z dokonaną oceną. P. K. w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez błędne uznanie, iż nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów, jak również ingerencji w zabudowane grunty skarżącego, dokonanie podziału działek zabudowanych skarżącego o nr [...] i [...] (z których utworzono działki nr [...] i [...] oraz część projektowanej dogi gminnej o nr [...]) w sposób sprzeczny z celem scalenia gruntów jakim jest stworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, a także poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż wydzielenie przez działki skarżącego drogi jest zasadne, albowiem organ projektując drogę w ten sposób nie działał dowolnie, a droga została zaprojektowana racjonalnie, podczas gdy z działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi i w bezpośrednim sąsiedztwie urządzeń energetycznych, gazowych i kanalizacyjnych wydzielono Gminie S. część gruntów pod projektowaną drogę, co stanowi nadmierną ingerencję w działki Skarżącego, obniża ich wartość i burzy obowiązujący przebieg granic, nie realizując celu scalenia gruntów, mimo że możliwym było zaprojektowanie objazdu na wysokości działek skarżącego tak, aby można było utworzyć w terenie drogę gminną; 2) przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi skarżącego przez Sąd I instancji, pomimo tego, iż skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi jej uwzględnienie, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, podczas gdy zarzuty te były zasadne ze względu na przytoczone w pkt 1 niniejszej skargi kasacyjnej okoliczności oraz ze względu na fakt, iż Wojewoda Małopolski zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niezbędnym zakresie oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na skutek niepopartego żadnymi ustaleniami uznania, iż brak jest możliwości wydzielenia i zaprojektowania optymalnej drogi gminnej istniejącym szlakiem drogowym w okolicy działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], która mogłaby stanowić swobodny dojazd do działek usytuowanych powyżej działek skarżącego bez konieczności wydzielania części gruntów na projektowaną drogę gminną z zabudowanych gruntów skarżącego; naruszenia te, w ocenie skarżącego, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny doprowadzić do uwzględnienia skargi. H. W. w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez błędne uznanie, iż nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów dokonanie ustalenia przebiegu granicy wzdłuż działek ewidencyjnych o numerach [...], [...] oraz [...] (z których utworzono projektowaną działkę nr [...]), stanowiących własność skarżącej, w oparciu o nieprawidłowo wykonane pomiary oraz w sposób, który nie odpowiada dotychczasowym granicom ewidencyjnym, nie jest dostosowany do rzeźby terenu i jego zagospodarowania, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej działki ew. nr [...] i częściowo działek ew. nr; [...], [...] i [...], przy jednoczesnym twierdzeniu, że przebieg kwestionowanej granicy odpowiada stanowi przed scaleniem; 2) przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi skarżącej przez Sąd I instancji, pomimo tego, iż skarżąca wykazała, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi jej uwzględnienie, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz nieuwzględnienie wskazanego naruszenia prawa materialnego, podczas gdy zarzuty te były zasadne ze względu na przytoczone w pkt 1 niniejszej skargi kasacyjnej okoliczności oraz ze względu na fakt, iż Wojewoda Małopolski zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niezbędnym zakresie oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na skutek arbitralnego, niepopartego żadnymi dodatkowymi ustaleniami mającymi na celu sprawdzenie poprawności dokonanych pomiarów uznania, iż przebieg kwestionowanej granicy odpowiada stanowi przed scaleniem, a ponadto poprzez pominięcie przedstawionych przez skarżącą wyliczeń, zdjęć oraz niedokonanie oględzin nieruchomości w terenie, co skutkowało ustaleniem przebiegu granicy wzdłuż działek ewidencyjnych o numerach [...], [...] oraz [...], a zatem po scaleniu południowo-wschodniej granicy działki nr [...], odmiennie w projekcie scalenia i na gruncie; naruszenia te, w ocenie skarżącej, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny doprowadzić do uwzględnienia skargi; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia niewyjaśniającego w szczególności podstaw nieuwzględnienia zarzutu wyszczególnionego w pkt 2 skargi, tj. naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., co stoi na przeszkodzie weryfikacji przez skarżącą przyjętego przez Sąd toku rozumowania co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozbawiając skarżącą możliwości polemizowania z dokonaną oceną. Z. R. i P. R. w skardze kasacyjnej zarzucili naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez błędne uznanie, iż nie stanowi rażącego naruszenia tych przepisów, dokonanie podziału działki rolnej Skarżących o nr [...] (projektowana działka nr [...]) w sposób sprzeczny z celem scalenia gruntów jakim jest stworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych i tym samym przyjęcie, że w okolicy obecnej działki nr [...] organ zaprojektował drogi gminne wyważając interesy uczestników scalenia, tak aby obciążenia dotyczyły na ile to możliwe, w miarę równomiernie sąsiadujących uczestników scalenia, podczas gdy z działki rolnej użytkowanej rolniczo wydzielono od strony wschodniej 7 metrowy pas z przeznaczeniem na drogę gminną (projektowaną drogę o nr [...]) oraz wydzielono od strony północnej 4 metrowy pas z przeznaczeniem na drogę dojazdową do innych działek (projektowaną drogę o nr [...]), a wystarczającym było wydzielenie pasa pod drogę o szerokości 5 metrów, co więcej w ocenie skarżących wymieniona droga dojazdowa stanowiąca projektowaną dz. ew. nr [...] powinna zostać wydzielona nie tylko z części działki nr [...] (projektowana [...]) ale także z części działki nr [...] (projektowanej) stanowiącej własność sąsiada, skoro to sąsiad ma tą drogą dojeżdżać do swoich działek dalej położonych, a ponadto poprzez przyjęcie, iż wydzielenie z działek skarżących nr [...] i [...], stanowiących grunty zabudowane, części projektowanej drogi gminnej o nr [...] jest zasadne, podczas gdy opisane rozwiązanie w istotny sposób ingeruje w działki skarżących, nie tworząc w pewnością korzystniejszych dla nich warunków gospodarowania; 2) przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi skarżących przez Sąd I instancji, pomimo tego, iż skarżący wykazali, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami uzasadniającymi jej uwzględnienie, co spowodowało jednocześnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, podczas gdy zarzuty te były zasadne ze względu na przytoczone w pkt 1 niniejszej skargi kasacyjnej okoliczności oraz ze względu na fakt, iż Wojewoda Małopolski zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niezbędnym zakresie oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na skutek uznania, iż ze względu na warunki terenowe oraz drzewa rosnące na działce sąsiedniej nie było możliwości zaprojektowania innej drogi na wysokości działek skarżących tak aby można było utworzyć w terenie drogę gminną oraz wykluczenia proponowanej przez skarżących drogi z uwagi na okoliczność, iż w terenie istnieje jedynie na odcinku ok. 100m, w sytuacji gdy poniżej w sąsiedztwie działek skarżących znajduje się droga gminna, mogąca stanowić swobodny dojazd do działek usytuowanych powyżej działek skarżących (tj. droga pomiędzy działkami stanowiącymi nr ewidencyjne [...] i [...] oraz wzdłuż działki nr [...], [...] i następnych działek), bez konieczności wydzielania tak rozległej części gruntów na projektowane drogi z gruntów skarżących; naruszenia te, w ocenie skarżących, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny doprowadzić do uwzględnienia skargi; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia niewyjaśniającego w szczególności podstaw nieuwzględnienia podniesionego przez skarżących zarzutu naruszenia art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez przyjęcie, iż wydzielenie z działek skarżących nr [...] i [...], stanowiących grunty zabudowane, części projektowanej drogi gminnej o nr [...] jest zasadne, podczas gdy opisane rozwiązanie w istotny sposób ingeruje w działki skarżących, nie tworząc w pewnością korzystniejszych dla nich warunków gospodarowania, jak również zarzutu wyszczególnionego w pkt 2 skargi, tj. naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., co stoi na przeszkodzie weryfikacji przez skarżących przyjętego przez Sąd toku rozumowania co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozbawiając skarżących możliwości polemizowania z dokonaną oceną. W oparciu o powyższe zarzuty poszczególnych skarg kasacyjnych K. K., P. K., H. W., a także Z. R. i P. R. wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej poszczególne skargi skarżących i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie; 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, a w razie jego braku według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; 3) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący zrzekają się rozprawy. M. K. we wniesionej skardze kasacyjnej zarzuciła natomiast: I) naruszenie przepisów postępowania poprzez : 1) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że sąd administracyjny nie jest władny i zobowiązany badać naruszenia zasad determinujących rozstrzyganie spraw w ramach swobody decyzyjnej, co miało istotny wpływ na naruszenie art. 106 § 3 tej ustawy; 2) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 133 § 1 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu naruszenia zasad determinujących rozstrzyganie podziału gruntów objętych przedmiotowym scaleniem; 3) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak bliższego ujęcia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w skardze w odniesieniu do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i odniesienia się do nich w wyroku, chodzi tu o podniesiony przez stronę i szczegółowo przedstawiony zarzut wadliwości decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. i podniesioną w tym zakresie argumentację, który to przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39), gdyż motywy skarżonego kasacją wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia wobec niepełnej oceny dotyczącej ustalenia okoliczności faktycznych sprawy przez organ administracji aczkolwiek skarga kwestionowała zmiany w konfiguracji działek i przebieg drogi łączącej nieruchomości objęte scaleniem, zaś skarżona decyzja Starosty i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji wpływa na przebieg komunikacji i połączeń z innymi szlakami biegnącymi przez objęte scaleniem grunty, a tym samym sytuacja skarżącej jako uczestnika scalenia uległa pogorszeniu naruszając jej indywidualny interes prawny poprzez naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z 1982 r. o scaleniu i wymianie gruntów, w sytuacji gdy postulowane zmiany nie naruszałyby interesów pozostałych stron postępowania, a tym samym zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1672/06 nie prowadziłoby to do eliminacji z obrotu prawnego całej decyzji zatwierdzającej projekt scalenia nie pozostając w sprzeczności z celami scalenia i nie utrwalałaby stanu niepewności prawnej dla bardzo wielu podmiotów; 4) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. przez brak pełnego rozpoznania wniosków i zarzutów strony przedłożonych w skardze, a nadto określonych w jej wnioskach i wywodach w postępowaniu przed organem administracji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie, iż podstawą rozstrzygnięcia jest ustalony aktualny stan faktyczny i okoliczności sprawy w tym wskazania, że: a) pozbawienie stworzenia korzystniejszych warunków gospodarowania wobec braku poprawy struktury obszarowej gospodarstwa rolnego skarżącej, pomimo wniosku o pozostawienie działek w dotychczasowej konfiguracji, w sytuacji gdy większość sąsiadujących, a objętych scaleniem działek pozostawiono bez zmian pomimo ich nieregularnego kształtu(jak np. działki [...], [...] oraz [...]), a nadto; b) nieuprawnione ustalenie jakoby scalenie było spowodowane niekorzystnym dotychczas istniejącym układem gruntów dla prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, gdy tymczasem działki stanowiące własność zostały w MPZP oznaczone symbolem 1.1 MRJ/o jako tereny zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług towarzyszących, a zatem według planu przestrzennego nie są to tereny rolne, co oznacza, iż skarżona decyzja Starosty i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego oraz skarżony kasacją wyrok akceptujące projekt scalenia w dotychczasowej postaci nie uwzględniały ustaleń MPZP, aczkolwiek ust. 1 art. 22 ustawy nakazuje aby projekt scalenia lub wymiany gruntów powinien uwzględniać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; c) nie do dróg wobec wykazywanego zagrożenia dla pobliskich zabudowań mieszkalno-gospodarczych spowodowanych bliskością projektowanej drogi, a nadto nie uwzględnienia możliwości przeznaczenia części działki nr [...] na potrzeby stworzenie drogi dojazdowej do działki nr [...] i przebiegu przez działki nr [...] i [...] oraz [...], które należą do jednego właściciela, jako własnej drogi wewnętrznej; d) brak odniesienia się do zastrzeżeń odnośnie scalenia działek w jeden duży obszar nieadekwatny do warunków terenowych i sprzeczny ze sposobem racjonalnego gospodarowania; e) pominięcie w skarżonym kasacją wyroku , iż obok uchwały Rady Gminy S. z dnia 10 kwietnia 2006 r. o konieczności prowadzenia badań geotechnicznych lub geologiczno-inżynierskich w sprawie dopuszczenia do zabudowy w aktach sprawy zalega mapa, której kopię ze wskazaniem przeznaczenia i oznaczeniem terenu zagrożonego osuwaniem się mas ziemnych załączono do skargi, obejmującą swym zasięgiem projektowaną drogę i działki objęte scaleniem. Ponadto na str. 23 uzasadnienia zaskarżonej przez skarżącą decyzji powołano się na tereny zagrożone procesami erozyjno-osuwiskowymi, a w sytuacji gdy mapa wprost wykazuje, iż są to tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, co wszak oznacza wyższy stopień prawdopodobieństwa nastąpienia skutku niewątpliwie poprzedzony ekspertyzą geologiczną, która wbrew ustaleniom zaskarżonego wyroku winny być prowadzone na postępowania scaleniowego scalenia; II) naruszenie art. 21 Konstytucji RP gwarantującego ochronę własności, a nadto naruszenie przepisów art. 32 Konstytucji RP i art. 8 § 1 k.p.a., z których wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej, a nadto art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 23 i 24 k.c., to jest naruszenie istoty prawa własności wobec niemożliwości wykonywania wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią w ramach dóbr osobistych, gdyż planowana droga ma być wykonana wraz z infrastrukturą towarzyszącą (rowy, pas drogowy z nadmiernym przybliżeniem do siedliska) z użyciem pojazdów ciężkich oraz wykonywane w przyszłości przejazdy takimi pojazdami wobec posadowienia drogi w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych będzie zagrażać stabilności budynku mieszkalnego i gospodarczego, jak też utrudniać swobodę manewru na własnej posesji przy uwzględnieniu stopnia nachylenia terenu, gdy tymczasem w skarżonym wyroku przyjęto jedynie o możliwości zasięgnięcia opinii odnośnie warunków geotechnicznych przy budowie drogi, co stanowi przekroczenie ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. III) naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, gdyż celem scalenia gruntów jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, lasów i gruntów leśnych, racjonalne ukształtowanie rozłogów gruntów, dostosowanie granic nieruchomości do systemu urządzeń melioracji wodnych, dróg oraz rzeźby terenu poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że decyzja wydawana w oparciu o ten przepis podlega ocenie sądu administracyjnego jedynie od strony formalno-prawnej, tj. czy decyzja została wydana z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, podczas gdy kontrola sądowa decyzji wydanej na podstawie ww. przepisu odnosi się nie tylko do weryfikacji rozstrzygnięcia organu z punktu widzenia obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, lecz również z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, a ponadto kontrola sądowa obejmuje również dokonanie oceny czy organ przy wydaniu takiej decyzji nie przekroczył granic uznania, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i czy dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a tym samym: Przekroczenie granic uznaniowości decyzji z przyczyn wskazanych w pkt. I b), gdyż wskazanie, iż scalenie gruntów cechują rozwiązania mające charakter techniczny, aczkolwiek według skarżonego wyroku ocenę zasadności prowadzenia drogi w sąsiedztwie zabudowań skarżącej poddaje się pod ocenę przyszłej opinii geotechnicznej, to jednak nie dokonano analizy tego zarzutu w zakresie optymalnego w danych warunkach rozwiązania, które uwzględniałoby także - w miarę możliwości - interesy i wnioski pozostałych uczestników postępowania stosownie do zasad przyjętych w art. 17 ust. 2 ustawy scaleniowej. W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także poprzedzających go decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r. i decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 6 września 2021 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście Gorlickiemu; 2) zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania kasacyjnego Skarżąca kasacją oświadczyła także, że nie składa wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skargę kasacyjną, w części do dotyczącej nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...], będącej własnością skarżącego, która w postępowaniu scaleniowym została oznaczona jako działką nr [...] i nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...], będącej własnością uczestników, która w postępowaniu scaleniowym została oznaczona jako działka nr [...], wniósł B. G., zarzucając naruszenie: I) przepisów prawą materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 20, art. 23 ust. 2, art. 26 i art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd zastosował ww. przepisy, mimo iż w stosunku do nieruchomości skarżącego nie zachodził ceł scalenia gruntów określony w ww. art. 1 ustawy, scalenie zostało przeprowadzone na podstawie nieaktualnych, danych z operatu ewidencji gruntów założonego w 1968 r., a projekt scalenia i jego zmiany nie został oznaczony i okazany na gruncie ani skarżącemu, ani pozostałym uczestnikom scalenia; b) art. 2 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Wolności sporządzony w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. przez bezkrytyczną akceptację rozstrzygnięcia dotyczącego ww. nieruchomości skarżącego zawartego w decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 6 września 2021 r. i decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r., na mocy których został on pozbawiony własności części jego nieruchomości o pow. 7 arów; c) art. 30 ust. 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.) w zw. z art. 153 k.c. przez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu przez przyjęcie, że wniosek skarżącego z dnia 22 marca 2021 r. o rozgraniczenie jego ww. nieruchomości z nieruchomością stanowiącą działki nr [...] i [...] zmierzał w istocie do zasiedzenia nieruchomości, bowiem granice były niesporne, a ewidencja gruntów niekwestionowana przed okazaniem projektu scalenia, podczas gdy w postępowaniu scaleniowym granice nieruchomości skarżącego nr [...] i [...] oraz nieruchomości uczestników nr [...] i [...] stały się sporne, zaś stan nieruchomości stron zawarty w ewidencji gruntów nie mógł być przez skarżącego kwestionowany, bo skarżącemu nie były okazane dokumenty przyjętej przez organ w postępowaniu scaleniowym ewidencji gruntów, a projekt scalenia również nie został mu udostępniony, natomiast powyższe przepisy jednoznacznie stanowią, że w sprawie o scalenie gruntów organ prowadzący scalenie na wniosek strony rozstrzyga sprawy sporne związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości stosując odpowiednio przepisy o rozgraniczeniu nieruchomości; d) art. 24 ust. 2a pkt 1b w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 37, § 38 ust. 1-3, § 39 ust. 1, 2, 5, 6 i 8, § 40, § 41, § 42 i § 43 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393) w zw. z art. 20 ww. ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów na skutek niewłaściwego zastosowania polegającego na ich niezastosowaniu przez uznanie, że postępowanie scaleniowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami na podstawie ewidencji, chociaż nie dokonał w tym zakresie ustaleń, bo nie opisał jaki w ewidencji gruntów kształt i z jakich dokumentów on wynika, miały nieruchomości zarówno skarżącego jak i uczestników oraz czy ta ewidencja była aktualna, skoro z uzasadnienia decyzji Starosty Gorlickiego wynika, że ewidencja, na podstawie której przeprowadzono postępowanie scaleniowe, została założona w 1968 r., a więc nie była z urzędu aktualizowana przez 44 lata, a powinna być zaktualizowana przed wszczęciem postępowania scaleniowego, bo z pewnością była już nieaktualna, gdyż nieruchomość skarżącego została ujawniona w ewidencji po przyjęciu do zasobu geodezyjnego w dniu 15 marca 2010 r. operatu nr ewidencyjny [...] dotyczącego podziału nieruchomości, a ponadto była ujawniona na mapie wsi S. z dnia 28 marca 2006 r. ujawnionej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...], na której widać, że nieruchomość skarżącego dochodzi do ogrodzenia działki uczestników oraz musiała być w niej ujawniona także, na podstawie aktów notarialnych, na mocy których właścicielami nieruchomości zostali najpierw matka skarżącego, a następnie skarżący. Również z mapy z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] wynika, że granica nieruchomości skarżącego przebiega w linii ogrodzenia nieruchomości uczestników. Nieokazanie skarżącemu przed czynnościami scaleniowymi mapy ewidencyjnej oraz aktualnego wypisu i wyrysu z rejestru gruntów uniemożliwiło mu zgłoszenie uwag do przyjętej i zastosowanej w postępowaniu scaleniowym ewidencji z roku 1968; II) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80 k.p.a., których naruszenie, wykazane w skardze do WSA, zostało zaakceptowane przez Sąd, który uznał, jedynie w sposób ogólny, za nieuzasadnione zarzuty zawarte w większości złożonych skarg dotyczących naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. stwierdzając tylko, że decyzja organu I instancji okazała się prawidłowa, nie zostały naruszone przepisy postępowania dowodowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sporządzone prawidłowo i wypełnia warunki stawiane przez k.p.a. Takie niekonkretne uzasadnienie stwierdzające, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone przepisy postępowania dowodowego, mimo że takie naruszenia rzeczywiście były i zostały w skardze do WSA wykazane, nie stanowi wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku przez co narusza także przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. W oparciu o powyższe podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie powyższego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania za obie instancje; 2) rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto skargi kasacyjne wnieśli K. T. oraz A. G. Skarga kasacyjna A. G. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2023 r., a skarga kasacyjna K. T. postanowieniem z dnia 10 listopada 2023 r. K. T. wniósł zażalenie na ww. postanowienie, jednakże zostało ono oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt I OZ 128/24. W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2023 r. pełnomocnik H. W. poinformował, że skarżąca kasacyjnie zmarła w dniu 19 marca 2023 r., a zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 6 kwietnia 2023 r. Rep. A Nr 1394/2023 jej spadkobiercami ustawowymi są Z. W. i G. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zostały rozpoznane skargi kasacyjne wniesione przez: K. K., P. K., H. W. (aktualni następcy prawni: Z. W. i G. J.), Z. R. i P. R., te cztery skargi kasacyjne zostały sporządzone przez pełnomocnika radcę prawnego P. S., a także skarga kasacyjna M. K., którą sporządził pełnomocnik adwokat T. B. oraz skarga kasacyjna B. G. sporządzona przez pełnomocnika radcę prawnego P. W. Natomiast wcześniej zostały prawomocnie odrzucone skargi kasacyjne K. T. i A. G. Przed odniesieniem się do zarzutów skarg kasacyjnych przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2021 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Gorlickiego z dnia 6 września 2021 r. w: pkt I zatwierdzająca projekt scalenia gruntów obrębu [...], gmina [...], powiat Gorlicki przedstawiony: na mapie obszaru scalenia gruntów zawierający przebieg granic, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, a w kolejnych pkt od II do pkt XVI regulująca poszczególne zagadnienia jakie występują w sprawach, których przedmiotem jest zatwierdzenie projektu scalenia. Podstawa prawna prowadzonych postępowań zawarta jest w ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, w ustawie tej uregulowane zostały zarówno zagadnienia materialnoprawne dotyczące scalenia jak i zagadnienia proceduralne dotyczące tego szczególnego rodzaju postępowania administracyjnego jakim jest postępowanie scaleniowe, począwszy od wszczęcia tego postępowania i jego przebieg. Postępowanie scaleniowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte postanowieniem Starosty Gorlickiego z dnia 26 stycznia 2012 r., z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpiło 458 właścicieli gruntów posiadających nieruchomości o powierzchni [...]ha co stanowiło 68,61% powierzchni obszaru scalenia. Natomiast liczba wszystkich uczestników postępowania scaleniowego stanowi 1089, a obszar objęty scaleniem to [...]ha. Od postanowienia o wszczęciu postępowania scaleniowego nie zostało wniesione żadne zażalenie. Natomiast odwołanie od decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 6 września 2021 r. do Wojewody Małopolskiego wniosło 17 osób, zaś do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono 12 skarg, a obecnie rozpoznawane jest 6 skarg kasacyjnych. Powyższe informacje z jednej strony wskazują na olbrzymią skalę prowadzonego postępowania scaleniowego zarówno z uwagi na liczbę stron i zakres terytorialny, z drugiej strony pokazują powszechną akceptację wyników przeprowadzonego postępowania o czym świadczy liczba osób składających środki zaskarżenia. Mając na uwadze, że skargi kasacyjne wniesione przez: K. K., P. K., H. W. (aktualni następcy prawni: Z. W. i G. J.), Z. R. i P. R., które sporządzone zostały przez pełnomocnika radcę prawnego P. S. zawierają praktycznie tożsame zarzuty, Naczelny Sąd Administracyjny częściowo odniesie się do nich wspólnie. We wszystkich czterech skargach zostały sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, to we wszystkich czterech skargach wskazano na naruszenie art. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (prawdopodobnie chodzi o art. 1 ust. 1 ustawy, albowiem art. 1 ust. 2 w pkt 1 do 10 zawiera definicje wskazanych pojęć) albowiem zatwierdzony projekt scalenia w częściach dotyczących gruntów skarżących nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z brzmieniem ww. przepisu celem scalenia gruntów jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, lasów i gruntów leśnych, racjonalne ukształtowanie rozłogów gruntów, dostosowanie granic nieruchomości do systemu urządzeń melioracji wodnych, dróg oraz rzeźby terenu. Aby odnieść się do powyższego zarzutu to przede wszystkim należy dokonać wykładni powołanego art. 1 ust. 1 ustawy. W przepisie tym przede wszystkim wskazano, że celem podejmowania postępowań scaleniowych jest tworzenie lepszych warunków gospodarowania oraz, że tworzenie tych warunków ma nastąpić poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, tj. racjonalne rozmieszczenie gruntów gospodarstwa rolnego w stosunku do gruntów zabudowanych (ukształtowanie rozłogów), a także uwzględnienie takich elementów jak: system melioracji wodnych, dróg, oraz warunki naturalne związane z ukształtowaniem terenu. Należy zwrócić uwagę, że powołany przepis w sposób ogólny określa cel postępowań scaleniowych jak w również sposób bardzo ogólny wskazuje sposoby które mogą prowadzić do osiągnięcia tego celu. Dopiero w dalszych przepisach ustawy określone zostały szczególne zasady zarówno materialnoprawne i procesowe postępowania o scalenie gruntów, które nie zostały objęte zarzutami skarg kasacyjnych. Problematyka dotycząca wykładni art. 1 ust. 1 ustawy była już przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi w wyrokach: z dnia 7 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 695/21, z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt I OSK 135/21, w których wskazano, że poprawy warunków gospodarowania, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy, nie można odnosić do pojedynczej granicy, drogi - chodzi bowiem o całościową poprawę struktury obszarowej. Dalej wskazano, że cechą charakterystyczną postępowania scaleniowego jest to, że organy administracyjne opracowujące projekt scalenia korzystają ze swobody w jego ukształtowaniu i wyborze najlepszego - ich zdaniem - rozwiązania w danych warunkach, tak by w miarę możliwości uwzględnić interesy i życzenia wszystkich uczestników scalenia. W toku postępowania scaleniowego rodzą się zwykle liczne konflikty pomiędzy uczestnikami oczekującymi wyłącznie na poprawę ich warunków gospodarowania. Realizacja celów scalenia określonych w art. 1 ust. 1 ustawy, nie może dotyczyć każdej pojedynczej działki i sytuacji, gdyż jest to niemożliwe. Wydana decyzja o scaleniu jest wynikiem pewnego kompromisu, niekiedy bowiem kosztem jednej działki, czy też jednego uczestnika scalenia, następuje istotna poprawa warunków gospodarowania na innych działkach, uzasadniająca w łącznym rozrachunku przyjęte rozwiązanie. Istotne i konieczne jest, aby cel scalenia, czyli stworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstwa rolnego, racjonalne ukształtowanie rozłogów gruntów oraz dostosowanie granic nieruchomości do systemu dróg oraz rzeźby terenu, został zrealizowany odnośnie do każdego z wydzielonych w wyniku scalenia gospodarstw rolnych. Istotne jest również, aby każdy z uczestników scalenia otrzymał w jego wyniku pełny ekwiwalent swego gospodarstwa pod względem wartościowym i ilościowym. Nawet rzeczywiście zaistniałe w jednostkowym przypadku naruszenie indywidualnego interesu uczestnika scalenia nie podważa legalności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia, gdy zachowana pozostaje podstawowa zasada wydzielenia gruntów określona w art. 8 ust. 1 u.s.w.g. (tak w powołanych wyżej wyrokach NSA, a także w wyrokach z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1706/16 i z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 123/05). Przepis art. 8 ust. 1 u.s.g.w. przewiduje, że uczestnik scalenia lub wymiany, z zastrzeżeniem ust. 2-3a oraz art. 17 ust. 2, otrzymuje grunty o równej wartości szacunkowej w zamian za grunty dotychczas posiadane. Jeżeli wydzielenie gruntów o równej wartości szacunkowej jest technicznie niemożliwe lub gospodarczo nieuzasadnione, za równą wartość szacunkową uważa się również wartość o różnicy nieprzekraczającej 3%. (art. 8 ust. 2 u.s.g.w.). Z powyższym stanowiskiem prezentowanym w powołanych wyrokach NSA zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy wspomnieć, że ustawa zawiera jeszcze szereg rozwiązań, które mają na celu ochronę i zabezpieczenie interesu uczestników scalenia np. wynikająca z art. 14 ust. 1 zasada wydzielania użytków możliwie tego samego rodzaju i tej samej jakości, czy też wynikająca z art. 14 ust. 2 zasada określająca dopuszczalną różnicę w powierzchni gruntów przed scaleniem i po scaleniu, przy zachowaniu zasady dotyczącej wartości szacunkowej. Stąd też z samego art. 1 ust. 1 ustawy, który w sposób ogólny wskazuje cel postępowania scaleniowego, którym jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie na danym obszarze scalenia nie można wywodzić możliwości zaspokojenia oczekiwań każdego z uczestników scalenia, jeżeli równocześnie nie wskazano na naruszenie szczególnych zasad materialnoprawnych dotyczących scalenia lub szczególnych zasad procesowych dotyczących tego postępowania. Mając powyższe na uwadze podnoszony w skargach kasacyjnych zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 (powinno być art. 1 ust. 1) ustawy jest niezasadny. Natomiast w zarzutach skarg kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. oraz nieuwzględnienie wskazanego zarzutu naruszenia prawa materialnego, podczas gdy zarzuty te były zasadne oraz ze względu na fakt, że Wojewoda Małopolski zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niezbędnym zakresie; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia niewyjaśniającego w szczególności podstaw nieuwzględnienia zarzutu wyszczególnionego w pkt 2 skargi, tj. naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a., co stoi na przeszkodzie weryfikacji przyjętego przez Sąd rozumowania. Zaznaczyć należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarty jest w skargach kasacyjnych: K. K., H. W., Z. R. i P. R., natomiast nie ma tego zarzutu w skardze kasacyjnej P. K. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania sformułowanego w lit. a) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie może być uwzględniony. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że skarżący kasacyjnie naruszenia wskazanych przepisów upatrują między innymi poprzez nieuwzględnienie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 ustawy, tymczasem jak wyjaśniono wyżej zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego jest niezasadny. Po drugie zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa scaleniowa przepisami prawa materialnego określa zarówno zakres i przedmiot postępowania scaleniowego jak również reguluje szczególne zasady procesowe tego postępowania, jego poszczególne etapy i przebieg, które mają odmienny charakter od klasycznego kodeksowego postępowania jurysdykcyjnego. Postępowanie scaleniowe jest postępowaniem o tyle szczególnym, że w jego trakcie podejmowane są poszczególne cząstkowe rozstrzygnięcia (np. określenie zasad szacunku, zgoda na dokonany szacunek, zgłaszanie życzeń, sporządzanie projektu scalenia, zgłaszanie zastrzeżeń do projektu, rozstrzyganie o zastrzeżeniach, okazanie projektu scalenia, zatwierdzenie projektu scalenia), tym samym ustalenia faktyczne w tym postępowaniu poddane są w pierwszej kolejności rozwiązaniom szczególnym. Natomiast w skargach kasacyjnych nie ma zarzutów, które wskazywałyby na naruszenie tych szczególnych przepisów procesowych dotyczących postępowania scaleniowego. Natomiast skarżący kasacyjnie kwestionują rozwiązania przyjęte w projekcie scalenia wskazując inne rozwiązania korzystniejsze dla nich. Do wszystkich tych uwag, które były podnoszone w odwołaniach od decyzji odniósł się szczegółowo Wojewoda Małopolski wyjaśniając każdemu odwołującemu się dlaczego rozwiązania przyjęte w projekcie scalenia nie naruszają prawa. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając wniesione skargi wyjaśnił w uzasadnianiu wyroku odnosząc się do każdej ze skarg dlaczego zaskarżona decyzja Wojewody jest prawidłowa i nie narusza prawa. Mianowicie zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1706/16, że scalenie gruntów cechują rozwiązania mające charakter techniczny. Stanowi ono zbiorowy zabieg urządzeniowo-rolny, natomiast przy opracowywaniu samego projektu scalenia organy administracyjne korzystają z pewnej swobody. Jest ona niezbędna dla wybrania optymalnego w danych warunkach rozwiązania, przy jednoczesnym uwzględnieniu - w miarę możliwości - interesów i wniosków wszystkich uczestników scalenia. Sądowa kontrola decyzji scaleniowych sprowadza się zatem do weryfikacji legalności decyzji (jej zgodności z prawem), nie zaś do orzekania o słuszności rozstrzygnięć pod względem merytorycznym, chyba że noszą one cechy dowolności, którą sąd może zweryfikować we własnym zakresie, tj. przez analizę dokumentacji scaleniowej, ale taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia przepisów postępowania dotyczyły wyłącznie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., natomiast nie zarzucano naruszenia żadnych z przepisów szczególnych dotyczących postępowania scaleniowego oraz wskazane wyżej uwagi dotyczące zakresu sądowej kontroli decyzji zatwierdzającej projekt scalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są niezasadne. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarty w skargach kasacyjnych K. K., H. W., Z. R. i P. R. (brak takiego zarzutu w skardze kasacyjnej P. K.). Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1096/13, z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 584/13, z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 200/15 oraz z dnia 27 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1417/18). Powyższe oznacza, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy tym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3831/18). Uzasadnienie wyroku musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 372/05, z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 632/05 oraz z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2304/13). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Winno stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2324/12, z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1985/09 oraz z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 1067/11). Inaczej ujmując uzasadnienie wyroku stanowi zatem odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/ zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu. Ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 2104/15). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Uwzględniając powyższe uwagi co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skargi kasacyjne niezasadnie zarzucają, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, określonych tym przepisem, wymogów. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Odnosząc się zaś do uzasadnienia rozpoznawanego zarzutu zawartego przez skarżących w skargach kasacyjnych jeszcze raz podkreślić należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. i w pełni umożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej, natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się merytorycznym rozstrzygnięciem nie oznacza wadliwości uzasadnienia. Dlatego też podnoszony w trzech skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny. Niepodniesienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej P. K. dodatkowo wskazuje na jego niezasadność. Z kolei w skardze kasacyjnej M. K. sporządzonej przez pełnomocnika adwokata T. B. sformułowane zostały następujące zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego pkt III wskazano na naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów poprzez jego błędną wykładnię dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zaznaczyć przy tym należy, że jest to jedyny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego. Mając na uwadze, że tożsame zarzuty dotyczące art. 1 ust. 1 ustawy były zawarte we wskazanych wyżej czterech skargach kasacyjnych, pełną aktualność zachowuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione powyżej dotyczące zarówno wykładni art. 1 ust. 1 ustawy jak również zakresu sądowej kontroli decyzji zatwierdzających projekt scalenia. Natomiast w zarzutach dotyczący naruszenia przepisów postępowania w pkt I wskazano na naruszenie: pkt 1) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. co miało wpływ na naruszenie art. 106 § 3 tej ustawy, pkt 2) niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 w zw. z art.134 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, pkt 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak bliższego ujęcia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, podczas gdy sytuacja skarżącej jako uczestnika scalenia uległa pogorszeniu, pkt 4) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Aby odnieść się do powyższych zarzutów to przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Tym samym orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Powyższe sprowadza się do stwierdzenia, że zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Z kolei zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest kwestionowany konkretny akt lub czynność. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargi niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, które to granice w znaczeniu podmiotowym jak i przedmiotowym wyznaczała sprawa zakończona zaskarżoną decyzją. Dodać należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ w danej merytorycznej sprawie. W ramach zarzutu naruszenia art.134 § p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 450/15, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I GSK 264/09). Zob. także np. wyroki NSA z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3805/18 oraz sygn. akt II OSK 2094/19). To bowiem, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. to w pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny był już podnoszony w niniejszej sprawie w skargach kasacyjnych o których była mowa wcześniej. Tym samym zachowują aktualność wszelkie uwagi dotyczące art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowane wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku na stronach od 83 do 88 odniósł się szczegółowo do skargi M. K. i zarzutów w niej sformułowanych, które zmierzały do zakwestionowania zaprojektowanej w projekcie scalenia drogi gminnej w pobliżu działek skarżącej i z wykorzystaniem ich części, przy jednoczesnym zapewnieniu dojazdu do tych nieruchomości drogą publiczną. Sąd odniósł się zarówno do stanu faktycznego istniejącego przed scaleniem jak również stanu faktycznego ukształtowanego po przyjęciu projektu scalenia, wskazał również, że zaprojektowanie drogi jest zgodne z stanem prawnym, w tym z art. 17 ust. 2 ustawy scaleniowej, odniósł się również do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym § 5 ust. 1 planu według którego tereny na których została zaprojektowana znaczna część drogi oraz działki sąsiednie znajdują się na terenie zagrożonym procesami erozyjno-osuwiskowymi, jednak tereny te mogą być dopuszczone do zabudowy, po przeprowadzeniu badań geotechnicznych lub geologiczno-inżynierskich, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w wyniku tych badań. Zasada ta obowiązuje również w stosunku do rozbudowy, nadbudowy, przebudowy i odbudowy budynków i obiektów istniejących na tych terenach. Tym samym plan nie wyklucza możliwości budowy dróg, a badania o których była mowa wykonywane są nie na etapie projektowania drogi w ramach postępowania scaleniowego, ale dopiero w ramach procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę, czyli postępowania prowadzonego na podstawie przepisów prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się również do szeregu innych kwestii i zagadnień podnoszonych w skardze dotyczących zarówno okoliczności faktycznych jak i prawnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie wymagania określone tym przepisem. W omawianym zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania wskazano nadto w pkt 1 i pkt 4 na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. "przez brak pełnego rozpoznania wniosków i zarzutów strony przedłożonych w skardze, a nadto określonych w jej wnioskach i wywodach w postępowaniu przed organem administracji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie, iż podstawą rozstrzygnięcia jest ustalony stan faktyczny i okoliczności sprawy w tym wykazania, że;". Zarzut ten został sformułowany w sposób zupełnie niejasny. Stąd przypomnieć należy, że powołany art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Może on mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych. Przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie przez Sąd dowodów, natomiast w skardze wskazywała, że Wojewoda Małopolski naruszył przepisy postępowania poprzez uznanie, że jej wnioski i dowody nie zasługiwały na uwzględnienie (s. 6 skargi do WSA). Jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jak wskazano wyżej do Sądu I instancji nie został złożony wniosek w trybie art.106 § 3 p.p.s.a., a w świetle zebranych dowodów w sprawie brak również podstaw do czynienia zarzutu, iż Sąd nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z tego przepisu. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bezpodstawny. Natomiast w pkt II skargi kasacyjnej sformułowany został następujący zarzut, mianowicie wskazano na "naruszenie art. 21 Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., z których wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji, a nadto art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 23 i 24 k.c., tj. naruszenie istoty prawa własności wobec niemożności wykonywania wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią w ramach dóbr osobistych, gdyż planowana droga ma być wykonana wraz z infrastrukturą towarzyszącą (rowy, pas drogowy z nadmiernym przybliżeniem do siedliska) z użyciem pojazdów ciężkich oraz wykonywane w przyszłości przejazdy takimi pojazdami wobec posadowienia drogi w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych będzie zagrażać stabilności budynku mieszkalnego i z gospodarczego, jak też utrudniać swobodę manewru na własnej posesji przy uwzględnieniu stopnia nachylenia terenu, gdy tymczasem w skarżonym wyroku przyjęto jedynie o możliwości zasięgnięcia opinii odnośnie warunków geotechnicznych przy budowie drogi, co stanowi przekroczenie ograniczenia prawa własności w drodze ustawy.". Treść powyższego zarzutu skargi kasacyjnej została przytoczona in extenso albowiem sposób jego ujęcia i uzasadniania odbiega od zasad dotyczących określania podstaw kasacyjnych jak również odwoływania się do przepisów konstytucyjnych. Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie wskazuje na której z podstaw został oparty, a wątpliwości te są tym bardziej zasadne, że w pkt I skargi kasacyjnej wskazano na zarzuty oparte o podstawę naruszenia przepisów postępowania, w pkt III zarzuty oparte o podstawę naruszenia przepisów prawa materialnego. Nadto w zarzucie sformułowanym w pkt II wskazano zarówno przepisy art. 21, art. 32, art. 64 ust. 2 Konstytucji jak również powiązano z art. 64 ust. 2 Konstytucji z art. 23 i 24 kodeksu cywilnego. Tym czasem art. 23 k.c. dotyczy dóbr osobistych człowieka, a jego treść jest następująca, Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach, natomiast art. 24 k.c., składający się z trzech paragrafów, dotyczy ochrony dóbr osobistych człowieka. Nadto treść uzasadniania zarzutu sformułowanego w pkt II w którym skarżąca kasacyjna wskazuje na potencjalne okoliczności faktyczne, które jej zdaniem mogą wystąpić w związku z planowaną drogą nie można uznać za prawidłowe i adekwatne uzasadnienie wskazanych przepisów Konstytucji RP. Mając na uwadze sposób sformułowania i uzasadnienia zarzutu z pkt II skargi kasacyjnej, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Natomiast w skardze kasacyjnej B. G. sporządzonej przez radcę prawnego P. W. sformułowano zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego zawartych w pkt I lit. a) wskazano na naruszenie art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 20, art. 23 ust. 2, art. 26 i art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd zastosował ww. przepisy pomimo, iż w stosunku do nieruchomości skarżącego nie zachodził cel scalenia gruntów określony w art. 1 ustawy, scalenie zostało przeprowadzone na podstawie nieaktualnych danych z operatu ewidencji gruntów założonego w 1968 r., a projekt scalenia nie został oznaczony ani okazany na gruncie ani skarżącemu ani pozostałym uczestnikom scalenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Odnośnie naruszenia art. 1 ustawy i wskazanego w tym przepisie celu postępowania scaleniowego, należy odwołać się do wcześniejszych uwag sformułowanych przy rozpoznawaniu poprzednich skarg kasacyjnych z których wynika, że celu scalenia nie można odnosić do każdej działki objętej scalenie, ale do obszaru scalenia. Ponadto wszczęcie postępowania scaleniowego następuje w sformalizowany sposób, w niniejszej sprawie nastąpiło to na podstawie postanowienia Starosty Gorlickiego z dnia 26 stycznia 2012 r., w którym określony został obszar scalenia i uczestnicy scalenia, w tym nieruchomości skarżącego kasacyjnie, od tego postanowienia nie zostało wniesione żadne zażalenie. Tym samym podnoszenie, że co do nieruchomości skarżącego nie zachodził cel scalenia gruntów określony w art. 1 ustawy jest niezasadne. Z kolei dalsze powołane przepisy ustawy stanowią: art. 20 Stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów określa się według danych ewidencji gruntów, art. 23 ust. 2 Projekt scalenia lub wymiany wyznacza się na gruncie i okazuje uczestnikom scalenia lub wymiany, art. 26 Każdorazowe zmiany, wprowadzane do projektu scalenia po jego wyznaczeniu na gruncie i okazaniu uczestnikom scalenia, wymagają ponownego wyznaczenia na gruncie i okazania zainteresowanym uczestnikom, art. 27 ust. 1 Projekt scalenia gruntów może być zatwierdzony, jeżeli po jego okazaniu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 i w art. 26, większość uczestników scalenia nie zgłosiła do niego zastrzeżeń, ust. 2 Projekt wymiany gruntów może być zatwierdzony, jeżeli po jego okazaniu, o którym mowa w art. 23 ust. 2, wszyscy uczestnicy wymiany przyjęli go bez zastrzeżeń. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów (a art. 27 ust. 2 nie miał zastosowania w niniejszej sprawie przedmiotem której było postępowanie scaleniowe, a nie postępowanie o wymianę gruntów). Powołany art. 20 wprowadza podstawową zasadę, że na potrzeby postępowania scaleniowego stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów określało się według danych ewidencji gruntów. Organy miały więc obowiązek bazować właśnie na tej ewidencji. NSA podkreśla, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1995 r. sygn. akt III ARN 38/95, OSNAPiUS z 1996 r., nr 8, poz. 109, w którym stwierdzono, że: - przepis art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu). Oczywiście wynikająca z art. 24 ust. 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zasada aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów powinna być realizowana. Jednak możliwość wszczęcia, a następnie prowadzenia postępowania o scalanie gruntów nie jest bezpośrednio powiązana z stanem danych zawartych w ewidencji gruntów, które ze względu choćby na obszar postępowania scaleniowego, liczbę uczestników tego postępowania, czas trwania tego postępowania ulegają zmianie. Niezasadne są również twierdzenia co do naruszenia pozostałych wymienionych wyżej przepisów ustawy. Mianowicie projekt scalenia gruntów okazano uczestnikom scalenia w dniach: od 28 września do 16 listopada 2021 r. O terminie i miejscu okazania projektu na gruncie i udostępnieniu go do wglądu uczestnicy zostali zawiadomieni indywidualnie, listownie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (zwrotne postanowienia odbioru znajdują się w aktach sprawy) oraz przez obwieszczenie Starosty. W trakcie okazania uczestnicy scalenia zostali zapoznani z projektowanym przebiegiem granic na gruncie, położeniem znaków granicznych, wartością szacunkową i powierzchnią wydzielonych im działek oraz zasadami objęcia w posiadanie wydzielonych gruntów. Ponadto uczestnicy scalenia mogli 12, 13 i 16 listopada 2020 r. zapoznać się z projektem scalenia w kancelarii scaleniowej znajdującej się w remizie PSP w S. Z akt wynika, że przy czynnościach okazania projektu scalenia 19 października i 20 listopada 2020 r. była obecna matka skarżącego H. G. bez pisemnego upoważnienia. Ta okoliczność potwierdza fakt zawiadomienia skarżącego o czynnościach okazania projektu scalenia. Od okazanego projektu scalenia gruntów w ustawowym terminie zostało złożonych 115 zastrzeżeń (liczba uczestników scalenia 1089), w tym zastrzeżenia złożył B. G. Zastrzeżenia te zostały rozpoznane przez komisję scaleniową w dniu 28 grudnia 2020 r. w obecności B. G., komisja zaopiniowała by projekt okazany 19 października 2020 r. pozostawić bez zmian, komisja nie dokonywała wizji terenowej, tylko rozpatrywała zastrzeżenia na podstawie zgromadzonej dokumentacji przy udziale uczestników w budynku PSP w S. Bezsporne jest również, że nie doszło do naruszenia art. 27 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym projekt scalenia może być zatwierdzony, jeżeli po okazaniu większość uczestników nie zgłosiła do niego zastrzeżeń. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące powołanych wyżej przepisów ustawy są nie tylko niezasadne, ale przede wszystkim sprzeczne z faktami. Nadto w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego w pkt I lit. b) wskazano na naruszenia art. 2 i art. 64 Konstytucji RP oraz Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Wolności przez bezkrytyczną akceptację zaskarżonej decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia w wyniku której został pozbawiony własności części nieruchomości o pow. 7 arów. Odnoszenie się do tego zarzutu jest bezprzedmiotowe zważywszy na okoliczności faktyczne sprawy. Mianowicie skarżący podnosi, że na skutek scalenia utracił 7 arów swojego gospodarstwa, jednak z akt sprawy wynika coś innego: przed scaleniem B. G. posiadał 4 działki o łącznej powierzchni 1,4116ha, natomiast po scaleniu posiada 2 działki o łącznej powierzchni 1,5016ha. Nie miał zatem miejsca ubytek o 7 arów powierzchni. Nowe działki zostały wydzielone w tych samych lokalizacjach. Nowo utworzona działka nr [...] utraciła co prawda część powierzchni na rzecz nieruchomości sąsiedniej nr [...], jednak równocześnie została ekwiwalentnie powiększona do strony działki nr [...]. Nadto działka nr [...], która znajdowała się "wewnątrz" działki [...] bez połączenia z drogą publiczną, została tak ukształtowana, aby uzyskała dostęp do drogi publicznej. Powyższą okoliczność wyjaśniał już zarówno Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku. Z kolei w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego w pkt I lit. c) wskazano na naruszenie art. 30 ust. 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 153 k.c. przez błędną ich wykładnię polegającą na ich niezastosowaniu, przez przyjęcie że wniosek skarżącego z dnia 22 marca 2021 r. o rozgraniczenie jego nieruchomości z nieruchomością stanowiącą działki nr [...] i [...] zmierzał w istocie do zasiedzenia nieruchomości, granice były bowiem niesporne, a stan ewidencji niekwestionowany przed okazaniem projektu scalenia. Powołane przepisy maja następującą treść: art. 30 ust. 2. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia, ust. 3. Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie scalenia gruntów zastępuje postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, zaś powołany art. 35 ust. 1 stanowi, że Na obszarach objętych postępowaniem scaleniowym sprawy sporne związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości rozstrzyga organ prowadzący to postępowanie, stosując odpowiednio przepisy o rozgraniczaniu nieruchomości, natomiast ust. 2. Sprawy o rozgraniczenie nieruchomości, toczące się przed organami administracji państwowej po wszczęciu postępowania scaleniowego, są rozpatrywane w ramach tego postępowania. Odnosząc się do powyższego zarzutu to w pierwszej kolejności należy zauważyć, że powołany art. 35 ust. 2 dotyczy takiej sytuacji gdy pierwsze zostało wszczęte postępowanie o rozgraniczenie, a przed jego zakończeniem zostało wszczęte postępowanie scaleniowe, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie stąd też wskazywanie na naruszenie tego przepisu jest błędne. Natomiast odnosząc się do pozostałych powołanych w tym zarzucie przepisów, to przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że ustawodawca, określając w rozdziale 6 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne zasady rozgraniczania nieruchomości, ustanowił generalną regułę, iż sprawa o rozgraniczenie nieruchomości w pierwszej fazie powinna obligatoryjnie toczyć się w trybie administracyjnym według zasad określonych przepisami materialnego prawa administracyjnego, a dopiero po ich wyczerpaniu istnieje możliwość wszczęcia postępowania cywilnego. Strony postępowania, zainteresowane ustaleniem granic swych nieruchomości, nie mają zatem możliwości wyboru trybu, w jakim granice te mogłyby być ustalone. Analizując przepisy ustalające dwuetapowy administracyjnosądowy model postępowania rozgraniczeniowego, należy zauważyć, że sprawa ustalenia granic nieruchomości nie jest jednorodna pod względem procesowym w obu tych trybach. Inne zasady bowiem obowiązują w postępowaniu administracyjnym, a inne w postępowaniu cywilnym. Sąd rozpoznający sprawę o rozgraniczenie nieruchomości nie jest bowiem związany (co do zasady) wcześniejszymi ustaleniami organu administracji i rozstrzyga ją na podstawie innych kryteriów (art. 153 k.c.) i przepisów procesowych, niż to się dzieje w postępowaniu administracyjnym. Ta sama – z punktu widzenia przedmiotowego – sprawa o rozgraniczenie nieruchomości jest zatem rozstrzygana na podstawie różnych norm – w zależności od etapu postępowania, na jakim zawisła – i ustalonych w jego ramach kryteriów, określających materialne podstawy samego rozstrzygnięcia. Natomiast rozgraniczenie dokonywane w toku postępowania scaleniowego nie jest tożsame z postępowaniem o rozgraniczenie dokonywanym na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Określone w wyniku scalenia i podziału nieruchomości czy scalenia i wymiany gruntów granice nieruchomości w istocie są wyrazem określenia parametrów dotychczasowych nieruchomości, tj. sprecyzowania powierzchni i udokumentowania linii granicznych, nie zaś typowym rozgraniczeniem nieruchomości rozumianym jako spór o zakres prawa własności. (zob. M. Durzyńska, Komentarz do art. 35 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, Komentarz LexisNexis 2013). W świetle art. 35 p.g.k. - na obszarach objętych postępowaniem scaleniowym sprawy sporne związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości rozstrzyga organ prowadzący to postępowanie, stosując odpowiednio przepisy o rozgraniczaniu nieruchomości. Z przepisu tego wynika wyłącznie, że organ dokonujący scalenia rozstrzyga "sprawy sporne związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości", przepis ten nie określa zasad, wg których organ powinien te "sprawy" rozstrzygać. Przepis stanowi, że organ powinien jedynie odpowiednio stosować przepisy o rozgraniczeniu. Nadto w postępowaniu scaleniowym organ nie może stosować kryteriów określonych w art. 153 k.c., kryteria te stosuje sąd powszechny w sprawie rozgraniczeniowej, a w sprawie scaleniowej zakończonej decyzją o zatwierdzeniu projektu scalenia, sąd powszechny nie jest właściwy. Dodatkowo należy zauważyć, że możliwość złożenia wniosku o rozgraniczenie w trakcie postępowania scaleniowego i zastosowanie art. 35 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym to organ prowadzący postępowanie scaleniowe będzie go rozpoznawał stosując odpowiednio przepisy o rozgraniczeniu nie oznacza, że wniosek taki nie podlega ocenie tzn., czy kwestią sporną jest ustalenie przebiegu granicy, czy kwestią sporną jest spór o prawo własności. Jednym słowem sprawy sporne związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości nie mogą przerodzić się w postępowaniu scaleniowym przerodzić się w spór o prawo własności, a do tego sprowadzają się zarzuty skarżącego. Stąd też stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku, że złożony przez skarżącego w dniu 22 marca 2021 r. wniosek o rozgraniczenie w istocie zmierzał do ustalenia prawa własności, a taki wniosek nie może zastąpić sądowego postępowania o zasiedzenie jest trafne. Z kolei w zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia prawa materialnego w pkt I lit. d) wskazano jeszcze na naruszenie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. b) w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 37, § 38 ust. 1-3, § 39 ust. 1, 2, 5, 6 i 8 oraz § 40, § 41, § 42 i § 43 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 20 ustawy o scalaniu gruntów i budynków na skutek niewłaściwego zastosowania polegającego na ich niezastosowaniu przez uznanie, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z tymi przepisami, chociaż organ nie dokonywał w tym zakresie ustaleń. Skarżący wskazał, że z decyzji Starosty wynika, że ewidencja na podstawie której przeprowadzono postępowanie scaleniowe została założona w 1968 r., a więc nie była z urzędu aktualizowana przez 44 lata, to z pewnością nie była aktualna. Powołane przepisy ustawy dotyczą aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a powołane przepisy rozporządzenia zawarte są w rozdziale 2 zatytułowanym Zakładanie ewidencji gruntów i budynków i dotyczą zasad i podstaw wykazywania w ewidencji ustaleń dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych. Odnosząc się do tego zarzutu dotyczącego wskazanych przepisów z zakresu ewidencji gruntów i budynków, należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja zatwierdzająca projekt scalenia gruntów wydana na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, a nie decyzja w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków wydana na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i obowiązującego wówczas rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ zgodnie z art. 20 ustawy scaleniowej zobowiązany był określić stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasę gruntów według danych ewidencji gruntów. W postępowaniu scaleniowym organ nie może podejmować czynności z zakresu postępowania ewidencyjnego i wprowadzać zmian w danych ewidencyjnych w oparciu o przepisy dotyczące ewidencji. Nietrafne jest stwierdzenie zawarte w skardze, że skoro ewidencja została założona w 1968 r. to nie była z urzędu aktualizowana od 44 lat, które zostało oparte o niewłaściwe odwołanie się do uzasadniania decyzji Starosty. Mianowicie w uzasadnieniu decyzji Starosty znajduje się następujące stwierdzenie: "W postanowieniu o wszczęciu postępowania scaleniowego powierzchnia obszaru została przyjęta na podstawie danych z operatu ewidencji gruntów założonego w 1968 r. Pola powierzchni obrębu określono wówczas metodami graficznymi, co skutkowało mniejszą dokładnością obliczeń. Granice obszaru scalenia, określone w załączniku nr 1 do niniejszego postanowienia oraz stan własności i powierzchni użytków były zgodne z bazą danych ewidencji gruntów i budynków. W ramach prac scaleniowych nastąpiła zmiana powierzchni obszaru scalenia z pow. [...]ha przed scaleniem na pow. [...]ha po scaleniu. Różnica w powierzchni obiektu przed i po scaleniu wynika, z faktu iż powierzchnia przed scaleniem obliczona była metodą kartometryczną i zaokrąglona do 1a, a po scaleniu powierzchnia została obliczona metodą analityczną na podstawie współrzędnych punktów granicznych z dokładnością do 1m², zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 09.11.2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obowiązującego na dzień zgłoszenia roboty." Z powyższego uzasadniania wynika, że ewidencja gruntów na tym obszarze została założona w 1968 r., natomiast nie wynika, że była nieaktualizowana od 44 lat jak twierdzi skarżący kasacyjnie. Natomiast w okresie od złożenia ewidencji w 1986 r. do wejścia w życie powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2011 r. zmieniła się metoda (sposób) obliczania powierzchni, co wyjaśnił Starosta w powołanym fragmencie uzasadnia. Mając powyższe na uwadze, zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt I lit. d) a dotyczący przepisów ewidencyjnych jest niezasadny. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w pkt II, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie: art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1 , art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80 k.p.a., których naruszenie wykazane w skardze do WSA zostało zaakceptowane przez Sąd, wskazać należy: po pierwsze część zarzutów dotyczących naruszenia przepisów p.p.s.a. była już przedmiotem oceny w niniejszej sprawie w związku z zarzutami zawartymi w skargach kasacyjnych o których była mowa wcześniej, a uwagi te zachowują aktualność co do obecnej skargi kasacyjnej, po drugie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zostały oparte w przeważającej mierze na założeniu trafności zarzutów materialnoprawnych. Przyjęcie bowiem, że zarzuty materialnoprawne są zasadne mogłoby powodować zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Jednak niezasadność zarzutów materialnoprawnych powoduje niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty zawarte w skargach kasacyjnych są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargi kasacyjne zostały oddalone.