I OSK 2217/14

Dnia 16 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2014 roku sygn. akt IV SA/Wr 864/13 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 864/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.Z. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie cofnął powyższą skargę kasacyjną w związku z zaspokojeniem roszczeń skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Stosownie do treści art. 193 p.p.s.a. do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stosuje się odpowiednio przepisy przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w tym przepisy o cofnięciu skargi. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw, aby uznać cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne. Czynność ta nie zmierza bowiem do obejścia prawa, a także nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, iż w niniejszej sprawie nie rozpoznano wniosku pełnomocnika skarżącej kasacyjne ustanowionego z urzędu o przyznanie mu wynagrodzenia, gdyż wynagrodzenie za wykonaną na zasadzie prawa pomocy pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258 - 261 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia związanego z udziałem w sprawie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega więc rozpoznaniu przez referendarza sądowego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu powinien być skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., umorzył postępowanie kasacyjne.