I OSK 2177/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1277/17 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1277/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] czerwca 2017 r., nr 350, w przedmiocie przyznania dodatku służbowego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Płk R. S. został z dniem 7 kwietnia 2017 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek uprawomocnienia się orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o trwałej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia (dalej także: Dyrektor), wydaną na podstawie art. 80 ust. 5f w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.), "ustawa o służbie wojskowej", oraz na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 26 ust. 1 pkt 4 i § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), "rozporządzenie MON", a także art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., przyznał płk. lek. R. S., pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa Oddziału Rozwoju Systemu Ochrony Zdrowia w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej - w kwietniu 2017 r., dodatek służbowy w wysokości 300 zł (pkt 1.) oraz stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 marca 2017 r. decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. w sprawie przyznania R. S. dodatku służbowego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia (pkt 2). W uzasadnieniu organ wskazał, że R. S. pobierał dodatek służbowy dla żołnierzy zajmujących stanowisko służbowe lekarza od 12 marca 2012 r. z tytułów zajmowania stanowiska lekarza w: 1) Inspektoracie Wojskowej Służby Zdrowia: (Szef Sekretariatu, Szef Wydziału); 2) Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie (Starszy Specjalista- Lekarz Orzecznik); 3) w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej - Departament Wojskowej Służby Zdrowia (Szef Oddziału), które w etatach jednostek wojskowych oznaczono cechą korpusu osobowego medycznego - 40 oraz cechą grupy osobowej lekarzy - A. Organ przywołał art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej oraz § 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ww. rozporządzenia MON i podniósł, że z powyższych przepisów wynika, że wysokość dodatku służbowego dla lekarzy jest zróżnicowana w zależności od rodzaju komórki/jednostki organizacyjnej resortu obrony narodowej, w której umiejscowione jest stanowisko służbowe zajmowane przez lekarza (w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy). Stąd, w ocenie organu, należało uznać, że są to różne tytuły do ww. uprawnienia przewidziane dla lekarzy. Dyrektor podał, że R. S. pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych: - Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 12 marca 2012 r. do 20 października 2013 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z [...] marca 2012 r.; - Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 21 października 2013 r. do 12 stycznia 2014 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; - Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z [...] stycznia 2014 r.; - Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 1 grudnia 2015 r. do 7 kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że R. S., stosownie do art. 80 ust 5f ww. ustawy, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługuje dodatek z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania, tj. dodatek z tytułu pełnienia służby na stanowisku lekarza w Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w wysokości 1500 zł w okresie od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. Dyrektor podał, że w myśl § 6 ust. 1 pkt 2 w związku z § 28 ust. 2 rozporządzenia MON żołnierzowi przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dodatek w wysokości 1/10 wyżej obliczonej kwoty, za każdy rok otrzymywania dodatku, w przypadku, gdy żołnierz otrzymywał dodatek przez okres krótszy niż 10 lat z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok. W związku z tym, że R. S. otrzymywał przedmiotowy dodatek przez 1 rok, 10 miesięcy i 19 dni, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przysługuje mu dodatek w kwocie 300,00 zł (1/10 x 2 lata x 1 500,00 zł). Jednocześnie Dyrektor stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2015 r., na podstawie której R. S. pobierał dodatek służbowy z tytułu pełnienia służby na stanowisku lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia. Przesłanką do wygaszenia tej decyzji jest jej bezprzedmiotowość, w związku z wydaniem decyzji określającej prawo do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu interes społeczny w wygaszeniu ww. decyzji polega na wyeliminowaniu jej z obrotu prawego jako "pustej" decyzji, która nie kształtuje ani żadnego uprawnienia, ani obowiązku organu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Obrony Narodowej powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże Dyrektor dokonał błędnej wykładni przepisów dotyczących przyznawania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku służbowego, skutkującą przyznaniem skarżącemu dodatku służbowego w zawyżonej wysokości. Ze względu jednak na złożony proces wykładni oraz zakaz reformationis in peius, decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Minister przytoczył art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej i wyjaśnił, że żołnierz zawodowy może otrzymywać dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego, określonego w § 26 rozporządzenia MON lub z drugiego tytułu pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej, określonych w § 27 tego rozporządzenia. Minister zacytował § 26 ust. 1 oraz § 27 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia i wskazał, że tytułem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku służbowego jest zajmowanie stanowiska określonego w § 26 ust. 1 pkt 1 do pkt 10 albo służba w jednostce wojskowej - określona w § 27 ust. 1 pkt 1 do pkt 5. Jeżeli więc R. S. otrzymywał przez okres prawie 5 lat dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, określony w § 26 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, to był to jeden tytuł uprawniający do otrzymywania tego dodatku, którego wysokość zróżnicowana była w zależności od usytuowania stanowiska służbowego. Aby można było twierdzić, że posiadał on różne tytuły uprawniające go do otrzymywania dodatku służbowego, musiałby otrzymywać przez pewien okres dodatek za zajmowanie stanowiska lekarza, a przez następny okres dodatek za pełnienie służby np. w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Zdaniem Ministra byłyby wówczas to różne tytuły uprawniające do otrzymywania dodatku służbowego, z których w ostatnim miesiącu służby należałoby wybrać ten, z którego oficer otrzymywał dodatek w najwyższej wysokości, z jednoczesnym uwzględnieniem okresu jego pobierania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Oficer otrzymywał bowiem dodatek służbowy z jednego tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w różnych jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. W związku z różnym usytuowaniem tych stanowisk, dodatek ten wynosił od 450 zł do 1500 zł, a zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje mu dodatek w wysokości ostatnio otrzymywanej z jednoczesnym uwzględnieniem 5-letniego okresu jego pobierania. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest, iż R. S. otrzymywał dodatek za zajmowanie stanowiska służbowego lekarza od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r., tj. przez okres 4 lat, 11 miesięcy i 26 dni. W marcu 2017 r. dodatek ten otrzymał w wysokości 450 zł, tj. 30 % kwoty bazowej wynoszącej 1500 zł. Mając na uwadze powyższe oraz § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON, Minister stwierdził, że oficer otrzymywał dodatek służbowy o charakterze stałym przez okres pięciu lat. Zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek służbowy, w wysokości 5/10 otrzymywanego ostatnio dodatku służbowego, tj. 225 zł. Minister zwrócił uwagę, że decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy, bowiem organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w rażący sposób. Nadto minister powołał się na zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł R. S.. W uzasadnieniu wskazał, że organy obu instancji źle zinterpretowały obowiązujące przepisy, albowiem uznano, iż w przedmiotowym stanie faktycznym należy mu się tylko jeden dodatek. Tymczasem według założenia prawodawcy należało przyznać ten dodatek z każdego jednego tytułu w najwyższej wysokości. Skarżący zarzucił, że organy bezpodstawnie pominęły pozostałe okresy pobierania przez niego różnych dodatków, co jego zdaniem, jest niezgodne z ustawą pragmatyczną oraz wskazuje na zupełnie "demotywacyjny" charakter awansu służbowego wobec tak przyjętego niekorzystnego liczenia wysokości uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nie narusza prawa. Sąd ten ustalił, że R. S. w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego lekarza we wskazanych w zaskarżonej decyzji jednostkach i komórkach organizacyjnych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestią sporną jest natomiast to, w jakiej wysokości powinien zostać przyznany skarżącemu dodatek służbowy w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Sąd ten, przytaczając treść art. 80 ust. 1 i ust. 5f ustawy o służbie wojskowej oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia MON, zgodził się z Ministrem, że dodatek do służby, który skarżący otrzymywał w okresie od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r. był dodatkiem służbowym otrzymywanym przez niego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza. Z faktu natomiast, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego była zróżnicowana i uzależniona od tego, w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON zajmował stanowisko służbowe lekarza, nie można wywodzić, że otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w zależności od miejsca pełnienia służby na stanowisku służbowym lekarza. Zdaniem tego Sądu przepis art. 80 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wyraźnie stanowi, że żołnierz otrzymuje dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Korespondują z tym przepisem uregulowania zawarte w § 26 oraz w § 27 rozporządzenia MON. W § 26 wymienione zostały przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania określonego stanowiska służbowego, natomiast w § 27 przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu pełnienia służby w określonych jednostkach organizacyjnych. W ocenie Sądu pierwszej instancji otrzymywany przez skarżącego przez okres 4 lat 11 miesięcy i 27 dni dodatek służbowy był dodatkiem z jednego tytułu, tj. z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, a tym samym w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał mu dodatek w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku służbowego za każdy rok, w którym otrzymywał ten dodatek, z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy należało traktować jako pełny rok (§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON). W ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał zatem skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 5/10 pobranej ostatnio kwoty dodatku, tj. w kwocie 225 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z Ministrem, że organ pierwszej instancji dokonał w powyższym zakresie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, ale zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy jego rozstrzygnięcie, kierując się dyspozycją art. 139 k.p.a. Z unormowaniem tym koresponduje art. 134 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu pierwszej instancji w realiach niniejszej sprawy brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd ten uznał za prawidłowe. Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że z literalnej wykładni art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej wynika, że jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości, a nie jak chce skarżący "z każdego jednego tytułu" w najwyższej wysokości. Z powyższym przepisem koresponduje § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, który określa szczegółowe zasady naliczania dodatku służbowego z uwzględnieniem okresu jego otrzymywania. Gdyby zatem przyjąć, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w myśl powyższych przepisów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwałby mu dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania (2/10 x 1500 zł), czyli w kwocie 300 zł, jak wyliczył to organ pierwszej instancji. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 173) oraz § 6 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2296), a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że należny skarżącemu dodatek uwzględniany w ostatnim miesiącu pełnienia służby wynosi 300 zł. W uzasadnieniu rozwinął powyższe zarzuty. Wskazał, że poza sporem jest, że w sposób nieprzerwany pobierał dodatek służbowy od 12 marca 2012 r. oraz, że wysokość owego dodatku zmieniała się w następujący sposób: a) 450 zł miesięcznie od 12.03.2012 r. do 12.01.2014 r. (jako Szef Sekretariatu i Szef Wydziału); b) 1500 zł miesięcznie od 13.01.2014 r. do 30.11.2015 r. (jako Starszy Specjalista – Lekarz Orzecznik); c) 450 zł miesięcznie od 1.12.2015 r. do 7.04.2017 r. (jako Szef Oddziału). Zdaniem skarżącego ww. dodatki były otrzymywane z różnych tytułów. Zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej w zw. z § 28 ust. 2 i § 6 ust. 1 powinien on zatem otrzymywać świadczenie w kwocie 900 zł. Jedyny logiczny sposób rozumienia ww. norm jest taki, że istotne dla świadczenia są dwa elementy: długość pobierania dodatku oraz jego wysokość (a właściwie wysokość pobieranych dodatków). Finalnym efektem takiego rozumienia w sprawie winno być przemnożenie czasokresu pobierania dodatku z wszystkich tytułów przez wskaźnik wskazany w rozporządzeniu, a następnie przez kwotę najwyższego z otrzymywanych dodatków. Taki sposób wydaje się być najbardziej sprawiedliwy, bowiem w przeciwnym razie krótkotrwałe obniżenie dodatku w końcowym okresie pełnienia wieloletniej służby spowodować może drastyczne obniżenie świadczenia emerytalnego żołnierza zawodowego. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej Minister Obrony Narodowej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Okoliczności niniejszej sprawy są niesporne. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do właściwej wykładni art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 173), dalej: ustawa, oraz § 6 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2296), dalej rozporządzenie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w okolicznościach niniejszej sprawy przy prawidłowym zastosowaniu ww. przepisów prawa należało uznać, że dodatek, jaki w przeszłości otrzymywał skarżący, był dodatkiem przyznawanym z różnych tytułów, a nie – jak to przyjęto w sprawie – z jednego tytułu. W ocenie skarżącego kasacyjnie, prawidłowa wykładnia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego wskazuje, że istotne dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy są dwa elementy: długość pobierania dodatku, oraz jego wysokość (a właściwie wysokość poszczególnych dodatków). Finalnym efektem prawidłowej wykładni owych przepisów winno być przemnożenie czasokresu pobierania dodatku z wszystkich tytułów przez wskaźnik wskazany w rozporządzeniu (1/10 za każdy rok pobierania dodatku - w omawianej sprawie: 6 lat), a następnie - przez kwotę najwyższego z otrzymywanych dodatków (w tym przypadku: 1500 zł). Taki sposób wydaje się być najbardziej sprawiedliwy, a w omawianym przypadku powoduje, że skarżący winien otrzymać miesięczne świadczenie wyższe o 600 zł (6/10 x 1500 zł = 900 zł, zaś skarżący otrzymuje 300 zł, 900 - 300 = 600). Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w prawie wynika, że skarżący kasacyjnie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego lekarza w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych: - Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 12 marca 2012 r. do 20 października r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.; - Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 21 października 2013 r. do 12 stycznia r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; - Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.; - Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 1 grudnia 2015 r. do 7 kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Kwestię dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych reguluje art. 80 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisy ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego: 1) dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, 2) dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych; 3) dodatek za długoletnią służbę; 4) dodatek motywacyjny - dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny co najmniej dobrej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, w specjalności zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym; 5) dodatek funkcyjny - za pełnienie funkcji powierzonych w trybie określonym w art. 25a; 6) dodatek kompensacyjny. Przepis ten w ust. 5f stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje: 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat; 2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok. Żołnierz zawodowy może otrzymywać dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego - określonego w § 26 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych - lub z drugiego tytułu pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej, określonych w § 27 tego rozporządzenia. Przepis § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania stanowiska służbowego, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: 1) dowódcy batalionu, dywizjonu, eskadry, okrętu II rangi lub grupy okrętów albo głównego księgowego w jednostce sektora finansów publicznych realizującej wydatki publiczne, komendanta szkoły podoficerskiej - od 0,10 do 0,30; 2) dowódcy kompanii, baterii, klucza, szwadronu, grupy pomocniczych jednostek pływających lub grupy ratownictwa morskiego albo okrętu III lub IV rangi - od 0,05 do 0,20; 3) szefa pododdziału wymienionego w pkt 1 lub 2 albo bosmana okrętowego - od 0,03 do 0,05; 4) lekarza lub lekarza dentysty: a) w wojskowej komisji lekarskiej - od 0,70 do 1,00, b) w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej, w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - od 0,10 do 0,30; c) w jednostce wojskowej pokrywającej wydatki z budżetu państwa, innej niż wymienionej w lit. b - od 0,30 do 0,50, 5) kontrolera ruchu lotniczego - od 0,30 do 0,60; 6) nawigatora naprowadzania albo wysuniętego nawigatora naprowadzania lotnictwa - od 0,20 do 0,60; 7) szefa służby w wydziale materiałowym (sekcji materiałowej) albo w wydziale technicznym (sekcji technicznej) wojskowego oddziału gospodarczego, bazy lotnictwa, komendy portu wojennego, brygady logistycznej, oddziału zabezpieczenia oraz szefa sekcji w wydziale materiałowym albo wydziale technicznym regionalnej bazy logistycznej - od 0,10 do 0,25; 8) w Jednostce Wojskowej Nr 5949 lub w Jednostce Wojskowej Nr 3860, oznaczonego cechą korpusu osobowego kryptologii i cyberbezpieczeństwa - 29, cechą grupy osobowej kryptologii - A albo cechą grupy osobowej cyberbezpieczeństwa - B - do 0,60; 9) w Inspektoracie Uzbrojenia, wykonującemu czynności w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego - od 0,50 do 1,00. 10) w korpusie osobowym sprawiedliwości i obsługi prawnej: a) radcy prawnego: - w jednostce wojskowej do szczebla dywizji - 0,20, - w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - 0,40, - w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - 0,60, b) referenta prawnego: - w jednostce wojskowej do szczebla dywizji - 0,10, - w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - 0,20, - w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - 0,30. Natomiast z przepisu § 27 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym, z tytułu pełnienia służby w następujących jednostkach organizacyjnych, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: 1) w ataszacie obrony przy przedstawicielstwie dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej - do 0,50; w Oddziale Specjalnym Żandarmerii Wojskowej w Warszawie - do 0,30; 4) w Jednostce Wojskowej Nr [...] albo w Jednostce Wojskowej Nr 4026 - do 0,60;w Inspektoracie Wojsk Specjalnych Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych, Centrum Operacji Specjalnych Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, w Jednostce Wojskowej Nr 2305, Jednostce Wojskowej 3940, Jednostce Wojskowej Nr 4724, 7 eskadrze działań specjalnych - do 0,30; 5) w kompanii reprezentacyjnej Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego lub w Orkiestrze Reprezentacyjnej Wojska Polskiego - do 0,20. Z wyżej powołanych przepisów prawa jednoznacznie bowiem wynika, że tytułem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku służbowego jest zajmowanie stanowiska określonego w § 26 ust. 1 pkt 1 do pkt 10 albo służba w jednostce wojskowej - określona w § 27 ust. 1 pkt 1 do pkt 5 ww. rozporządzenia. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, prawidłowo w świetle ww. przepisów prawa Sąd pierwszej instancji przyjął, że dodatek służbowy, który skarżący otrzymywał w okresie od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r. był dodatkiem służbowym otrzymywanym z jednego tytułu. Dodatek ten bowiem skarżący otrzymywał z tytułu zajmowania przez niego stanowiska służbowego lekarza. Z faktu natomiast, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego była zróżnicowana i uzależniona od tego, w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON skarżący zajmował stanowisko służbowe lekarza, nie można wywodzić, że otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w zależności od miejsca pełnienia służby na stanowisku służbowym lekarza. Jeżeli zatem skarżący otrzymywał przez okres prawie 5 lat dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, określony w § 26 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, to był to jeden tytuł uprawniający do otrzymywania tego dodatku - którego wysokość była zróżnicowana w zależności od usytuowania stanowiska służbowego. Skarżący otrzymywał dodatek służbowy z jednego tytułu - zajmowania stanowiska służbowego lekarza w różnych jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. W związku z różnym usytuowaniem tych stanowisk, dodatek ten wynosił od 450 zł do 1500 zł, zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek w wysokości ostatnio otrzymywanej z jednoczesnym uwzględnieniem 5 - letniego okresu jego pobierania. Bezspornym w sprawie jest, że płk R. S. otrzymywał dodatek za zajmowanie stanowiska służbowego lekarza od dnia 12 marca 2012 r. do dnia 07 kwietnia 2017 r., tj. przez okres 4 lat, 11 miesięcy i 26 dni. W marcu 2017 r. dodatek ten otrzymał w wysokości 450 zł, tj. 30 % kwoty bazowej wynoszącej 1500 zł. W tej sytuacji, w okolicznościach niniejszej sprawy oraz z uwagi na treść § 6 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, uznać należy, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy o charakterze stałym przez okres pięciu lat, w związku z powyższym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek służbowy, w wysokości 5/10 otrzymywanego ostatnio dodatku służbowego, tj. w kwocie 225 zł, co prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, uznając stanowisko organów decyzyjnych w tym względzie za prawidłowe. Trafnie też w sprawie przyjęto, mając na względzie art. 139 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym i art. 134 § 2 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem adminsitracyjnym, że zaskarżona decyzja winna być zaakceptowana w zakresie kwoty ustalonego dodatku mimo, że podjęta została z naruszeniem prawa. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a