I OSK 2143/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1253/18 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1253/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], o zmianie decyzji z [...] maja 2012 r. przez ustalenie od [...] marca 2018 r. odpłatności skarżącego za pobyt w domu pomocy społecznej na kwotę 998,91 zł ze względu na zwiększenie się dochodu skarżącego. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej ppsa, przez nie stwierdzenie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji naruszyły: - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się (Dz.U. z 2017 r. poz. 1824), przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udział w postępowania administracyjnym i możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co polegało na nie udostępnieniu przez organy administracji publicznej usługi pozwalającej na faktyczne komunikowanie się skarżącego z organami, - art. 61 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1508), przez ustalenie opłaty za pobyt skarżaącego w domu pomocy społecznej w wysokości 70% Jego dochodu, czyli w możliwie najwyższej wysokości przewidzianej przez art. 61 ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy, a co (ze względu na funkcję ochronną przepisów) nie powinno mieć miejsca, albowiem sytuacja życiowa skarżącego przemawia za ustaleniem odpłatności na radykalnie niższym poziomie niż 70% dochodu skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny. Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu - określonego w skardze kasacyjnej jako naruszenie przepisu postępowania i zarazem przepisu prawa materialnego - którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.