I OSK 1988/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Sędzia NSA Tamara Dziełakowska, Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1669/15 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1669/15 oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: M. M. jest nauczycielką zatrudnioną na stanowisku nauczyciela plastyki, zajęć artystycznych i wychowawcy świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w G.. W dniu 31 października 2014 r. złożyła do [...] Kuratora Oświaty wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 9b ust. 1 pkt 3, art. 9b ust. 4 pkt 3 oraz art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2014 r. poz. 191 ze zm.), odmówił M. M. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu decyzji powołano się na ocenę Komisji Kwalifikacyjnej oraz treść motywów zawartych w protokole Komisji Kwalifikacyjnej, powołanej przez organ pierwszej instancji w dniu 26 marca 2015 r. M. M. odwołała się do Ministra Edukacji Narodowej, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że M. M. w 1991 r. ukończyła studia wyższe magisterskie w zakresie wychowania plastycznego specjalność nauczycielska, natomiast w 2002 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie wychowania fizycznego. Jest zatrudniona zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami na stanowisku nauczyciela plastyki, zajęć artystycznych i wychowawcy świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w G. Odbyła staż w wymiarze 2 lata i 9 miesięcy. W dniu 23 lipca 2012 r. uzyskała pozytywną ocenę dorobku zawodowego. W dniu 26 marca 2015 r. nie uzyskała jednak akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez [...] Kuratora Oświaty i okoliczność ta stanowiła przesłankę do wydania decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Minister ustalił, że [...] Kurator Oświaty powołał Komisję Kwalifikacyjną, której skład ustalono zgodnie z przepisami art. 9g ust. 3 i ust. 5 ustawy - Karta Nauczyciela oraz przepisem § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2013 r. poz. 393). Komisja Kwalifikacyjna dokonała analizy przedłożonej przez wnioskodawczynię dokumentacji, spełniającej wymogi formalne, oraz przeprowadziła rozmowę w obecności quorum wymaganego do podejmowania rozstrzygnięć. Każdy z członków Komisji ocenił spełnianie przez M. M. wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, określonych w § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, według skali punktowej od 0 do 10. Średnia arytmetyczna punktów przyznanych przez poszczególnych członków Komisji wyniosła 6,5 punktów. Zgodnie z § 13 ust. 4 powołanego rozporządzenia, Komisja Kwalifikacyjna orzekła o niewydaniu akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, ponieważ średnia arytmetyczna punktów uzyskanych przez wnioskodawczynię nie wyniosła co najmniej 7 punktów. Z przebiegu prac Komisji sporządzono protokół, w którym zawarto w szczególności uzasadnienie oceny Komisji. Minister wskazał na niezasadność zarzutu naruszenia art. 24 § 3 Kpa odnośnie członka Komisji – dyrektora Zespołu Szkół w G., albowiem dyrektor ten nie jest pracownikiem Kuratorium Oświaty w K., co oznacza że [...] Kurator Oświaty nie jest bezpośrednim przełożonym tej osoby. Dyrektor Zespołu Szkół w G. została powołana w skład Komisji Kwalifikacyjnej, zgodnie z art. 9g ust. 3 pkt 2 ustawy - Karta Nauczyciela. Minister dodał, że M. M. nie występowała z wnioskiem o wyłączenie z postępowania kwalifikacyjnego dyrektora, natomiast zastrzeżenia dotyczącej jej udziału w postępowaniu, zawarte w piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r., zostały przedstawione dopiero po posiedzeniu Komisji Kwalifikacyjnej. Minister wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. wymienił warunki nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia nauczyciela dyplomowanego, o których mowa w art. 9b ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela. W szczególności wskazał na warunek, którego skarżąca nie spełniła, tj. nie uzyskała akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej, po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. W ocenie organu odwoławczego, w obowiązującym stanie prawnym, jest to wystarczająca argumentacja. Minister nie podzielił także zarzutów dotyczących prawidłowości sporządzenia protokołu z posiedzenia Komisji. Wskazał, że zgodnie z przepisami § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r., w protokole z posiedzenia Komisji w dniu 26 marca 2015 r. (część XI protokołu) zapisano, że Komisja Kwalifikacyjna zapoznała się z wszystkimi dokumentami załączonymi do wniosku oraz krótko przedstawiono dorobek wnioskodawczym na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji, następnie zapisano pytania dotyczące wpływu na podniesienia jakości pracy szkoły, zadań podjętych przez wnioskodawczynię oraz działań, które potwierdzają umiejętność dzielenie się przez wnioskodawczynię wiedzą (część XII protokołu). W części XIII protokołu umieszczono również informacje o udzielonych przez skarżącą odpowiedziach. Zdaniem Ministra, nie można więc podzielić zarzutu, że Komisja dokonała pobieżnej analizy dorobku zawodowego skarżącej. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza dorobku zawodowego, a przede wszystkim rozmowa przeprowadzana przez Komisję Kwalifikacyjną stanowią element postępowania, które prowadzi do wydania oceny przez poszczególnych członków komisji i w efekcie do udzielenia lub odmówienia akceptacji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego. W części XIV (zawierającej uzasadnienie oceny punktowej) protokołu z przebiegu prac Komisji Kwalifikacyjnej w dniu 26 marca 2015 r. odniesiono się do spełniania przez zainteresowana wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 1 marca 2013 r. Komisja wskazała na okoliczności mające wpływ na ocenę punktową, w szczególności na wymaganie, którego M. M. nie spełniła, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia - nie prowadziła lekcji otwartych dla nauczycieli, oraz nie zaprezentowała żadnych działań, które świadczyły by o tym, że nauczyciele skorzystali z jej kompetencji zawodowych. Komisja wskazała, na okoliczności mające wpływ na ocenę punktową a uzasadnienie rozstrzygnięcia Komisji, nawiązuje do treści przepisu § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego, uzasadnienie Komisji, zawierające te elementy, spełnia wymogi konstrukcji prawidłowego uzasadnienia w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. W skład Komisji wchodziły osoby przygotowane do oceny dorobku zawodowego nauczyciela. Postępowanie przed komisją zakłada pewną autonomię działań z punktu widzenia oceny dorobku zawodowego nauczyciela, a wyrazem tej oceny jest uzasadnienie, zawierające stwierdzenia wartościujące i ocenne. Kurator oświaty nie jest uprawniony do weryfikowania tej oceny. M. M. zaskarżyła powyższą decyzję Ministra Edukacji Narodowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podał, że skarżąca spełnia wszystkie kryteria formalne do ubiegania się o stopień nauczyciela dyplomowanego. Natomiast jedyną przeszkodą do uzyskania powyższego stopnia awansu zawodowego był brak akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej – skarżąca uzyskała jedynie ocenę 6,5 pkt. na wymagane minimum wynoszące ponad 7 pkt. Sąd I instancji wskazał, że zarzuty skargi sprowadzają się do dwóch zagadnień. Pierwsze, to rażąco niska ocena dorobku zawodowego skarżącej dokonana przez członka Komisji Kwalifikacyjnej - E. B., dyrektora Zespołu Szkół w G., która na 10 możliwych pkt. przyznała jedynie 1 pkt. Drugie zagadnienie sprowadza się do negowania przez skarżącą oceny Komisji z uwagi na pominiecie (zdaniem skarżącej) przez Komisję takich jej dokonań jak miedzy innymi: odznaczenie jej dwoma medalami, aktywne uczestnictwo w Zespole Humanistycznym, udostępnianie dla innych nauczycieli na szkolnej stronie internetowej sprawozdań z konkursów plastycznych, programu Koła Plastycznego dla uczniów zdolnych oraz sprawozdań z pozalekcyjnej działalności artystycznej młodzieży oraz nieuwzględnienie (w zakresie wymogów wskazanych w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia) faktu prowadzenia przez nią zajęć albo lekcji otwartych w postaci lekcji ze stażystą oraz zajęć szkoleniowych na radach pedagogicznych, podczas których wygłaszała referaty szkoleniowe. Sąd I instancji zarzuty te uznał za nieuzsadnione. Zauważył, że istotnie ocena wyrażona przez członka Komisji Kwalifikacyjnej - E. B. rażąco odbiegała od innych ocen członków Komisji. Jednakże ponieważ oceny skrajne (to jest najniższa i najwyższa) ulegają odrzuceniu i średnią ocenę wylicza się z pozostałych ocen, to nie można podzielić zasadności zarzutu skargi, iż ocena tego członka Komisji miała wpływ na ogólny wynik. O ostatecznej ocenie punktowej zdecydowała średnia arytmetyczna z ocen 6 pkt, 7 pkt, 6 pkt, 7 pkt (zostały odrzucone oceny: 1 pkt – dyrektor szkoły i 8 pkt – przedstawiciel związku zawodowego), co daje wynik 6,5 pkt, przy wymaganym minimum ponad 7 pkt. WSA nadmienił, iż oceny po 6 pkt oraz po 7 pkt (a zatem poniżej wymaganego minimum) wystawiło troje niezależnych ekspertów. Sąd I instancji nie dopatrzył się również formalnych uchybień w zakresie prac Komisji Kwalifikacyjnej. Podkreślił prawidłowe obsadzenie Komisji, przez odpowiednio wyspecjalizowane osoby wskazując, że jej skład ustalono zgodnie z przepisami art. 9g ust. 3 i ust. 5 ustawy - Karta Nauczyciela oraz przepisem § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 marca 2013 r. W skład Komisji weszli: przedstawiciel organu sprawującego nadzór pedagogiczny jako przewodniczący Komisji, dyrektor Zespołu Szkół w G., przedstawiciel związku zawodowego wskazanego we wniosku oraz eksperci o specjalności zawodowej w zakresie pedagogiki opiekuńczej i edukacji integracyjnej, nauczania początkowego, plastyki oraz muzyki posiadający kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach podstawowych i świetlicach a zatem specjaliści z dziedziny nauczania skarżącej. W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji dokonały pod względem formalnoprawnym dokładnej analizy protokołu komisji Kwalifikacyjnej, zwłaszcza pod kątem zgodności z przepisami § 8 ust. 2, § 12 ust. 3 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. (w szczególności zapisy części XI –XIII protokołu Komisji). WSA podkreślił, że analiza dorobku zawodowego, a przede wszystkim rozmowa przeprowadzana przez Komisję Kwalifikacyjną stanowią element postępowania, które prowadzi do wydania oceny przez poszczególnych członków komisji i w efekcie do udzielenia lub odmówienia akceptacji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego. Komisja wskazała na wymaganie, którego, w jej ocenie, M. M. nie spełniła, o którym mowa w § 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia - nie prowadziła lekcji otwartych dla nauczycieli, oraz nie zaprezentowała żadnych działań, które świadczyłyby o tym, że nauczyciele skorzystali z jej kompetencji zawodowych. Komisja wskazała, na okoliczności mające wpływ na ocenę punktową a uzasadnienie rozstrzygnięcia Komisji, nawiązuje do treści przepisu § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca błędnie interpretuje wymóg zawarty w § 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia - prowadzenie lekcji otwartych dla nauczycieli, oraz zaprezentowanie działań, które świadczyły by o tym, że nauczyciele skorzystali z jej kompetencji zawodowych. Niezależnie od tego czy chodzi tu o tzw. "lekcje otwarte" czy "zajęcia otwarte" – istota sprowadza się do szerokiego uczestnictwa w tych zajęciach albo lekcjach innych nauczycieli, w celu doskonalenia warsztatu kadry nauczycielskiej, wspólnego omawiania zastosowanych innowacji w procesie dydaktycznym. Prowadzenie lekcji czy zajęć w celu doskonalenia zawodowego innego nauczyciela stażysty (a na takie właśnie zajęcia wskazuje skarżąca), przy braku owego wyżej wskazanego gremium nauczycielskiego – wymogu § 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia nie spełnia. Sąd I instancji wskazał, że poza sferą kontroli organów administracji, jak i sądu administracyjnego, pozostaje natomiast ocena osiągnięć skarżącej dokonana przez Komisję. Przedstawiony przez skarżąca dorobek zawodowy podlegał ocenie Komisji. Wbrew stanowisku skarżącej, Komisja odniosła się do całego przedstawionego przez nią dorobku zawodowego. Skala zastosowanych przez członków Komisji ocen została przez każdego z nich uzasadniona (co wynika z protokołu). Skala tych ocen i uzasadnienie spełniają wymogi rozporządzenia. Natomiast ani Kurator ani Minister Edukacji Narodowej nie może skutecznie zakwestionować ani uzasadnień tych ocen ani skali punktowej tych ocen, co wprost wynika z zasady ustawowego związania organu treścią opinii wyrażonej przez Komisję Kwalifikacyjną. Powyższa zasada ogranicza także zakres kontroli tego typu spraw przez sądy administracyjne. Z opisanych względów WSA w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia art. 24 § 3 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., co w konsekwencji wpłynęło na wydane w sprawie orzeczenie i uniemożliwiło skarżącej dogłębną analizę argumentacji Sądu pierwszej instancji i odniesienie się do niej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 3 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia skargi i w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji (i decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2015 r.) z uwagi na naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podczas gdy w składzie Komisji Kwalifikacyjnej zasiadała E. B., wobec której istniały podstawy do jej wyłączenia, co stanowiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3) K.p.a., a tym samym powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia skargi i w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji (i decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2015 r.) z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy ww. decyzja została wydana bez zebrania i rozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz z rażącym naruszeniem zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, co przejawia się m.in. poprzez brak wyłączenia ze składu Komisji E. B., rażąco niską ocenę przyznaną skarżącej przez E. B., sprzeczność pomiędzy oceną dorobku zawodowego skarżącej za okres stażu z dnia 20.07.2012 r., a informacjami zawartymi w opinii wydanej przez E. B., sposób uzasadnienia decyzji Komisji, obradowanie Komisji już po godzinach pracy urzędu oraz opuszczanie miejsca obrad Komisji przez poszczególnych członków, co w konsekwencji doprowadziło do braku wnikliwego rozpatrzenia sprawy skarżącej, prowadzenia prac Komisji w sposób nieprawidłowy oraz wydania wadliwej decyzji przez organy; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r., poprzez uznanie, że uzasadnienie decyzji Komisji Kwalifikacyjnej w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnia dlaczego Komisja Kwalifikacyjna odmówiła skarżącej akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, podczas gdy taki obowiązek Komisji wynika z przepisów prawa; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; II. naruszenie prawa materialnego tj. § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że koniecznym warunkiem do nadania stopnia awansu zawodowego jest prowadzenie lekcji otwartych, podczas gdy prowadzenie zajęć (a nie lekcji) otwartych wskazane zostało jedynie jako przykład koniecznej umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami, a nie warunek konieczny do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2016 r. Minister Edukacji Narodowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 3 K.p.a., który skarżąca kasacyjnie wywodzi z faktu nieuchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, pomimo że - w jej ocenie - zachodziły podstawy do wyłączenia ze składu Komisji Kwalifikacyjnej Dyrektora Zespołu Szkół w G. - E. B. Zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Ocena możliwości zastosowania przytoczonej regulacji odnośnie komisji kwalifikacyjnej dla nauczyciela ubiegającego się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego wymaga uwzględnienia, że kwestię składu tego organu regulują przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela. Art. 9 g ust. 3 tej ustawy bezwzględnie przewiduje w składzie komisji udział dyrektora szkoły. Wykluczenie ze składu komisji kwalifikacyjnej dyrektora szkoły, w której pracowała skarżąca, stanowiłoby więc naruszenie wskazanego przepisu. Nie można również pominąć, że skarżąca nie występowała z wnioskiem o wyłączenie dyrektora szkoły z postępowania kwalifikacyjnego. Zastrzeżenia dotyczące udziału E. B. w składzie komisji kwalifikacyjnej zgłosiła dopiera po posiedzeniu tego organu. Przy czym zastrzeżenia te dotyczyły merytorycznej oceny jej wniosku przez dyrektora szkoły, zaś skarżąca nie podała żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na brak bezstronności osoby ją dokonującej. Wątpliwości skarżącej co do bezstronności E. B. w istocie zmierzają do obalenia niekorzystnej dla niej oceny tego członka Komisji. W tym zakresie Sąd I instancji słusznie zaś zauważył, że pomimo iż ocena wyrażona przez dyrektora szkoły rażąco odbiegała od innych ocen członków Komisji, to jednak - ponieważ oceny skrajne (to jest najniższa i najwyższa) ulegają odrzuceniu i średnią ocenę wylicza się z pozostałych ocen - ocena tego członka Komisji nie miała zasadniczego wpływu na ogólny wynik. W świetle powyższego nie było więc podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich argumentów strony skarżącej dotyczących naruszenia art. 24 § 3 K.p.a. jednakże wadliwość ta pozostawała bez wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wskazano już wyżej w sprawie nie doszło na naruszenia tego przepisu. Dlatego również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. dotyczącący tej kwestii nie mógł zostać uwzględniony. Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z przeprowadzonego postępowania pozwalał bowiem Ministrowi Edukacji Narodowej na stwierdzenie, że Komisja dokonała analizy dokumentacji przedstawionej przez skarżącą. Każdy z członków Komisji dokonał oceny spełnienia przez skarżącą wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego według skali punktowej, a z prac Komisji został sporządzony protokół zawierający m.in. uzyskaną przez skarżącą punktację wraz uzasadnieniem. Podzielając stanowisko Ministra, który nie dostrzegł w działaniach Komisji Kwalifikacyjnej naruszeń procedury określonej w rozporządzeniu z dnia 1 marca 2013 r., Sąd I instancji nie uchybił – jak zarzucono w skardze kasacyjnej – § 14 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, jak również wskazanym powyżej przepisom K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie protokół z posiedzenia Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 26 marca 2015 r. odpowiada wszystkim wymogom zawartym w § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W szczególności treść punktu XIV protokołu zawiera wystarczające elementy pozwalające na potraktowanie jako właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia Komisji. Komisja wskazała bowiem, z jakich przyczyn uznaje wymogi wynikające z § 8 ust. 2 pkt 1, 2, 4 lit. a, c, e i f oraz pkt 5 rozporządzenia za spełnione, w sposób przejrzysty umotywowała stanowisko, dlaczego przyjmuje, że skarżąca nie spełnia niezbędnych wymogów zawartych w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Nie można tej ocenie zarzucić zdawkowości czy ogólnikowości. Zastrzeżenia skarżącej co do merytorycznej poprawności dokonanej analizy oraz uzyskanej punktacji nie mogły natomiast być przedmiotem ustaleń sądu administracyjnego, gdyż nie jest on władny oceniać merytorycznej pracy tego rodzaju ciał opiniodawczych, jakim jest komisja kwalifikacyjna powołana do przeprowadzenia rozmowy kwalifikującej nauczyciela na dany stopień awansu zawodowego. Sąd nie ma takiego upoważnienia, aby w ramach oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem wypowiadać się co do tego czy prawidłowo oceniono skarżącą, czy merytoryczne zastrzeżenia były zasadne i czy punktacja nie była zaniżona, nie posiada też w tym zakresie niezbędnej wiedzy merytorycznej. Przekonanie skarżącej, że ocena jej dorobku wystawiona w procedurze kwalifikacyjnej przez dyrektora szkoły jest niesłuszna i krzywdząca, nie może więc prowadzić do jej dyskwalifikowania, czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego. Kontrola Sądu sprowadza się jedynie do oceny prac komisji pod względem zgodności z przepisami, które regulują przebieg pracy tejże komisji. Tak oceniając przebieg prac komisji kwalifikacyjnej oraz sporządzony z odbytej w dniu 26 marca 2015 r. rozmowy kwalifikacyjnej protokół, należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że spełniają one wymagania zawarte w przepisach wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Należy przy tym zaznaczyć, że okoliczność obradowania Komisji Kwalifikacyjnej po godzinach pracy urzędu (15.00-18.00) nie mógł w żaden sposób wpłynąć na możliwość zapoznania się przez członków Komisji z dokumentacją dorobku zawodowego skarżącej oraz wnikliwe rozpatrzenie jej sprawy. W świetle treści protokołu Sąd nie miał również uzasadnionych podstaw aby uznać, że w trakcie trwania obrad Komisji nie było wymaganego quorum do podejmowania rozstrzygnięć. W kontekście powyższych rozważań nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r., poprzez jego błędną wykładnię. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w żadnym miejscu uzasadnienia wyroku nie wyraził poglądu, że koniecznym warunkiem do nadania stopnia awansu zawodowego jest prowadzenie lekcji otwartych. Wręcz przeciwnie, wskazał, że niezależnie od tego czy chodzi tu o tzw. "lekcje otwarte" czy "zajęcia otwarte" - istota sprowadza się do szerokiego uczestnictwa w tych zajęciach albo lekcjach innych nauczycieli, w celu doskonalenia warsztatu kadry nauczycielskiej, wspólnego omawiania zastosowanych innowacji w procesie dydaktycznym. Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że poprzez ten zarzut skarżąca w istocie polemizuje z merytorycznym stanowiskiem Komisji odnośnie do stwierdzonego braku spełnienia wymagań określonych w § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, które jak wskazano już wyżej, nie mogło podlegać ocenie ani w postępowaniu administracyjnym w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, ani w ramach oceny dokonywanej przez sąd administracyjny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. ----------------------- 7