I OSK 189/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 września 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1088/24 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 23 lutego 2024 r. nr DSZ-V.4321.2.78.2024.MU w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: organ) z 23 lutego 2024 r., nr DSZ-V.4321.2.78.2024.MU, w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, wyrokiem z 24 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1088/24, oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca, zastępowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1. naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez zaaprobowanie błędnego stanowiska Organu I oraz II instancji i nieuwzględnienie zarzutu naruszenia cytowanych przepisów, podczas gdy wypłacone Skarżącej świadczenie wychowawcze spełniło swój cel określony w cytowanym przepisie, ponieważ zostało w całości przeznaczone na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem córki D.K., w tym z opieką nad Nią i zaspokojeniem Jej potrzeb życiowych, co stanowi okoliczność, która ma istotny wpływ na ocenę, czy świadczenie to było nienależne; b) art. 25 ust. 2 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2019 r.) w zw. z art. 25 ust. 2 pkt 6 Ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 68 ust. 1 pkt b ppkt i Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia tychże przepisów i zaaprobowanie błędnej wykładni i błędnego stanowiska Organu II instancji, zgodnie z którym świadczenia wypłacone Skarżącej w okresie od 1.03.2018 r. do 30.09.2018 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi, podczas gdy: • pouczenie zawarte we wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego jest niewystarczające do uznania, iż Skarżąca była prawidłowo pouczona o sytuacjach skutkujących utratą prawa do świadczenia wychowawczego; • zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że (mimo błędnego pouczenia) Skarżąca wypełniła ciążący na Niej obowiązek i poinformowała odpowiedni Organ o fakcie wykonywania przez D.K. pracy zarobkowej na terenie H. w wyżej wskazanym okresie; • Ojciec dziecka – D.K. nie pobierał jakiegokolwiek świadczenia (w tym wychowawczego) na terenie H.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i skutkowało błędnym zaaprobowaniem stanowiska Organów I i II instancji i nieuwzględnieniem zarzutów Skargi, dotyczących naruszenia: art. 7, 77 § 1 i 80 KPA polegającego na nieuwzględnieniu zarzutu naruszenia tychże przepisów i złamaniu zasad praworządności, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności pominięciu istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dotyczącej faktu: • środki z tytułu zasiłku wychowawczego, wypłacone Skarżącej w rozpatrywanym okresie, zostały w całości przeznaczone na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem córki D.K., w tym z opieką nad Nią i zaspokojeniem Jej potrzeb życiowych; • niepobierania przez D.K. jakiegokolwiek świadczenia (w tym wychowawczego) na terenie H.; b) art. 151 PPSA poprzez jego błędne zastosowanie i błędne przyjęcie, że zaskarżone decyzje Organów obu instancji były prawidłowe i odpowiadały przepisom prawa. Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto zrzeczono się rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną w ustawowym terminie. W piśmie z 31 stycznia 2025 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oświadczył również, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a., tj. na obrazie prawa materialnego, a także naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy W związku z powyższym, w takiej sytuacji, wprawdzie - co do zasady - w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny, przyjęty przez sąd I instancji, był prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można było przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego, ale w rozpoznawanej sprawie analiza zarzutów materialnoprawnych prowadziła do wniosku, że to te zarzuty winny być rozważone w pierwszej kolejności. Prawidłowa bowiem wykładnia prawa materialnego wyznaczała w tym przypadku zakres postępowania dowodowego. W związku z powyższym, zasadnicze znaczenie miały w tym przypadku zarzuty kasacyjne oparte na art. 4 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577 ze zm. dalej u.p.p.w.d.). Należy zauważyć, że definicja legalna świadczenia nienależnie pobranego zawarta została w art. 25 ust. 2 u.p.p.w.d. zawierającym, po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924), wyłącznie cztery przypadki, przy zaistnieniu których można mówić o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym. Przepisy art. 25 ust. 2 pkt 1, 1a oraz pkt 4 zostały uchylone powyższą ustawą. Ustawodawca z dniem 1 lipca 2019 r. wprowadził też nową przesłankę warunkującą powstanie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych. Za nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia (art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d.). W doktrynie przyjęto, że w przypadku regulacji zamieszczonej w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. nie bierze się pod uwagę świadomości strony co do spełniania przesłanek ustawowych, ani nie ocenia się skutków braku pouczenia o prawie do świadczenia wychowawczego. W Komentarzu do ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, wyd. II, pod red. J. Blicharz, J. Glumińskiej-Pawlic i L. Zacharko (System Informacji Prawnej LEX) wskazano, że na aprobatę zasługuje stanowisko, że nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. jest pojęciem o charakterze obiektywnym. Na definicję świadczeń nienależnie pobranych w oparciu o ten przepis składa się wyłącznie element obiektywny w postaci rzeczywistego skorzystania z określonej formy wsparcia finansowego, mimo braku prawa do jego pobierania. Nie ma tutaj znaczenia element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej świadczenia wychowawcze, że świadczenie nie powinno zostać przyznane albo, że zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do tego świadczenia. Zatem dla uznania na podstawie tej przesłanki, że świadczenie zostało nienależnie pobrane, nie jest istotne, że osoba uprawniona nie miała świadomości, że jej się ono nie należy. Jak wynika zatem z treści omawianych przepisów, samo spełnienie przesłanek w nich zawartych, wyczerpuje - w rozumieniu omawianej ustawy - przesłanki pojęcia: "nienależnie pobranego" świadczenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 listopada 2023 r. sygn. akt. I OSK 61/22; 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt. I OSK 1438/22). Podkreślenia wymaga przy tym, że z konstrukcji wskazanych wyżej unormowań wynika, iż decyzja orzekająca o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym i obowiązku jego zwrotu nie jest decyzją uznaniową, lecz jest aktem administracyjnym związanym z konkretnym stanem faktycznym i prawnym. Składają się na niego: fakt przyznania stronie na dany okres przez właściwy organ świadczenia wychowawczego na dziecko, zaistnienie następnie sytuacji, która spowodowała, że pobieranie pierwotnie przyznanego świadczenia nie jest prawnie dozwolone i w związku z tym wydanie przez właściwy organ decyzji, która uchyliła (zmieniła) w całości lub w części wcześniejszą decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem z 11 września 2017 r. do Burmistrza Miasta [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci D.K. i P.K. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku skarżącej, Burmistrz Miasta [...] decyzją z 25 października 2017 r., przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na dzieci D.K. i P.K. w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Skarżąca w dniu 16 lipca 2018 r. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że jej mąż od 8 stycznia 2018 r. pracuje w H. W związku z tym Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] pismem z 19 lipca 2018 r., zwrócił się do Wojewody Śląskiego z pytaniem, czy w sprawie znajdą zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W odpowiedzi Wojewoda pismem z 18 grudnia 2018 r. poinformował, że w sprawie tej znajdą zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego gdyż ojciec dzieci D.K. wykonywał w tym okresie na terenie H. działalność zawodową (tj. od 8 stycznia 2018 r.) i w związku z tym w zakresie świadczeń podlegał ustawodawstwu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wobec powyższego Burmistrz Miasta [...] decyzją z 30 stycznia 2019 r., uchylił decyzję własną z 25 października 2017 r. za okres od 1 lutego 2018 r. w przedmiocie świadczenia wychowawczego na dzieci D.K. i P.K. Następnie Wojewoda Śląski decyzją z 24 kwietnia 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku z 11 września 2017 r. odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 marca 2018 r. do 30 września 2018 r. na dziecko D.K. W uzasadnieniu wskazał, że po uwzględnieniu dochodu uzyskanego przez D.K. w lutym 2018 r. na terenie H. ustalił, że miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekroczył ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do świadczenia na pierwsze dziecko. W konsekwencji Wojewoda Śląski decyzją z 13 lutego 2023 r., nr 755/PSXII/2023, uznał świadczenie wychowawcze wypłacone skarżącej w okresie od 1 marca 2018 r. do 30 września 2018 r. na dziecko D.K. w łącznej wysokości 3500,00 złotych za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze i zobowiązał skarżącą do zwrotu kwoty 3500,00 złotych nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego na dziecko D.K. w okresie od 1 marca 2018 r. do 30 września 2018 r., łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia zapłaty. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez skarżącą. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że odmowa przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w niniejszej sprawie nie była wynikiem ustalenia kraju pierwszeństwa do wypłaty świadczenia wychowawczego, lecz wynikała wyłącznie z ustalenia, że zostało przekroczone kryterium dochodowe na członka rodziny. Nie jest zatem istotne na gruncie niniejszej sprawy, czy świadczenia z tego tytułu zostały pobrane przez ojca dziecka na terenie H. Nie jest również istotne, że środki te zostały przeznaczone na pokrycie kosztów związanych z wychowaniem dziecka. Sąd I instancji zwrócił bowiem uwagę, że uzależnienie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko od kryterium dochodowego wynikało z przepisów prawa i było jednolite dla wszystkich obywateli. Sąd zwrócił także uwagę, że fakt przekroczenia kryterium dochodowego, jak również prawidłowości pouczenia nie był w tej sprawie kwestionowany. Należy wskazać, że wydanie decyzji przez organ I instancji przyznającej skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego, po czym uchylenie tej decyzji ostateczną decyzją tegoż organu z 30 stycznia 2019 r. oraz wydanie przez Wojewodę Śląskiego decyzji z 24 kwietnia 2020 r., o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 marca 2018 r. do 30 września 2018 r. na dziecko D.K. stanowi wypełnienie dyspozycji art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d., stanowiącego, iż świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia. Zaistnienie zatem tego rodzaju okoliczności powoduje, że świadczenie wychowawcze, które zostało stronie wypłacone, staje się świadczeniem nienależnym, o którym mowa m.in. w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. Z tego też powodu świadczenie podlega zwrotowi. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a. Powyższych przepisów nie można rozumieć w taki sposób, że wyłączają one możność ustalenia i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, jeżeli świadczenie zostało wykorzystane na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. Przesłanki uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane zostały bowiem określone w art. 25 ust. 2 tej ustawy i nie ma podstaw do poszerzania katalogu tych przesłanek o okoliczności, które nie zostały wskazane w ustawie jako wyłączające możność uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane, w tym okoliczności dotyczące sposobu wydatkowania nienależnie uzyskanych kwot. Z tych powodów zarzut kasacyjny naruszenia art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. jest niezasadny. Zarzut naruszenia art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2019 r.) również nie jest zasadny, ponieważ organ wydając zaskarżoną decyzję nie stosował tego przepisu, natomiast zastosował art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. Na marginesie należy przypomnieć, mając na uwadze argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze: i) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli ii) osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania. Wydanie przez Wojewodę Śląskiego decyzji z 24 kwietnia 2020 r., o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego oznacza, że została spełniona pierwsza przesłanka uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane. Kasator zarzuca, że nie sposób kategorycznie stwierdzić, że skarżąca była należycie pouczona, albowiem pouczenie, zawarte na druku wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, a podpisane przez Skarżącą, było de facto przekopiowaną treścią ustawy, a od osoby, która nie posiada doświadczenia prawniczego nie można oczekiwać, aby dostatecznie zrozumiała skomplikowaną treść ustawy. Należy w tym miejscu zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, wypowiedziany na tle innych instytucji związanych ze zwrotem nienależnie pobranych świadczeń, że wprowadzając warunek stosownego pouczenia ustawodawca zmierzał do tego, aby obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego ciążył wyłącznie na osobach, które pobierały dane świadczenie w sposób w pełni świadomy w tym znaczeniu, że zdawały sobie sprawę, że świadczenie im nie przysługuje. W konsekwencji pouczenie, o którym mowa czy to w ustawie o świadczeniach rodzinnych czy też w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, to tylko takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że - zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego - można przyjąć, że ów adresat miał świadomość pobierania przez pewien czas nienależnego świadczenia. W ocenie Sądu Kasacyjnego skarżąca została prawidłowo pouczona o warunkach przyznania świadczenia i obowiązku informowania o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Należy mieć bowiem na uwadze, że we wniosku o przyznanie świadczenia jest zawarte pouczenie, że w przypadku zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w szczególności zaistnienia okoliczności dotyczących uzyskania dochodu lub wystąpienia innych okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, osoba ubiegająca się jest obowiązana niezwłocznie powiadomić o tych zmianach gminny organ właściwy realizujący świadczenie wychowawcze. Ponadto w pouczeniu jest zawarta informacja, że niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego o zmianach, mających wpływ na ustalenie prawa do tego świadczenia, może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, a w konsekwencji – koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Skoro skarżąca podpisała wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego, to należy przyjąć, że faktycznie zapoznała się z treścią pouczenia, a w konsekwencji miała świadomość konieczności informowania organu o jakichkolwiek zmianach wpływających na jej prawo do świadczeń, a takim niewątpliwie było podjęcie zatrudnienia przez męża skarżącej w H. i uzyskiwanie przez niego dochodu. Należy podkreślić, że skarżąca nie podnosiła zarówno składając wniosek o przyznanie świadczenia, jak i później w toku postępowania administracyjnego, że ww. pouczenie jest dla niej niezrozumiałe. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że treść tego zarzutu zupełnie nie nawiązuje do treści uzasadnienia wyroku i wyrażonych w nim poglądów Sądu I instancji. Sąd I instancji prawidłowo uznał, mając na uwadze treść normy prawa materialnego znajdującej zastosowanie w tej sprawie i wynikający z niej zakres postępowania wyjaśniającego, że okoliczności faktyczne w przedmiotowej sprawie zostały jednoznacznie wyjaśnione, a w konsekwencji organy obu instancji dopełniły obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowały właściwe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swe stanowisko przedstawiły w uzasadnieniach decyzji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji przedstawionej analizy nietrafny jest oczywiście także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Jak już wykazano, Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organu w przedmiocie ustalenia i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego na dziecko D.K. w okresie od 1 marca 2018 r. do 30 września 2018 r. w wysokości 3500,00 złotych łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania dla organu, bowiem wniosek o zasądzenie kosztów na rzecz organu został sformułowany w piśmie procesowym wniesionym z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 179 p.p.s.a., a zatem pismo to nie mogło zostać uznane za odpowiedź na skargę kasacyjną.