I OSK 187/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 473/20 w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 lutego 2020 r. nr SKO-GN-41.8/15/2020/643 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 473/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 lutego 2020 r. nr SKO-GN-41.8/15/2020/643 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi (k. 28, 40-44 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł A.K. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez adw. G.P., zaskarżając wyrok II SA/Gl 473/20 w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): a. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozparzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie prawidłowości powstania Aktu Własności Ziemi, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, w tym także czy został on prawidłowo doręczony i czy nastąpił bieg terminu; b. art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Aktu Własności Ziemi; c. art. 11 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia w przedmiocie stwierdzenia nieważności Aktu Własności Ziemi, podczas gdy zaskarżony Akt Własności Ziemi oparty jest na nieprawdziwych informacjach, co ostatecznie doprowadza do pokrzywdzenia skarżącego; d. art. 8 kpa przez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez wydawanie postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; e. art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na oddalaniu skargi na postanowienie Kolegium, w sytuacji gdy prawidłowe było uwzględnienie skargi; 2. prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni, a w związku z tym niewłaściwym zastosowaniu art. 21 Konstytucji RP, który stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy zasadniczej winien być zastosowany przez organ bezpośrednio. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uwzględnienie skargi; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów (k. 51-53v, 60 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej Kolegium), podniosło że akceptuje zaskarżony wyrok i nie zgadza się z zarzutami skargi kasacyjnej; nie wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (k. 66 akt sądowych). Na rozprawie dnia 26 kwietnia 2024 r. nikt się nie stawił, mimo prawidłowego powiadomienia o rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zrezygnował z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadził swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ppsa). Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 860, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Przepis art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zm. poz. 1629; z 2019 r. poz. 60, 730, 1133, 2196, dalej kpa), składał się z 2 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazuje konkretnego numeru paragrafu art. 8 kpa, którego naruszenia się dopatruje. Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 8 kpa", nie nadawał się do rozpoznania. Przepis art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP) składa się z 2 ustępów o różnej treści normatywnej. Brak wskazania właściwego ustępu art. 21 Konstytucji RP, skutkował tym, że zarzut w tej części nie nadawał się do rozpoznania. Nie wskazano bowiem w sposób należyty, jaki konkretny przepis Konstytucji RP miałby zostać przez organ bezpośrednio zastosowany (art. 8 ust. 2 ustawy zasadniczej). Skarga kasacyjna winna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 ppsa nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy ppsa nie określają warunków formalnych, jakim winno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naruszenie prawa może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa zawsze winno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (błąd subsumpcji). Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania, które konkretnie przepisy prawa zostały przez Sąd I instancji naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie. Dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 ppsa nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 ppsa nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (np. wyrok NSA z 5.11.2019 r. II FSK 3864/17). Należy wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8.5.2018 r. II GSK 289/18). W świetle art. 174 ppsa wskazanie szeregu przepisów prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdego z nich, jest nieprawidłowe. Pogląd ten wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (np. wyrok NSA z 19.12. 2014 r. II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Skoro sąd I instancji miałby dopuścić się naruszenia normy prawnej wynikającej z kilku przywołanych przepisów prawa, to ze skargi kasacyjnej winna wynikać treść tej zrekonstruowanej normy prawa. Niewystarczające jest zarzucenie naruszenia kilku przepisów prawa pozostających w ocenie kasatora w związku ze sobą - bez wykazania, że wynika z nich norma prawa, która miałaby zostać naruszona przez Sąd I instancji. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej, unormowane w art. 174-176 ppsa, wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym II instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, winny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 ppsa). W przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 ppsa, sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 1.3.2017 r. II FSK 3133/16). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Poczynienie powyższych uwag było konieczne ze względu na to, że rozpoznawana skarga kasacyjna w części nie spełnia powyższych wymagań. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 817, zm. poz. 1080, dalej ugnr) stanowią o tym, że postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi z dnia 20 kwietnia 1976 r. nr 91, wydanego na podstawie art. 1 ust. 1, 2, art. 5 i 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. nr 27 poz. 250 i z 1975 r. nr 16 poz. 91) przez Naczelnika Gminy Bełk [k. 2 akt administracyjnych I instancji], nie mogło być wszczęte. Mimo że oba te przepisy przywołało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu (k. 50-46 akt Kolegium) i Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które to przepisy Sąd I instancji poddał starannej i wnikliwej analizie (s.1-3, 6-9 uzasadnienia wyroku II SA/Gl 473/20), Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego z tych przepisów jako wzorca kontroli. Jedynie zatem dla rozważenia naruszenia zasady przekonywania (art. 11 kpa) należy wskazać, że Kolegium prawidłowo przywołało treść art. 63 ust. 2 ugnr (s. 7-8 uzasadnienia wyroku II SA/Gl 473/20). W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że zamieszczony w art. 63 ust. 2 [ugnr przepis - uw. NSA] posiada charakter lex specialis precyzujący wykładnię prawną stanowiącą, że do decyzji wydanych na podstawie ustawy z 26.10.1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. poz. 250 ze zm.) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dotyczy to wznowienia postępowania oraz zmiany, uchylenia i stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji. Postępowanie uwłaszczeniowe na gruncie ustawy z 26.10.1971 r. miało charakter postępowania administracyjnego. Wydany akt własności ziemi, który był decyzją administracyjną, pozwalał osobie uwłaszczonej na ujawnienie prawa własności w księdze wieczystej (J. Paliwoda, Problemy prawne uregulowania własności gospodarstw rolnych, Warszawa-Wrocław 1976, s. 19 i n.). Nowelizacja powoływanej ustawy z 26.3.1982 r. z dniem wejścia jej w życie, tj. 6.4.1982 r., zmieniła radykalnie tryb nabycia własności w procesie uwłaszczenia posiadania samoistnego gospodarstw rolnych. Nabycie własności po wejściu w życie ustawy stwierdza sąd w postępowaniu nieprocesowym. Prawomocne postanowienie sądu jest podstawą do ujawnienia nowego prawa własności w księdze wieczystej (J. Majorowicz, J. Pietrzykowski, Zmiany w regulacji stosunków prawnych w rolnictwie, Warszawa 1984, s. 156 i n.). Jak słusznie podkreślono w literaturze przedmiotu, pierwotnie pod rządami ustawy z 1971 r. uwłaszczenie rozpoznawane było w trybie administracyjnym i "było sprawą administracyjną". Natomiast wszczęcie postępowania na gruncie ustawy z 1982 r. było "sprawą cywilną" (B. Jerzyńska, A. Oleszko, Prawo rolne i żywnościowe, Kraków 2003, s. 49). Por. także orzecznictwo sądowe w zakresie dotyczące wykładni intertemporalnej dotyczące ograniczenia wzruszania aktów nadania w postępowaniu administracyjnym (wyroki NSA z: 25.6.2013 r. II OSK 757/12, LEX nr 1376779; 13.12.2012 r. II OSK 1476/11, LEX nr 1367287). Na temat zgodności art. 63 ugnr z Konstytucją RP wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15.5.2000 r. SK 29/99 (OTK 2000/4/110). Trybunał Konstytucyjny potwierdził, że akty własności ziemi przestały być wydawane w trybie administracyjnoprawnym po wejściu w życie ustawy z 26.3.1982 r. Por. również brzmienie art. 63 ust. 3. Art. 63 ma charakter epizodyczny, a jego celem było zapewnienie nienaruszalności obowiązujących uregulowań w sferze nadanych praw dotyczących własności ziemi prowadzonych w trybie akcji uwłaszczeniowej, która objęła właścicieli gospodarstw rolnych którym wydano ponad 3,5 mln aktów nadania własności ziemi (C. Banasiński w: Komentarz do ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw wraz z tekstami przepisów wykonawczych i wzorami umów, red. C. Banasiński, P. Czechowski, M. Helta, J. Lisowski, A. Leopold, s. 90-91); P. Czechowski, w: red. P. Czechowski, Ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, s. 349-350, uw. 2-3 do art. 63). Ustawodawca w art. 61a § 1 kpa wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Kolejną przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, które nie zostały skonkretyzowane. Przez inne uzasadnione przyczyny należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a są to przykładowo: żądanie, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji, a wymaga innej formy działania, albo żądanie wszczęcia dotyczy sprawy przynależnej do drogi sądowej i właściwy jest sąd powszechny. Do innych przyczyn uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania można zaliczyć przedawnienie materialnoprawne - upływ terminu w którym jednostka może domagać się uprawnienia, wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem; wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie, a brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (B. Adamiak, w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK 2022, s. 477-478 nb 7-8 do art. 61a kpa). Trafnie Sąd I instancji uznał, że art. 63 ust. 2 i 3 ugnr stanowi inną uzasadnioną przyczynę decydującą o tym, że postępowanie nieważnościowe do ostatecznej decyzji wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. nr 27, poz. 250 i z 1975 r. nr 16 poz. 91), nie może być wszczęte. Art. 61a § 1 kpa wskazuje na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej. Potwierdza to użyte przez ustawodawcę kategoryczne sformułowanie: "nie może być wszczęte". Wyrażenie to jednocześnie wskazuje, że określone w art. 61a § 1 kpa przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste, np. brak podstawy prawnej do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie, czy też występują okoliczności, które doprowadziłyby do wszczęcia postępowania wymagającego po jego zakończeniu wznowienia tego postępowania lub stwierdzenia nieważności wydanej w nim decyzji (wyroki NSA z: 30.11.2011 r. I OSK 1385/11; 5.2.2015 r. II OSK 1609/13; 17.8.2016 r. I OSK 553/15; "postanowienie" [winno być "wyrok"] NSA z 22.7.2014 r. I OSK 1635/14 - dalej wyrok I OSK 1635/14, cbosa). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę Sądu I instancji, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji administracyjnej - Aktu Własności Ziemi nie mogło być skuteczne wszczęte, co było oczywiste w chwili złożenia żądania przez wnioskodawcę. Kolegium prawidłowo wydało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61a kpa. Organ nadzoru może prowadzić postępowanie dowodowe w postępowaniu nieważnościowym wyłącznie dla ustalenia przesłanek nieważności kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji. W kontrolowanej sprawie trafnie nie doszło do wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn przedmiotowych (art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 63 ust. 2 ugnr), przeto zarzuty naruszenia: art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa; art. 7, 76 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 77 § 1 i art. 80 kpa; art. 11 kpa; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, nie zasługiwały na uwzględnienie. Art. 138 § 1 pkt 1 kpa nie mógł służyć "uwzględnieniu skargi" (punkt 1 lit. e petitum skargi kasacyjnej), bowiem jest przepisem, którego nie stosuje Sąd administracyjny. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem: "[...] czy nastąpił bieg terminu" (punkt 1.a petitum skargi kasacyjnej). Skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny, na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną oddalono.