I OSK 1807/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 916/20 w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr SKO.PS/4110/214/2020 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego I. uchyla zaskarżony wyrok w tej tylko części, w której nie uchylono zaskarżonej decyzji w części utrzymującej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 marca 2020 r. nr F8.65946.2615.2020, odmawiającą A.N. przyznania specjalnego zasiłku celowego na: a. zwrot za wykupione leki dla A.N. i M.N. w styczniu 2020 r.; b. zakup leków dla A.N. i M.N. w lutym 2020 r.; II. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 marca 2020 r. nr F8.65946.2615.2020, odmawiającą A.N. przyznania specjalnego zasiłku celowego na: a. zwrot za wykupione leki dla A.N. i M.N. w styczniu 2020 r.; b. zakup leków dla A.N. i M.N. w lutym 2020 r.; III. uchyla punkt 2 (drugi) zaskarżonego wyroku i przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adw. M.P.-G. wynagrodzenie w kwocie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; IV. w pozostałej części skargę kasacyjną oddala

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 916/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr SKO.PS/4110/214/2020 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego 1. oddalił skargę; 2. przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat M.P. wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 5 marca 2020 r. nr F8.65946.2615.2020 (dalej decyzja z 5 marca 2020 r.) Prezydent Miasta Krakowa (dalej Prezydent) odmówił przyznania A.N. (dalej skarżąca) specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na: zwrot za zakup karty KKM w listopadzie i grudniu 2019 r. dla skarżącej; zakup karty KKM od lutego 2020 r. do sierpnia 2020 r. dla skarżącej; zwrot za wykupione leki dla skarżącej i M.N.; zakup leków dla skarżącej i M.N.. Na skutek wniosku skarżącej z 10 stycznia 2020 r. o udzielenie jej pomocy m.in. przez przyznanie jej zasiłku z przeznaczeniem na: zwrot za zakup karty KKM w listopadzie i grudniu 2019 r. dla skarżącej; zakup karty KKM od lutego do sierpnia 2020 r. dla skarżącej; zwrot za wykupione leki dla skarżącej i M.N. w styczniu 2020 r.; zakup leków dla skarżącej i skarżącej i M.N. Prezydent przeprowadził wywiad środowiskowy, w wyniku którego ustalił, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem M. W grudniu 2019 r. skarżąca utrzymywała się z zasiłku rodzinnego na syna (124 zł), alimentów na syna (800 zł), alimentów na siebie (400 zł) i świadczenia wychowawczego (500 zł), które nie jest wliczane do dochodu rodziny. Łączny dochód rodziny wyniósł 1.324 zł i przekroczył kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej (1056 zł). Prezydent podniósł, że skarżąca jest w wieku aktywności zawodowej, ale nie jest zarejestrowana w Grodzkim Urzędzie Pracy informując, że jest niezdolna do pracy, co potwierdza zaświadczenie lekarskie z 7 stycznia 2020 r. Dnia 7 lutego 2020 r. skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie z 4 lutego 2020 r. z rozpoznaniem: zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych i splotów nerwowych, pacjentka długotrwale chora i niezdolna do pracy w zakresie wykonywania pracy fizycznej oraz związanej z dłuższym przebywaniem w pozycji siedzącej. Pacjentka w stałym leczeniu neurologicznym i stałym leczeniu PZP - odnośnie innych przeciwwskazań oraz zdolności do uczestnictwa w warsztatach aktywizujących należy kontaktować się psychiatrą. Skarżąca nie wyraziła zgody na wgląd pracownika socjalnego w swą dokumentację medyczną ani na przetwarzanie jej wrażliwych danych o zdrowiu. Dnia 12 lutego 2020 r. skarżąca przedłożyła pismo z GUP dotyczące braku możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej; złożyła uwagi co do braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy z powodu sprawowania opieki nad synem w trakcie jego zajęć szkolnych. Skarżąca wyjaśniła, że część dochodów jest zajętych przez komornika; że jest osobą długotrwale chorą i sprawuje opiekę nad synem, również w trakcie jego indywidualnego nauczania szkolnego. Organ I instancji ustalił, że skarżąca nie odwiesiła postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności, zawieszonego na jej wniosek w kwietniu 2017 r., co tłumaczyła koniecznością wykonania kolejnych badań, na które jest kierowana i możliwością zawieszenia postępowania na 3 lata. Prezydent, powołując orzecznictwo sądowe stwierdził, że specjalny zasiłek celowy winien być traktowany jako wyjątkowa i szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy. Pomoc ze środków pomocy społecznej nie powinna stanowić stałego i wyłącznego źródła utrzymania dla osób i rodzin posiadających własne zasoby i możliwości, choćby były one umiarkowane i ograniczone. Rodzina jest objęta świadczeniami finansowymi z MOPS od 2010 r. Sytuacja rodziny skarżącej nie może zostać uznana za szczególnie uzasadniony przypadek. Prezydent przyjął, że zakup miesięcznego biletu KKM nie jest niezbędną potrzebą bytową skarżącej tym bardziej, że skarżąca nie pracuje; sytuacja zdrowotna nie wymaga codziennego poruszania się komunikacją miejską. Na zakup lekarstw dla siebie i syna skarżąca przeznaczyła w styczniu 2020 r. i lutym 2020 kwoty, które w ocenie organu mogą zostać zabezpieczone z własnych środków [k. 96-95 akt Prezydenta]. W odwołaniu od decyzji skarżąca zakwestionowała rozstrzygnięcie nie zgadzając się z ustaleniem, że w jej przypadku doszło do przekroczenia kryterium dochodowego. Podała, że jej rachunek bankowy jest obciążony przez komorników wobec czego jej środki nie wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca powołując swą trudną sytuację życiową i zdrowotną poddała w wątpliwość stanowisko organów, że wydatki na zakup leków i kart KKM były możliwe do zabezpieczenia z własnych środków. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr SKO.PS/4110/214/2020 (dalej decyzja z 30 kwietnia 2020 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z 5 marca 2020 r. W uzasadnieniu, powołując art. 8 i art. 41 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm., dalej ups) Kolegium stwierdziło, że dochód rodziny skarżącej przekracza kryterium dochodowe dla osoby gospodarującej w rodzinie, wynoszącego 1056 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 ups). Tym samym wniosek skarżącej mógł zostać rozpoznany wyłącznie na podstawie art. 41 ups jako podanie o przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Kolegium podkreśliło uznaniowy charakter decyzji o przyznanie przedmiotowego zasiłku i wyjątkowy charakter tej formy pomocy. Stwierdziło, że organ I instancji działając w ramach uznania administracyjnego wyjaśnił sytuację rodziny skarżącej, trafnie wskazał powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium w przypadku skarżącej nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" określony w art. 41 pkt 1 ups, a odmowa udzielenia wnioskowanej pomocy mieści się w granicach uznania administracyjnego, zwłaszcza w kontekście ograniczonych środków instytucji pomocowej i rozmiaru już udzielonej skarżącej pomocy [k. 149-146v akt Prezydenta]. A.N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając decyzję z 30 kwietnia 2020 r. wniosła o: podjęcie kroków kontrolnych w MOPS, SKO i w Urzędzie Miasta Krakowa; przekazanie wszystkich akt spraw skarżącej Prokuratorowi Generalnemu na skutek notorycznego przekraczania uprawnień zarówno przez urzędników MOPS (działającego z up. Prezydenta Miasta Krakowa) i SKO (w tym brak przestrzegania RODO); zmianę decyzji MOPS i SKO (ale nie przekazywanie kolejny raz tej sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji) lecz zasądzenie przez WSA od MOPS (działającego z up. Prezydenta Miasta Krakowa) specjalnych zasiłków celowych; k. 2 akt III SA/Kr 916/20 - uw. NSA] dla skarżącej i syna; zwrot środków od MOPS (działającego z up. Prezydenta Miasta Krakowa) poniesionych na skutek zapożyczania się na życie z powodu braku pomocy z MOPS od 2018 r.; całościowe pokrycie kosztów leczenia skarżącej i syna (ale nie w DPS-ie, ZOL-u czy zakładzie psychiatrycznym) przez MOPS (działającego z up. Prezydenta Miasta Krakowa); przyznanie pełnomocnika z urzędu (w załączeniu druk PPF-zał. 1). W uzasadnieniu skargi powołała swą ciężką sytuację życiową, w tym coraz większe problemy zdrowotne, z którymi się boryka. Z uwagi na niezdolność do pracy stwierdzoną zaświadczeniem lekarskim nie jest w stanie zarejestrować się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Zakwestionowała stanowisko organów jakoby odmawiała współpracy w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Podała, że trudna sytuacja jej rodziny uzasadnia zaistnienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". W piśmie z 18 stycznia 2021 r. precyzującym skargę pełnomocnik skarżącej adw. M.P. zarzuciła decyzji naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa przejawiające się w zaniechaniu przez organy administracyjne przeprowadzenia dowodów z przedłożonych do akt sprawy przez skarżącą dokumentów, z których wynika, że skarżąca współpracuje z organami administracyjnymi, przedstawia zaświadczenia lekarskie i dokumenty z urzędu pracy, z których wynikają okoliczności uzasadniające przyznanie zasiłku specjalnego celowego, a w konsekwencji czego - wbrew zasadzie prawdy obiektywnej - organy nie odtworzyły w pełni poprawnie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie, w jakim uzasadniałoby to odmowę przyznania zasiłku specjalnego celowego; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy: art. 41 w zw. z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 pkt 1, 4 i 6 ups na skutek odmowy przyznania zasiłku specjalnego celowego skarżącej, podczas gdy z akt sprawy wynika, że sytuacja majątkowa rodziny skarżącej jest trudna, co zostało wprost stwierdzone w innych decyzjach wydanych w sprawach skarżącej; skarżąca bez swej winy pozostaje osobą bezrobotną i przewlekle choruje, w związku z czym w przedmiotowej sprawie zachodzi ustawowo opisany szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający do otrzymania zasiłku specjalnego celowego, a jednocześnie skarżącej nie można postawić zarzutu braku współpracy z organami administracyjnymi (k. 2-4, 24-26v akt III SA/Kr 916/20). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko (k. 5-7 akt III SA/Kr 916/20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem III SA/Kr 916/20 na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy organy obu instancji słusznie uznały, że w przypadku skarżącej brak było podstaw do przyznania jej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na: zwrot za zakup karty KKM w listopadzie i grudniu 2019 r. dla skarżącej; zakup karty KKM od lutego do sierpnia 2020 r. dla skarżącej; zwrot za wykupione leki dla skarżącej i M.N. w styczniu 2020 r.; zwrot za wykupione leki dla skarżącej i M.N.; zakup leków dla skarżącej i M.N. w styczniu i lutym 2020 r. W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt. 1 ups). Do możliwości przyznania ww. formy pomocy konieczne jest spełnienie dwu warunków: przekroczenie kryterium dochodowego i zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku". W orzecznictwie sądowym "szczególnie uzasadniony przypadek" oznacza przypadek wyrazisty, odbiegający od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe (wyrok WSA w Gliwicach z 15.4.2008 r. IV SA/Gl 155/07, Lex 509368). Przypadek ten musi być na tyle wyrazisty i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na okazjonalność, nadzwyczajność występującego zdarzenia, które jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba nie jest w stanie sobie z nim poradzić, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości (wyrok WSA w Krakowie z 25.1.2012 r. III SA/Kr 401/11, Lex 1114175). "Szczególnie uzasadniony przypadek" to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych (wyrok NSA z 12.5.2011 r. I OSK 164/11, Lex 1080954). W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji słusznie uznały, że materiał dowodowy sprawy nie pozwala na przyjęcie, by taki szczególnie uzasadniony przypadek wystąpił w stosunku do skarżącej. Organy obu instancji prawidłowy ustaliły, że kryterium dochodowe w rodzinie (wynoszące 1056 zł) zostało w przypadku skarżącej przekroczone i wyniosło 1324 zł. Odnośnie sytuacji życiowej skarżącej organy przyznały, że jest ona trudna. Skarżąca utrzymuje się z zasiłków i alimentów. Ma na utrzymaniu dorastającego syna. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim jest osobą niezdolną do pracy. Pozostaje w stałym leczeniu z powodu wielu schorzeń. Trafnie wskazano, że ta okoliczność nie jest wystarczająca do przyznania specjalnego zasiłku celowego na zaspokojenie wskazanych we wniosku potrzeb. Skarżąca jest w sposób ciągły od 2010 r. objęta różnymi formami pomocy społecznej. Słusznie wskazano, że aktualna sytuacja skarżącej nie ma charakteru nagłej, gdyż nie wiąże się z gwałtownym i zarazem drastycznym pogorszeniem się sytuacji skarżącej, a trudności, których doświadczyła i doświadcza nie mają charakteru odosobnionego i niespotykanego. Przyjęcie - jak chce skarżąca - za szczególnie uzasadniony przypadek każdej zgłaszanej potrzeby, skutkowałoby tym, że przyznawanie zasiłku o którym mowa w art. 41 pkt 1 ups musiałoby się stać regułą, co jest nie do pogodzenia z wyjątkowym i nadzwyczajnym charakterem świadczenia, o którym mowa w tym przepisie. Sąd I instancji uznał, że organy słusznie przyjęły, że w niniejszym przypadku nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Sąd zgadza się z oceną, że zakup miesięcznego biletu KKM nie jest niezbędną potrzebą bytową skarżącej skoro nie jest ona osobą aktywną zawodowo. Również sytuacja zdrowotna skarżącej nie wymaga codziennego poruszania się komunikacją miejską. Na zakup lekarstw dla siebie i syna stwierdzono, że skarżąca przeznaczyła w styczniu 2020 r. 153,21 zł a w lutym 2020 przedstawiła wycenę recepty na M.N. na kwotę 88,24 zł. Organ trafnie ocenił, że wydatki te mogły zostać zabezpieczone z własnych środków podkreślając, że po odjęciu tych wydatków dochód rodziny nadal przekracza kryterium dochodowe. Organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać między stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA z: 19.6.2007 r. I OSK 1464/06; 25.1.2008 r. I OSK 624/07; 30.10.2018 r. I OSK 2502/18, cbosa). Rodzina skarżącej jest od wielu lat objęta stałą pomocą ze strony pomocy społecznej, która w zakresie własnych możliwości wspiera ją różnymi formami pomocy. Pomoc społeczna ma za zadanie wspierać osoby w przezwyciężaniu trudności życia codziennego, a nie ich wyręczać. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja podjęta w ramach uznania administracyjnego nie nosi znamion dowolności. Wbrew zarzutom skargi organy administracyjne nie uchybiły przepisom postępowania w stopniu, który powodowałby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 41 w zw. z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 pkt 1, 4 i 6 ups. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organy nie oparły swego rozstrzygnięcia na przesłance braku współpracy skarżącej z organami w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że sytuację skarżącej uznano za niespełniającą przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" wynikającej z art. 41 pkt 1 ups. Przedstawione wyżej rozważania jednoznacznie wskazują, że organ prawidłowo odczytał i zastosował normę wynikającą z art. 41 ups w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd I instancji zauważył, że w zaskarżonej decyzji organ powołał błędną podstawę prawną wskazując w niej art. 39 ups dotyczący zasiłku celowego i przepisy Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XCV/1425/14 z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy Miejskiej Kraków pomocy w zakresie dożywiania (Dz.U[rz]. Województwa Małopolskiego z 2017 r. poz. 9179). Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ oparł rozstrzygnięcie o właściwe przepisy dotyczące zasiłku celowego specjalnego, dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów i prawidłowo zastosował je w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Tok swego rozumowania w sposób klarowny przedstawił w uzasadnieniu decyzji. W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzone uchybienie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 ppsa oraz § 2 i § 3 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18; pkt 2 sentencji wyroku; k. 27, 40-48 akt III SA/Kr 916/20). Skargę kasacyjną wywiodła A.N., reprezentowana przez adwokat M.P., zaskarżając wyrok III SA/Kr 916/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 15zzs4 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej ustawa covidowa), na skutek skierowania skargi A.N. do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, mimo sprzeciwu skarżącej w tym zakresie wyrażonego w ciągu 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, co stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy covidowej uniemożliwia rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i obliguje sąd do wyznaczenia rozprawy, a co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej zaprezentowanie swych racji bezpośrednio przed składem orzekającym, zaś skarżąca, składając sprzeciw, zdawała sobie sprawę, że tym samym rozpoznanie jej sprawy może nastąpić później oraz godziła się na to, a już w maju 2021 r. panująca w kraju sytuacja epidemiologiczna była stabilna i możliwe byłoby wtedy przeprowadzenie jawnej rozprawy z zapewnieniem bezpieczeństwa jej uczestnikom - a wszystkie te okoliczności doprowadziły do pozbawienia skarżącej możności obrony swych praw, co stanowi przyczynę nieważności postępowania opisaną w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa, przejawiające się w oddaleniu skargi skarżącej, podczas gdy Sąd I instancji winien był dostrzec i uwzględnić przy wyrokowaniu, że organy rozpoznające skargę skarżącej o zasiłek celowy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie uwzględniły właściwie słusznego interesu skarżącej, na skutek czego organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego, uznając że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek opisany w art. 41 ups, podczas gdy skarżąca współpracuje z organami administracyjnymi, przedstawia zaświadczenia lekarskie i dokumenty z urzędu pracy, z których wynikają okoliczności uzasadniające przyznanie specjalnego zasiłku celowego; 2. prawa materialnego - art. 250 § 1 ppsa przez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w odwołaniu przez Sąd do rozporządzenia ws. stawek z urzędu, podczas gdy normę prawną wynikającą z art. 250 § 1 ppsa należy wykładać z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r. SK 66/19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 769), na mocy którego różnicowanie wynagrodzenia pełnomocnika występującego w sprawie z urzędu oraz z wyboru zostało uznane za niekonstytucyjne, w konsekwencji czego Sąd I instancji winien był przyznać występującemu w sprawie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) - w kwocie 480 zł. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania (w przypadku uznania przez NSA, że w sprawie zaszła przyczyna nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 ppsa); uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1 i rozpoznanie skargi przez NSA (w przypadku niepodzielenia pierwszego z zarzutów, przy jednoczesnym podzieleniu drugiego zarzutu) i rozpoznanie merytoryczne skargi przez NSA (bowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona) a w konsekwencji przyznanie skarżącej specjalnego zasiłku celowego; w przypadku niepodzielenia pierwszego z zarzutów, przy jednoczesnym podzieleniu ostatniego zarzutu, na podstawie art. 188 ppsa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 2, a w konsekwencji o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu kwoty 480 zł (powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem I instancji; z ostrożności procesowej, wyłącznie na wypadek oddalenia skargi kasacyjnej, o odstąpienie od zasądzenia od skarżącej na rzecz organu administracyjnego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na szczególnie trudną sytuację zdrowotną i majątkową skarżącej (art. 207 § 2 ppsa); na podstawie art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze, o zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, według przepisów rozporządzenia (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), oświadczając przy tym, że przedmiotowe koszty nie zostały pokryte w całości ani w części; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 53-58v akt III SA/Kr 916/20). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Na rozprawie dnia 13 września 2023 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie podtrzymał zarzuty i wnioski podniesione w skardze kasacyjnej (k. 72 akt I OSK 1807/21). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zarzut naruszenia art. 15zzs4 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) co doprowadziło do pozbawienia skarżącej możności obrony swych praw, co stanowi przyczynę nieważności postępowania opisaną w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa, nie zasługiwał na uwzględnienie. "Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie" (art. 90 § 1 ppsa). Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że w przepisach szczególnych mogą być ustanowione wyjątki od zasady, zgodnie z którą sprawy rozpoznawane są na posiedzeniach jawnych. W uchwałach z 30 listopada 2020 r., sygn. II OPS 6/19 i sygn. II OPS 1/20 (publ. www.ns.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów przyjął, że art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. należy traktować jako przepis szczególny w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ppsa. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Wprowadzone w ustawie covidowej rozwiązania mające na celu zapobieganie i zwalczanie zakażeń wirusem COVID-19, niewątpliwie służą ochronie zdrowia i życia ludzkiego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto stanowisko, że przewidziane w art. 15zzs4 ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczane ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP), odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych (wyroki NSA z: 24.11.2020 r. II OSK 1305/18; 15.7.2021 r. III OSK 3743/21; 6.12.2022 r. III OSK 1623/21; 12.4.2022 r. II OSK 1652/21, cbosa). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. W rozpoznawanej sprawie strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W aktach sprawy znajdują się dwa zarządzenia p.o. Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie wydane dnia 23 grudnia 2020 r. (k. 20, 21 akt III SA/Kr 916/20). W zarządzeniu kierowanym do pełnomocników stron szczegółowo wyjaśniono powody skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, wskazując podstawę prawną. Poinformowano pełnomocników stron o możliwości zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Podstawę prawną powyższych zarządzeń stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, który przewidywał uprawnienia Przewodniczącego do wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia wskazanego przepisu. Informacje i pouczenia zawarte w zarządzeniu 23 grudnia 2020 r. - poprzedzającym posiedzenie Sądu, na którym Sąd w składzie 3 sędziów rozpoznał skargę - stworzyły możliwość przedstawienia na piśmie stanowiska stron w sprawie, zwłaszcza że skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a posiedzenie niejawne odbyło się 26 lutego 2021 r. - blisko 2 miesiące po doręczeniu zawiadomienia dnia 4 stycznia 2021 r. (k. 22 akt III SA/Kr 916/20). Pełnomocnik skarżącej tej możliwości skorzystała, składając pismo z 18 stycznia 2021 r., "w całości podtrzymując sformułowane w osobistej skardze A.N. zarzuty i wnioski wraz z zaprezentowaną tam argumentacją" i ją rozwijając; sprzeciwiła się skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i wniosła o przeprowadzenie rozprawy (k. 24-26v akt III SA/Kr 916/20). Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, że "już w maju 2021 r. panująca w kraju sytuacja epidemiologiczna była stabilna i możliwe byłoby wtedy przeprowadzenie jawnej rozprawy z zapewnieniem bezpieczeństwa jej uczestnikom", sytuacja epidemiologiczna była zła i nieprzewidywalna. Taka ocena nie była możliwa w dacie kierowania sprawy na posiedzenie niejawne (23 grudnia 2020 r.), bowiem w związku z sytuacją epidemiczną, ilością zachorowań na Covid-19 i objęciem obszaru całego kraju strefą czerwoną, jak również w związku z zarządzeniem nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020 r. trafnie uznano, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Pandemia Covid-19 była zjawiskiem nowym, głębiej nieznanym i eksperci wirusolodzy spodziewali się wzrostu zachorowań w okresie poświątecznym. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa (s. 38/39 uzasadnienia uchwały I OPS 10/09) w zw. z art. 7 kpa i art. 41 pkt 1 ups w tej części, w której Sąd I instancji aprobował stanowisko organów obu instancji, że w zakresie wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku celowego dla zwrotu za wykupione leki dla skarżącej i M.N. w styczniu 2020 r. i na zakup leków dla skarżącej i skarżącej i M.N. w lutym 2020 r., przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i uznanie sytuacji skarżącej za niespełniającą przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu z art. 41 pkt 1 ups, zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca prawidłowo wykazała kserokopią pisma Apteki, realizację recept z 2 stycznia 2020 r. i 7 stycznia 2020 r. (w styczniu 2020 r. na łączną kwotę 153,21 zł) i przedstawiła wycenę recepty dla syna M. z 7 lutego 2020 r. na kwotę 88,24 zł (bezsporne; k. 100, 99, 74, 40, 35, 32 akt Prezydenta). Sąd I instancji uznał, że przyjęcie za szczególnie uzasadniony przypadek "każdej zgłaszanej potrzeby", skutkowałoby tym, że przyznawanie zasiłku o którym mowa w art. 41 pkt 1 ups musiałoby się stać regułą, co jest nie do pogodzenia z wyjątkowym i nadzwyczajnym charakterem świadczenia, o którym mowa w tym przepisie. Taka generalizacja jest nieuprawniona. Prowadziłaby w istocie do sytuacji, że "żadna zgłaszana potrzeba" nie zasługiwałaby na uwzględnienie na podstawie art. 41 pkt 1 ups. Zabezpieczenie społeczne opiera się na zasadach pomocniczości i solidarności, zakotwiczonych w preambule Konstytucji RP. Z zasady pomocniczości wynika podział zadań między obywateli, stowarzyszenia, fundacje, samorządy terytorialne i państwo (Wojciech Łączkowski, Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny z 2004/1/, s. 8 i n.). Rozmiar świadczeń zabezpieczenia społecznego w znacznym stopniu zależy od kondycji danej gospodarki, dla której nie może być nadmiernym, a jedynie adekwatnym obciążeniem. Podatnicy co do zasady nie mogą bowiem pokrywać pełnych kosztów utrzymania osób mających własne źródła dochodów i własny majątek - nawet ubogich. O subsydiarnym charakterze prawa pomocy świadczy m.in. art. 3 ust. 1 ups. Stanowi on, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny a nie je wyręcza. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy; winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 3 i 4 ups). Szczególnej wnikliwości wymaga rozstrzyganie o specjalnym zasiłku celowym w zakresie koniecznych wydatków na niezbędne leki. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomym jest (art. 106 § 4 ppsa; wyrok NSA z 9 listopada 2022 r. I OSK 110/22, dalej wyrok I OSK 110/22, cbosa), że ostateczną decyzją z 2 września 2019 r. nr SKO.PS/4110/ 496/2019 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję z 9 lipca 2019 r. nr F8.65946.7277.2019, którą Prezydent Miasta Krakowa przyznał rodzinie A.N. zasiłek celowy specjalny na pokrycie kosztów przejazdu na leczenie do Kielc w obie strony w kwocie 58,50 zł i zasiłek celowy specjalny na pokrycie kosztów wykupienia leków dla A.N. w kwocie 60,00 zł. W sprawie kontrolowanej wyrokiem I OSK 110/22 rodzina A.N. także składała się ze skarżącej i jej syna M.; także dochód rodziny w niewielkim stopniu przekraczał kryterium dochodowe. Z uwagi na naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 ppsa (wydanie wyroku przed upływem 14 dni od dnia pouczenia o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, co prowadzić musiało do stwierdzenia nieważności postępowania, jakie toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 stycznia 2021 r. III SA/Kr 1264/19 został na podstawie art. 185 § 1 ppsa wyrokiem I OSK 110/22 uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Także w sprawie kontrolowanej wyrokiem I OSK 1807/21 zachodziły przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu z art. 41 pkt 1 ups. W tej sytuacji organ pomocowy, a następnie organ odwoławczy, winny były ze szczególną starannością ocenić, które z żądań wniosku winny być uwzględnione (np. niezbędne wydatki na leki), lecz nie "całościowe pokrycie kosztów leczenia skarżącej i syna przez MOPS" (k. 2 tiret 5 akt III SA/Kr 916/20), jako przekraczające możliwości pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 41 pkt 1 ups). W pozostałej części zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa (pkt 1.b petitum skargi kasacyjnej w sprawie I OSK 1807/21) nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przez oddalenie skargi, podczas gdy Sąd I instancji winien był dostrzec i uwzględnić przy wyrokowaniu, że organy nie rozpoznały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, na skutek czego organy przekroczyły granice uznania administracyjnego, uznając że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek opisany w art. 41 [pkt 1] ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.) nie zasługiwał w tym zakresie na uwzględnienie. Kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2022 s., s. 562-563 nb 1, 2). W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i 77 § 1 kpa), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w konkretnej sprawie. Skarżąca kasacyjnie nie wskazuje dowodów, których organy nie zebrały w sposób wyczerpujący (w szczególności w uzasadnieniu tego zarzutu - s. 9/10 skargi kasacyjnej). Przywołane w zarzucie 1.b petitum skargi kasacyjnej przedstawione przez skarżącą zaświadczenia lekarskie i dokumenty z urzędu pracy, zostały przez organy obu instancji zaliczone w poczet dowodów i rozpatrzone w ramach całego zebranego materiału dowodowego. Skarżąca kasacyjnie nie stawia zarzutu naruszenia art. 80 kpa. Sąd I instancji trafnie uznał, że "Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organy nie oparły swojego rozstrzygnięcia o brak współpracy skarżącej z organami w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej" (s. 8 akapit 4 uzasadnienia wyroku III SA/Kr 916/20). Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) ani obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). W pozostałym zakresie żądanie wniosku w kontrolowanej sprawie dotyczyło wyłącznie przyznania specjalnych zasiłków celowych na zakup karty KKM dla A.N. od: listopada 2019 r. do grudnia 2019 r.; lutego 2020 r. do sierpnia 2020 r. W tym zakresie nietrafnie skarżąca podnosi, że "Stanowiska tego [że celem pomocy społecznej nie jest dostarczanie jej beneficjentom stałego i wyłącznego źródła utrzymania] organy nie odniosły jednakże do konkretnej sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca" (s. 7 akapit ostatni skargi kasacyjnej). W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji słusznie aprobował stanowisko organów, że w ponieważ skarżąca nie pracuje, to nie wymaga codziennego poruszania się komunikacją miejską (s. 7 akapit 4 uzasadnienia wyroku III SA/Kr 916/20). Tym samym Sąd I instancji słusznie ocenił, że w tym zakresie, w kontrolowanej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a wobec tej części żądania wniosku, organy kierując się celami i możliwościami pomocy społecznej, nie były obowiązane w tej części uwzględnić żądania wniosku (art. 3 ust. 2 ups). W tej części skarga kasacyjna podlegała oddaleniu (art. 184 ppsa - pkt IV sentencji wyroku). Z punktu widzenia zasad metodyki pracy organu pomocy społecznej celowym jest - w przypadku wielości postępowań z wniosków tego samego wnioskodawcy - załączenie do danych akt administracyjnych wydruku zestawienia przyznanych świadczeń z pomocy społecznej np. w ciągu ostatniego roku przed wydaniem decyzji I instancji (co przy obecnym poziomie komputeryzacji nie jest szczególnie kłopotliwe - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znane jest z urzędu, że np. OPS w L. załącza w takich sprawach wydruki zestawień przyznanych świadczeń z pomocy społecznej z ostatniego roku - art. 106 § 4 ppsa) i powoływanie w uzasadnieniach decyzji kart akt, na których znajdują się dokumentu obrazujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia bieżąco rozstrzyganej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego, w szczególności wyroku z 20.4.2023 r. SK 53/22, zgodnie z którym orzekając o wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi wyznaczonemu do zastępstwa procesowego z urzędu, winno się stosować stawki nie niższe niż przewidziane w rozporządzeniach regulujących stawki dla adwokatów i radców prawnych z wyboru. Podobne stanowisko Trybunał zajął (odnośnie konkretnych przepisów kontrolowanych rozporządzeń) w wyrokach z: 20.12.2022 r. SK 87/21; 13.6.2023 r. SK 83/19). Analiza statusu adwokatów i radców prawnych oraz ich roli w postępowaniu, w którym występują jako podmioty powołane z urzędu i zobowiązane do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie ich wynagrodzenia przez obniżenie, w stosunku do wynagrodzenia, jakie otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia, na co wskazywał Trybunał już w - powoływanym przez pełnomocnika skarżącej - wyroku z 23.4.2020 r. SK 66/19. W ramach wykładni prokonstytucyjnej odnośnie do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego dla adwokata wyznaczonego stronie z urzędu należy - co do zasady - stosować pozostające w obiegu prawnym przepisy rozporządzenia z 3 października 2016 r., lecz pomocniczo także przepisy rozporządzenia z 22 października 2015 r. dotyczące opłat za czynności radców prawnych świadczących pomoc prawną z wyboru strony. Sąd może pominąć regulacje rozporządzenia z 3 października 2016 r. w tej części, która odnosi się do ustalenia stawek wynagrodzenia adwokata za świadczoną pomoc prawną z urzędu i zastąpić przewidziane jego treścią stawki stawkami wynagrodzenia, jakie prawodawca przewidział za takiego samego rodzaju pracę (pomoc prawną) świadczoną przez adwokata ustanowionego z wyboru (postanowienia NSA z: 30.1.2024 r. I OZ 10/24, cbosa; 20.12.2023 r. III FZ 550/23, Legalis 3031783; wyrok NSA z 22.4.2022 r. I OSK 1595/21, cbosa). W rezultacie, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że Sąd I instancji winien był przyznać adwokatowi skarżącej ustanowionemu z urzędu stawkę z rozporządzenia właściwego dla pełnomocników z wyboru. Skoro sprawa została należycie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa: uchylił zaskarżony wyrok w tej tylko części, w której nie uchylono zaskarżonej decyzji w części utrzymującej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 marca 2020 r. nr F8.65946.2615.2020, odmawiającą A.N. przyznania specjalnego zasiłku celowego na: a. zwrot za wykupione leki dla A.N. i M.N. w styczniu 2020 r.; b. zakup leków dla A.N. i M.N. w lutym 2020 r. (punkt I sentencji wyroku III SA/Kr 916/20); na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 7 kpa i art. 41 pkt 1 ups oraz art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie i uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 marca 2020 r. nr F8.65946.2615.2020, odmawiającą A.N. przyznania specjalnego zasiłku celowego na: a. zwrot za wykupione leki dla A.N. i M.N. w styczniu 2020 r.; b. zakup leków dla A.N. i M.N. w lutym 2020 r. (punkt II sentencji wyroku I OSK 1807/21); na podstawie art. 188 ppsa w zw. z art. 166 ppsa, przy uwzględnieniu stawki przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) uchylił punkt 2 (drugi) zaskarżonego wyroku i przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adw. M.P. wynagrodzenie w kwocie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (punkt III sentencji wyroku I OSK 1807/21); na podstawie art. 184 ppsa w pozostałej części skargę kasacyjną oddalił (punkt IV sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę w uchylonej części Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uwzględni wykładnię art. 41 pkt 1 ups, zaprezentowaną w wyroku I OSK 1807/21, mając na uwadze, że skarżąca nabyła w styczniu 2020 r. i pragnęła nabyć niezbędne leki dla siebie i syna w lutym 2020 r., przy uwzględnieniu pogarszającego się stanu zdrowia skarżącej i dodatkowego, istotnego zagrożenia zdrowia, wywołanego długotrwałą pandemią Covid-19, co dodatkowo przemawiało za uwzględnieniem wniosku w tym okresie (art. 153 ppsa). O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu kasacyjnym na podstawie odrębnego wniosku i stosownego oświadczenia orzeknie - na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.