I OSK 1781/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 432/20 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 432/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie wyroku poprzedzały następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 29 maja 2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w miejscowości M. gm. [...], stanowiącej własność skarżącego, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], z nieruchomością położoną w miejscowości M. gm. [...], stanowiącej własność: 1) A. i G. J., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], według odcinków wyznaczonych przez punkty A-B-C-1645, pokazane na szkicu granicznym, stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji; 2) T. P., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], według odcinków wyznaczonych przez punkty D-E-F-1638, pokazane na szkicu granicznym, stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 17 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniając przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. podało, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że granice stały się sporne. Świadczy o tym wniosek skarżącego z dnia 13 lutego 2014 r. skierowany do Wójta Gminy D. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego oraz zażalenie skarżącego z dnia 24 kwietnia 2014 r. na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniające postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. W wyniku przeprowadzenia rozgraniczenia przez uprawnionego geodetę A. Z., ustalono przebieg granicy między działkami [...] i [...], a działkami [...] i [...], którą wyznaczają punkty D-E-F-1638. Granica ta mimo, że wyznaczona w oparciu o dane z operatu KEM [...], podobnie jak granica wyznaczona operatem KERG [...] odmiennie wskazuje granicę aniżeli wynika to z operatu KERG [...], który stanowił podstawę do wydania decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. Geodeta A. Z. uwzględniła bowiem w granicy odchyłki liniowe między punktami. Tym samym, jakkolwiek przedmiotową granicę ustalono decyzją Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. to wobec odmiennego jej ustalenia w ponownym rozgraniczeniu nie można uznać, że wypełniona została przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Rozważając przesłankę rażącego naruszenia prawa wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ uznał natomiast, że przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przywołanymi przez organ przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. zostało wszczęte na wniosek skarżącego, czynności ustalenia przebiegu granic wykonał geodeta upoważniony przez wójta, na wniosek geodety uprawnionego A. Z. - wykonawcy rozgraniczenia - Wójt Gminy D. przeprowadził w dniu 13 lutego 2015 r. kontrolę dokumentacji geodezyjnej. Dokumentacja została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za w dniu 5 lutego 2015 r. Ponadto skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa zakwestionowania decyzji rozgraniczeniowej i mimo prawidłowego pouczenia nie wniósł o przekazanie sprawy do sądu powszechnego. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności w części decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sytuacji, gdy decyzja ta w części dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że zarzuty jakie sformułował skarżący pod adresem decyzji z dnia 17 kwietnia 2015 r., w istocie dotyczą tylko wątpliwości, co do ustaleń faktycznych przyjętych w trakcie tego postępowania rozgraniczeniowego. Kwestionował więc ustalenia przyjęte na podstawie dokumentacji geodezyjnej i zaakceptowane przez uczestników rozgraniczenia (w tym także przez niego), niemniej nie wykazał, że decyzja rozgraniczeniowa była sprzeczna z jakimkolwiek przepisem prawa. Sąd podkreślił, że kwestie podnoszone na etapie postępowania nieważnościowego przez skarżącego nie mogą być więc kwalifikowane w kategoriach rażącego naruszenia prawa, a dopiero rażące naruszenie prawa stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z 2015 r. Zdaniem Sądu prawidłowo również organ uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Granica w decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. została ustalona odmiennie od granicy ustalonej decyzją Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r., a zatem nie można uznać, że wypełniona została przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3, tj. że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Innych przesłanek nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.) w odniesieniu do decyzji rozgraniczeniowej Kolegium także nie dopatrzyło się, co jest w ocenie ustaleniem prawidłowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie: I) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 153 k.c., art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych oraz art. 31 ust. 1-3, art. 33 ust. 1-3 i art. 34 ust. 1-3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 5, § 6, § 7, § 19 pkt 1-9, § 24 pkt 1-6 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości poprzez: a) błędne przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy D. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że: - w przypadku rozgraniczenia zgodnie ze stanem prawnym (art. 153 k.c.) należało sięgnąć do granicy z uwłaszczenia gospodarstw rolnych [akt własności ziemi z dnia 9 grudnia 1976 r., tj. na dzień 26 października 1971 r., a nie przyjmować z góry prawidłowość granicy wg operatu KEM [...]; - pomimo iż dokonując prac geodezyjnych geodeta odtwarzał przebieg granicy według operatu z 1965 r. to ostatecznie operat techniczny rozgraniczenia KEM [...] - wbrew deklaracjom geodety - wskazuje inny przebieg granicy niż operat sporządzony przez geodetę p. Z. Słupki graniczne odnalezione przez geodetę Z. na granicy działek [...] oraz [...] były to trzy słupki zakopane przez geodetę J. S. w 2007 r., a nie były to słupki z 1965 r.; b) błędne uznanie, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało przeprowadzone zgodnie z przewidzianą prawem procedurą rozgraniczenia w sytuacji gdy wydanie decyzji rozgraniczeniowej powinno być poprzedzone sporządzeniem dwuczęściowego operatu pomiarowego, przy czym dokumentacja geodezyjna powinna być sprawdzona przez Wójta, a dokumentacja techniczna powinna być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie dokumentacja geodezyjna została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego dopiero w październiku 2015 r.; c) błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego wydania decyzji w sprawie zakończonej uprzednio ostateczną decyzją w sprawie o rozgraniczenie w sytuacji, gdy sprawa rozgraniczenia została wcześniej zakończona decyzją Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. przy czym poprzednia decyzja także dokonywała rozgraniczenia według operatu z 1965 r., tym samym spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.; d) błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie w toku postępowania prawidłowo przeprowadzono wszystkie etapy postępowania rozgraniczeniowego, a skarżący akceptował czynności rozgraniczenia, w sytuacji gdy skarżący nie akceptował wskazywanej granicy rozgraniczenia, a jednocześnie Wójt deklarował że wobec braku możliwości rozgraniczenia z urzędu przekaże sprawę do rozpoznania przez Sąd; e) niedotrzymanie deklaracji złożonej skarżącemu dodatkowo narusza zasadę zaufania do działań organów administracji samorządowej w rozumieniu art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 p.g.k.; f) błędne nie przekazanie z urzędu sprawy o rozgraniczenie do Sądu w sytuacji, gdy spór graniczny był sporem prawnym dotyczącym granicy zgodnie z aktem własności ziemi, tym samym brak było możliwości dokonania rozgraniczenia przez Wójta i zasadnym było przekazanie sprawy z urzędu przez Wójta do Sądu na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 i art. 33 ust. 1 p.g.k. w zw. z art. 153 k.c.; g) błędne uzasadnienie wyroku WSA które jest wewnętrznie sprzeczne albowiem z jednej strony WSA wskazuje, że granica została wyznaczona w oparciu o operat z 1965 r., a jednocześnie uznaje, że po rozgraniczeniu dokonanego decyzją Starosty z dnia 9 lutego 2007 r. (które dokonywało rozgraniczenia także wg tego samego operatu z 1965 r.) granica stała się sporna; h) naruszenie art. 135 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie przez Sąd przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do orzeczeń wydanych i podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, w sytuacji gdy z uwagi na zarzucone rażące naruszenia prawa zasadnym było stwierdzenie nieważności decyzji Wójta; II) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k. w zw. z § 3 pkt 1 i 2, § 4 pkt 1-4, § 5 ust. 1-3, § 6 ust. 1 i 2, § 7, § 19 pkt 1-9, § 24 pkt 1-6 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, art. 153 k.c., art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że operat techniczny sporządzony przez geodetę w toku rozgraniczenia spełnia kryterium "oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami" w sytuacji gdy operat techniczny sporządzony przez geodetę Z. przy rozgraniczeniu jest w oczywistym stopniu nieprawidłowy i wewnętrznie sprzeczny, tj. pomimo przyjęcia, że podstawą rozgraniczenia miała być granica według operatu z 1965 r. i do takiej granicy miał odnosić się ten operat, to ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że granice działek objętych rozgraniczeniem zostały ustalone w sposób odmienny aniżeli wynika to z dokumentacji z 1965 r., w konsekwencji doszło także do niewłaściwego zastosowania ww. przepisów poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; 2) art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. w zw. z § 3 pkt 1 i 2, § 4 pkt 1-4, § 5 ust. 1-3, § 6 ust. 1-2, § 7, § 19 pkt 1-9, § 24 pkt 1-6 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, art. 153 k.c., art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów poprzez uznanie, iż organ w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał obowiązku umorzenia postępowania i przekazania sprawy o rozgraniczenie z urzędu do Sądu w sytuacji gdy: a) wobec braku zgody skarżącego co do rozgraniczenia; b) wobec rozbieżności, co do przebiegu granicy i braku możliwości na tym etapie ustalenia przebiegu granicy; c) wobec istnienia aktu własności ziemi kształtującego granicę na dzień 26 października 1971 r. brak było podstaw do ustalenia granicy w oparciu o operat z 1965 r. - koniecznym było umorzenie postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpoznania przez Sąd powszechny. Tym samym w konsekwencji zarzucono błędne niezastosowanie art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. w sprawie; 3) art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1-3 p.g.k. oraz art. 153 k.c. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów poprzez ponowne dokonanie rozgraniczenia decyzją z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sytuacji gdy granica pomiędzy nieruchomościami została wcześniej wyznaczona decyzją rozgraniczeniową Starosty z dnia 9 lutego 2007 r.; 4) art. 33 ust. 2 pkt 2 p.g.k. w zw. z art. 153 k.c. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z § 4 pkt 1-4, § 5 ust. 1-3, § 6 ust. 12, § 7, § 19 pkt 1-6, § 24 pkt 1-6 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w zw. z art. 153 k.c. oraz art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez: a) błędne ich zastosowanie poprzez przyjęcie że operat techniczny geodety Z. stanowiący podstawę rozgraniczenia w niniejszej sprawie został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy operat ten został przyjęty do zasobu po wydaniu decyzji z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie rozgraniczenia; b) ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie, poprzez przyjęcie, że dokonanie rozgraniczenia możliwe jest w oparciu o nieprzyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego operat techniczny, podczas gdy z literalnego brzmienia powyższych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej koniecznym jest włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3) rozpoznanie skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a); 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 432/20, po rozpoznaniu skargi J. B., oddalił skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi M. w gminie [...] stanowiącej własność J. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z nieruchomością stanowiącą własność A. i G. J. oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] oraz z nieruchomością T. P. oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...]. Postępowanie rozgraniczeniowe zakończone decyzją z dnia 17 kwietnia 2015 r. o rozgraniczeniu zostało wszczęte na wniosek J. B. Po wydaniu decyzji żadna ze stron, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu nie zażądała przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Natomiast J. B. wnioskiem z dnia 29 maja 2019 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji o rozgraniczeniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2020 r. w związku z wniesioną skargą kasacyjną przez J. B. jest przedmiotem niniejszej sprawy, tj. I OSK 1781/21. Wyjaśnić przy tym należy, że na wcześniejszy wniosek J. B. wszczęte było postępowanie rozgraniczeniowe, które zakończyło się wydaniem przez Starostę Mińskiego w dniu 9 lutego 2007 r. decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej własność J. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z nieruchomością stanowiącą własność T. P. oznaczoną w ewidencji jako działki nr [...] i [...]. Po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. żadna ze stron, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu nie żądała przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim. Natomiast na wniosek J. B. z dnia 29 maja 2019 r. również w tej sprawie zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. Rozpoznając ten wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 301/20 uchylił zaskarżoną decyzję, w związku z wniesioną skargą kasacyjną przez J. B. wyrok ten jest przedmiotem sprawy I OSK 1129/21. Przechodząc do niniejszej sprawy, tj. I OSK 1781/21, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 kwietnia 2015 r. wydanej przez Wójta Gminy D., to przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia: pierwsze dotyczy wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstaw skargi kasacyjnej, a drugie zagadnienie związane jest z faktem, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrekonstruował normę prawną wynikającą z wskazanego przepisu prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy zatem wyraźnie podkreślić, że błędna wykładania dotyczy nieprawidłowego zrekonstruowania normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów), polegająca na mylnym zrozumieniu ich treści lub znaczenia, albo zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast błędna wykładnia nie odnosi się do okoliczności faktycznych i postępowania dowodowego w którym okoliczności te zostały ustalone. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przewidzianym w art. 156-158 k.p.a. Należy wyraźnie wskazać, że inny jest przedmiot postępowanie prowadzonym w trybie zwykłym, a inny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a rozpatrując odwołanie ponownie merytorycznie rozpoznaje sprawę, to w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, bada jedynie czy nie ziściła się żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie rozpoznaje ponownie sprawy, która w postępowaniu zwykłym zakończyła się decyzją ostateczną. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kolejnym instancyjnym postępowaniem w sprawie zakończonej decyzją, ale nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w sprawach o rozgraniczenie wójt wydaje decyzję, a strona niezadowolona może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Od decyzji w sprawach rozgraniczenia nie przysługuje bowiem odwołanie w administracyjnym toku instancji, stąd też Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej wydanej przez wójta, równocześnie nie będąc nigdy organem odwoławczym w sprawach rozgraniczeniowych. Powyższa okoliczność dodatkowo wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej może wyłącznie badać, czy ziściła się jedna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie wkraczać w rolę organu odwoławczego, czyli organu merytorycznego w sprawie, albowiem takim organem nie jest nawet w postępowaniu zwykłym w sprawie rozgraniczenia. W postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji istotne jest również, że badania dotyczące wystąpienia przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. dokonuje się na datę wydania decyzji w postępowaniu zwykłym, czyli w tej sprawie datę 17 kwietnia 2015 r. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi kasacyjnej to z uwagi, że przedmiotem kontroli była decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów materialnoprawnych. W zarzutach materialnoprawnych skarżący kasacyjnie w pkt 1 zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. § 4 pkt 1-4, § 5 ust.1-3, § 6 ust.1, 2 § 7, § 19 pkt 1-9, § 24 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, art. 153 k.c., art. 1 ust. 1 i 2 art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię przejawiająca się w uznaniu, że operat techniczny sporządzony przez geodetę jest w oczywisty sposób nieprawidłowy i wewnętrznie sprzeczny. Odnosząc się powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny. Jak wskazano na wstępie zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię może dotyczyć normy prawnej, a więc nieprawidłowego odczytania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej wynikającej z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylne zrozumienie treści tego przepisu. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast błędna wykładnia prawa materialnego nie może odnosić się do kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych w danej sprawie. Skarżący kasacyjnie wskazuje na błędną wykładnię powołanych szeregu przepisów, nie wskazuje na czym ta błędna wykładnia polega i jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, a jako uzasadnienie błędnej wykładni podnosi, że operat sporządzony w postepowaniu rozgraniczeniowym zakończonym wydaniem decyzji z dnia 17 kwietnia 2015 r. jest nieprawidłowy. Powołane w tym zarzucie skargi kasacyjnej przepisy dotyczą różnych zagadnień i część z nich nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu nadzorczym, nie była zatem przedmiotem wykładni prowadzonej przez Sąd I instancji, nie mogło zatem dojść do ich naruszenia w szczególności: art. 153 k.c. Art. 153 kodeksu cywilnego, który dotyczy postępowania rozgraniczeniowego stanowi, Jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że kryteria wskazane w art. 153 k.c. mogą być stosowane wyłącznie przez sąd powszechny gdy orzeka o rozgraniczeniu. Natomiast kryteria rozgraniczenia które mogą być stosowane w postępowaniu administracyjnym wskazane zostały w przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu. Tym samym w postępowaniu administracyjnym w sprawie rozgraniczenia nie mogło dojść do naruszenia art. 153 k.c., albowiem art. 153 k.c. nie jest stosowany na etapie postępowania administracyjnego. W powołanej ustawie z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych wskazano na naruszenie art. 1 i art. 2 tej ustawy. Artykuł 1 ust. 1 ustawy stanowił o nabyciu nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z mocy prawa, przez posiadaczy samoistnych, którzy objęli te nieruchomości w posiadanie na podstawie umowy zawartej bez prawem przewidzianej formy, a ust. 2 dotyczył nabycia przez posiadaczy samoistnych, którzy nie zawarli umowy bez prawem przewidzianej formy, ale byli posiadaczami samoistnymi przez określony czas w zależności, czy posiadanie uzyskali w dobrej, czy w złej wierze. Z kolei art. 2 ustawy z dnia 26 października 1971 r. dotyczył możliwości nabycia prawa własności przez posiadaczy zależnych. W niniejszej sprawie został wydany Akt Własności Ziemi na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r., który potwierdza nabycie prawa własności, okoliczność ta nie była kwestionowana, ani przez organy, ani przez Sąd. Natomiast zupełnie niejasne powoływanie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, które to przepisy jak wcześniej wyjaśniono regulują trzy odrębne przypadki nabycia prawa własności na podstawie tej ustawy. Z kolei w zarzucie skargi kasacyjnej sformułowanym w pkt 2 skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie wskazanych przepisów, które praktycznie są tożsame z przepisami wymienionymi w pkt 1, poprzez ich błędną wykładnię, poprzez uznanie, że w okolicznościach tej sprawy organ nie miał obowiązku umorzenia postępowania i przekazanie sprawy o rozgraniczenie z urzędu do Sądu, wobec braku zgody skarżącego co do rozgraniczenia i wobec braku możliwości na tym etapie ustalenia przebiegu granic. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że brak zgody skarżącego co do rozgraniczenia nie oznacza obowiązku umorzenia postępowania i przekazania sprawy do Sądu. Decyzję administracyjną o umorzeniu postępowania i przekazaniu z urzędu sprawy sądowi na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy organ wydaje w przypadku, gdy między stronami istnieje spór co do przebiegu linii granicznych, a równocześnie nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Przesłanki umorzenia postępowania i przekazania sądowi sprawy o rozgraniczenie nieruchomości zostały określone w ustawie jednoznacznie i powinny zaistnieć jednocześnie. Przekazanie sprawy do sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy: 1) dokumenty, znaki i ślady graniczne zebrane przez geodetę nie są wystarczające do jednoznacznego ustalenia linii granicznej między rozgraniczanymi nieruchomościami, a zatem wtedy, gdy brak jest podstaw do wydania merytorycznej decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu granic na mocy art. 33 ust. 1 ustawy, przy czym 2) strony nie złożyły zgodnych oświadczeń o przebiegu linii granicznej, 3) a geodeta nie zdołał nakłonić stron do zawarcia ugody. Tym samym gdy istnieją dokumenty, znaki, ślady graniczne, zebrane przez geodetę, które są wystarczające do ustalenia granicy i wydania merytorycznej decyzji w sprawie rozgraniczenia, to brak podstaw do umorzenia postępowania, niezależnie czy strona wyraża zgodę. Należy jeszcze raz podkreślić, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 3 a dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1, art. 33 ust. 1- 3 ustawy Prawo geodezyjne w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ponowne dokonanie rozgraniczenia decyzją z dnia 17 kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy granica pomiędzy nieruchomościami została wcześniej wyznaczona decyzją o rozgraniczeniu z dnia 9 lutego 2007 r. Kwestia ta została wyjaśniona przez organ, a Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo skontrolował w tym zakresie decyzję. Mianowicie w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Powołując się na tę przesłankę skarżący wskazał na ostateczną decyzję Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. orzekającą o rozgraniczeniu działek [...] i [...] z działkami [...] i [...]. Należy zwrócić uwagę, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie eliminuje na przyszłość sporów między właścicielami sąsiednich gruntów co do przebiegu granicy. Jak podaje Sąd Najwyższy w postanowienia z dnia 14 marca 2002 r. sygn. akt IV CKN 809/00, wcześniej wydane postanowienie o rozgraniczeniu, przesądza tylko o stanie prawnym granicy dzielącej sąsiednie nieruchomości w dacie wydania go. W kolejnym postępowaniu o rozgraniczenie przedmiotem rozgraniczenia nie jest więc stan rzeczy leżący u podstaw tego postanowienia, ale stan istniejący w dacie kolejnego orzekania o przebiegu granicy. Z wniosku J. B. z dnia 13 lutego 2014 r. skierowanego do Wójta Gminy D. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego w sposób jednoznaczny wynika, że po wydaniu przez Starostę Mińskiego decyzji z dnia 9 lutego 2007 r. granica stała się sporna. To wnioskodawca w odpowiedzi na skierowane do niego pismo w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. skierowanym do Wójta Gminy D. wskazywał i wyjaśniał okoliczności, które wystąpiły po wydaniu decyzji z dnia 9 lutego 2007 r. W wyniku przeprowadzenia rozgraniczenia przez uprawnionego geodetę A. Z. ustalono przebieg granicy między działkami [...] i [...], a działkami [...] i [...]. Granica ta mimo, że wyznaczona w oparciu o dane z operatu KEM [...], odmiennie wskazuje granicę aniżeli wynika to z operatu KERG [...], który stanowił podstawę do wydania decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. nr [...]. Geodeta A. Z. uwzględniła bowiem w granicy odchyłki liniowe między określonym w decyzji punktami. Tym samym granica w decyzji Wójta Gminy D. z dnia 17 kwietnia 2015 r. została ustalona odmiennie od granicy ustalonej w decyzji Starosty z dnia 9 lutego 2007 r. Powyższe oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, a sformułowany w pkt 4, tj. art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z art. 153 k.c. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z wymienionymi przepisami rozporządzenia z 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości poprzez błędne ich zastosowanie poprzez przyjęcie, że operat techniczny stanowiący podstawę rozgraniczenia w niniejszej sprawie został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej Wójta z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sytuacji gdy operat ten został włączony do zasobu po wydaniu decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu, niezależnie od sposobu jego sformułowania, to wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowy operat został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] w dniu 5 lutego 2015 r., a decyzja rozgraniczeniowa została wydana w dniu 17 kwietnia 2015 r. Natomiast zupełnie niezrozumiałe jest powołanie w niniejszym zarzucie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., czy też art. 153 k.c. Mając na uwadze podnoszoną w zarzutach przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc przesłankę rażącego naruszenia prawa, zauważyć należy że stwierdzenie nieważności decyzji jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, a wykładnia tej przesłanki winna mieć charakter zawężający, a nie rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o właśnie błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie tzw. kwalifikowane, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste, czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o właśnie błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania w którym wskazano art. 133 § 1 p.p.s.a, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 153 k.c. art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych oraz art. 31 ust. 1-3, art. 33 ust. 1-4, art. 34 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także wymienionych przepisów rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, to w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na sposób sformułowania tego zarzutu, który obejmuje zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy materialnoprawne o których była już mowa w uwagach dotyczących zarzutu materialnoprawnego. Stąd też należy zwrócić uwagę tylko na takie zagadnienia jak: rażące naruszenie prawa przepisów postępowania, wymogi postepowania rozgraniczeniowego, wymogi uzasadnienia wyroku. Mianowicie podkreślenia wymaga, że w zakresie przepisów postępowania rażące naruszenie musi mieć tym bardziej charakter ewidentny i w praktyce będzie występowało wyjątkowo. Rażące naruszenie przepisów postępowania dotyczyć może głównie tych norm, które mają charakter zasad postępowania administracyjnego. Nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych. W szczególności dotyczy to osądu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać również należy, że decyzja Wójta z dnia 17 kwietnia 2015 r., nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi w kontekście przepisów o postępowaniu rozgraniczeniowym. Postępowanie rozgraniczeniowego zostało bowiem wszczęte na wniosek uprawnionej osoby, zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania. W wyniku przeprowadzenia rozgraniczenia przez uprawnionego geodetę A. Z., ustalono przebieg granicy między działkami [...] i [...], a działkami [...] i [...]. Dokumentacja została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] w dniu 5 lutego 2015 r., a w dniu 13 lutego 2015 r. kontrolę dokumentacji geodezyjnej na wniosek geodety A. Z. przeprowadził Wójt Gminy D. Opisany przebieg czynności wykonanych w postępowaniu rozgraniczeniowym przez Wójta Gminy D. wskazuje, że zostały zachowane wszelkie wymogi określone przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1462/21). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2315/21). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Warszawie oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przeprowadził kontrole zaskarżonej decyzji, mając na uwadze, że przedmiotem kontroli jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej, a nie rozpoznanie sprawy przedmiotem której jest rozgraniczenie nieruchomości. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.