I OSK 1129/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 301/20 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 301/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. B., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie wyroku poprzedzały następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 29 maja 2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w miejscowości M. gm. [...] objętej KW nr [...], stanowiącej jego własność, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], z nieruchomością położoną we wsi M. w gminie [...], objętą KW nr [...], stanowiącą własność T. P., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], według odcinków wyznaczonych przez punkty nr: 11 i 12 oraz 13, 15, 14, pokazane na szkicu granicznym stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. Decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 9 lutego 2007 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że kwestionowała decyzja została wydana przez właściwy organ. W ocenie organu nie doszło też do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkującego brakiem oceny materiału dowodowego, w szczególności oceny prawidłowości sporządzonych dokumentów z przepisami prawa. Organ podał, że niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozgraniczenie zostało wszczęte na podstawie art. 30 ust. 1 i 4 ustawy postanowieniem Starosty Mińskiego z dnia 31 października 2006 r. na wniosek skarżącego z dnia 17 lipca 2006 r. Czynności ustalenia przebiegu granic wykonał upoważniony przez organ geodeta, który wykorzystał operat założenia ewidencji gruntów KEM [...] (pkt 9.1 protokołu granicznego i opinia techniczna z dnia 4 stycznia 2007 r.) i uznał, że na podstawie tego operatu oraz pomiaru wykonanego bezpośrednio w oparciu o osnowę poziomą istnieje możliwość jednoznacznego odtworzenia w terenie punktów granicznych. Jak wynika z akt obecni na gruncie J. B. i T. P. potwierdzili przebieg granicy wynikającej z operatu KEM [...] na odcinkach 11 i 12 oraz 13-15-14 i nie wnieśli do niej uwag. W oparciu o sporządzony przez upoważnionego geodetę operat techniczny rozgraniczenia KERG [...] Starosta Miński wydał decyzję rozgraniczeniową. Odnośnie do zarzutu zaniechania włączenia dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ podał, że według protokołu kontroli kontrolę dokumentacji Starosta Miński przeprowadził w dniu 17 stycznia 2007 r. i uznał, że nadaje się ona do przyjęcia w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod warunkiem usunięcia usterek, tj. odniesienia się do punktu 16 protokołu dotyczącego zmian i poprawek, które usunięto z kolei w dniu 22 stycznia 2007 r. Organ podał, że dokumentacja rozgraniczenia została przyjęta do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Mińsku Mazowieckim w dniu 25 stycznia 2007 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. Wskazując na powyższe, zdaniem SKO, nie ma podstaw do przyjęcia rażącego naruszenia prawa w wydanej decyzji rozgraniczeniowej, jak i pozostałych przesłanek do unieważnienia decyzji wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, zarzucając naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że sprawy z zakresu rozgraniczania, w myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276), dalej "p.g.k.", należą do właściwości organu gminy. Postępowanie na etapie administracyjnym prowadzi wójt (burmistrz, prezydent miasta). Są to zadania własne gminy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 920), powiat może zawierać z organami administracji rządowej porozumienia w sprawie wykonywania zadań publicznych z zakresu administracji rządowej. Natomiast stosownie do treści z art. 5 ust. 2 ww. ustawy (na który to przepis powołało się SKO w zaskarżonej decyzji), powiat może zawierać porozumienia w sprawie powierzenia prowadzenia zadań publicznych z jednostkami lokalnego samorządu terytorialnego, a także z województwem, na którego obszarze znajduje się terytorium powiatu. Czy innym jest jednak powierzenie zadań przez powiat a czym innym jest wykonywanie zadań z zakresu administracji rządowej – w ramach porozumienia. Gminy mogą zawierać porozumienia co do przejmowania zadań publicznych, mogą też zawierać porozumienia co do wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej (art. 74 i art. 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2020 r., poz. 713). Rada gminy nie ma natomiast podstaw prawnych do powierzenia w ramach porozumienia zadań własnych powiatowi. Skoro nie ma przepisu, który dawałby gminie podstawy prawne do powierzania wykonywania jej zadań własnych powiatowi, to kwestionowana w trybie nadzorczym decyzja Starosty Mińskiego o rozgraniczeniu nieruchomości - została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). W ocenie Sądu nie jest natomiast uzasadniony zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego. Decyzja rozgraniczeniowa została oparta na protokole granicznym, zaakceptowanym przez strony. Operat techniczny został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, po uprzedniej kontroli, a strony nie kwestionowały ww. decyzji. Również w skardze, jak i w toku postępowania nieważnościowego skarżący nie wskazał, na czym jego zdaniem polega wadliwość operatu technicznego i ustaleń poczynionych podczas rozprawy granicznej. Zarzuty zgłoszone w toku postępowania to zarzuty stricte proceduralne (odnośnie do nazwy pzgik na pieczątce Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej) i brak kontroli operatu – co w świetle akt sprawy administracyjnej jest chybione. Podstawę decyzji rozgraniczeniowej stanowił art. 33 ust. 1 p.g.k. Stan prawny został prawidłowo określony zarówno w decyzji starosty jak i w decyzji nadzorczej SKO. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie. Tym niemniej, skoro Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) – to w sprawie w oparciu o art. 156 § 2 k.p.a. zastosowanie winien mieć art. 158 § 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie: I) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na bierność skarżącego w przedłożeniu jednoznacznych dowodów podważających legalność tej decyzji w sytuacji, gdy skarżący w toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego podejmując szereg czynności mających na celu podważenie legalności wydanej przez organ decyzji wykazał, że do wydania decyzji doszło z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji Sąd w zakresie zarzutu nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. błędnie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i nie wypełnił swojego ustawowego obowiązku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a.; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 153 k.c. oraz art. 33 p.g.k. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji gdy: a) prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że geodeta J. S. dokonując prac geodezyjnych miał odtworzyć przebieg granicy według operatu z 1965 r. to operat techniczny rozgraniczenia KERG [...] - wbrew deklaracjom geodety J. S. - wskazuje inny przebieg granicy niż operat KEM [...], a także, iż rozgraniczenia dokonano w oparciu o dokumenty nie przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego; b) w toku postępowania rozgraniczeniowego Wójt nie dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; 3) art. 153 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku błędnych ustaleń i wytycznych co do dalszego postępowania przejawiających się w uznaniu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia jedynie z przesłanką nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., w sytuacji gdy w niniejszej sprawie spełniona została także przesłanka nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W zakresie zarzutu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazano także że w uzasadnieniu Sąd błędnie nie przedstawił własnej oceny zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ograniczając się do enigmatycznego przyjęcia ustaleń organu; II) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), tj.: 1) art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że operat techniczny sporządzony przez geodetę J. S. w toku rozgraniczenia spełnia kryterium "oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami" w sytuacji gdy operat techniczny sporządzony przez geodetę J. S. jest w oczywistym stopniu nieprawidłowy i wewnętrznie sprzeczny tj. pomimo przyjęcia, że podstawą rozgraniczenia miała być granica według operatu z 1965 r. i do takiej granicy miał odnosić się operat KERG [...], to ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że granice działek objętych rozgraniczeniem zostały ustalone w sposób odmienny aniżeli wynika to z dokumentacji z 1965 r., w konsekwencji doszło także do niewłaściwego zastosowania ww. przepisów poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; 2) art. 33 ust. 2 pkt 2 p.g.k. w zw. z art. 153 k.c. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez: a) błędne jego zastosowanie poprzez przyjęcie że operat techniczny zarejestrowany pod nr [...] został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego, w sytuacji gdy z posiadanych przez skarżącego map ewidencyjnych wynika, że operat ten nie został prz5żjęty do zasobu; b) jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że dokonanie rozgraniczenia możliwe jest w oparciu o nieprzyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego operat techniczny zarejestrowany pod nr [...], podczas gdy z literalnego brzmienia powyższych przepisów wynika, że organ ma obowiązek włączyć dokumentację techniczną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji rozgraniczeniowej; 3) art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że wydanie decyzji rozgraniczeniowej przez Starostę stanowi jedynie naruszenie przepisów w sprawie właściwości w sytuacji gdy z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że rozgraniczenie wymaga uprzedniego dokonania przez Wójta oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a zatem narusza to rażąco wprost przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k., a tym samym stanowi przejaw rażącego naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji zarzucono także błędne zastosowanie wskazanych przepisów poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do oceny przez organ prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami w sytuacji gdy w niniejszej sprawie taka ocena przez Wójta nie miała miejsca. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2021 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał w całości wniesioną skargę kasacyjną oraz dodatkowo: 1) w zakresie punktu 1.1-3 skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie także art. 135 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do orzeczeń wydanych i podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, w sytuacji gdy z uwagi na zarzucone rażące naruszenia prawa zasadnym było stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z 2007 r.; 2) w zakresie punktu 1.2. skargi kasacyjnej. tj. naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 153 k.c. oraz art. 33 p.g.k. sprecyzowano, że w zakresie art. 33 p.g.k. chodzi o naruszenie art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 p.g.k., a dodatkowo zarzucono naruszenie art. 29 ust. 3 p.g.k. i art. 31 ust. 1 p.g.k. w zw. z § 3 pkt 1 i 2, § 4 pkt 1-4, § 5 ust. 1-3, § 6 ust. 12, § 7, § 19 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w zw. z art. 32 ust. 6 p.g.k., ponieważ w niniejszej sprawie geodeta działał bez upoważnienia Wójta, a dodatkowo Wójt nie dokonał oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; 3) dodatkowo w ramach zarzutu z punktu 1.3. skargi kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 158 § 2 k.p.a. podnosząc, że zaskarżony wyrok przy obecnym uzasadnieniu uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z 2007 r. z uwagi na upływ od jej wydania 10 lat, a samo ograniczenie się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdza się nieważności decyzji, nie chroni interesów skarżącego, który w wyniku rozgraniczenia został pozbawiony znacznej części nieruchomości. W zakresie przytoczonej w skardze kasacyjnej podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego dodatkowo po punkcie II.3 skargi kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 p.g.k. w zw. z § 3 pkt 1 i 2, § 4 pkt 1-4, § 5 ust. 1-3, § 6 ust. 12, § 7, § 19 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w zw. z art. 32 ust. 6 p.g.k. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że wydanie decyzji rozgraniczeniowej przez Starostę stanowi jedynie naruszenie przepisów w sprawie właściwości w sytuacji gdy z brzmienia art. 31 ust. 1 p.g.k. oraz art. 29 ust. 3 p.g.k. wynika, że czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez Wójta, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a zatem narusza to rażąco wprost przepis art. 31 ust. 1 p.g.k. oraz art. 29 ust. 3 p.g.k., a tym samym stanowi przejaw rażącego naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji zarzucono także błędne zastosowanie wskazanych przepisów poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania czynności przez upoważnionego przez Wójta geodetę w sytuacji gdy w niniejszej sprawie brak jest upoważnienia udzielonego przez Wójta. W zakresie przytoczonej w skardze kasacyjnej podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego dodatkowo wskazano, że naruszenie to pozostaje także w związku z naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a., ponieważ z uwagi na upływ 10 lat od wydania decyzji Starosty z 2007 r. samo ograniczenie się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji, nie chroni interesów skarżącego, który w wyniku wadliwego rozgraniczenia stracił znaczną część nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Jak stanowi art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a); 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 301/20, po rozpoznaniu skargi J. B., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi M. w gminie [...] stanowiącej własność J. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z nieruchomością stanowiącą własność T. P. oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...]. Postępowanie rozgraniczeniowe zakończone decyzją z dnia 9 lutego 2007 r. o rozgraniczeniu zostało wszczęte na wniosek J. B. Po wydaniu decyzji żadna ze stron, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu nie zażądała przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Natomiast J. B. wnioskiem z dnia 29 maja 2019 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji o rozgraniczeniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2020 r. w związku z wniesioną skargą kasacyjną przez J. B. jest przedmiotem niniejszej sprawy, tj. I OSK 1129/21. Wyjaśnić przy tym należy, że na wniosek J. B. postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. wszczęte zostało kolejne postępowanie rozgraniczeniowe, które zakończyło się wydaniem przez Wójta Gminy D. w dniu 17 kwietnia 2015 r. decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej własność J. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z nieruchomością stanowiącą własność A. i G. J. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], oraz o rozgraniczeniu nieruchomości J. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z nieruchomością stanowiącą własność T. P. oznaczonej w ewidencji jako działki nr [...] i [...]. Po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 kwietnia 2015 r. żadna ze stron, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu nie żądała przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim. Natomiast na wniosek J. B. z dnia 29 maja 2019 r. również w tej sprawie zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 kwietnia 2015 r. Rozpoznając ten wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 17 kwietnia 2015 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 432/20 oddalił skargę J. B., w związku z wniesioną skargą kasacyjną wyrok ten jest przedmiotem sprawy I OSK 1181/21. Przechodząc do niniejszej sprawy, tj. I OSK 1129/21, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. wydanej przez Starostę Mińskiego, to przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia: pierwsze dotyczy wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstaw skargi kasacyjnej, a drugie zagadnienie związane jest z faktem, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrekonstruował normę prawną wynikającą z wskazanego przepisu prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy zatem wyraźnie podkreślić, że błędna wykładania dotyczy nieprawidłowego zrekonstruowania normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów), polegająca na mylnym zrozumieniu ich treści lub znaczenia, albo zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast błędna wykładnia nie odnosi się do okoliczności faktycznych i postępowania dowodowego w którym okoliczności te zostały ustalone. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przewidzianym w art. 156-158 k.p.a. Należy wyraźnie wskazać, że inny jest przedmiot gdy postępowanie prowadzonym w trybie zwykłym, a inny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a rozpatrując odwołanie ponownie merytorycznie rozpoznaje sprawę, to w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, bada jedynie czy nie ziściła się żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie rozpoznaje ponownie sprawy, która w postępowaniu zwykłym zakończyła się decyzją ostateczną. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kolejnym instancyjnym postępowaniem w sprawie zakończonej decyzją, ale nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w sprawach o rozgraniczenie wójt wydaje decyzję, a strona niezadowolona może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Od decyzji w sprawach rozgraniczenia nie przysługuje bowiem odwołanie w administracyjnym toku instancji, stąd też Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej wydanej przez wójta, równocześnie nie będąc nigdy organem odwoławczym w sprawach rozgraniczeniowych. Powyższa okoliczność dodatkowo wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej może wyłącznie badać, czy ziściła się jedna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie wkraczać w rolę organu odwoławczego, czyli organu merytorycznego w sprawie, albowiem takim organem nie jest nawet w postępowaniu zwykłym w sprawie rozgraniczenia. W postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji istotne jest również, że badania dotyczące wystąpienia przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. dokonuje się na datę wydania decyzji w postępowaniu zwykłym, czyli w tej sprawie datę 9 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając w zaskarżonym wyroku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 grudnia 2019 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Mińskiego z dnia 9 lutego 2007 r. w sprawie rozgraniczenia, wskazał iż spełniona została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzja rozgraniczeniowa została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem w sprawie rozgraniczenia orzekał niewłaściwy organ. Równocześnie Sąd wskazał na treść art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności z przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także na treść art. 158 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 156 § 2 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Stanowisko Sądu I instancji dotyczące niewłaściwego organu, tj. Starosty Mińskiego, który wydał decyzję w sprawie rozgraniczenia z dnia 9 lutego 2007 r. jest prawidłowe, stanowisko to nie jest kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, stąd też brak podstaw do szerszego odnoszenia się do powyższej kwestii. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi kasacyjnej to z uwagi, że przedmiotem kontroli była decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów materialnoprawnych. W zarzutach materialnoprawnych skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię przejawiająca się w uznaniu, że operat techniczny sporządzony przez geodetę J. S. nr KERG [...] w toku rozgraniczenia spełnia kryterium oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic, poprzez błędne uznanie, że w sprawie doszło do oceny przez organ prawidłowości wykonania czynności ustalenia granic w sytuacji gdy taka ocena nie została dokonana, a także przez błędne zastosowanie poprzez przyjęcie że operat został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego podczas gdy zdaniem skarżącego kasacyjnie operat ten nie został przyjęty do zasobu. Powołany art. 33 ustawy ma następującą treść: ust. 1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Ust. 2. Wydanie decyzji poprzedza: pkt 1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia; pkt 2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do powyższego zarzutu, a w szczególności sposobu jego sformułowania, to w pierwszej kolejności należy zauważyć, że powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji SKO z dnia 19 grudnia 2019 r. było naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy (a więc spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje faktu, że organ wydający decyzję 9 lutego 2007 r. był niewłaściwy (na tę przesłankę wskazywał między innymi w wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji) stąd też objęcie zarzutem skargi kasacyjnej art. 33 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. jest zupełnie niejasne. Natomiast w sformułowanych zarzutach materialnoprawnych zarzucono błędną wykładnię powołanego art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Należy jednak zwrócić uwagę, że błędna wykładnia może dotyczyć normy prawnej, a więc nieprawidłowego odczytania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej wynikającej z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylne zrozumienie treści tego przepisu. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast błędna wykładnia prawa materialnego nie może odnosić się do kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych w danej sprawie. Skarżący kasacyjnie powołując się na naruszenie art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię kwestionuje prawidłowość sporządzonego operatu nr KERG [...]. Nadto zauważyć należy, że wykładnia powołanego art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy nie była przedmiotem sporu, a wynikające z tego przepisu normy prawne są jasne i ich treść nie budzi wątpliwości. Na marginesie wskazać należy, że operat nr KERG [...] został przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego prowadzonej przez powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Mińsku Mazowieckim w dniu 25 stycznia 2007 r. pod numerem ewidencyjnym [...], a więc przed wydaniem decyzji z dnia 9 lutego 2007 r. Mając na uwadze podnoszoną w zarzutach przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc przesłankę rażącego naruszenia prawa, zauważyć należy że stwierdzenie nieważności decyzji jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, a wykładnia tej przesłanki winna mieć charakter zawężający, a nie rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o właśnie błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie tzw. kwalifikowane, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, oczywiste, czyli takie, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o właśnie błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny; charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Odnosząc się do tej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to przesłanka ta została powiązana z art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy, a także art. 153 k.c., w jej uzasadnieniu wskazywano na nieprawidłowość operatu, na niewprowadzeniu operatu do zasobu, na niedokonaniu oceny przez organ prawidłowości wykonania czynności ustalenia granic. Treść powołanego art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy została już przytoczona wcześniej. Artykuł 33 ust. 1 ustawy reguluje dwa zagadnienia: po pierwsze wskazuje organ właściwy do wydania decyzji rozgraniczeniowej którym jest wójt (burmistrz, prezydenta miasta), a po drugie wskazuje, że decyzja o rozgraniczeniu jest wydawana, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Dodatkowo należy jeszcze wskazać na art. 31 ust. 2 i 3 ustawy, który wskazuje kryteria rozgraniczenia w postępowaniu administracyjnym, tj. ust. 2. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Ust. 3. Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. Należy również odwołać się do rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości, które wydane zostało na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy, a które określa rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości. W zarzucie skargi kasacyjnej brak odniesienia do powyższego stanu prawnego. Natomiast powołany w skardze kasacyjnej art. 153 kodeksu cywilnego, który dotyczy postępowania rozgraniczeniowego stanowi, Jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że kryteria wskazane w art. 153 k.c. mogą być stosowane wyłącznie przez sąd powszechny gdy orzeka o rozgraniczeniu. Natomiast kryteria rozgraniczenia które mogą być stosowane w postępowaniu administracyjnym wskazane zostały w przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu. Tym samym w postępowaniu administracyjnym w sprawie rozgraniczenia nie mogło dojść do naruszenia art. 153 k.c., albowiem art.153 k.c. nie jest stosowany na etapie postępowania administracyjnego. Przechodząc zaś do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 156 § 2 k.p.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 k.c. oraz art. 33 ustawy przez błędne przyjęcie, że decyzja rozgraniczeniowa z dnia 9 lutego 2007 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku, w pierwszej kolejności wskazać należy co następuje: Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym w 2007 r. strony nie zawarły ugody, ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów (art. 33 ust. 1 ustawy), a upoważniony przez organ geodeta J. S. sporządził operat techniczny rozgraniczenia. Niezasadne jest twierdzenie, że organ nie dokonał oceny dokumentacji technicznej sporządzonej przez geodetę przed włączeniem jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak wynika z akt sprawy, tj. dołączonego do akt protokołu kontroli, organ przeprowadził kontrolę w dniu 17 stycznia 2007 r. i ocenił, że dokumentacja może być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod warunkiem odniesienia się do pkt 16 protokołu dotyczącego zmian i poprawek, które usunięte zostały w dniu 22 stycznia 2007 r., a 25 stycznia 2007 r. dokumentacja została przyjęta do zasobu pod numerem ewidencyjnym [...], zaś decyzja rozgraniczeniowa wydana została w dniu 9 lutego 2007 r. Zaznaczyć przy tym należy, że po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. przedmiotowe działki były objęte postępowaniem modernizacyjnym w 2012 r., a w 2014 r. geodeta J. S. na zlecenie skarżącego kasacyjnie sporządził operat dotyczący wznowienia znaków granicznych, prawidłowość tego operatu, a tym samym prawidłowość wykonania zawartej umowy jest przedmiotem sporu toczącego się przed Sądem Rejonowym w Mińsku Mazowieckim, a także przedmiotem licznych pism kierowanych do organów oraz opinii. Należy jednak zaznaczyć, że okoliczności te pozostają bez wpływu na przedmiot niniejszego postępowania, którym było stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej z dnia 9 lutego 2007 r. Podkreślić bowiem należy, że w zakresie przepisów postępowania rażące naruszenie musi mieć tym bardziej charakter ewidentny i w praktyce będzie występowało wyjątkowo. Rażące naruszenie przepisów postępowania dotyczyć może głównie tych norm, które mają charakter zasad postępowania administracyjnego. Nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych. W szczególności dotyczy to osądu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153. p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a., w uzasadnieniu którego wskazano, że uzasadnienie wyroku zawiera błędne ustalenia i wytyczne przejawiające się w uznaniu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia jedynie z przesłanką nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., w sytuacji gdy w sprawie została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1462/21). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2315/21). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.