I OSK 1755/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. S., M. S. i H. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 1118/23 w sprawie ze skargi F. S., M. S. i H. O. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 9 listopada 2023 r. nr GN-V.7534.2.48.2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 1118/23 oddalił skargę F. S. , M. S. i H. O. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 9 listopada 2023 r., znak: GN-V.7534.2.48.2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Skargę kasacyjną od wyroku wywiedli F. S., M. S. i H. O. zarzucając Sądowi pierwszej instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP - polegające na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 9 listopada 2023 r. (znak: GN-V.7534.2.48.2023), co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż złożona przez skarżących skarga na postanowienie Wojewody Lubelskiego nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zarówno przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jak również przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, co zobowiązywało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonego postanowienia - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 2) naruszenie art. 134 p.p.s.a., 133 p.p.s.a. w zw. z art, 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez nierozpoznanie sprawy w całości w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, a w konsekwencji: a) wydanie wyroku bez zapoznania się i zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, b) nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dostatecznej kontroli postanowień wydanych przez organy obu instancji tj. Starostę Lubelskiego oraz Wojewodę Lubelskiego, - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 3) naruszenie art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. 2023 r., poz. 775 – dalej jako: “k.p.a"), art. 77 § 1 k.p.a i art, 80 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, to jest obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie w tym także uznania zgromadzonych dowodów, co w istocie doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez organ II instancji w ślad za stanowiskiem zaprezentowanym przez organ pierwszej instancji, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy w sytuacji, gdy skarżący w sposób szczegółowy i wyraźny uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminu w związku z czym organ zobowiązany był do jego przywrócenia, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 4) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 6 i 8 k.p.a. tj. zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia wbrew przepisom prawa z zaniechaniem szczegółowego zbadania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz przeprowadzenia należytej kontroli postanowienia wydanego przez organ I instancji - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 5) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 8 § 2 k.p.a. - poprzez bezpodstawne odstąpienie przez Starostę Lubelskiego oraz Wojewodę Lubelskiego od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w wyniku nieuwzględnienia wniosków skarżących o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w sytuacji, gdy w tożsamej sytuacji oraz z tożsamych powodów Prezydent Miasta Lublin w sprawie znak: GM-ZN-1.6821.122.2020, wydał postanowienie o przywróceniu skarżącym terminu do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem w odrębnej sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 6) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.c, w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a, - poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 7) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie przez organ drugiej instancji w ślad za stanowiskiem zaprezentowanym przez organ pierwszej instancji, iż wskazane przez skarżących okoliczności nie są wystarczające do uznania przez Starostę Lubelskiego, iż skarżący uprawdopodobnili, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy w sytuacji, gdy Skarżący w sposób szczegółowy i wyraźny uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminu w związku z czym organ zobowiązany był do jego przywrócenia - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 8) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez brak prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 9) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art, 8 k.p.a. w zw. z art. 124 k.p.a poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 10) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.c. - poprzez ograniczenie się przez Wojewodę Lubelskiego wyłącznie do pobieżnej kontroli postanowienia organu I instancji, z zaniechaniem ponownego rozpoznania sprawy, w tym bez należytego rozpatrzenia podnoszonych przez skarżących zarzutów i argumentacji zawartej w odwołaniu, jak również bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało bezpodstawnym utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty Lubelskiego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało bezpodstawnym oddaleniem w pełni zasadnej skargi; 11) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone postanowienie Wojewody Lubelskiego art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r, poz. 1327 z późn. zm. – dalej jako: “ustawa o COVID") poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne wydanie przez organ drugiej instancji postanowienia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sytuacji, gdy skarżący w sposób jednoznaczny uprawdopodobnili, iż uchybienie terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nastąpiło bez ich winy w związku z czym organ zobowiązany był do jego przywrócenia. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonego wyroku z dnia 26 marca 2024 r. w całości, zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz ponowne rozpoznanie sprawy na tym samym posiedzeniu i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 9 listopada 2023 r. (znak: GN-V.7534.2.48.2023) o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Starosty Lubelskiego z dnia 20 września 2023 r. znak: IGM.6821.124.2020.MR w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W przypadku nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wniosku wskazanego w punkcie 1 skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy i wnieśli o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2026, poz. 143 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oddalił skargę na postanowienie Wojewody z 9 listopada 2023 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Lubelskiego z 20 września 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymaga jednak istotnego uzupełnienia i korekty. Sąd pierwszej instancji, podobnie jak organy administracji, rozważał przede wszystkim to, czy skarżący uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminu. Tymczasem w sprawie zasadnicze znaczenie ma inna kwestia, a mianowicie to, że termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości był terminem niepodlegającym przywróceniu. Złożony w niniejszej sprawie wniosek dotyczy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa w drodze umów z dnia 14 lipca 1975 r., 15 marca 1978 r. i 31 grudnia 1979 r. Wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości mógł zostać złożony do 14 maja 2020 r. W związku z obowiązywaniem przepisów szczególnych dotyczących stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii COVID 19 termin ten, według przyjętych w sprawie ustaleń, upływał 24 lipca 2020 r. Skarżący wystąpili o przywrócenie tego terminu. Starosta postanowieniem z 29 marca 2021 r. termin ten im przywrócił. Następnie decyzją z 26 stycznia 2023 r. rozpoznał wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołań, uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał na konieczność uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu i rozpoznania go z uwzględnieniem przesłanki braku winy z art. 58 § 1 k.p.a. Pismem z 2 sierpnia 2023 r. skarżący uzupełnili wniosek. Jednak Starosta Powiatowy w Lublinie postanowieniem z 20 września 2023 r. odmówił przywrócenia terminu, a Wojewoda Lubelski postanowieniem z 9 listopada 2023 r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Przedstawiony stan faktyczny nie uzasadniał uchylenia postanowień organów. Decydujące znaczenie ma jednak fakt, że termin do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wynikający z art. 136 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 399 – dalej jako: "u.g.n." oraz z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 801, dalej jako: "ustawa nowelizująca"), ma charakter terminu prawa materialnego. Nie zmienia tej oceny powoływany przez skarżących art. 15zzzzzn² ustawy COVID. Przepis ten określał szczególne rozwiązania związane z uchybieniem terminom w okresie stanu epidemii. Nie może on jednak być rozumiany jako norma, która w każdym przypadku odtwarza wygasłe roszczenie materialnoprawne, niezależnie od konstrukcji danego prawa podmiotowego i skutków upływu terminu. W szczególności nie uchyla on materialnoprawnego charakteru terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. Nie tworzy także podstawy do przyjęcia, że oświadczenie złożone po upływie terminu przez jednego uprawnionego może z mocą wsteczną korzystać ze skutków wniosku złożonego w terminie przez innego uprawnionego. W tym kontekście istotne znaczenie ma przepis art. 136 ust. 5 u.g.n. Z przepisu tego wynika podzielny charakter roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Jeżeli o zwrot występuje tylko część uprawnionych, nieruchomość podlega zwrotowi w udziale należącym do tych osób. W odniesieniu do pozostałych udziałów roszczenie niezrealizowane w terminie wygasa. Rozwiązanie to przesądza, że uprawnienie do żądania zwrotu jest indywidualnie związane z udziałem danego uprawnionego. Wniosek złożony w terminie przez jednego z uprawnionych nie zachowuje terminu wobec pozostałych. Nie przerywa również biegu terminu wobec osób, które własnego uprawnienia nie wykonały w czasie przewidzianym przez ustawę. W konsekwencji wniosek R.S. z 12 maja 2020 r. mógł wywołać skutki w zakresie jego udziału. Nie mógł natomiast zabezpieczyć uprawnień F. S. , M. S. i H. O. . Skarżący nie byli stronami jednego niepodzielnego roszczenia, które mogłoby zostać skutecznie uruchomione przez działanie któregokolwiek z nich. Każdy z nich powinien był wykonać własne uprawnienie w ustawowym terminie. Oświadczenia H. O. oraz F. S. i M. S. z 2 października 2020 r. były w istocie wykonaniem ich własnego prawa do żądania zwrotu nieruchomości. Zostały jednak złożone po terminie, który upłynął z dniem 24 lipca 2020 r. Z tego względu nie jest usprawiedliwiony zarzut sformułowany w pkt. 11 skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 15zzzzzn² ustawy COVID. Skarżący twierdzą, że organy i Sąd pierwszej instancji powinny były przyjąć, iż uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminowi. Tymczasem, nawet gdyby przyjąć, że skarżący przedstawili okoliczności przemawiające za brakiem winy, nie prowadziłoby to do odtworzenia wygasłego uprawnienia materialnoprawnego. Warunkiem zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest bowiem to, aby termin w ogóle podlegał przywróceniu. Tego warunku w sprawie nie spełniono. Niezasadne pozostają również zarzuty podniesione w pkt. 3, 7 i 8 skargi kasacyjnej, dotyczące art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 75 § 1 k.p.a. Wszystkie te zarzuty opierają się na założeniu, że organy wadliwie oceniły materiał dotyczący przyczyn uchybienia terminu. Skarżący podnoszą, że H. O. leczyła się onkologicznie, F. S. sprawował nad nią opiekę, M. S. mieszka za granicą, a pandemia COVID 19 i związane z nią ograniczenia utrudniały podejmowanie czynności. Okoliczności te, w świetle materialnoprawnego charakteru terminu, nie mogły jednak przynieść pożądanego rezultatu. Zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny tylko wtedy, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takiego związku nie ma. Należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do wskazywanych przez skarżących okoliczności. Jednak w realiach niniejszej sprawy rozważania te mają znaczenie jedynie uboczne, ponieważ zasadniczą przeszkodą była materialnoprawna natura terminu. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut zawarty w pkt. 4 skargi kasacyjnej, w którym skarżący powołują się na naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. Zasada praworządności i zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej nie pozwalają organowi na pominięcie skutków upływu terminu prawa materialnego. Przeciwnie, zasada legalizmu wymaga, aby organ stosował ustawę zgodnie z jej treścią. Jeżeli ustawodawca przewidział wygaśnięcie uprawnienia po bezskutecznym upływie terminu, to organ nie może tego skutku znieść na podstawie ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Z tego samego powodu oczekiwanego rezultatu przynieść nie mógł zarzut 5 skargi kasacyjnej, dotyczący art. 8 § 2 k.p.a. Skarżący twierdzą, że organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ Prezydent Miasta Lublina w innej sprawie miał przywrócić im termin do wystąpienia z wnioskiem o zwrot nieruchomości. Tymczasem, pojedyncze rozstrzygnięcie wydane w odrębnej sprawie nie tworzy utrwalonej praktyki w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a. Jednocześnie, nawet utrwalona praktyka nie może usprawiedliwiać rozstrzygnięcia sprzecznego z ustawą, i jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, kwestia przywrócenia terminu w tamtej sprawie nie była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie istnieje zatem żadne związanie Sądu stanowiskiem organu wyrażonym w innej sprawie. Nie zasługiwał na uwzględnienie również pkt. 6 skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.c. oraz art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 126 k.p.c. nie stanowi właściwego wzorca kontroli postanowienia administracyjnego. Jeżeli natomiast intencją skarżących było powołanie art. 126 k.p.a., to zarzut również nie byłby zasadny. Zaskarżone postanowienie Wojewody zawierało zasadnicze motywy rozstrzygnięcia. Organ wskazał, jakie okoliczności uznał za wiarygodne, a którym odmówił znaczenia dla sprawy. Jednocześnie, wobec materialnoprawnego charakteru terminu, nawet szersze uzasadnienie dotyczące winy lub braku winy skarżących nie mogłoby doprowadzić do obowiązku przywrócenia terminu. Niezasadny okazał się też zarzut w pkt. 9 skargi kasacyjnej, dotyczący art. 8 k.p.a. w związku z art. 124 k.p.a. Skarżący twierdzą, że organ nie wyjaśnił uzasadnienia faktycznego postanowienia w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Zarzut ten powiela w istocie argumentację odnoszącą się do oceny materiału sprawy. Tymczasem, dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie miał fakt, że przywrócenie terminu materialnoprawnego nie było dopuszczalne. Braki, które skarżący przypisują uzasadnieniu postanowienia, nie mogły więc wpłynąć na wynik sprawy. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut w pkt. 10 skargi kasacyjnej, w którym powołano art. 15 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 126 k.p.c. Skarżący zarzucają Wojewodzie pobieżną kontrolę postanowienia organu pierwszej instancji i zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy. Zważywszy na materialnoprawną przeszkodę przywrócenia terminu zarzut ten nie mógł przynieść oczekiwanego skutku. Zawarty w pkt. 2 skargi kasacyjnej zarzut obejmujący art. 134 p.p.s.a., art. 133 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., także nie jest zasadny. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę na podstawie akt i w granicach właściwych dla kontroli legalności działalności administracji publicznej. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Nie oznacza to jednak, że sąd ma obowiązek prowadzić postępowanie dowodowe w zastępstwie organu albo poszukiwać okoliczności, które nie mogły mieć znaczenia dla wyniku sprawy. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy. Pozwala na przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Istnienie takich wątpliwości nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut w pkt. 1 skargi kasacyjnej, dotyczący art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący twierdzą, że Sąd pierwszej instancji zaniechał kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewody. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli legalności postanowienia, rozważył znaczenie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, art. 58 § 1 k.p.a. oraz okoliczności powoływanych przez skarżących jako przyczyny uchybienia terminu. To, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł w pełni materialnoprawnego charakteru terminu, nie oznacza braku kontroli. Oznacza jedynie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymaga korekty przez Naczelny Sąd Administracyjny. Korekta ta nie prowadzi jednak do uchylenia wyroku, ponieważ jego sentencja odpowiada prawu. W konsekwencji nie są również zasadne zarzuty oparte na art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest normą wynikową. Sąd oddala skargę, jeżeli nie ma podstaw do jej uwzględnienia. W niniejszej sprawie takich podstaw nie było. Postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie przywrócenia terminu odpowiadało prawu, skoro termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości miał charakter terminu materialnego, a skarżący wykonali swoje uprawnienia po jego upływie. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.