I OSK 159/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 787/23 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 5 lipca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 787/23 oddalił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 5 lipca 2023 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie: I) prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z "art. 62 ust. 2c oraz w zw. z art. 62 ust. 2f" ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędne zastosowanie na skutek nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wadliwe określenie wysokości opłaty obciążającej zobowiązanego, którą powinna stanowić ewentualnie różnica między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, które nie zostały ustalone w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 art. 61; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego brak zastosowania i pominięcie przy kontroli zaskarżonych decyzji okoliczności stanowiących o tym, że P. K. w związku z formułowanymi w swoich pismach stwierdzeniami, że nie będzie płacił za pobyt obcej dla niego osoby, uzasadniając powody tego, zawarł wniosek o zwolnienie od tej opłaty podlegający rozpoznaniu w postępowaniu o ustalenie odpłatności za pobyt w DPS określony w art. 64 ustawy o pomocy społecznej; II) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) "art. 145 pkt 1 lit. c" P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. poprzez ustalenie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że organy obu instancji słusznie przyjęły, że skarżący uchylił się od współpracy z organem w zakresie swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej w sytuacji, gdy organ I instancji nie zawiadomił go na piśmie o potrzebie przeprowadzenia w jego miejscu zamieszkania, zgodnie z dyspozycją zawartą w § 3 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego po złożonym przez niego oświadczeniu z dnia 21 kwietnia 2023 r. dot. wyłącznie braku zgody na podpisanie umowy, o której mowa w art. 103 ustawy o pomocy społecznej, posiłkując się w tym zakresie na wcześniejszych oświadczeniach skarżącego w tym tych, które legły u podstaw wydania uchylonej pierwotnej decyzji organu I instancji z dnia 19 maja 2022 r. oraz oświadczenie z dnia 6 czerwca 2022 r.; 2) "art. 145 pkt 1 lit. c" P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. poprzez niewłaściwą i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a w konsekwencji brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego poprzez pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z dokumentów akt sprawy administracyjnej wynika, że w toku przeprowadzanych wywiadów środowiskowych zstępni osoby umieszczonej w DPS wskazywali na: a) posiadanie syna (w przypadku B. Z.); b) posiadanie innych dzieci (w przypadku D. K.); c) brak dokumentów potwierdzających zgon innych wskazywanych przez P. K. osób, a dalej zaniechanie ustalenia czy osoby, które zgodnie z ustaleniami organu nie żyją - posiadają zstępnych - przez co dokonano błędnego ustalenia liczby osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt w DPS; 3) "art. 145 pkt 1 lit. c" P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. oraz w zw. z art. 62 K.p.a. poprzez brak oceny czy w niniejszej sprawie nie zachodzi współuczestnictwo pomiędzy zstępnymi zobowiązanymi do uiszczania opłaty za pobyt w DPS, a tym samym również zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w zakresie majątku i stosunków wszystkich zobowiązanych. W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem strony skarżącej - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być także precyzyjne. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 434/15, z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 536/15 oraz z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2290/16). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) zostały postawione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 2c oraz w zw. z art. 62 ust. 2f ustawy o pomocy społecznej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem art. 62 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.s.", nie zawiera jak wskazuje autor skargi kasacyjnej "ust. 2c" oraz "ust. 2f", a art. 64 składa się z 7 punktów. Nieprecyzyjne wskazanie podstawy kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w istocie ustosunkowanie się do zarzutów w tym zakresie. Ponadto skarżący kasacyjnie powiązał naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., podczas gdy podstawą prawną zaskarżonego wyroku oddalającego skargę był art. 151 P.p.s.a., nie zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., a jako postać naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej wskazano ich "błędne zastosowanie na skutek nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wadliwe określenie wysokości opłaty obciążającej zobowiązanego" oraz "pominięcie przy kontroli zaskarżonych decyzji okoliczności stanowiących o tym, że P. K. w związku z formułowanymi w swoich pismach stwierdzeniami, że nie będzie płacił za pobyt obcej dla niego osoby, uzasadniając powody tego, zawarł wniosek o zwolnienie od tej opłaty podlegający rozpoznaniu w postępowaniu o ustalenie odpłatności za pobyt w DPS określony w art. 64 ustawy o pomocy społecznej". Niedopuszczalne jest natomiast zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można bowiem skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Z tych względów zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nawet w sytuacji prawidłowego sformułowania zarzutów w tym zakresie nie było możliwe ich uwzględnienie. Należy mieć przy bowiem na uwadze, że art. 61 ust. 2 u.p.s. stanowi, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą pkt 2 małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2. Pkt 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium; b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Z kolei zgodnie z art. 103 ust. 2 u.p.s., Kierownik ośrodka pomocy społecznej albo dyrektor centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 2e u.p.s., w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Wysokość opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, o której mowa w ust. 2e, ustala się proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia (art. 61 ust. 2f). Powołane przepisy określają zatem krąg osób, które są zobowiązane do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oraz ustanawiają tryby ustalania opłat: umowny i decyzyjny. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie jest wnukiem osoby przebywającej w domu pomocy społecznej (art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s.), a ponadto odmówił zawarcia umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. oraz nie wyraził zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. P. K., któremu doręczono w dniu 14 kwietnia 2023 r. propozycję umowy ustalającej wysokość i zasady pokrywania części kosztów pobytu osoby przebywającej w domu pomocy społecznej i przesłano wzór umowy ustalającej wysokość opłaty ponoszonej za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej nie odesłał jej podpisanego egzemplarza organowi, a w piśmie z dnia 21 kwietnia jednoznacznie oświadczył, że nie wyraża zgody na ponoszenie kosztów utrzymania J. K. w domu pomocy społecznej i nie podpisze umowy dotyczącej ponoszenia tych opłat. Stąd też organ gminy właściwej, tj. Prezydent Miasta Kutno na podstawie art. 61 ust. 2e i 2f u.p.s. ustalił w drodze decyzji wysokość opłaty za pobyt babci skarżącego w domu pomocy społecznej proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Przedstawione powyżej zasady, tryby ustalania opłat za pobyt w domu pomocy społecznej nie zostały zatem naruszone. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. Zauważyć trzeba, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką sytuacją nie mamy jednakże do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie bowiem podzielił stanowisko organów i uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. W sprawie prawidłowo przyjęto, że skarżący odmówił zawarcia umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. oraz nie wyraził zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, właściwie ustalono koszt miesięcznego pobytu osoby przebywającej w domu pomocy społecznej, wyjaśniono sposób wyliczenia i wysokość opłaty żądanej od skarżącego, których to ustaleń skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalono także krąg osób zobowiązanych do ponoszenia częściowych kosztów utrzymania J. K. w domu pomocy społecznej. Jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach skarżący, jako zstępny jest, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., jedną z osób zobowiązanych do ponoszenia kosztów pobytu babci w domu pomocy społecznej. P. K. jest wnukiem J. K., która ma również dzieci: D. O., B. Z. i D. K. oraz wnuki: E. C., W. K., P. C. i M. C. Dzieci J. K. oraz dwoje wnucząt W. K. i P. C. nie kwalifikują się do ponoszenia odpłatności, gdyż ich dochód nie przekracza 300% kryterium dochodowego. Wobec pozostałych wnucząt E. C. oraz M. C. prowadzone było postępowanie zmierzające do ustalenia opłaty. Należy mieć przy tym na uwadze, że decyzją z dnia 17 marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach uchyliło wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta Kutno z dnia 17 stycznia 2023 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt J. K. w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że obowiązkiem organu I instancji jest odniesienie się do okoliczności powoływanych przez P. K. w odwołaniu a związanych z faktyczną liczbą osób zobowiązanych do ponoszenia opłat. Ponownie rozstrzygając sprawę Prezydent Miasta Kutno wyjaśnił szczegółowo zasady obciążania opłatą wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. osób, uznając za zasadne wszczęcie postępowania wobec skarżącego i innych zstępnych J. K., tj. D. O., B. Z., D. K., E. C., W. K., P. C. i M. C. Z wyjaśnień Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kutnie udzielonych Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Skierniewicach przy piśmie z dnia 19 czerwca 2023 r. w postępowaniu zostały ustalone wszystkie osoby zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt J. K. w domu pomocy społecznej, a krąg osób zobowiązanych ustalony na podstawie wniosków udostępnionych przez Urząd Miasta Kutno Wydział Spraw Obywatelskich. Powyższe ustalenia znajdują także potwierdzenie w innym postępowaniu toczącym się w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt J. K. w domu pomocy społecznej. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta Kutno z dnia 24 maja 2023 r., na podstawie której zobowiązano E. C. do ponoszenia opłat z tytułu pobytu babci w domu pomocy społecznej w sprawie tej został ustalony ten sam krąg osób zobowiązanych do wniesienia ww. opłat. Należy podkreślić, że istotnie, organy administracji są zobowiązane do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., jednakże organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony. Skarżący kasacyjnie nie poparł zarzutu naruszenia przepisów postępowania stosownym materiałem dowodowym, mogącym w sposób odmienny ukształtować stan faktyczny sprawy w zakresie większej ilości osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty. Zarzut naruszenia powołanych przepisów nie może natomiast polegać na pomijaniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy i zaprzeczaniu ustaleniom organów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. oraz w zw. z art. 62 K.p.a. wyjaśnić trzeba, że ustawa o pomocy społecznej nie nakazuje ustalenia obowiązku wszystkich zobowiązanych w jednym postępowaniu i w jednej decyzji, nie formułuje tzw. współuczestnictwa materialnego. Obowiązku takiego nie nakładają także przepisy postępowania administracyjnego, a możliwość współuczestnictwa formalnego przewidziana w art. 62 K.p.a. uzależniona jest od tożsamego stanu faktycznego wszystkich stron. Połączenie kilku spraw dotyczących odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej do jednego postępowania jest zapewne rozwiązaniem proceduralnym zasługującym na uwagę, lecz o jego zastosowaniu lub pominięciu decydować powinny okoliczności faktyczne odnoszące się do każdej strony wpływające w sposób tożsamy lub różny na zakres indywidualnych praw bądź obowiązków wyznaczonych prawem. W sytuacji, gdy ustalenie odpłatności zależy od poziomu dochodów określonych w art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, możliwości wnoszenia opłat także przez inne osoby niż zobowiązane ustawowo, a także możliwości zawarcia umowy, o jakiej stanowi art. 103 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, nie można mówić o relewantności przesłanek faktycznych ustalenia obowiązku płatniczego nakazującej prowadzenie jednego postępowania w sprawie z udziałem wielu stron, ani też o konieczności połączenia kilku spraw w jednym postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt I OSK 1832/21, z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2233/22, z dnia 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1378/22 oraz z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1375/22). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącego kasacyjnie, że obowiązkiem organów było dokonanie oceny czy w sprawie zachodzi współuczestnictwo pomiędzy zstępnymi zobowiązanymi do uiszczania opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, a tym samym nieprawidłowo zaniechano ustalenia stanu faktycznego w zakresie majątku i stosunków wszystkich zobowiązanych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.