I OSK 1490/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M., E.L. i M.M.1 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1440/23 w sprawie ze skargi M.M., E.L. i M.M.1 na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 maja 2023 r., nr SZ.rn.625.49.2021 w przedmiocie reformy rolnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1440/23, oddalił skargę M.M., E.L. i M.M1. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2023 r., nr SZ.rn.625.49.2021, orzekającą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., o uchyleniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z 5 marca 2021 r., nr SN-IV.7515.38.2019.13 w całości i uznaniu, że nieruchomość ziemska, dla której Sąd Powiatowy w Poznaniu prowadził księgi wieczyste [...] tom III karta 55 i [...] tom I karta 12 podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1945 r. Nr 3, poz. 13), dalej – dekret/dekret PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej/ dekret PKWN o reformie rolnej/dekret o reformie rolnej/ dekret z dnia 6 września 1944 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli M.M., E.L. i M.M1. (dalej – skarżący kasacyjnie, skarżący), zastępowani przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w części, tj. w części oddalającej skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2023r., nr SZ.rn.625.49.2021, uchylającą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 5 marca 2021 r., nr SN-IV.7515.38.2019.13, w zakresie działki ewidencyjnej nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] - dawny dwór oraz parcel o numerach B i C, karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (pkt 1 decyzji Wojewody Wielkopolskiego) oraz orzekającej przez tegoż Ministra, iż nieruchomości te – działki ewidencyjne nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] - dawny dwór oraz parcel o numerach B i C, karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (jako wchodzące w skład majątku [...]), podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej – p.p.s.a., zarzucili zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na: a) braku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do jej prawidłowego załatwienia oraz uwzględnieniu wyłącznie interesu strony przeciwnej, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż zespół dworsko-parkowy wchodzący w skład majątku ziemskiego "[...]" podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o reformie rolnej, jako że pozostawał w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią majątku ziemskiego o charakterze rolniczym; b) braku przeprowadzenia wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, iż przedmiotowy majątek stanowi nieruchomość ziemską o charakterze rolniczym, podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż zespół dworsko - parkowy wchodzący w skład majątku ziemskiego "[...]" nie pozostawał w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią majątku ziemskiego o charakterze rolniczym, w związku z czym nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o reformie rolnej; c) przez błędne uznanie za prawidłową dokonaną przez Ministra ocenę zeznań świadka I.S. jako niewiarygodnych w porównaniu do zgromadzonych materiałów archiwalnych, podczas gdy zeznania i szkice orientacyjne sporządzone przez świadka I.S. są szczegółowe i spójne z dokumentami z innych źródeł i nie ma powodów, dla których można im odmówić wiarygodności; d) przez błędne uznanie za istotne i przesądzające o związku funkcjonalnym dworu z resztą majątku ziemskiego okoliczności braku udziału rządcy w zarządzaniu majątkiem, przygotowania rolniczego właściciela, uczestniczenia właściciela bez udziału rządcy w oględzinach majątku przeprowadzonych w sierpniu 1939 r. przez biegłego K.M., podczas gdy okoliczności te w żaden sposób nie dowodzą, iż zarząd nad majątkiem ziemskim sprawowany był bezpośrednio z dworu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie normy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w sytuacji, gdy skarga na zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi była w części, dotyczącej działki ewidencyjnej nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] - dawny dwór oraz parcel o numerach B i 2C karta 15, obręb [...] jest uzasadniona i decyzja w tym zakresie winna zostać uchylona. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o reformie rolnej poprzez błędną wykładnię, która doprowadziła do błędnego uznania, iż działka ewidencyjna nr A, tj. budynek mieszkalny przy ul. [...] (dawny dwór), obręb [...] oraz parcele B i C, oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., obręb [...] - obejmujące obszar dawnego parku dworskiego stanowiły nieruchomości ziemskie i podpadały pod przepisy art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z uwagi na ich związek funkcjonalny z częścią produkcyjną majątku [...]; - art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN o reformie rolnej poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą nieprawidłową interpretacją pojęcia "związku funkcjonalnego" w okolicznościach niniejszej sprawy, podczas gdy zespół parkowo dworski przy ul. [...] oraz parcele B i C nie pozostawały w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią majątku ziemskiego, a co za tym idzie nieruchomości te nie podlegały pod regulację dekretu, a ich przejęcie nie było zgodne z przepisami. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, wnieśli o - uchylenie w części zaskarżonego wyroku, tj. w części oddalającej skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2023 r., nr SZ.rn.625.49.2021, uchylającą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 5 marca 2021 r., nr SN-IV.7515.38.2019.13, w zakresie działki ewidencyjnej nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] – dawny dwór oraz parcel o numerach B i C, karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (pkt 1 decyzji Wojewody Wielkopolskiego) oraz orzekającej przez tegoż Ministra, iż nieruchomości te – działki ewidencyjne nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] – dawny dwór oraz parcel o numerach B i 2C karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (jako wchodzące w skład majątku [...]), podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o reformie rolnej i rozpoznanie skargi w tej części; ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w części oddalającej skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2023 r., nr SZ.rn.625.49.2021, uchylającą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 5 marca 2021 r., nr SN-IV.7515.38.2019.13, w zakresie działki ewidencyjnej nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] – dawny dwór oraz parcel o numerach B i C, karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (pkt 1 decyzji Wojewody Wielkopolskiego) oraz orzekającej przez tegoż Ministra, iż nieruchomości te – działki ewidencyjne nr S, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] – dawny dwór oraz parcel o numerach B i 2C karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (jako wchodzące w skład majątku [...]), podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o reformie rolnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2) uchylenie na podstawie art. 179a p.p.s.a. w części zaskarżonego wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie autokontroli, 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Miasto Poznań, zastępowane przez radcę prawnego, wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, albowiem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Uczestnik postępowania oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony postępowania nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W tej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna ogranicza się do zaskarżenia wyroku Sądu I instancji jedynie w tej części w jakiej oddala skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2023 r. uchylającą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 5 marca 2021 r. w zakresie jej pkt 1 oraz orzekającą, iż nieruchomości, tj. działka nr A, arkusz mapy 29, obręb [...], gm. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] - dawny dwór oraz parcele o numerach B i C, karta 15, obręb [...], gm. [...], oznaczone na ewidencyjnej mapie katastralnej z 1950 r., (jako wchodzące w skład majątku [...]) – podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy wyżej opisana nieruchomość stanowiąca działkę nr A, na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] - dawny dwór oraz parcele o numerach B i C (jako wchodzące w skład majątku [...]) - podpadała pod działanie przepisów dekretu PKWN o reformie rolnej. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wejście w życie tego dekretu skutkowało przejęciem z mocy prawa z dniem 13 września 1944 r. na rzecz Państwa prawa własności nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b-e. Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmowane jest, że dekret PKWN o reformie rolnej (uwzględniając także dekret z dnia 17 stycznia 1945 r.) dotyczył nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym i tylko te nieruchomości, jeśli spełniały inne jeszcze warunki określone w dekrecie, przeszły na własność Państwa z dniem 13 września 1944 r. Na przestrzeni lat ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą na cele reformy rolnej przepisom dekretu PKWN podlegały nie tylko nieruchomości o charakterze rolnym, ale także towarzyszące im części majątku ziemskiego, o ile pozostawały z rolniczą częścią majątku ziemskiego w związku funkcjonalnym. Oznacza to, że z dniem wejścia w życie dekretu PKWN, czyli 13 września 1944 r., z mocy prawa przeszły na własność Państwa nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym, zaś nieruchomości ziemskie, które nie miały charakteru rolniczego, przechodziły na własność Państwa na podstawie dekretu tylko wtedy gdy pozostawały w związku funkcjonalnym z nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym. Pojęcie związku funkcjonalnego, jako warunku objęcia nieruchomości ziemskich (pałac, dwór), nie posiada definicji legalnej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się w odniesieniu do nieruchomości ziemskich zabudowanych pałacem albo dworem, że zasadnicze znaczenie ma istnienie związku funkcjonalnego z gospodarstwem rolnym, jako warunku koniecznego dla stwierdzenia, że teren związany z rezydencją właściciela nieruchomości ziemskiej przeszedł na rzecz Państwa w myśl dekretu. Innymi słowy konieczne jest badanie istnienia związku funkcjonalnego pomiędzy pałacem albo dworem a resztą nieruchomości jako warunku podpadania tego zespołu pałacowo-parkowego, czy też dworsko-parkowego, pod działanie dekretu. W orzecznictwie podkreśla się również, że związek funkcjonalny zachodzi wtedy gdy nie jest możliwe prawidłowe funkcjonowanie gospodarstwa rolnego bez części rezydencjalnej i odwrotne. Dla wykazania istnienia związku funkcjonalnego nie mają znaczenia powiązania podmiotowe, finansowe i terytorialne. W orzecznictwie ugruntowane jest przy tym stanowisko, że dla istnienia związku funkcjonalnego istotne jest m. in. miejsce zamieszkiwania rządcy, to jest czy zamieszkiwał on na terenie części rezydencjalnej, czy też poza nią, a także miejsce gdzie miał swoje biuro (przyjmował interesantów), ewentualnie czy w części mieszkalnej dworu znajdowało się biuro, z którego sprawowany był stały zarząd przez rządcę lub właściciela majątku nad pracami wykonywanymi w części rolniczej (gospodarczej). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko Ministra, że zespół dworsko-parkowy wchodzący w skład majątku ziemskiego [...], w którym znajdował się dwór położony na działce nr A oraz park zlokalizowany na działkach B i C, był funkcjonalnie związany z pozostałą częścią rolniczą majątku ziemskiego [...], dlatego też podpadał on pod działanie przepisów dekretu PKWN o reformie rolnej i przejęciu z mocy prawa na rzecz Państwa. Wobec tego stwierdzić należy, że zarówno Sąd I instancji, jak i organ odwoławczy, dokonały prawidłowej wykładnia art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51). W niniejszej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra, że zgromadzone w sprawie dowody przemawiają za tym, że pomiędzy nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym, a zespołem dworsko-parkowym istniał nierozerwalny związek funkcjonalny. W oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody Sąd I instancji słusznie przyjął za organem odwoławczym, że część dworsko-parkowa służyła zarówno celom mieszkalnym, jak i stanowiła centrum zarządzania całym majątkiem. Z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że majątkiem [...] zarządzał samodzielnie jego właściciel M.M. Posiadał on odpowiednie przygotowanie zawodowe do samodzielnego administrowania swoim majątkiem, jako że miał wykształcenie rolnicze, był agronomem. Ukończył Państwową Szkołę Rolniczą w [...], którą później kierował jako inspektor. Mając tego rodzaju wykształcenie nie potrzebował zatrudniać rządcy w swoim majątku, tym bardziej, że z powodu problemów finansowych wywołanych kryzysem agrarnym, a także długów oraz rozliczeń spadkowych z rodziną, nie był w stanie zatrudnić nie tylko rządcy, ale również administratora i księgowego (buchaltera) do prowadzenia i kierowania swoim majątkiem. Dlatego też sam kierował majątkiem, prowadził księgowość i rozliczał się ryczałtowo. Z kolei z opinii szacunkowej sporządzonej 22 sierpnia 1939 r. przez biegłego K.M. wynika, że poza domem mieszkalnym z przybudówką w majątku brak było jakiegokolwiek osobnego budynku rządcówki (oficyny, biura). Natomiast analiza "księgi adresowej gospodarstw rolnych" w powiązaniu z analizą "spisu abonentów sieci telefonicznych" z 1936 r. i 1938 r. wskazuje na to, że skoro dla majątku [...] przewidziany był jeden numer telefoniczny, to biuro majątku urządzone było w domu jego właściciela przy ul. [...]. Z powyższych ustaleń organu II instancji wynika, że właściciel majątku zarządzał majątkiem z biura znajdującego się w budynku dworu, a nie jak twierdzi w swoim zeznaniu świadek I.S., że biuro było w osobnym budynku na prawo od wejścia do dworu – gajówce. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji, a wcześniej organ odwoławczy, uznały za niewiarygodne zeznania świadka I.S., z tego powodu, że w chwili składania zeznania miała już 91 lat, stąd też pewne fakty, szczegóły, okoliczności dotyczące majątku, a zwłaszcza co do tego, w którym budynku znajdowało się biuro właściciela kierującego majątkiem, mogły ulec zatarciu, zapomnieniu, zniekształceniu co do istniejącego ówcześnie stanu rzeczywistego. Zarówno organom administracji, jak i następcom prawnym dawnego właściciela, nie udało się odnaleźć żadnego dowodu na potwierdzenie tego, że biuro znajdowało się w gajówce jak zeznała świadek. Zważyć należy, iż pomiędzy datą przesłuchania w charakterze świadka a wrześniem 1939 r. upłynęło ponad 80 lat, natomiast świadek urodzona w 1928 r. była we wrześniu 1939 jedenastoletnim dzieckiem. Taki duży upływ czasu, jak i wiek świadka, niewątpliwie ma istotny wpływ na ocenę wiarygodności jej zeznań, a zwłaszcza wtedy gdy nie ma innych dowodów na wykazanie prawdziwości jej zeznań, jak to ma miejsce w tej sprawie. W tym warunkach nie można odmówić racji organowi odwoławczemu, że zeznania tego świadka nie można uznać za w pełni wiarygodne w sytuacji gdy brak jest możliwości odniesienia ich do jakichkolwiek innych dowodów w tym zakresie. Nie można pominąć również tego, że świadek I.S., mimo tego, że była siostrzenicą właściciela majątku, nie mogła jako dziecko często przebywać w gościnie we dworze w [...] z powodu sporów rodzinnych na tle spadkowym. Tym samym trudno uznać za wiarygodne jej zeznania odnośnie dzieci właściciela majątku co do miejsca ich ulokowania we dworze, jak również co do położenia poszczególnych pomieszczeń w budynku dworu na każdej z dwóch jego kondygnacji. Na ocenę wiarygodności zeznań I.S. niewątpliwie wpływ ma również pomylenie ogrodnika z gajowym, gdyż ten ostatni nie mógł być zatrudniony w majątku, skoro powierzchnia lasu w majątku wynosiła zaledwie jeden hektar i nie była prowadzona żadna gospodarka leśna i nie dysponowano inwentarzem leśnym. Na tą ocenę wpływa również to, że świadek zeznając wskazała na położenie na prawo od wejścia do dworu osobnego budynku (oficyna), w którym miało się mieścić biuro majątku, tymczasem taka oficyna znajdowała się w innym majątku [...]. Zgodzić należy się z Ministrem, że trudno uznać, aby właściciel blisko dwustuhektarowego majątku [...] miał biuro, z którego zarządzał całym majątkiem i przyjmował interesantów, w budynku (czworaki), w którym – jak twierdzi świadek – mieszkali pokojówka i gajowy, a także mieścił się wielki magiel. Mając powyższe rozważania na względzie należy zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w pkt 2 tiret 1 i 2 petitum skargi uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone bardzo wnikliwie z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Dokonana zaś ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań świadka I.S., nastąpiła w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Jak przy tym stwierdził Sąd I instancji w sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy, a jego wszechstronna ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.