I OSK 1372/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 838/19 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 października 2018 r. nr 4465/2018 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 838/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 października 2018 r. nr 4465/2018 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (k. 79, 101-115 akt I SA/Wa 838/19). Skargę kasacyjną wywiódł M.J. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r. pr. E.R., zaskarżając wyrok I SA/Wa 838/19 w całości, zrzucając wyrokowi naruszenie: I. prawa materialnego przez usankcjonowanie przez Sąd błędnej wykładni: 1. art. 124 ust. 1 w zw. z art. 6 "ust." 2 [winno być "pkt" - oczywista omyłka Autora skargi kasacyjnej - art. 6 ugn dzieli się na punkty, nie zaś ustępy, uw. NSA] i art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz.U. z "2020 r. poz. 1990 ze zm.", dalej ugn), dokonanej przez organ, polegającej na przyjęciu, że wniosek inwestora dotyczy inwestycji o charakterze publicznym, w przypadku gdy w przedmiotowej sprawie [...] Sp. z o.o. (dalej inwestor lub Spółka) zmierza wyłącznie do odpłatnego podłączenia nowego indywidualnego odbiorcy i osiągania komercyjnego celu gospodarczego; 2. art. 124 ust. 1 [ugn] w zw. z § 23 pkt 3 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2003 r. nr XXIII/392/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru [...] w rejonie ul. B. (dalej Plan), dokonanej przez organ, polegającej na utrzymaniu w mocy decyzji, mimo wadliwego przyjęcia, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przepisy miejscowego planu nie pozwalają na dokonywanie inwestycji polegających na budowie linii kablowych średniego napięcia - a taka linia miała być przedmiotem wnioskowanej inwestycji; 3. i stosowania art. 124 ust. 1 ugn dokonanych przez organ, polegających na: a. nieuprawnionym przyjęciu, że przepis ten dopuszcza określenie zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości przez odesłanie do treści innych aktów prawnych lub decyzji; b. usankcjonowania zaniechania przez organ ustalenia w decyzji zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości, podczas gdy zakres ograniczenia winien być ściśle wskazany w samej decyzji, zaś okres w jakim następuje korzystanie jest istotnym jej elementem; c. usankcjonowania zaniechania przez organ ustalenia w decyzji alternatywnych wariantów trasy przebiegu linii kablowej; braku oceny szkód wynikających ustalonego decyzją przebiegu linii kablowej; braku oceny zmniejszenia wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych i wybór wariantu szczególnie uciążliwego dla skarżącego, mimo możliwości innego wariantu - przeprowadzenia linii kablowej na słupach wzdłuż ul. B.; 4. art. 124 ust. 3 ugn dokonanej przez organ, polegającej na przyjęciu, że doszło do spełnienia ustawowego obowiązku poczynienia z właścicielem rokowań, podczas gdy: a. czynności podejmowane przez inwestora dotyczyły innego stanu faktycznego - uregulowania stanu prawnego urządzeń inwestora znajdujących się na nieruchomości skarżącego bezumownie, a nie planowanej inwestycji objętej wnioskiem, w konsekwencji czego stwierdzić należy, że rokowań w niniejszej sprawie nie przeprowadzono, a przedłożone przez inwestora dokumenty dowodzą jedynie pozorności dokonanych czynności; b. w sposób niedostateczny wyjaśniono prawidłowość przeprowadzonych rokowań, gdyż przedmiotem przeprowadzonych czynności nie było uzyskanie zgody na czasowe zajęcie nieruchomości, pozostawienie na niej wybudowanych urządzeń przewodów i związanych z tym zezwoleń na korzystanie z nieruchomości w celu usunięcia awarii i konserwacji tych urządzeń i przewodów, kwestii szkód powstałych w związku z przeprowadzonymi pracami i ograniczeniami związanymi z korzystaniem z nieruchomości w toku eksploatacji urządzeń i przewodów; c. w sposób nieuprawniony przyjęto, że inwestor przeprowadził rokowania ze skarżącym w sytuacji gdy jedyne spotkanie jakie odbyło się między stronami dotyczyło wykonania wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z 10 lipca 2007 r. sygn. akt I C 2923/06 (dalej wyrok I C 2923/06), dotyczącego nakazania inwestorowi usunięcia linii napowietrznej średniego napięcia z nieruchomości skarżącego, a nie rokowań w niniejszej sprawie; 5. i stosowania art. 124 ust. 4 w zw. z art. 119 ust. 1 ugn, dokonanej przez organ, polegającej na: a. utrzymaniu w mocy decyzji, w której zaniechano określenia terminu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy stanowi to obligatoryjny element decyzji opartej na powołanym przepisie; b. braku szczegółowego wyjaśnienia zasadności przyjętego przebiegu linii energetycznej, jej lokalizacji i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; II. przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 [pkt 1] lit. c i art. 151 ppsa i tym samym usankcjonowanie naruszenia przez organ przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z "2020 r. poz. 256 ze zm.", dalej kpa), polegające na naruszeniu przez organ zasady zaufania do organów administracji publicznej, przejawiając[e] się brakiem przeprowadzenia: a. postępowania w sposób uwzględniający interesy wszystkich stron postępowania i faworyzowaniu inwestora, w tym przez uznanie wszystkich twierdzeń inwestora za prawdziwe i nieuwzględnieniu stanowiska skarżącego i zignorowaniu okoliczności, zgodnie z którymi kwestia korzystania z dotychczasowej infrastruktury nie została uregulowana, wskutek czego doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP; b. rozprawy administracyjnej w celu ustalenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do rokowań, a rokowania na które powołuje się inwestor były dokonane w innej sprawie toczącej się między stronami, wskutek czego doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP; 2. art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, polegającego na: a. nieuprawnionym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zaniechano dogłębnej analizy sprawy w poszanowaniu praw podmiotowych strony postępowania i zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, podczas gdy zaniechano: A. ustalenia zakresu i rodzajów ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego; B. ustalenia dokładnego okresu w jakim będą prowadzone prace na nieruchomości skarżącego i czasu na jaki zostanie ograniczone korzystanie z nieruchomości - co jest elementarnym wykroczeniem poza dyspozycję przepisów; C. ustalenia możliwych do wystąpienia szkód na przedmiotowej nieruchomości i osób potencjalnie odpowiedzialnych za naprawienie takich szkód; D. ustalenia powierzchni gruntu podlegającej zmianom w związku z pracami budowlanymi (drogi dojazdowe, miejsce składowania elementów konstrukcji, miejsca posadowienia maszyn i urządzeń w okresie budowy; zieleń konieczna do usunięcia), w czego konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o niepełny materiał dowodowy i ograniczenia korzystania z nieruchomości o bliżej nieokreślonej powierzchni; E. prowadzenia rozprawy administracyjnej w celu ustalenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do przeprowadzenia rokowań; b. pominięciu i braku odniesienia się przez organ do prawomocnego wyroku I C 2923/06, dotyczącego nakazania inwestorowi usunięcia linii napowietrznej średniego napięcia z nieruchomości skarżącego i bezkrytycznego przyjęcia stanowiska inwestora - w miejsce sentencji tego orzeczenia; 3. art. 7 i 8 kpa, polegającego na poczynieniu wadliwych ustaleń faktycznych, gdyż urządzenia (napowietrzna linia energetyczna i stacja transformatorowa) należące do inwestora i znajdujące się na nieruchomości skarżącego nie mają uregulowanego stanu prawnego; 4. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, polegającego na niewyjaśnieniu jakie znaczenie dla możliwości realizacji w przyszłości inwestycji na działce nr ew. [...] będzie miało wybudowanie nowej podziemnej linii energetycznej; 5. art. 77, 78, 80 i art. 84 kpa, polegającego na: a. niewyjaśnieniu czy wskazany we wniosku przebieg linii kablowej średniego napięcia nie koliduje z istniejącą infrastrukturą, tj. budowle, kanalizacja; braku oceny uciążliwości przebiegu trasy linii kablowej i wariantów trasy; nieokreśleniu rodzaju i charakteru całej inwestycji; b. niedostatecznym wyjaśnieniu opisu nieruchomości, na której ma być prowadzona wnioskowana inwestycja i przyjęcie jej jako zachwaszczonego terenu, gdy w rzeczywistości jest to część nieruchomości o przeznaczeniu przemysłowym, w bezpośrednim sąsiedztwie placu pokazowego dla maszyn budowlanych i hangaru skarżącego, w których są one garażowane - co sprawia, że przyjęto stan nieruchomości jako bezużyteczny - co jest niezgodne zarówno z rzeczywistym stanem faktycznym, jak i przeznaczeniem nieruchomości, na której ma być posadowiona planowana inwestycja; 6. art. 107 § 3 kpa polegającego na nieuprawnionym przyjęciu, że organ w sposób kompletny i prawidłowy uzasadnił decyzję, podczas gdy: a. w uzasadnieniu nie wskazano przyczyn, z powodu których odmówiono przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu ustalenia nieprawidłowości w prowadzeniu rokowań; b. art. 7, art. 77 kpa, polegającego na: a. nieuprawnionym zaniechaniu wszechstronnego rozważenia przez organ interesu skarżącego i arbitralnym przyjęciu w całości stanowiska inwestora w sprawie; b. zaniechaniu dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, a bezkrytycznym przyjęciu stanowiska inwestora co do realizowania inwestycji celu publicznego i przeprowadzenia rokowań; 8. art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa, polegającego na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia decyzji, pozbawionym analizy uciążliwości planowanej inwestycji dla skarżącego. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie, w przypadku stwierdzenia braku naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; zasądzenie na rzecz skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skargę kasacyjną szeroko uzasadniono (k. 123-135 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyroki NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Zarzuty naruszenia: "art. 77 kpa", "art. 78 kpa", "art. 112 ugn", "art. 32 Konstytucji RP" nie zostały postawione dostatecznie starannie. Art. 77 kpa dzieli się na 4 paragrafy; art. 78 kpa dzieli się na 2 paragrafy; art. 112 ugn dzieli się na 4 ustępy a art. 32 Konstytucji RP składa się z 2 ustępów, każdy z nich o różnej treści normatywnej. Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, naruszenia którego paragrafu art. 77 bądź art. 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zm. z 2018 r. poz. 149, 650, 1544, 1629 (dalej kpa) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej nowelizacja kwietniowa), ani którego ustępu art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z "2020 r. poz. 1990 ze zm." [winno być "2018 r. poz. 121, zm. poz. 50, 650, 1000, 1089, 1496, 1693, 1669, 1716", tempus regit actum - uw. NSA]) bądź art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP) się dopatruje. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzuty naruszenia "art. 77 kpa", "art. 78 kpa", "art. 112 ugn", "art. 32 Konstytucji RP", nie nadawały się do rozpoznania. Zarzut naruszenia art. 6 pkt 2 ugn, z uwagi na oczywistą omyłkę, podlegał rozpoznaniu. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy są zarzuty błędnej wykładni art. 124 ust. 1 i 3 ugn, bowiem rozstrzygnięcie tych zagadnień warunkuje rozstrzygnięcie pozostałych zarzutów. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa) stanowią w istocie funkcję zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego determinowała ocenę zarzutów procesowych. Zarzuty błędnej wykładni art. 124 ust. 1 ugn, wskazanego jako wzorzec kontroli samoistnie, jak i w związku z art. 6 pkt 2 ugn oraz w zw. z § 23 pkt 3 Planu, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nietrafnie Autor skargi kasacyjnej podnosi, że wniosek inwestora nie dotyczy inwestycji o charakterze publicznym, bowiem "powodem poczynienia przedsięwzięcia jest wyłącznie odpłatne podłączenie nowego indywidualnego odbiorcy i osiągnięcie celu komercyjnego". Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: [...] budowa i utrzymywanie [...] przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji [...] energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń [...] (art. 6 pkt 2 ugn). Sąd I instancji trafnie aprobował pogląd organów obu instancji, że budowa linii kablowej średniego napięcia (15 kV) stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją [...] energii, [...] jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w [...] energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji - Dz.U. z 2018 r. poz. 755, zm. poz. 685, 1000, 1356, 1637, dalej Prawo energetyczne lub pe). Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją [...] energii jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą [...] energii, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji [...] energii, na zasadach i w zakresie określonym w ustawie; świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji [...] energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług (ust. 2). [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (wnioskodawca), w dacie wydania zaskarżonej decyzji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., jest przedsiębiorstwem energetycznym, o których mowa w art. 3 pkt 12 lit. a pe, jako przedmiot działalności w informacji KRS wskazano: dystrybucja energii elektrycznej, przesyłanie energii elektrycznej, dystrybucja i sprzedaż energii elektrycznej [k. 27-31 akt sądowych]. Przy analizie art. 124 ust. 1 i 3 ugn należy sięgać do uregulowań Prawa energetycznego w zakresie obowiązków przedsiębiorstw energetycznych i sposobu realizacji tych obowiązków. Możliwość przewidziana w art. 124 ust. 1 i 3 ugn stanowi jedynie narzędzie do ich wypełniania, zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 pe. Zgodnie z art. 9c ust. 2 pkt 1 i 3 pe ma być zagwarantowane "bezpieczeństwo oraz niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego". Obowiązek [z art. 4 ust. 1 pe] ma charakter publicznoprawny w tym znaczeniu, że zostaje nałożony w interesie publicznym, celem zapewnienia odpowiednich warunków do stałego zaspokajania przez przedsiębiorstwa energetyczne podstawowych potrzeb społecznych, do których należy zaopatrzenie w energię elektryczną. Obowiązek ten jest konieczny do zapewnienia realizacji celów Prawa energetycznego oraz funkcjonowania systemu energetycznego (wyrok SN z 17.2. 2011 r. III SK 36/10, OSNP 2012/7-8/108, dalej wyrok III SK 36/10, aprobowany przez Z. Murasa, R. Trypens, A. Faleckiego i M. Mordwę w: red. M. Swora, Z. Muras, Prawo energetyczne. T. I. Komentarz do art. 1-11s, Wolters Kluwer 2012, s. 482, uw. 10). Art. 4 ust. 1 pe dotyczy przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją [...] energii, magazynowaniem energii [...]. Definicja przedsiębiorstwa energetycznego znajduje się w art. 3 pkt 12 lit. a pe, przesyłania w art. 3 pkt 4 pe, dystrybucji w art. 3 pkt 5 pe, sprzedaży w art. 3 pkt 6a pe, energii w art. 3 pkt 1 pe [...] sieci w art. 3 pkt 11 pe, odbiorcy w art. 3 pkt 13 pe. [...] Wskazany w ust. 1 obowiązek dotyczy urządzeń, instalacji i sieci. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 10 pe nieutrzymywanie w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń podlega karze pieniężnej. [...] w art. 4 ust. 1 pe mowa o urządzeniach, instalacjach i sieciach, a w art. 56 ust. 1 pkt 10 pe o obiektach, instalacjach i urządzeniach. Jak podkreśla się w orzecznictwie należyte wykonywanie przez przedsiębiorstwa energetyczne obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 pe służy zapewnieniu sprawnego funkcjonowania gospodarki oraz zaspokajaniu podstawowych potrzeb społecznych, do których należy zaopatrzenie w energię oraz paliwa. Obowiązki te mają publicznoprawny charakter (wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 12.2.2019 r. XVII AmE 92/18, Lex 2747777; wyrok NSA z 5.9.2017 r. II OSK 3055/15, Lex 2360851; wyroki SN z: 17.2.2011 r. III SK 36/2010, Lex 1728395; III SK 36/10). [...] spoczywający na przedsiębiorstwie energetycznym obowiązek zapewnienia zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia [...] energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych, nie może być interpretowany jako bezwzględny i uprawniający do działania wbrew innym powszechnie obowiązującym przepisom gwarantującym m.in. ochronę prawa własności. Uprawnienia przedsiębiorstwa energetycznego określone w art. 4 ust. 1 pe muszą być wykonywane w granicach obowiązujących przepisów prawa i nie mogą naruszać interesu właścicieli nieruchomości, przez które przedsiębiorstwo energetyczne prowadzi instalacje energetyczne w celu zapewniania dostawy energii elektrycznej osobom drugim (wyrok NSA z 23.9.2011 r. II OSK 667/11, Lex 1069066). [...] Ingerencja w prawo własności osoby trzeciej musi następować zgodnie z przepisami prawa dotyczącymi ochrony własności. Art. 4 ust. 1 pe nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorstwa energetycznego za szkody powstałe w związku z koniecznością dokonywania napraw, konserwacji lub usunięcia awarii urządzeń, instalacji i sieci, znajdujących się nieruchomości osoby trzeciej, chyba że zaistnieją przewidziane przez prawo okoliczności zwalniające przedsiębiorstwo energetyczne z takiej odpowiedzialności. Podstawa uchylenia się od obowiązku zapłaty odszkodowania wynikać musi z wyraźnego przepisu. [...] art. 4 ust. 2 dotyczy przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją [...] energii [...] Art. 4 ust. 2 pe dotyczy wszystkich odbiorców (w rozumieniu art. 3 pkt 13), nie tylko np. odbiorców końcowych oraz przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą [...] energii. Art. 4 ust. 2 pe wyraża jedną z podstawowych zasad świadczenia usług sieciowych, obejmujących przesyłanie, dystrybucję i magazynowanie [...] energii, jaką jest prawo dostępu każdego zainteresowanego uczestnika rynku do istniejącej infrastruktury sieciowej, nie stanowiącej ich własności, na transparentnych i niedyskryminujących zasadach (tzw. zasada dostępu stron trzecich, ang. Third Party Access - TPA). Prawo to obejmuje możliwość wyboru dowolnego dostawcy [...] energii (w tym zakup [...] energii od wytwórcy), a także zmianę dotychczasowego sprzedawcy. Jak podkreśla się w doktrynie zasada ta stanowi instrument regulacji, pozwalający na ingerencję w przysługujące przedsiębiorstwu energetycznemu uprawnienia właścicielskie oraz w jego prawo do swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej (Z. Muras, R. Trypens, A. Falecki, M. Mordwa w: Prawo energetyczne. Komentarz, t. I, red. M. Swora, Z. Muras, Warszawa 2016). Wskazany w art. 4 ust. 2 pe obowiązek zapewnienia dostępu do infrastruktury energetycznej, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pe (podobnie jak w przypadku obowiązku, o którym mowa w art. 4c pe oraz 4e pe) ma publicznoprawny charakter. Zasada "równoprawnego traktowania" oznacza, że podmioty posiadające podobne cechy (przykładowo: należące do tej samej grupy taryfowej) powinny być traktowane w taki sam sposób, chyba że w konkretnych okolicznościach obiektywnie uzasadnione jest potraktowanie ich w odmienny sposób. Zgodnie z art. 4f ust. 1 pe świadczenie usług, o których mowa w art. 4 ust. 2 pe (a także wskazanych w art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1 pe) nie może obniżać niezawodności dostarczania i jakości [...] energii poniżej poziomu określonego w odrębnych przepisach oraz powodować niekorzystnej zmiany cen lub stawek opłat za dostarczane [...] energię i zakresu ich dostarczania odbiorcom przyłączonym do sieci, a także uniemożliwiać wywiązywanie się przez przedsiębiorstwa energetyczne z obowiązków w zakresie ochrony interesów odbiorców i ochrony środowiska. [...] Zwolnienie z obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1 pe ma charakter wyjątku od zasady i musi podlegać wykładni ścisłej, w tym w zakresie przesłanek stanowiących podstawę jego zastosowania - wyrok SOKiK z 16.8.2021 r. XVII AmE 333/19, Lex 3335118.[...] Zgodnie z art. 8 ust. 1 pe spory w zakresie odmowy zawarcia umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji [...] energii rozstrzyga Prezes URE na wniosek strony (Agata Kościuk, Prawo energetyczne. Komentarz, wyd. II, LEX/el 2023 do art. 4). Inwestor w kontrolowanej sprawie jest przedsiębiorstwem energetycznym, na którym ciążą wszystkie obowiązki wymienione w obu przywołanych Komentarzach do Prawa energetycznego i aprobowanych przez Komentatorów wyrokach. "Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły." (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - Dz.U. z 2018 r. poz. 646 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tempus regit actum - dalej pp). "Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna [...], wykonująca działalność gospodarczą." (art. 4 ust. 1 pp). W dacie złożenia wniosku (5 maja 2016 r.; k. 93-123 akt Prezydenta m.st. Warszawy - dalej Prezydent) obowiązywała ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r. poz. 584, zm. poz. 266, 875, 1272, 699, 978, 1149, 1644, 1268; z 2016 r. poz. 65, dalej usdg), która stanowiła: "Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły." (art. 2 usdg). "Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna [...] - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą." (art. 4 ust. 1 usdg). Obie te regulacje, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, zawierały normatywnie tę samą treść. Przedsiębiorstwo energetyczne ze swej istoty nie działa pro bono, musi prowadzić działalność odpłatnie, a jego działalność podlega nadzorowi Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W szczególności "Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją [...] energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, [...] jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania [...] energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci [...] jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy." (art. 7 ust. 1 pe). Z tych względów przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1 pp) w innych dziedzinach niż przedsiębiorstwo energetyczne, może np. odmówić zawarcia umowy o dostawę pizzy bądź naprawy samochodu, natomiast przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania (art. 4 ust. 1 i 2, art. 7 pe). Umowa o przyłączenie do sieci, mimo cywilnoprawnego charakteru, z uwagi na wyżej przedstawione regulacje, zasadniczo różni się od umów cywilnoprawnych, zawieranych przez innych przedsiębiorców, niż przedsiębiorstwa energetyczne. Wobec takiej regulacji nietrafnie skarżący podnosi, że "Inwestor nie jest operatorem publicznym, a swoją działalność wykonuje na zasadach odpłatnych, w określonym ustawą Prawo energetyczne zakresie. Tym samym doszło do sytuacji, w której inwestor zaniechał podania prawdziwej przyczyny dla budowy wnioskowanej linii, niejako zasłaniając się celem publicznym co nie jest prawdą." (k. 134 akapit przedostatni akt sądowych). Inwestor podejmując działania dla budowy linii kablowej średniego napięcia, realizował cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn i art. 4 ust. 1 i 2 pe. Przedsiębiorstwo energetyczne przez odpowiednią staranność w budowaniu, utrzymaniu urządzeń, obiektów i sieci winno podnosić standard obsługi odbiorców. W doktrynie trafnie wskazuje się, że biorąc pod uwagę polską specyfikę, należy zauważyć, że znacząca większość funkcjonującego majątku sieciowego powstała w okresie powszechnej elektryfikacji, a więc bez mała pół wieku temu. Upływ czasu jest tutaj bezwzględny. Znaczny stopień zużycia technicznego sieci niekorzystnie wpływa na możliwości przyłączania nowych podmiotów, zwiększanie strat sieciowych, a wręcz pogarsza bezpieczeństwo energetyczne kraju. Podejmowanie odpowiednich działań przez same przedsiębiorstwa sieciowe, jak i (pośrednio) przez regulatora jest koniecznością. Jeżeli bowiem takie urządzenia i sieci nie przeszły generalnej przebudowy lub znaczącej modernizacji (nie mówiąc już o konieczności cyklicznego ich monitorowania i konserwowania), to działanie takie (a w istocie niepodjęcie wystarczających działań) może stanowić podstawę odpowiedzialności przedsiębiorstw sieciowych za ich stan techniczny [...]. Celem podstawowym działania samych przedsiębiorstw elektroenergetycznych, jak i regulatora musi być wpływanie na poprawę jakości sieci i parametrów dostaw energii elektrycznej, na które składają się m.in. handlowe standardy jakości usług związanych z obsługą klienta, standardy ciągłości dostaw determinowane stanem systemu elektroenergetycznego oraz standardy jakości napięcia opisujące jakość dostarczanego produktu. Wszystkie te obszary podlegają dodatkowo wpływom zdarzeń (zjawisk) ekstremalnych, w tym również pogodowych, zatem wymagają szczególnej kontroli i troski. Istotne w określeniu jakości sieci są tzw. wskaźniki SAIDI, SAIFI i MAIFI (Z. Muras, R. Trypens, A. Falecki i M. Mordwa - op. cit., s. 477, uw. I.3, 4). Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne przez swoje zaniechania doprowadza do stanu, w którym prawdopodobieństwo wystąpienia awarii wzrasta ponad poziom, jaki powinien utrzymywać się przy zachowaniu należytej staranności, zastosowanie znajdują przepisy art. 56 ust. 1 pkt 10 pe (Z. Muras, R. Trypens, A. Falecki i M. Mordwa - op. cit., s. 477, uw. III.A 14). Do zadań operatorów systemów elektroenergetycznych w obszarze działań technicznych [należą działania] dotyczące eksploatacji sieci, a także prowadzenia remontów i konserwacji sieci (K. Smagel, R. Trypens, M. Mordwa, R. Gawin, A. Falecki i Z. Muras - op. cit., s. 1004, uw. IV.A 24). Wobec tego budowa linii kablowej objętej wnioskiem w sposób gwarantujący "bezpieczeństwo oraz niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego" (art. 9c ust. 2 pkt 1 i 3 pe) obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw (art. 124 ust. 1 ugn), jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ugn. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b ugn dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (wyrok NSA z 7.2.2020 r. I OSK 2376/18, aprobowany przez M. Wolanina w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 737 nb 2). Odnosząc powyższe uwagi do realiów kontrolowanej sprawy należy uznać, że zastąpienie linii napowietrznej 15 kV, linią kablową 15 kV, zwiększa bezpieczeństwo oraz niezawodność funkcjonowania sieci energetycznej, czemu służyło wydanie decyzji z 21 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 124 ust. 1 ugn (k. 10-14 akt Prezydenta). Sieci średniego napięcia to sieci, w których napięcie międzyfazowe wynosi od 1 kV do 60 kV. Linie średniego napięcia ze swej istoty mają co najmniej lokalny lub ponadlokalny charakter, co czyni zarzut, że "Sąd w sposób nieuzasadniony odgórnie założył, że każdego rodzaju inwestycja polegająca na budowie lub przebudowie linii elektroenergetycznych mieści się w granicach celu publicznego, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 ugn" (k. 130 akapit 1 akt sądowych). To wielość połączeń liniami średniego napięcia, zwłaszcza w postaci linii kablowych, zasadniczo zwiększa bezpieczeństwo i niezawodność dostarczania energii elektrycznej wielu odbiorcom energii. Trafnie na ów aspekt wskazał biegły sądowy J.T., który wskazał, że możliwym jest usunięcie linii napowietrznej i poprowadzenie jej przez inne słupy stojące wzdłuż ul. B.; Spółka dysponuje rozbudowaną infrastrukturą techniczną i ma możliwość przesyłu energii elektrycznej do odbiorców; biegły jako najwłaściwsze rozwiązanie wskazał skablowanie linii energetycznej - przeprowadzenie kabli po ziemią (k. 136-148 akt I C 2921/06 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie). Analogicznego skablowania linii przesyłowej dokonano na sąsiedniej nieruchomości świadka A.B. (k. 118-119 akt I C 2921/06; k. 28-31v akt Prezydenta). W 2005 r. M.J. wnosił o przeniesienie linii napowietrznej 15 kV lub jej skablowanie, z uwagi na utrudnianie mu przez linię napowietrzną prowadzenia działalności gospodarczej na działkach nr [...] i [...] oraz śmiertelny wypadek na skutek porażenia prądem na sąsiedniej nieruchomości (s. 2-3 uzasadnienia wyroku I C 2921/06). Czyni to zarzut I.1 petitum skargi kasacyjnej nieuprawnionym. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości [...] przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji [...] energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel [...] nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym [...] (art. 124 ust. 1 ugn). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem [...] nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 ugn). Jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym [...], brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ugn daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że wynikające z art. 124 ust. 1 ugn uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Trafnie Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 ust. 1 i 3 ugn. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn, polega bowiem na budowie linii kablowej średniego napięcia. W kontrolowanej sprawie mamy do czynienia zarówno z ważnym interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, gdyż budowa owej linii istotnie poprawi bezpieczeństwo energetyczne i zwiększy niezawodność i efektywność systemu przesyłu. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 ugn w zw. z § 23 pkt 3 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2003 r. nr XXIII/392/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru [...] w rejonie ul. B. [Dz. Urz. Woj. Warszawskiego z 2004 r. nr 8 poz. 328, dalej Plan; k. 94-99; 81-92 akt Prezydenta]. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP; art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717, dalej upzp); art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm., dalej uzp), podlega zatem wykładni, jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Wykładnią prawa jest operacja myślowa nie ograniczająca się do wykładni jednego przepisu (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej), lecz operacja w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (M. Zieliński: Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego, WN UAM 1972 s. 26 i n.; Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wolters Kluwer 2017, (dalej M. Zieliński, Wykładnia prawa) s. 212-213, uw. 432, 433, przypis 17, 18; Z. Ziembiński, Logika praktyczna, PWN 2002 s. 230). Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona z szeregu przepisów prawnych - w tym częstokroć ( jak w rozpatrywanej sprawie) także z aktów prawnych o różnej randze. W punkcie V ppkcie 9 uzasadnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r., P 6/02, Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, że normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznym jest więc sięgnięcie do zasad wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych takich jak cele, funkcje regulacji prawnej i przekonania moralne (L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów - komentarz, Toruń 2002 r. s. 77). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1 uzp). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że organy administracji publicznej wiąże zarówno część tekstowa, jak i graficzna planu. Przy wykładni treści planu (co do przeznaczenia terenu) należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jaki i załącznik graficzny. Należy mieć na uwadze, że rysunek planu jest opracowaniem graficznym, które nie spełnia wymagań normy prawnej z jej klasyczną budową (hipoteza, dyspozycja, sankcja) i w związku z tym nie może wiązać bezpośrednio organu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymaga zatem przełożenia na język normy prawnej, dopiero wtedy może mieć moc wiążącą (wyrok NSA z 3.2.2005 r. OSK 1070/04, Lex nr 175328). Ustalenia to treści, z jakich składa się plan miejscowy. Stanowią one przepisy prawa lokalnego [obecnie gminnego - uw. NSA] obowiązujące powszechnie. Ustalenia mogą przyjąć formę różnych typów: nakazu - przepisu określającego, jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu - przepisu określającego, jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie - to przepis określający, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne, w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych należących do tej kategorii, które są niedopuszczalne (I. Mironowicz, T. Ossowicz, Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne, w: red. E. Bagiński, Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym, OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60). To, że normodawca samorządowy wskazał "plan ustala: [...] 3) modernizację istniejących sieci niskiego napięcia i rozbudowę sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 15/04 kV" (§ 23 punkt 3 Planu), wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że "przepisy miejscowego planu nie pozwalają na dokonywanie inwestycji polegających na budowie linii kablowych średniego napięcia". Zarzut I.2 jest oparty na nieprawidłowej wykładni Planu. Skarżący kasacyjnie omyłkowo wskazuje w uzasadnieniu zarzutu "§ 3 pkt 3" (k. 130 akapit ostatni akt sądowych - w istocie skarżący kasacyjnie wskazuje w zarzucie I.2 jako wzorzec kontroli § 23 punkt 3 Planu - bowiem § 3 składa się z 2 ustępów, a punkt 3 ustępu 1 "3) obszary usługowe oznaczone na rysunku planu symbolem U," jest nierelewantny). Skarżący kasacyjnie przeinacza treść § 23 pkt 3 Planu "[...] gdy z treści miejscowego planu wynika ustalenie pozwalające na modernizację i rozbudowę sieci niskiego napięcia." (k. 130 akapit ostatni wers 5 i 4 od dołu akt sądowych). W rzeczywistości prawidłowa wykładnia ustaleń Planu prowadzi do całkowicie odmiennego rezultatu niż przedstawiony w skardze kasacyjnej. Punkt 3 § 23 Planu oraz wyrys z miejscowego planu (k. 91, 97 akt Prezydenta) nie zawiera zakazu budowy linii kablowych średniego napięcia. Przeciwnie - Plan dwoma odrębnymi normami nakazuje podejmowanie dwu różnych rodzajów czynności: po pierwsze - czynności polegających na modernizacji istniejących sieci niskiego napięcia (§ 23 punkt 3 in princ. Planu - czyli o napięciu międzyfazowym do 1 kV - uw. NSA); po wtóre - czynności polegających na rozbudowie sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 15/04 kV (§ 23 punkt 3 in fine Planu - bowiem linie średnich napięć obejmują napięcia od 1 kV do 60 kV - uw. NSA. Linie kablowe 15 kV wprost są przewidziane w drugiej normie (§ 23 punkt 3 in fine Planu). Wnioskowana inwestycja wprost spełnia wymogi Planu (§ 23 punkt 3 in fine Planu), co trafnie uznały organy obu instancji i słusznie aprobował Sąd I instancji. Wbrew zarzutowi I.3.c. petitum skargi kasacyjnej, linia kablowa - jako linia podziemna - ze swej istoty nie może powstać w wyniku "przeprowadzenia linii kablowej na słupach wzdłuż ul. B.", bowiem byłaby linią napowietrzną. Skarżący konsekwentnie dążył do likwidacji linii napowietrznej. Za rezultatem wykładni aprobowanej przez Sąd I instancji przemawia treść pozostałych przepisów Planu, które należało wziąć pod uwagę przy wykładni Planu. Przy prawidłowej wykładni Planu należało ustalić, że przyjęcie w § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 6, § 10 pkt 5; § 23 pkt 1-3 oraz w rysunku planu usytuowania stacji transformatorowej w bezpośredniej bliskości ul. B. (teren komunikacji "K ul. B. KL"), że wnioskowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami Planu. Celem regulacji zawartych w ustaleniach planu jest: 1) umożliwienie rozwoju usług i przemysłu oraz działalności różnorodnych podmiotów gospodarczych, z zachowaniem wymogów ładu przestrzennego w dostosowaniu do lokalnych uwarunkowań, 2) ochrona interesów publicznych ponadlokalnych i lokalnych w zakresie komunikacji, inżynierii, ekologii (§ 2 Planu). Przedmiotem ustaleń planu są: 1) obszary usługowo - techniczne oznaczone na rysunku planu symbolem UT [...] 7) zasady zagospodarowania terenów, o których mowa w pkt 1-6 [...] 11) zasady zaopatrzenia terenów w media inżynieryjne [...] (§ 3 ust. 1 pkt 7 i 11 Planu). Ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o: [...] 7) usługach lokalnych - należy przez to rozumieć usługi i urządzenia infrastruktury [...] technicznej miasta o ograniczonym zasięgu oddziaływania, 8) usługach ponadlokalnych - należy przez to rozumieć usługi i urządzenia infrastruktury [...] technicznej miasta o zasięgu większym niż lokalny [...] 15) urządzeniach infrastruktury technicznej - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne (najczęściej w postaci systemu lub sieci) służące zaspakajaniu potrzeb bytowych i gospodarczych tj. [...] sieci energetyczne [...], stacje trafo i rozdzielnie sieciowe (§ 6 pkt 7, 8, 15 Planu). Rozdział 2 Przepisy szczegółowe [...] Dla obszarów usługowo - technicznych [UT] ustala się następujące obowiązujące przeznaczenie podstawowe: usługi ponadlokalne, usługi rzemiosła, nieuciążliwe zakłady drobnej wytwórczości, składy hurtowe, magazyny, urządzenia infrastruktury technicznej (§ 8 ust. 1 Planu). Dla obszarów, o których mowa w ust. 1 ustala się: [...] na terenach znajdujących się w strefach uciążliwości od linii wysokiego napięcia 220 kV (do 35m od osi słupa lub do 26 m od skrajnego przewodu) i 110 kV (do 19m od osi słupa lub do 14,5m od skrajnego przewodu) ustala się wprowadzenie zieleni niskiej, dopuszcza się lokalizację zabudowy usługowej pod warunkiem uzgodnienia z Zakładem Energetycznym [...] (§ 8 ust. 2 pkt 6 Planu). Na terenach tras komunikacyjnych [K] obowiązują następujące zasady zagospodarowania: [...] 5) w granicach wyznaczonych liniami rozgraniczającymi ulic dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie uzgodnionym z zarządcą drogi (§ 10 pkt 5 Planu). Ustalenia dotyczące zaopatrzenia w energię elektryczną, plan ustala: 1) pełne pokrycie potrzeb wywołanych energochłonnym zagospodarowaniem obszaru (przemysł, usługi) oraz tradycyjnym użytkowaniem energii elektrycznej w zabudowie mieszkaniowej, 2) zasilenie terenu z istniejącej stacji RPZ "B.’", 3) modernizację istniejących sieci niskiego napięcia i rozbudowę sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 15/04 kV (§ 23 Planu). Norma prawna dekodowana z ww. przywołanych przepisów Planu prowadzi do wniosku, że celem Planu jest umożliwienie rozwoju usług i przemysłu oraz działalności różnorodnych podmiotów gospodarczych; ochrona interesów publicznych ponadlokalnych i lokalnych w zakresie inżynierii; Plan umożliwia zakładanie urządzeń infrastruktury technicznej - (najczęściej w postaci systemu lub sieci) służące zaspakajaniu potrzeb bytowych i gospodarczych tj. sieci energetycznych, stacji trafo i rozdzielni sieciowych. Wskazanie w § 10 pkt 5 Planu "w granicach wyznaczonych liniami rozgraniczającymi ulic" nakazuje przyjąć, że Plan dopuszcza realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie uzgodnionym z zarządcą drogi, lecz wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi tylko, gdy do realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej miałoby dojść "w granicach wyznaczonych liniami rozgraniczającymi ulic". Plan nie wprowadza zakazu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej poza granicami wyznaczonymi "liniami rozgraniczającymi ulic", gdzie z przyczyn oczywistych uzgodnienie z zarządcą drogi nie może być wymagane. Plan ustala: pełne pokrycie potrzeb wywołanych energochłonnym zagospodarowaniem obszaru (przemysł, usługi) oraz tradycyjnym użytkowaniem energii elektrycznej w zabudowie mieszkaniowej; zasilenie terenu z istniejącej stacji RPZ "B.’" [zatem zakłada brak konieczności zasilenia terenu z innych stacji RPZ - uw. NSA]; modernizację istniejących sieci niskiego napięcia i rozbudowę sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 15/04 kV. To konieczność pełnego pokrycia potrzeb przemysłu i usług, skutkujących energochłonnością, nakazuje podejmowanie działań polegających w szczególności na rozbudowie sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 15/04/kV (czyli średnich napięć). Czyni to zarzut błędnej wykładni art. 124 ust. 1 ugn (wskazanego jako wzorzec kontroli samoistnie - pkt I.3 petitum skargi kasacyjnej) jak i w zw. z § 23 punkt 3 Planu (pkt I.2 petitum skargi kasacyjnej) nieusprawiedliwionymi. Inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady m. st. Warszawy z 18 grudnia 2003 r. Zgodnie z ustaleniami Planu teren inwestycji obejmuje ul. B. (7KL), w tym część działki nr [...] (teren UT). Zgodnie z § 23 Planu stanowiącym o ustaleniach zapatrzenia w energię elektryczną plan ustala modernizację istniejącej sieci niskiego napięcia i rozbudowę sieci energetycznej o nowe linie kablowe i stacje transformatorowe wnętrzowe 12/04 kV (wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zaświadczenie Zarządu Dzielnicy [...] z 23 czerwca 2016 r. (k. 81-92, 94-97 akt Prezydenta). Ustawodawca w art. 124 ust. 1 ugn przez wzgląd na interes właścicieli nieruchomości, których dotyczą postępowania o udzielenie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1 ugn a także na interes inwestorów ubiegających się o owe zezwolenia, jak i wzgląd na interes publiczny, usankcjonował, że zezwolenie wydane na podstawie art. 124 ust. 1 ugn może dotyczyć zarówno linii nowo tworzonych, jak i linii już istniejących, których dotyczy budowa, rozbudowa bądź przebudowa. Za możliwością wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ugn w przypadku rozbudowy bądź przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej, opowiada się utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo, w wyroku z 1.10. 2010 r. II OSK 1586/10, Lex 746666, NSA aprobował wydanie decyzji z (...) sierpnia 2009 r. nr (...), wydanej na podstawie art. 33, art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz art. 6 pkt 2, art. 124 ustawy z 21 lipca 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261 poz. 2603 ze zm.), którą Starosta: 1) udzielił P. S. E. O. S.A. z siedzibą w K.-J. zezwolenia na zajęcie części nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego polegającego na "(...) budowie odcinka napowietrznej, czterotorowej, dwunapięciowej (2x400 kV+2x220 kV) linii elektroenergetycznej relacji [...] od słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa) do granicy gminy M. z gminą K. i od słupa [...] (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa) oraz rozbiórce istniejącej linii 220 kV na odcinku od słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) do słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) oraz od słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) do nowego słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa)". Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie, uwzględniając przepisy znajdujące zastosowanie w kontrolowanej sprawie, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, poglądy te podziela. Zaskarżony wyrok oparty jest na prawidłowej wykładni art. 124 ust. 3 ugn. Spełniony został warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a skarżącym jako właścicielem nieruchomości. Art. 124 ust. 3 ugn nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. W treści wskazanej normy prawnej nie przewidziano szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę NSA w wyrokach z: 22.2.2012 r. I OSK 357/11; 6.7.2017 r. I OSK 1723/15; 2.2.2017 r. I OSK 2054/16 (cbosa). Negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (wyrok NSA z 6.7.2016 r. I OSK 1723/15, Lex 2100561). Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 ugn) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 ugn) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie, mimo przeprowadzenia rokowań w zakresie istotnym z punktu widzenia art. 124 ust. 1 ugn, skarżący i inwestor nie doszli do porozumienia. Wynika to z protokołu rozprawy administracyjnej z 8 grudnia 2016 r., pism inwestora i pełnomocnika skarżącego powołanych przez organ, a znajdujących się w aktach sprawy (k. 42-44v, 102, 10106-107,109-110, 111-112, 114-115, 117 akt Prezydenta). Rokowania te dotyczyły ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ugn. Rokowań nie można prowadzić w nieskończoność. Brak porozumienia pomiędzy stronami rokowań nie może stanowić podstawy do ich oceny jako pozornych, bądź uznania, że rokowań takich w ogóle nie było. Ustawa nakłada jedynie obowiązek przeprowadzenia rokowań, a nie ich pozytywnego zakończenia. W tej sytuacji nie było potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej w celu ustalenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do przeprowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której mimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 ugn. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwie do przyjęcia (wyrok WSA w Rzeszowie z 3.9.2014 r. II SA/Rz 542/14, Lex 1510484; wyrok WSA w Szczecinie z 12.1.2017 r. II SA/Sz 1075/16, Lex 2202349; wyrok WSA w Krakowie z 19.9.2016 r. II SA/Kr 650/16, Lex 2136663; wyrok NSA z 17.9.2014 r. I OSK 296/13, Lex 1569512). Moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy przez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę jej zawarcia. Trafnie Sąd I instancji uznał, że w kontrolowanej sprawie udzielenie zezwolenia poprzedzono rokowaniami inwestora z właścicielem nieruchomości. W doktrynie trafnie wskazywano, że przy inwestycji, która ma być realizowana zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy negatywnym wyniku rokowań z właścicielem nieruchomości - przedsiębiorcy pozostawiono wybór albo wystąpić do sądu o ustanowienie na podstawie art. 3052 § 1 kc służebności przesyłu albo złożyć do starosty wniosek o wydanie decyzji przewidzianej w art. 124 ugn. Takie rozwiązanie jest uzasadnione, jeżeli zważyć, że omawiana nowelizacja Kodeksu cywilnego została "wkomponowana" w obowiązujący już stan prawny, bez zbędnego naruszenia obowiązujących przepisów i ukształtowanej praktyki (G. Bieniek, Urządzenia przesyłowe. Problematyka prawna, Lexis Nexis 2008, s. 80). W wyniku przeprowadzonych rokowań winna być zawarta umowa o udostępnienie nieruchomości w celu zrealizowania określonej inwestycji, w której to umowie winny się znaleźć wszystkie warunki dotyczące rozmiaru i terminu zajęcia nieruchomości, rozliczeń odszkodowawczych związanych z realizacją tej umowy (M. Wolanin w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 744-747, nb 8). Umowy takiej strony nie zawarły, co wywołało konieczność wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ugn. Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 ugn (wyrok NSA z 24.11.2017 r. I OSK 970/17, Lex 2464460). Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ugn nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań prócz obowiązku zainicjowania ich przez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (wyrok NSA z 22.2.2012 r. I OSK 357/11, Lex 1136695, aprobowany przez M. Wolanina - op. cit., s. 741-742, nb 5). Sąd I instancji trafnie uznał, że w kontrolowanej sprawie toczyły się rokowania, które nie doprowadziły do uzyskania zgody właściciela na czasowe zajęcie określonej części nieruchomości i na pozostawienie na niej wybudowanych urządzeń infrastruktury technicznej (k. 42-44v, 102, 10106-107,109-110, 111-112, 114-115, 117 akt Prezydenta). W toku rokowań skarżący dążył do całościowego uregulowania relacji między nim a Spółką, warunkując możliwość zawarcia porozumienia w przedmiotowej sprawie (dotyczącej wniosku z 4 maja 2016 r.) od uprzedniego usunięcia napowietrznej linii elektrycznej i rozważenia możliwości przesunięcia istniejącej stacji transformatorowej. Spółka wskazała, że niemożliwe jest przesunięcie istniejącej stacji transformatorowej. Jedyną możliwością byłaby budowa nowej stacji, w innej lokalizacji, zastępującej istniejącą 10079. Mając na uwadze stan techniczny stacji, wybudowanej pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX w., Spółka podniosła brak możliwości realizacji tej propozycji skarżącego (s. 5 uzasadnienia decyzji z 31 października 2018 r.) Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w sentencji wyroku I C 2921/06 nakazał "[...] pozwanemu usunąć na jego koszt linię średniego napięcia "15kW" [winno być "15 kV" - uw. NSA] ze stanowiącej własność powoda M.J. nieruchomości położonej w W. w dzielnicy [...], przy ul. B., stanowiącej działki ewidencyjne nr [...] i [...] i [...]", a nie nakazał usunięcie istniejącej stacji transformatorowej. W tej materii Sąd Rejonowy ustalił, że "[...] Przedmiotowa [objęta pozwem - uw. NSA] linia [napowietrzna - uw. NSA] linia średniego napięcia została wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (z października 2003 r. i lipca 2002 r.). Strony nie zawierały umów dotyczących umożliwienia przeprowadzenia linii [napowietrznej - uw. NSA] średniego napięcia przez nieruchomość powoda, służebność gruntowa nie dotyczy przedmiotowej linii (okoliczności bezsporne, oświadczenie o ustanowieniu służebności - k. 123 [akt I C 2921/06 - uw. NSA [...] Z samej treści owej służebności oraz z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa służebność dotyczy linii energetycznej oraz stacji transformatorowej, które znajdują się wzdłuż granicy posesji" (s. 1 akapit ostatni -s. 2 akapit 1, 2, 4 uzasadnienia wyroku I C 2921/06). W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania przebiegu linii i obszaru na którym zaplanowano inwestycję. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Analiza uciążliwości dla właściciela nie może wykraczać poza unormowanie art. 112 ust. 3 i art. 124 ugn (wyrok NSA z 23.11.2009 r. I OSK 197/09). Organ w sprawie prowadzonej w trybie art. 124 ugn nie jest uprawniony do badania uciążliwości linii elektroenergetycznej na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z treści ww. przepisu. Kwestia ta jest badana w postępowaniu planistycznym, a także, jeśli wymagają tego przepisy szczególne, w postępowaniu, które kończy decyzja środowiskowa (wyrok NSA z: 23.3.2017 r. I OSK 99/17; 23.5.2017 r. I OSK 336/16, cbosa). Odnośnie braku odniesienia się do wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z 10 sierpnia 2007 r. I C 2921/06, Sąd I instancji trafnie przyjął, że zagadnienie wykonalności wyroku I C 2921/06 nie było przedmiotem postępowania w trybie art. 124 ugn. Zagadnie związania sentencją wyroku I C 2921/06 Sądu powszechnego organów administracji publicznej i sądów administracyjnych w kontrolowanym postępowaniu mogłoby być przedmiotem oceny na podstawie art. 365 § 1 i art. 366 kpc, gdyby wyrok I C 2921/06 był prawomocny i pozostawał w obrocie prawnym. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jako wzorców kontroli art. 365 § 1 i art. 366 kpc. Bezspornym w sprawie jest, że wyrokiem z 30 września 2010 r., sygn. akt I CKS 656/09 Sąd Najwyższy uchylił wyrok I C 2921/06 (art. 133 § 1 ppsa; pismo pełnomocnika skarżącego z 17 kwietnia 2014 r. skierowane do [...] - k. 109-109v akt Prezydenta). Zarzuty naruszenia ochrony prawa własności, którą zapewniają przepisy Konstytucji RP, nie mogą być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec niewskazania przez skarżącego kasacyjnie żadnego wzorca kontroli, zawartego w Konstytucji RP, mimo że Sąd I instancji wprost wskazał, że ochrony prawa własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Decyzja udzielająca zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości prac określonych w art. 124 ust. 1 ugn stanowi wprawdzie ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności, ale jest przewidziana w ustawie o gospodarce nieruchomościami (s. 14 akapit przedostatni uzasadnienia wyroku I SA/Wa 838/19). Jedyny przepis wskazany w skardze kasacyjnej (art. 32 Konstytucji RP), wobec wyżej podniesionej wady konstrukcyjnej tego zarzutu, nie mógł być wzorcem kontroli w niniejszej sprawie. Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił przesłanki z art. 124 ust. 1 ugn i odniósł je do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, wskazując na publiczny charakter inwestycji i konieczność wydania decyzji o określonej treści. Zarzuty z drugiej podstawy kasacyjnej, z uwagi na ich charakter, należało rozpoznać łącznie. Organy obu instancji właściwie ustaliły stan faktyczny w sprawie, rozpatrzyły cały materiał dowodowy konieczny do rozpoznania sprawy i szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się wydając decyzję. Rozstrzygnięcia organów administracji zostały należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Sąd I instancji trafnie uznał, że w kontrolowanej sprawie doszło do prawidłowego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa). Inwestycja celu publicznego służy bowiem wzrostowi bezpieczeństwa w dostępie do energii elektrycznej także dla samego skarżącego. W kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa w zw. z art. 16 nowelizacji kwietniowej; B. Adamiak w: B. Adamiak /J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 98-105, nb 1-11). Wbrew ocenie skarżącego kasacyjnie, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób uwzględniający interesy wszystkich stron postępowania - w szczególności skarżącego. W kontrolowanej sprawie nie doszło do faworyzowania inwestora, w szczególności przez uznanie wszystkich twierdzeń inwestora za prawdziwe. W postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ugn nie mogło dojść do uregulowania kwestii korzystania z dotychczasowej infrastruktury, bowiem nie to było przedmiotem kontrolowanego postępowania. W aktach znajduje się opinia Prezydenta z 10 lipca 2013 r. nr 2603/2013 co do usytuowania sieci uzbrojenia terenu – wskazująca rodzaje uzgadnianych sieci: elektoenergetyczna SN (k. 103-105 akt Prezydenta). Inwestor przekonująco wskazał, że likwidacja napowietrznej linii 15 kV wymagała współpracy ze strony właściciela nieruchomości, do której to współpracy nie doszło. Inwestor słusznie uznał, że z uwagi na obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa i niezawodność dostarczania energii elektrycznej wielu odbiorcom energii, i jakości dostarczanej energii, konieczne jest najpierw pobudowanie nowej linii kablowej 15 kV, co umożliwi likwidację dotychczas istniejącej napowietrznej linii 15 kV. Ocena zebranych dowodów dokonana została zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa; B. Adamiak – op. cit., s. 550-551, nb 1-3). Przebieg linii kablowej uprzednio ustalono w planie miejscowym. Wojewoda prawidłowo wskazał przyczyny, dlaczego w kontrolowanym postępowaniu oparł decyzję na art. 124 ust. 1 ugn. Wbrew zarzutom punktów I.3-5 i II.1-8 petitum skargi kasacyjnej, w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 ugn organy nie miały podstaw do ustalenia i określenia: zakresu i rodzajów ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego; dokładnego okresu w jakim będą prowadzone prace na nieruchomości skarżącego i czasu na jaki zostanie ograniczone korzystanie z nieruchomości; możliwych do wystąpienia szkód na przedmiotowej nieruchomości i osób potencjalnie odpowiedzialnych za naprawienie takich szkód (o odszkodowaniu organ orzeka decyzją podjętą w odrębnym postepowaniu); powierzchni gruntu podlegającej zmianom w związku z pracami budowlanymi (dróg dojazdowych, miejsca składowania elementów konstrukcji, miejsca posadowienia maszyn i urządzeń w okresie budowy; koniecznej do usunięcia zieleni; M. Wolanin - op. cit., s. 754-756, nb 16 i aprobowane przez Komentatora orzecznictwo). W postępowaniu o wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 ugn organy nie mają podstaw do uregulowania stanu prawnego istniejących na nieruchomości skarżącego napowietrznej linii energetycznej ani wypowiadania się co do stanu prawnego istniejącej stacji trasformatorowej. Skoro Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), przeto trafnie oddalił skargę (art. 151 ppsa). Ponieważ żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.