I OSK 1320/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 882/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 882/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 30 czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 30 marca 2017 r. A. S. - właścicielka nieruchomości ozn. nr ew. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...] gm. Bielawy wystąpiła z wnioskiem o rozgraniczenie jej nieruchomości z nieruchomością sąsiednią ozn. nr ew. [...], stanowiącą własność U. D. Decyzją z dnia 3 października 2017 r. Wójt Gminy Bielawy orzekł o rozgraniczeniu ww. nieruchomości. W dniu 18 września 2018 r. skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją ostateczną o rozgraniczeniu nieruchomości. Wójt Gminy Bielawy postanowieniem z dnia 2 października 2018 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia 22 listopada 2018 r. odmówił uchylenia decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 22 listopada 2018 r. i umorzyło postępowanie organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 424/19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 21 lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach ponownie rozpoznając sprawę uchyliło decyzję Wójta Gminy Bielawy z dnia 22 listopada 2018 r. i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wójt Gminy Bielawy decyzją z dnia 26 lutego 2021 r. odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji z dnia 3 października 2017 r. o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...] gm. Bielawy ozn. nr [...] stanowiącej własność A. S. i ozn. nr ew. [...] stanowiącej własność U. D. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca. Decyzją z dnia 30 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co z kolei doprowadziło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; b) art. 7 k.p.a. w zw. z 75 k.p.a. w zw. z 84 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.; c) art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.; d) art. 138 § 2 k.p.a.; e) § 5 ust. 1 pkt 1, 1a i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453); 2) prawa materialnego, tj. art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "p.g.k." poprzez pominięcie dokumentów złożonych przez stronę oraz art. 33 ust. 1 p.g.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę zwrócił uwagę, że strona we wniosku z dnia 18 września 2018 r. podniosła, że decyzja o rozgraniczeniu oparta została na treści protokołu granicznego uwzględniającego dane z operatu działki [...] nr [...] z 2017 r. Operat ten jest sprzeczny z operatem technicznym nr [...], dotyczącym pomiaru sytuacyjnego wraz z ustaleniem granic działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] z roku 1961, a przede wszystkim z ustaleniami zawartymi na stronie 105.116 – protokołem granicznym pozycja 181 i 182 oraz szkicem sytuacyjnym nr 99, gdzie przebieg przedmiotowych granic, a w konsekwencji powierzchnia działki nr [...] jest zupełnie inna. Powołała się także na inne dokumenty, z których wynika odmienny przebieg granic między przedmiotowymi działkami, niż ustalono na podstawie danych z operatu nr [...]. Są to m.in. plan sytuacyjny z dnia 21 marca 1957 r. posesji W. G. (poprzednik prawny skarżącej) oraz plan posiadłości W. G. z dnia 30 maja 1964 r. (załącznik do projektu budowy komórki). Organ administracji I instancji zobowiązał geodetę S. J., który sporządzał protokół graniczny z dnia 17 lipca 2017 r., do ustosunkowania się do wniosku strony. Geodeta w piśmie z dnia 19 października 2018 r. wyjaśnił, że podczas czynności rozgraniczenia analizował zapisy operatu [...] i stwierdził, że jego treść była niewystarczająca do wykorzystania operatu przy ustalaniu przebiegu granicy. Wymienił w tym piśmie braki operatu, które dyskwalifikowały ww. operat jako dokumentację umożliwiającą przeprowadzenie podziału w 2017 r. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia geodety S. J. potwierdzają, że w dniu wydawania przez organ administracji decyzji (ostatecznej) o rozgraniczeniu nieruchomości istniały dokumenty wskazane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie z wyjaśnień geodety wynika, że zgłoszone we wniosku dowody nie są istotne dla sprawy. Ponadto nie są to dowody nowe, bowiem przed wydaniem decyzji o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości były one znane geodecie wykonującemu z upoważnienia organu czynności ustalenia granic. Brak istotnego znaczenia dla sprawy dokumentów powołanych we wniosku o wznowienie postępowania znajduje potwierdzenie w opinii biegłego M. B. (geodety uprawnionego), który stwierdził, że ustalenie granic przedmiotowych nieruchomości nie było możliwe przy wykorzystaniu operatu [...]. Biegły obszernie uzasadnił wydaną opinię, a w piśmie z dnia 12 stycznia 2021 r. potwierdził stanowisko prezentowane w opinii, że przy wykorzystaniu operatu nr [...] w zakresie ustalania granicy użytkowania przedmiotowych działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, nie można wykonać tej czynności. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uwzględniły zgodne stanowiska geodety S. J. oraz biegłego (geodety) M. B., że powołane we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty nie są istotne dla sprawy. Ponadto w trakcie postępowania wykazano, że dowody powołane w ww. wniosku były znane organowi wydającemu decyzję rozgraniczeniową na podstawie danych z operatu nr [...]. Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi niewyjaśnienia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w szczególności niedopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało prawidłowo i starannie, co umożliwiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek uznania, że zgłoszony we wniosku o wznowienie postępowania dowód w postaci operatu nr [...] nie miał statusu nieznanego organowi - Wójtowi Gminy Bielawy wydającemu decyzję z dnia 3 października 2017 r. o rozgraniczeniu, na co dowodem miałoby być oświadczenie geodety wykonującego czynność ustalenia granic sporządzone dopiero na etapie po wznowieniu postępowania, podczas gdy w dokumentacji sporządzonej na etapie wydawania decyzji o rozgraniczeniu brak informacji, że dokument był organowi znany, a co za tym idzie - spełniona została przesłanka braku świadomości organu co do istnienia dowodu określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a wyrok oddalający skargę nie powinien był zapaść; 2) art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a." i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. d rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości poprzez nierozważenie w sposób wszechstronny i dogłębny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i oddalenie skargi w wyniku mylnego uznania, że organy administracji obu instancji prawidłowo uwzględniły stanowiska geodety J. oraz biegłego B., że powołane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty w postaci operatu [...] i pierwotnych dokumentów właścicielskich, nie są istotne dla sprawy, podczas gdy dokumenty te i dane w nich zawarte tj. szkice (np. szkic połowy nr 99 z informacją o wspólnym wjeździe, szkic połowy nr 87, na którym jest opisana bieżąca - 14,12m - wyznaczająca trójmiedzę między działkami W. G., M. K. i K. O.), protokoły graniczne, obliczenia, nawiązania do pomiaru osnowy geodezyjnej, podana powierzchnia działki [...]m2, opis w umowie przedwstępnej z 1934 r., z którego wynika że wspólny wjazd liczący 2 metry "ciągnący przy granicy posesji A. R." (dziś U. D.) przynależy do placu dziś oznaczonego jako działka nr [...] - w sposób rzetelny i właściwie odczytane pozwalają na ustalenie granicy działek z 1961 r. i są dokumentami określonymi w § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. d rozporządzenia, a zatem są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i powinny zostać uwzględnione; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. i § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia poprzez oddalenie skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów administracji I i II instancji, mimo że organy te nie zebrały i nie rozważyły w sposób wszechstronny i dogłębny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez oparcie swych decyzji na niepełnej i nierzetelnej opinii sporządzonej przez geodetę M. B. oraz niedopuszczenie dowodu z opinii innego niezależnego biegłego, podczas gdy dowód ten był istotny dla wykazania, że operat nr [...] pozwala na ustalenie granicy między działkami nr ewid. [...] i [...], co oznacza, że prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego; 4) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, mimo że wydanie decyzji przez organy I i II instancji nastąpiło z 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach określonych w decyzji z dnia 15 listopada 2019 r. w zakresie co do koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a ograniczenie się wyłącznie do zbadania czy operat nr [...] i pierwotne dokumenty właścicielskie pozwalają na ustalenie granicy między działkami nr ewid. [...] i [...], co w konsekwencji spowodowało że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok nie miał kompleksowej wiedzy w zakresie wskazanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; 5) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w wyroku do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ administracyjny art. 138 § 2 k.p.a. w postaci niezastosowania się do wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 15 listopada 2019 r. w zakresie co do koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, poprzez niedokonanie oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości oraz ustalenia zgodności sporządzenia dokumentów z przepisami dotyczącymi rozgraniczenia, a ograniczenie się wyłącznie do zbadania czy operat nr [...] pozwala na ustalenie granicy między działkami nr ewid. [...] i [...] - przez co brak jest możliwości zweryfikowania czy sprawując kontrolę nad organami administracji Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął pod uwagę ten zarzut w kwestii tak istotnej dla rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy również wyraźnie zaznaczyć, że zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 3 października 2017 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stąd też w przedmiotowym postępowaniu należało zbadać i orzec co do istnienia wskazanej przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji lub uchyleniu dotychczasowej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka sformułowana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest tą podstawą wznowienia postępowania, która ma najczęściej zastosowanie w praktyce. Aby mogła być ona wykorzystana, muszą łącznie wystąpić trzy elementy. Po pierwsze, muszą się pojawić – wyjść na jaw – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały już w chwili wydania decyzji. Po drugie, powinny być one istotne dla sprawy. Po trzecie, nie były one znane organowi, który wydał decyzję. Przez nowe dowody istotne dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć takie dowody, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dowody te muszą mieć charakter prawotwórczy, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taki "nowy, istotny dowód" musiał istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mógł być znany organowi, który wydał decyzję. Inaczej ujmując istotność dla sprawy nowych faktów lub dowodów trzeba rozumieć w ten sposób, iż gdyby były one znane w toku postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, zawarte w decyzji rozstrzygnięcie mogłoby być inne. W przedmiotowej sprawie skarżąca kasacyjnie składając wniosek o wznowienie postępowanie rozgraniczeniowego zakończonego decyzją z dnia 3 października 2017 r. powołując przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazała przede wszystkim na taki dokument jak operat [...], a także pierwotne dokumenty właścicielskie, dokumenty budowlane. Dokumenty te zostały poddane szczegółowej analizie, z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Mianowicie, organ administracji I instancji zobowiązał geodetę S. J., który sporządzał protokół graniczny 17 lipca 2017 r., do ustosunkowania się do wniosku strony. Geodeta w piśmie z dnia 19 października 2018 r. wyjaśnił, że podczas czynności rozgraniczenia analizował zapisy operatu nr [...] i stwierdził, że jego treść była niewystarczająca do wykorzystania operatu przy ustalaniu przebiegu granicy. Wymienił w tym piśmie braki operatu, które dyskwalifikowały ww. operat jako dokumentację umożliwiającą przeprowadzenie rozgraniczenie w 2017 r. Wyjaśnienia geodety S. J. potwierdzają, iż w dniu wydawania przez organ administracji decyzji (ostatecznej) o rozgraniczeniu nieruchomości istniały dokumenty wskazane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie z wyjaśnień geodety wynika, że zgłoszone we wniosku dowody nie są istotne dla sprawy. Ponadto nie są to dowody nowe, bowiem przed wydaniem decyzji o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości były one znane geodecie wykonującemu z upoważnienia organu czynności ustalenia granic. Nadto organ I instancji powołał biegłego geodetę M. B., celem wydania opinii w zakresie możliwości ustalenia granicy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] przy wykorzystaniu operatu geodezyjnego nr [...] i dokumentów właścicielskich składanych przez wnioskodawczynię. Brak istotnego znaczenia dla sprawy dokumentów powołanych we wniosku o wznowienie postępowania znajduje potwierdzenie w opinii biegłego M. B. (geodety uprawnionego), który stwierdził, że ustalenie granic przedmiotowych nieruchomości nie było możliwe przy wykorzystaniu operatu [...]. Biegły B. obszernie uzasadnił wydaną opinię. Wyjaśnił między innymi: 1) Przebieg granic odnośnie opisywanych nieruchomości jest niejednoznaczny i nie można stwierdzić na podstawie tego pomiaru, gdzie ta ustalona granica stanu posiadania przebiega. 2) W wyniku pracy geodezyjnej (operat [...]) nie obliczono powierzchni działek, nie nadano numerów działek, nie sporządzono rejestru gruntów dla potrzeb ewidencji gruntów. 3) Dane geodezyjne z operatu [...] i [...] umożliwiają obliczenie powierzchni działek z dokładnością do 1m2, w przypadku działek nas interesujących nie można tego wykonać, działka jest obiektem zamkniętym. 4) Na dołączonych przez stronę trzech kserokopiach planów dotyczących budynków brak klauzul służb geodezyjnych, można domniemywać, że stanowią dokumenty pozyskane z zasobu geodezyjnego i uzupełnione o część projektową. Dokumenty te były sporządzone na potrzeby budowy, rozbudowy budynków na posesji pana W. G. Nie są to dokumenty geodezyjne dotyczące ustalenia przebiegu granic, ani nie wskazują wyników takich prac. Na podstawie takich dokumentów tych prac nie można wykonać. Biegły B. w piśmie z dnia 12 stycznia 2021 r. potwierdził stanowisko prezentowane w opinii, iż przy wykorzystaniu operatu nr [...] w zakresie ustalania granicy użytkowania przedmiotowych działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, nie można wykonać tej czynności. W takich okolicznościach, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo uwzględniły zgodne stanowiska geodety J. oraz biegłego (geodety) B., iż powołane we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty nie są istotne dla sprawy, albowiem w oparciu o te dokumenty nie byłoby możliwe przeprowadzenie rozgraniczenia. Ponadto w trakcie postępowania wykazano, iż dowody powołane w ww. wniosku były znane organowi wydającemu decyzję rozgraniczeniową na podstawie danych z operatu nr [...]. Mając powyższe na uwadze wskazana przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, albowiem wskazane dowody nie były istotne dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem dowody te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie w decyzji rozgraniczeniowej, stąd też organ orzekł o odmowie uchylenia decyzji rozgraniczeniowej z dnia 3 października 2017 r. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji rozgraniczeniowej wydanej w postępowaniu zwykłym. Takiej kontroli w przypadku gdy strona jest niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy służy możliwość żądania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przekazania spawy sądowi powszechnemu. Natomiast decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie takiej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 1 do pkt 3 są niezasadne. Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 4 do pkt 5, a dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w wyroku do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w postaci niezastosowania się do wskazań SKO w Skierniewicach zawartych w decyzji z dnia 15 listopada 2019 r. Zgodnie z art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez Sąd I instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu. Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mianowicie decyzją z dnia 15 listopada 2019 r. SKO w Skierniewicach uchyliło decyzję Wójta Gminy Bielawa z dnia 22 listopada 2018 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, o odmowie uchylenia decyzji rozgraniczeniowej z dnia 3 października 2017 r. Wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r. WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1070/19 oddalił sprzeciw od decyzji SKO. Rozpoznając ponownie sprawę Wójt Gminy Bielawa wydał decyzję z dnia 26 lutego 2021 r. w której orzekł o odmowie uchylenia decyzji rozgraniczeniowej z dnia 3 października 2017 r., a SKO w Skierniewicach decyzją z dnia 30 czerwca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia 26 lutego 2021 r., to decyzja SKO w Skierniewicach z dnia 30 czerwca 2021 r. jest przedmiotem skargi do WSA, a więc przedmiotem niniejszego postępowania. W takich okolicznościach nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.