I OSK 1230/22

Dnia 25 maja 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2070/20 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2020 r. nr GZ.gn.625.122.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 września 2021 r. oddalił skargę J. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2020 r. nr GZ.gn.625.122.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. orzeczeniem z 24 listopada 1955 r. orzekło o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych na terenie wsi [...], gromada [...], powiat [...], stanowiących własność osób przesiedlonych do Z.S.R.R. oraz niepozostających w faktycznym władaniu ich właścicieli. A. S. wnioskiem z 12 listopada 2001 r. wystąpił o "zwrot nieruchomości połemkowskiej, zabranej rodzicom w wyniku Akcji Wisła w 1947 roku". W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że sprawa dotyczy nieruchomości stanowiącej własność P. S. i P. S. z domu W. E. S. - następca prawny A. S. - pismem z 16 października 2010 r. podtrzymała wniosek poprzednika o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN w N. z 24 listopada 1955 r. w zakresie dotyczącym przejęcia nieruchomości stanowiących własność poprzedników prawnych jej zmarłego męża. W piśmie z 7 marca 2011 r. E. S. wystąpiła do Wojewody o podział wniosku na dwie części, tj. część dotyczącą przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność P. S. i P. z W. S. oraz część dotyczącą przejęcia na rzecz państwa nieruchomości, których współwłaścicielami oprócz małżonków S. były również inne osoby. Wojewoda Małopolski decyzją z 24 października 2018 r.: - w punkcie 1 odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z 24 listopada 1955 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa nieruchomości ziemskich położonych we wsi [...], objętych wykazami hipotecznymi: Lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia), lwh [...] (punkt [...] orzeczenia) gm. kat. [...] w części stanowiącej własność P. S. i P. z W. S., - w punkcie 2 umorzył postępowanie w części dotyczącej nieruchomości objętych wykazem hipotecznym lwh [...] gm. kat. [...] (punkt [...] orzeczenia). Decyzją z 14 lipca 2020 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Minister wskazał, że kontrolowane orzeczenie PPRN w N. z 24 listopada 1955 r. powołuje dwie podstawy przejęcia nieruchomości, tj. dekret z 5 września 1947 r. o przejściu na rzecz Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 59, poz. 318), zmieniony dekretem z 28 września 1949 r. (Dz. U. Nr 53, poz. 404) oraz dekret z 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339). W orzeczeniu nie ma wyraźnego rozróżnienia wobec których nieruchomości ma zastosowanie dany dekret, niemniej bezsporne jest, że P. S. i P. z W. S. nie zostali przesiedleni do Z.S.R.R. Minister wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną orzeczenia, w zakresie gruntów należących do P. S. i P. z W. S., stanowi zatem art. 1 dekretu z 27 lipca 1949 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 dekretu mogły być przejmowane na własność Państwa w całości lub w części nieruchomości ziemskie, położone w województwach: białostockim, lubelskim, rzeszowskim i krakowskim w obrębie pasa granicznego, przewidzianego w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 grudnia 1927 r. o granicach Państwa (Dz. U. R.P. z 1937 r. Nr 11, poz. 83) oraz w powiatach: biłgorajskim, krasnystawskim i lubelskim województwa lubelskiego oraz brzozowskim i przeworskim województwa rzeszowskiego, jeżeli nie pozostawały w faktycznym władaniu właścicieli. Minister podał, że brak wskazania konkretnych przepisów dekretu, jako podstawy prawnej orzeczenia, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ podstawa prawna w systemie prawa w rzeczywistości istniała. W ocenie organu nadzoru, przesłanki przejęcia zostały spełnione. Jak wynika z punktu I kontrolowanego orzeczenia, przejęto na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone na terenie wsi [...], gromada [...], powiat [...]. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 czerwca 1938 r. o pasie granicznym (Dz. U. Nr 43, poz. 360) powiat [...] wchodził w skład pasa granicznego. Przesłanka lokalizacyjna była zatem spełniona. W sprawie nie jest kwestionowane, że nieruchomość przejęta od P. S. i P. z W. S. była nieruchomością ziemską. Z żadnych zgromadzonych dokumentów nie wynika odmienny charakter tej nieruchomości. Minister wskazał, że w dacie wydawania kontrolowanego orzeczenia nieruchomość nie pozostawała w faktycznym władaniu właścicieli. W ocenie Ministra, analiza orzeczenia z 24 listopada 1955 r. potwierdza, że spełnia ono wskazane warunki i zawiera elementy wymienione w art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym( Dz.U. 1928.36.341 ze zm.), dalej rozporządzenie z 1928 r. Zarówno wskazany przepis rozporządzenia, ani żaden przepis dekretu nie wymagał szczegółowej identyfikacji przejmowanych przez państwo nieruchomości, poprzez podanie numerów parcel, a sam dekret zezwalał na daleko posuniętą ogólnikowość w opisie nieruchomości. Opis przejmowanego mienia P. S. i P. z W. S. odwoływał się do liczb wykazów hipotecznych prowadzonych dla przejmowanych nieruchomości oraz wskazywał nazwiska właścicieli. W ówczesnym stanie prawnym wykazy hipoteczne wchodziły w skład ksiąg gruntowych, które z chwilą wejścia w życie prawa o księgach wieczystych z 11 października 1946 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 320) stały się księgami wieczystymi na podstawie art. LIV § 1 dekretu z 11 października 1946 r. Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57, poz. 321). Opis mienia został zatem dokonany w sposób umożliwiający jego jednoznaczną identyfikację, co z kolei przesądza, że w tym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu, nie zostały też w sposób rażący naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określenia przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz. U. Nr 45 poz. 416). Z treści orzeczenia PPRN w N. nie wynikało bowiem, aby granice nieruchomości stanowiących własność P. S. i P. S. zostały zatarte. Nie było zatem żadnej potrzeby, aby w decyzji zostały opisane granice zespołu przejmowanego gruntu. Za chybiony Minister uznał zarzut, że orzeczenie rażąco narusza prawo, gdyż miało charakter zbiorczy i zostało wydane na podstawie dwóch różnych dekretów. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu, że brak szczegółowego określenia przejętej nieruchomości uniemożliwił jego poprzednikom prawnym uzyskanie w miejscu przesiedlenia od Skarbu Państwa własności innych nieruchomości. W ocenie Ministra, w sprawie doszło do prawidłowego doręczenia kwestionowanego orzeczenia w szczególnym trybie, który stanowił lex specialis wobec art. 80 ust. 2 rozporządzenia z 1928 r. Natomiast niepowołanie rozporządzenia z 16 września 1950 r. jako podstawy prawnej kwestionowanego orzeczenia nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Odnośnie przejęcia nieruchomości wykazanej w punkcie [...], objętej Iwh [...], gdzie jako właściciel wpisana była P. W. Minister uznał, że strony nie wykazały, że posiadają legitymację do żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia w części dotyczącej pozycji [...]. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2020 r. złożył J. S. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazał, że kontrolowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie w pkt [...] dotyczyło przejęcia nieruchomości stanowiącej własność P. S. i P. z W. S.. Za bezsporne Sąd I instancji uznał, że wraz z rodziną nie zostali oni przesiedleni do Z.S.R.R., wobec czego podstawę materialnoprawną orzeczenia w zakresie gruntów należących uprzednio do ww. stanowi dekret z 27 lipca 1949 r. Z treści art. 1 ust. 1 dekretu wynika, że wystarczającą przesłanką do wydania prawidłowego orzeczenia o przejęciu nieruchomości w trybie art. 1 dekretu, było ustalenie stanu faktycznego wskazującego, że właściciele nie władają swoją nieruchomością lub nie zamieszkują w miejscu jej położenia. Przy czym powołane przepisy dekretu z 27 lipca 1949 r. przewidując uprawnienie Skarbu Państwa do przejęcia nieruchomości nie wiązały tego uprawnienia z przyczynami utraty władania nieruchomością przez dotychczasowych właścicieli. Z treści orzeczenia wynika, że przejmowana nieruchomość została opisana poprzez jej położenie, numer wykazu hipotecznego - lwh, wskazanie osoby właściciela, wskazanie podstawy prawnej. Orzeczenie z 24 listopada 1955 r. zostało wprowadzone do obrotu prawnego, skoro Państwo skutecznie odjęło własność nieruchomości należącej do P. i P. S. W dekrecie z 27 lipca 1949 r., który był podstawą nacjonalizacji w niniejszej sprawie, nie było szczegółowego wymogu co do opisu mienia. Co więcej, dekret ten nie wspominał nawet o danych katastralnych, zatem osnowa orzeczenia nie musiała operować danymi ewidencyjnymi. Zdaniem Sądu I instancji, nie doszło także do rażącego naruszenia art. 75 ust. 1 rozporządzenia z 1928 roku. Analiza orzeczenia z 24 listopada 1955 r. potwierdziła, że spełnia ono wskazane warunki i zawiera elementy wymienione w cytowanym przepisie. Przedmiotowa nieruchomość położona była w pasie granicznym, wobec czego przesłanka lokalizacyjna została spełniona. Ponadto nieruchomość będąca dawną własnością P. i P. S. nie pozostawała w ich faktycznym władaniu w chwili wydania orzeczenia o przejęciu nieruchomości. Jak wynika z karty przesiedleńczej z 15 lipca 1947 r., nr [...] P. S. wraz z rodziną (żoną P. i dziećmi) został przesiedlony do innego miejsca zamieszkania. Odnosząc się do zarzutu zbiorczego charakteru orzeczenia, WSA wskazał, że połączenie wielu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jest kwestią techniczną i nie ma żadnego wpływu na prawidłowość orzeczenia. Orzeczeniem z 24 listopada 1955 r. przejęte zostały gospodarstwa rolne w całej wsi [...], co miało ujednolicić i dostosować stan prawny do stanu faktycznego jaki zaistniał na tym terenie. Analogicznie Sąd I instancji ocenił zarzut, że badane orzeczenie, wskutek niedoręczenia byłym właścicielom zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 80 ust. 2 rozporządzenia z 1928 r. w zw. z § 4 i § 5 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. z 15 lipca 1948 r. WSA wskazał, że ewentualne wadliwości doręczenia orzeczenia mogłyby być rozpatrywane w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a nie w sprawie o stwierdzenie nieważności. Zdaniem Sądu I instancji, brak szczegółowego określenia przejętej nieruchomości nie uniemożliwił byłym właścicielom uzyskanie w miejscu przesiedlenia od Skarbu Państwa własności innych nieruchomości. Orzeczenie z 24 listopada 1955 r. nie mogło być samodzielną podstawą do ubiegania się przez właścicieli o grunty rolne bądź mienie nierolnicze z art. 5 dekretu, co wprost wynika z ust. 2 tego przepisu. Natomiast nawet ogólnikowe sformułowanie orzeczenia nacjonalizacyjnego nie wykluczało uzyskania ekwiwalentu, który w ostateczności był ustalany ryczałtowo (art. 7 ust. 2 dekretu). Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że P. S. otrzymał aktem nadania z 1 grudnia 1947 r. gospodarstwo składające się z gruntów, domu mieszkalnego, stajni i szopy położone w [...]. Za trafne Sąd I instancji uznał ustalenia organów, że poprzedniczka prawna skarżącego, tj. P. z W. S. nie jest osobą tożsamą z P. W., wymienioną pod pozycją [...] kontrolowanego orzeczenia. Wobec powyższego postępowanie, w części dotyczącej kontroli orzeczenia z 24 listopada 1955 r. w zakresie punktu [...] jako bezprzedmiotowe, zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Strony postępowania nie wykazały, że posiadają legitymację w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia w części dotyczącej pozycji [...]. W konkluzji Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że kwestionowane orzeczenie z 24 listopada 1955 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie jest dotknięte innymi wadami z art. 156 § 1 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. S. wnosząc o jego uchylenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu z dnia z 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. RP Nr 46, poz. 339) w związku z art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 z późn. zm.) poprzez: • błędną odmowę jego zastosowania na skutek niewłaściwego uznania, że opis przejmowanego mienia we wsi [...], wskazany w orzeczeniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia 24 listopada 1955 r. nie przesądza o naruszeniu w sposób rażący art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o postępowaniu administracyjnym w związku z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r., • błędne uznanie, że fakt wydania decyzji zbiorczej przejmującej na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskie różnych właścicieli z miejscowości [...] był dopuszczalny na podstawie przepisów dekretu z dnia 27 lipca 1949 r., 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. w związku z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu z dnia z 27 lipca 1949 r. w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 1928 r. w związku z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającą na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. | | |Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | |Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r.,| |poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod| |rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności | |postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi | |kasacyjnej. | |Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga | |kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. | |Przystępując do rozpoznania pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, należy odnotować, że został on oparty na trzech argumentach | |przemawiających, zdaniem autora skargi kasacyjnej, za jej słusznością, tj. braku dostatecznej identyfikacji nieruchomości w orzeczeniu | |Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z 24 listopada 1955 r. stanowiącej w dacie przejęcia własność P. S. i P. z W. – S., dokonaniu | |zbiorczego przejęcia szeregu nieruchomości jednym aktem administracyjnym na dwóch różnych podstawach prawnych, wzajemnie się | |wykluczających. | |Odnosząc się do pierwszego z argumentów, należy podzielić zdanie Sądu I instancji, który stwierdził, że opis nieruchomości podlegających | |przejęciu w drodze orzeczenia z 1955 r. był jasny i pozwalał na identyfikację przejmowanych nieruchomości. Odnotować bowiem należy, że w | |toku postępowania mającego na celu sprawdzenie prawidłowości nabycia nieruchomości należącej do poprzedników prawnych skarżącego nie | |wystąpiły trudności z ich identyfikacją. Opis przejmowanego mienia odwoływał się do liczb wykazów hipotecznych, prowadzonych dla | |przejmowanych nieruchomości oraz wskazywał nazwiska właścicieli. | |W rozpoznawanej sprawie nie doszło do zatarcia granic poszczególnych nieruchomości, w związku z czym posłużenie się numerami lwh dawało | |jasny obraz, które nieruchomości i w jakich granicach podlegają przejęciu przez Państwo. Odpowiadało to wymogom osnowy orzeczenia stawianym| |przez art. 75 ust. 1 rozporządzenia z 1928 roku. Tym samym oznaczenie przejmowanych nieruchomości ujęte w sposób, w jaki uczyniono to w | |orzeczeniu z 1955 r., nie może przesądzać o wydaniu tego rozstrzygnięcia w okolicznościach uzasadniających zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 | |K.p.a.. | |Brak jest także podstaw do uznania, że przejęcie przez Państwo jednym aktem własności większej liczby nieruchomości naruszało w sposób | |rażący obowiązujące ówcześnie regulacje prawne. Analiza przepisów powołanych w orzeczeniu z 1955 r. prowadzi do wniosku, że na ich | |podstawie doszło do uregulowania stosunków własnościowych w związku ze zdarzeniami powodującymi przemieszczenie się ludności po drugiej | |wojnie światowej. Przepisy te akcentują aspekt przedmiotowy przejęcia nieruchomości. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w braku | |wyraźnego przepisu wyłączającego możliwość przejęcia jednym aktem więcej niż jednej nieruchomości, przejęcie w trybie dekretu z 27 lipca | |1949 r. więcej niż jednej nieruchomości należących do różnych osób mogło stanowić rażące naruszenie obowiązujących przepisów. Skoro nie | |istniał przepis zakazujący takiego rozwiązania, to brak było możliwości naruszenia go, a zwłaszcza naruszenia go w sposób rażący (por. | |wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 576/19). | |Odnosząc się z kolei do trzeciego argumentu podniesionego w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej należy odnotować, że wprawdzie w | |orzeczeniu nie ma wyraźnego rozróżnienia, wobec których nieruchomości ma zastosowanie dekret z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na | |własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa | |białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego, niemniej skoro bezsporne jest, tak jak stwierdził Sąd I instancji, że P. i P. S.| |nie zostali przesiedleni do Z.S.R.R., to oznacza że wobec należących do nich nieruchomości nie mógł mieć zastosowania dekret z dnia 5 | |września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. | |Zatem wymienienie w orzeczeniu z 1955 r. dekretu z 5 września 1947 r. obok podstawy prawnej pozwalającej na przejęcie nieruchomości | |należących pierwotnie do poprzedników prawnych skarżącego, nie może stanowić o wadliwości tego orzeczenia w stopniu uzasadniającym | |stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. | |W świetle powyższych wywodów w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając | |zaskarżony wyrok, naruszył art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu z 27 lipca 1949 roku w zw. z art. 75 | |ust. 1 rozporządzenia z 1928 roku. | |Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że polega on na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1| |lit. a i c w związku z art. 151 P.p.s.a poprzez wadliwe oddalenie skargi. Zarzut ten, co należy podkreślić, powiązany jest z zarzutem | |naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a., w zw. z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu z dnia 27 lipca 1949 roku, w zw. z art. 75 ust. 1| |rozporządzenia z 1928 roku. Zaznaczyć należy, że powyższy zarzut różni się od zarzutu omówionego w pierwszej kolejności wyłącznie | |dodatkowym powołaniem w jego podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Odnotowania wymaga, że w odniesieniu do tego przepisu zarzut nie został | |uzasadniony w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do niego z użyciem jurydycznej argumentacji. | |W pozostałym zaś zakresie słuszność tego zarzutu została obalona w ramach oceny pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej. | |Brak podstaw do uwzględnienia pierwszego zarzutu powoduje, że powiązany z nim drugi zarzut należało uznać za niedający podstaw do uchylenia| |zaskarżonego wyroku jako naruszającego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. | |W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w | |sentencji. |