I OSK 1105/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant [...] po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 490/17 w sprawie ze skargi G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13 października 2017 r. oddalił skargę G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] 2016 r. o skierowaniu G. W., posiadającego uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku G. W., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie "art. 7 ust. 1 pkt 2" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) poprzez uznanie, iż wniosek inicjujący postępowanie został podpisany przez osobę uprawnioną, mimo braku upoważnienia lub pełnomocnictwa Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w aktach sprawy, 2. obrazę przepisu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to "art. 4" rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez wydanie decyzji mimo braku prawomocnych wpisów w ewidencji prowadzonej przez Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.a. poprzez podjęcie działań przez organy w sposób niezgodny z prawem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieustalenie czy wniosek inicjujący postępowanie został podpisany przez osobę uprawnioną, mimo braku upoważnienia lub pełnomocnictwa Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 5. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej wywodzone z podstawy określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.), nie odpowiadają w pełni wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został już pogląd, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że jej podstawą powinno być naruszenie przepisów postępowania przed sądem administracyjnym tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w pkt. 3, 4 i 5 zostały oparte na naruszeniu art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. bez powiązania z przepisami ustawy p.p.s.a. Co więcej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie odniósł powyższych zarzutów, poza art. 7 k.p.a., do wadliwości postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji, bądź przyjętego przezeń poglądu. Z tych względów należało uznać, że jedynie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poddawał się ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, choć nie mógł wywołać oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie rezultatu. Zarzut ten został wyprowadzony z braku zweryfikowania upoważnienia Zastępcy Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do występowania w imieniu Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji celem zainicjowania postępowania m.in. o zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych, co wiąże się z postępowaniem o skierowanie na badania psychologiczne i ponowny egzamin. Argumentacja ta pozostaje w ścisłym związku z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w myśl którego komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Odmawiając słuszności przytoczonej argumentacji należy uznać, że użyta przy złożonym podpisie klauzula: "z upoważnienia" pozwalała uznać, że podpisujący wniosek o skierowanie na badanie psychologiczne Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach posiadał umocowanie do działania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. Zasadnie zatem Sąd I instancji nie podzielił zgłaszanych w tym zakresie wątpliwości przez skarżącego. Przechodząc w następnej kolejności do omówienia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. "art. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego", podkreślić przede wszystkim należy, że § 4 ww. rozporządzenia jest podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne w ilości 13. Nie jest zatem wystarczające wskazanie jednostki podstawowej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, LEX nr 1356245 i z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, LEX nr 1145608). Powyższe wadliwości natury formalnej, przy zakreślonej kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego uniemożliwiającej korygowanie błędów w formułowaniu podstaw kasacyjnych, uniemożliwiają merytoryczne odniesienie się do tak skonstruowanego zarzutu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej orzekł jak w sentencji wyroku, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.